ΟΡΕΙΝΟΣ

Η ασφάλιση δεν εξαφανίζει τον κίνδυνο –αυτό θα ήταν αδύνατο– αλλά αλλάζει τον τρόπο που τον βιώνουμε. Μετατρέπει τον φόβο για το αναπάντεχο σε μια ελεγχόμενη δαπάνη, προσφέροντας το πολυτιμότερο αγαθό της σύγχρονης εποχής: την ηρεμία.

Από τον αναγνώστη και φίλο Νίκο το πιο κάτω σχόλιο σχετικό με την ανάρτηση ΛΟΥΛΟΥΔΕΣ ΚΑΝΑΠΕ!:

Και  ο  πολυς  αριστεροδιανοούμενος Νόαμ Τσόμσκυ  στο  κλαμπ  του  ιλουστρασιον  προαγωγού  ανηλίκων  Επστάϊν  μαζί  με  κάτι  διεστραμμένα  ρεμαλια  της  “υψηλής”  λεγόμενης  κοινωνίας  τύπου  “πρίγκηπα” Ανδρέα  και  Τραμπ , αν  είναι  τα  πράγματα  οπως  τα  λέει  ο  Χωμενιδης !

  Το  άκρον  άωτον  της  ιδεολογικής  υποκρισίας  φίλε  Κώστα .

   Τι  άλλο  θα  δούμε  και  θα  ακούσουμε !   Καλημέρα .

Νίκος

Νίκο ,

Ο γνωστός γλωσσολόγος έχει αρκετές σκοτεινές πλευρές ….

Η στάση του Νόαμ Τσόμσκι απέναντι στο καθεστώς των Ερυθρών Χμερ* στην Καμπότζη (1975-1979) αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της πολιτικής του πορείας και έχει προκαλέσει έντονες επικρίσεις για “απολογητική” στάση απέναντι σε ένα από τα πιο αιμοσταγή καθεστώτα του 20ού αιώνα.

*Το εξτρεμιστικό «κόκκινο» καθεστώς του μαοϊστή Πολ Ποτ, που έψαχνε να εγκαθιδρύσει μια αγροτική ουτοπία στην Καμπότζη, κυβέρνησε τη χώρα χοντρικά τέσσερα χρόνια (1975-1979), παρά το σύντομο όμως του διαστήματος κατάφερε να αφήσει μια τέτοιας έκτασης θηριωδία και κτηνωδία που ευτυχώς σπάνια έχει ξαναδεί ο πλανήτης. Οι κομμουνιστικές μεταρρυθμίσεις του Πολ Ποτ και η ηθελημένη κάθαρση της κοινωνίας από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες που δεν χωρούσαν στα ανατριχιαστικά παραληρήματα του δικτάτορα θα άφηναν περισσότερους από 1,7 εκατ. ανθρώπους νεκρούς (σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις). Στην προσπάθεια «εξαγνισμού» της Καμπότζης και της κάθαρσής της από καπιταλιστικά συμφέροντα και ξένες επιρροές, εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να αφήσουν τις αστικές εστίες τους και να μετακομίσουν στην ύπαιθρο ζώντας πια κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Πολιτικοί αντιφρονούντες, διανοούμενοι αλλά και σύσσωμη η μεσαία τάξη εκτελέστηκαν μαζικά κατά εκατοντάδες χιλιάδες, την ίδια ώρα που άλλοι τόσοι πέθαναν από τις κακουχίες, τον λιμό και την εξοντωτική εργασία στη μεταρρυθμισμένη αγροτική οικονομία του Πολ Ποτ. Μέχρι να εισβάλει το Βιετνάμ στην Καμπότζη και να ανατρέψει τους Ερυθρούς Χμερ το 1979, η ζημιά είχε ήδη γίνει και ήταν ανεπανόρθωτη: περισσότερο από το 1/4 του πληθυσμού είχε εξοντωθεί και παραχωθεί σε μαζικούς τάφους που ονομάστηκαν «χωράφια του θανάτου»…

Βρύση στο χωριό Κόκκινος φωτό kkorakis

Φ Μπράβος & Δ Κοντομηνάς

Ένας υπέροχος ύμνος από την Κυριακή του Ασώτου, που χρησιμοποιεί μεταφορικά εικόνες από τον κύκλο της γεωργίας του σιταριού για να εκφράσει την πνευματική πορεία από τη πτώση στη μετάνοια και τη σωτηρία.

Εἰς ἀναμάρτητον χώραν
καὶ ζωηράν ἐπιστεύθην,
γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν,
τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα
τοὺς στάχυας τῆς ἀμελείας,
καὶ δραγμάτων ἐστοίβασα,
πράξεών μου τὰς θημωνίας,
ἃς καὶ κατέστρωσα
οὐχ ἅλωνι τῆς μετανοίας.
Ἀλλ’ αἰτῶ σε, τὸν προαιώνιον
γεωργὸν ἡμῶν Θεόν,
τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας
ἀπολίκμισον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου
καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν,
εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με
ἀποθήκην καὶ σῶσόν με.

Σπορά →
«Εἰς ἀναμάρτητον χώραν καὶ ζωηρὰν ( = γεμάτη ζωή) ἐπιστεύθην, γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν.»

Ο άνθρωπος είναι σαν γεωργός που σπέρνει, αλλά αντί να καλλιεργήσει το καλό, έσπειρε την αμαρτία.

