
Β. ΚΑΛΤΣΑΣ


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.


«Η φιλοσοφία μου είναι:
Το τι λένε οι άνθρωποι για μένα δεν είναι δική μου δουλειά.
Είμαι αυτός που είμαι και κάνω αυτό που κάνω.
Δεν περιμένω τίποτα και αποδέχομαι τα πάντα.
Και αυτό κάνει τη ζωή πιο εύκολη.–
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι κηδείες είναι πιο σημαντικές από τον αποθανόντα, ο γάμος είναι πιο σημαντικός από την αγάπη, η εμφάνιση είναι πιο σημαντική από την ψυχή.
Ζούμε σε μια κουλτούρα συσκευασίας που περιφρονεί το περιεχόμενο».
Σερ Άντονι Χόπκινς



Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη





Oneman.gr / Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου–Watkinson
Στην πλευρά του Βοτανικού που συνορεύει με τη λεωφόρο Αθηνών στέκει σχεδόν έναν αιώνα το οινομαγειρείο του Λελούδα. Σήμερα, μπορεί να έχει περάσει στα χέρια της τρίτης γενιάς αλλά όλα μοιάζουν να έχουν μείνει ανέγγιχτα στον χρόνο. Από τα βαρέλια και τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους της παλιάς σάλας μέχρι το μωσαϊκό, όλα συνθέτουν μια ιστορία χρόνων, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 και που ούτε ο πόλεμος κατάφερε να σταματήσει.
Το μαγαζί του Λελούδα είναι από τα λιγοστά πια μέρη που σερβίρουν λαϊκό φαγητό και κρατούν την αυθεντικότητά τους. Από τα τραπέζια του έχουν περάσει προσωπικότητες της τέχνης αλλά απλός κοσμάκης που αναζητούν πιάτα χορταστικά σε γεύση και συναίσθημα.

Κεφτεδάκια και πατάτες στο τηγάνι, φάβα και βακαλάος σκορδαλιά είναι τα πιο δημοφιλή για να συνδυάσεις με βαρελίσιο κρασί. Το καλοκαίρι, οι καθημερινές είναι πιο ήσυχες ημέρες. Συναντάς ακόμα και θαμώνες που έχουν για μοναδική τους παρέα ένα βιβλίο καθώς απολαμβάνουν έναν μεσημεριανό μεζέ. Τον χειμώνα, το σκηνικό αλλάζει, «μπορεί να χρειαστεί να κάνεις ακόμα και κράτηση», λένε στο μαγαζί.

Το κατάστημα ξεκίνησε να λειτουργεί το 1928 ως μπακάλικο, με χύμα προϊόντα που κάλυπταν τις βασικές ανάγκες. Η δεκαετία του 1950 έφερε μεγάλες αλλαγές και κάπως έτσι ένα μαγειρείο άρχισε να λειτουργεί παράλληλα με το μπακάλικο.
Ήταν οι γονείς του τωρινού ιδιοκτήτη Δημήτρη Λελούδα, εκείνοι που αποφάσισαν να συνεχίσουν την επιχείρηση αποκλειστικά ως οινομαγειρείο, στηρίζοντας το τρίπτυχο κρασί – τηγανητός βακαλάος και θερμιώτικο τυρί (από τη γενέτειρα του παππού Δημήτρη την Κύθνο) μέχρι και τη συνταξιοδότησή τους στις αρχές του 2000.
Σήμερα, ο Λελούδας κρατάει τις τιμές χαμηλά και διατηρεί την ποιότητα στα υλικά και τις γεύσεις του. Επιλέγει φάβα Φενεού, ναξιώτικη πατάτα που κόβεται στο χέρι και φρέσκο κιμά για τα κεφτεδάκια. Και μαζί με τα πιάτα – σήμα κατατεθέν, κρατάει την υπόσχεση για τα φαγητά που θυμίζουν σπίτι και κυριακάτικο τραπέζι: μοσχαράκι λεμονάτο, φασολάδα και γίγαντες, σουτζουκάκια και μακαρόνια με κιμά.