ΟΡΕΙΝΟΣ

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι είναι αυτοί που χαμογελούν. Αυτοί που χαμογελούν συχνά. Χαμογελούνε στη χαρά, χαμογελούνε και στο πόνο. Είναι παρηγοριά το να βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους σαν και αυτούς. Ανθρώπους που σου κάνουν ελαφρύτερο το σταυρό που κουβαλάς. Ανθρώπους που φωτίζουνε σκοτάδια.
Οι πιο ωραίοι άνθρωποι είναι αυτοί που συγχωρούν. Αυτοί που συγχωρούν με τη καρδιά τους. Όχι τα μεγάλα και τα σοβαρά. Όχι. Αυτά είναι δύσκολα. Αυτοί που συγχωρούνε τα μικρά και τα καθημερινά. Εκεί που υπάρχει η μεγαλύτερη τριβή ανάμεσα στους ανθρώπους.
Οι πιο ωραία άνθρωποι είναι αυτοί που αγαπούν. Αυτοί που ξέρουν να αγαπούν χωρίς να το διαφημίζουν. Ήρεμα. Ταπεινά. Χωρίς μεγάλα λόγια και φανφάρες. Άνθρωποι που στέκονται σιωπηλά δίπλα στο πόνο σου και γιορτάζουν μαζί σου τη χαρά με τη καρδιά τους. Άνθρωποι που δεν σε πιέζουνε για τίποτα, αλλά δε μασάνε και τα λόγια τους όταν πρέπει να σου μιλήσουν…
Οι πιο ωραίοι άνθρωποι χαμογελούνε, συγχωρούν και αγαπούν σωστά.
Ωραίο πράγμα να έχεις πλάι σου, ωραίους, σαν και αυτούς, ανθρώπους…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Για τις επισκέψεις που έκανε στην Ιερά Μονή Παναχράντου ο Τζίμης Πανούσης μιλάει ο πατέριας Αέτιος στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη.

Στα μοναστήρια της Ελλάδας μας ταξιδεύουν οι «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη τις δυο πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Με την αφορμή αυτή ο Σταύρος Θεοδωράκης βρέθηκε στην Άνδρο και συνάντησε τους τέσσερις μοναχούς της Μονής Παναχράντου, του αρχαιότερου μοναστηριού στο Αιγαίο.

Ο ένας εξ αυτών, ο πατέρας Αέτιος, μίλησε στον γνωστό δημοσιογράφο για τις επισκέψεις που έκανε στο μοναστήρι ο Τζίμης Πανούσης.

«Πολλοί τον έλεγαν αιρετικό, δεν ήταν αιρετικός ο Τζίμης Πανούσης, ήταν χαρισματικός. Ερχόταν τέτοιες μέρες το Πάσχα, το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πατέρας Αέτιος.

Ερχόταν και ο Τζίμης Πανούσης εδώ. Ο Τζίμης, βέβαια, είχε σπίτι εδώ στην Άνδρο. Ήταν πολύ χαρισματικός άνθρωπος. Πολλοί τον έλεγαν αιρετικό, δεν ήταν αιρετικός ο Τζίμης, ήταν χαρισματικός. Ερχόταν τέτοιες μέρες το Πάσχα, το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση. Ερχόταν με τόση ευλάβεια, τόση προσοχή, τόσο γαλήνη σε μία γωνία και παρακολουθούσε όλη τη θεία λειτουργεία μέχρι να τελειώσουμε. Πολλοί αναρωτιόντουσαν ”είναι ο Πανούσης”;

Άκουγα τα τραγούδια του. Ο άνθρωπος ήταν καλλιτέχνης. Ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να εκφραστεί. Καμιά φορά η έκφραση μπορεί να λέει και αλήθειες. Ο Θεός τον πήρε μαζί του γιατί έτσι Αυτός νόμιζε ότι είχε φτάσει στην τελειότητα της ψυχής του -γιατί ο Θεός μάς παίρνει στην καλύτερη στιγμή», είπε ο Ιερομόναχος Αέτιος

Για τις επισκέψεις που έκανε στην Ιερά Μονή Παναχράντου ο Τζίμης Πανούσης μιλάει ο πατέριας Αέτιος στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη.

Στα μοναστήρια της Ελλάδας μας ταξιδεύουν οι «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη τις δυο πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Με την αφορμή αυτή ο Σταύρος Θεοδωράκης βρέθηκε στην Άνδρο και συνάντησε τους τέσσερις μοναχούς της Μονής Παναχράντου, του αρχαιότερου μοναστηριού στο Αιγαίο.