Θερισμός →
«Τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα τοὺς στάχυας τῆς ἀμελείας.»

Με το δρεπάνι θέρισα στάχυα αμέλειας, δηλαδή οι πράξεις μου δεν απέδωσαν καρπούς μετανοίας.

Δεμάτιασμα (δραγμάτιασμα) →
«Δραγμάτων ἐστοίβασα πράξεών μου τὰς θημωνίας.»

Όπως ο γεωργός στοιβάζει τα δεμάτια, έτσι κι εγώ συσσώρευσα τις πράξεις μου, αλλά όχι για καλό.

Αλώνισμα →
«Ἃς καὶ κατέστρωσα οὐχ ἅλωνι τῆς μετανοίας.»

Το αλώνι είναι ο χώρος όπου καθαρίζεται το σιτάρι, αλλά εγώ δεν άλεσα τα έργα μου στο αλώνι της μετάνοιας.

Λίκμισμα ( = λίχνισμα του σιταριού στον αέρα) →
«Τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας, ἀπολίκμισον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου.»

Όπως ο γεωργός αφήνει τον άνεμο να ξεχωρίσει το άχυρο από τον καρπό, έτσι ζητάμε από τον Θεό να διώξει το μάταιο των πράξεών μας.

Αποθήκευση του καρπού →
«Καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν, εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με ἀποθήκην.»

Τροφοδότησε, πρόσφερε στην ψυχή μου την άφεση, ώστε να “αποθηκευτούμε” σαν καλός καρπός στην ουράνια αποθήκη , τη Βασιλεία του Θεού.

Ένας ύμνος γεμάτος γεωργικές εικόνες.
Αριστοτεχνικά ο υμνογράφος, μοιράζει τον κύκλο του σταριού σε δύο φάσεις: οι μισές εργασίες είναι του ασώτου, οι άλλες μισές του Θεού….

Γιώργος Σαραντόπουλος και Θανάσης Φαρμάκης

Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά σοφοί ώστε να προτιμούν την ωφέλιμη επίκριση από τον απατηλό έπαινο…

Όταν ένας ηγέτης λέει «ρισκάρουμε», πρέπει να αναρωτηθεί: «Ποιος πληρώνει το τίμημα αν αποτύχω;» Αν το κόστος το αναλαμβάνουν οι υφιστάμενοι ενώ ο ηγέτης κρατά μόνο την πιθανή δόξα, τότε η «γενναιότητα» είναι πλαστή.

Το αληθινό ρίσκο στην ηγεσία εμπεριέχει την ενσυναίσθηση: την πλήρη επίγνωση ότι η δική σου ανάγκη για επιβεβαίωση δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από την ασφάλεια εκείνων που σε εμπιστεύονται.

Αιολικά πάρκα συνέχεια…

Ο αναγνώστης Σ προσθέτει:

Καλημέρα , καλή εβδομάδα.

Ασχετα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του τοπικού μας διαμερίσματος η απόφαση κρίνετε σε άλλα επίπεδα περιφέρεια -αποκεντρωμένη.

Ολα τα αιολικά πάρκα έχουν τα προβλήματά τους αρκεί να τα γνωρίζουμε .

Συγκεκριμένα για τις ΑΠΕ δίπλα στο χωριό έκανα πολύ αγώνα,αλλά τα πήραν και συνεχίζουνε να τα παίρνουν .

Στο Στέλιο ενα απόγευμα ,εγώ και  ο Σ ήρθαμε σε πολύ κόντρα με δύο “πολιτικούς”εκρόσωπούς μας για το συγκεκριμένο αιολικό πάρκο.

Την επομένη το πρωί με πήρε τηλ . ένας μηχανικός φίλος μου που αναίρεσε την προσφορά του για την κατασκευή του συγκεκριμένου πάρκου γιατί θεωρούσε ότι δεν θα γίνει ποτέ, και με ρώτησε γιατί τόση κόντρα και να με φέρει σε επαφή με τον εκπρόσωπο της εταιρείας.

Φυσικά του αρνήθηκα οποιαδήποτε επαφή.

Το συγκεκριμένο πάρκο είναι αδειοδοτημένο σε δημοτική έκταση,βόρεια του λόφου προς Κλειδι είναι διακατεχόμενα των Αγαθήδων και δεν τα αγγιξαν,νότια προς το κάμπο είναι δημοτική έκταση και πέρσι δικαιώθηκε ο Δήμος Τανάγρας από το εφετείο Χαλκίδας.

Και ερωτώ ,γιατί δεν εγινε αγωγή από τον Δήμο  στο δασάρχη που έδωσε αδεια εγκατάστασης αφού εκρεμούσε η απόφαση ?

Και γιατί δεν απαιτούν μεγάλο χρηματικό ποσό απο τη εταιρεία ως μίσθωμα σε ιδιόκτητη καταπατημένη έκταση ?

Κάποιοι συμπατριώτες μας άφησαν όλο το χειμώνα τα ζωντανά στο κρύο για να έχουν άλοθι στη διακατεχόμενη έκταση μήπως και αποκομίσουν τα ψιλά…

Τα ίδια θα γίνουν και πάλι και ας  ελπίσουμε να μην τα κάψουν.

Σ.

Αναγνώστης του ορεινού