Ο ένας εξ αυτών, ο πατέρας Αέτιος, μίλησε στον γνωστό δημοσιογράφο για τις επισκέψεις που έκανε στο μοναστήρι ο Τζίμης Πανούσης.

«Πολλοί τον έλεγαν αιρετικό, δεν ήταν αιρετικός ο Τζίμης Πανούσης, ήταν χαρισματικός. Ερχόταν τέτοιες μέρες το Πάσχα, το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πατέρας Αέτιος.

Ερχόταν και ο Τζίμης Πανούσης εδώ. Ο Τζίμης, βέβαια, είχε σπίτι εδώ στην Άνδρο. Ήταν πολύ χαρισματικός άνθρωπος. Πολλοί τον έλεγαν αιρετικό, δεν ήταν αιρετικός ο Τζίμης, ήταν χαρισματικός. Ερχόταν τέτοιες μέρες το Πάσχα, το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση. Ερχόταν με τόση ευλάβεια, τόση προσοχή, τόσο γαλήνη σε μία γωνία και παρακολουθούσε όλη τη θεία λειτουργεία μέχρι να τελειώσουμε. Πολλοί αναρωτιόντουσαν ”είναι ο Πανούσης”;

Άκουγα τα τραγούδια του. Ο άνθρωπος ήταν καλλιτέχνης. Ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να εκφραστεί. Καμιά φορά η έκφραση μπορεί να λέει και αλήθειες. Ο Θεός τον πήρε μαζί του γιατί έτσι Αυτός νόμιζε ότι είχε φτάσει στην τελειότητα της ψυχής του -γιατί ο Θεός μάς παίρνει στην καλύτερη στιγμή», είπε ο Ιερομόναχος Αέτιος

ο μάστορας και το μαθητούδι!

Η «κούπα του Πυθαγόρα» ή αλλιώς «δίκαιη κούπα» που κατασκεύασε ο Σάμιος φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και θεωρητικός της μουσικής είχε ως στόχο την υπόδειξη και την τήρηση του μέτρου, «μέτρον άριστον».

Όταν ξεπερνιέται το μέτρο πρόκειται για «ύβρις», η οποία έχει ως αποτέλεσμα την τιμωρία, «τίσις». Όλοι οι άνθρωποι οφείλουν να απολαμβάνουν με μέτρο όσα τους παρέχονται δίχως να επιζητούν εναγωνίως περισσότερα.

Ο μηχανισμός της: Στο κέντρο της κούπας υπάρχει μία στήλη που είναι τοποθετημένη πάνω από έναν σωλήνα που οδηγεί στο κάτω μέρος της. Όσο γεμίζει η κούπα, παράλληλα η στάθμη του κρασιού ανεβαίνει και στο εσωτερικό της κεντρικής στήλης.

Από τη στιγμή που το υγρό δεν ξεπερνά την οριοθετημένη γραμμή δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα. Μόλις, όμως το υγρό υπερβεί τη γραμμή, τότε τα μόριά του παρασύρουν το ένα το άλλο, έχοντας ως αποτέλεσμα το άδειασμα της κούπας. Η κατασκευή του Πυθαγόρα ακολουθεί το νόμο που ανέπτυξε ο Pascal αιώνες αργότερα για τα συγκοινωνούντα δοχεία.

Όταν η λάσπη σε προκαλεί !!

 

Ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της αρχαιότητας, ήταν αναμφίβολα ο Φειδίας. Γεννήθηκε στα τέλη του 6ου π. Χ. αιώνα ή στις αρχές του 5ου π. Χ. αιώνα. Το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με εκείνο του Περικλή. Ο Περικλής του ανέθεσε τη γενική επιστασία της καλλιτεχνικής διακόσμησης των κτισμάτων της Ακρόπολης και κυρίως του Παρθενώνα. «Πάντα διείπε και πάντων επίσκοπος ήταν αυτώ» [τω Περικλεί].

Ο Φειδίας φιλοτέχνησε και το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς (438 π. Χ.). Όμως, πολιτικοί αντίπαλοι του Περικλή κατηγόρησαν τον Φειδία ότι είχε υπεξαιρέσει μέρος του ελεφαντοστού και του χρυσού του αγάλματος. Ο Φειδίας όμως, αποσπώντας χωρίς να προκαλέσει καμία ζημιά, τον χρυσό χιτώνα του αγάλματος και ζυγίζοντάς τον, απέδειξε τη συκοφαντία. Οι εχθροί του όμως, τον μήνυσαν και για ασέβεια, θεωρώντας πως απεικόνισε τον Περικλή και τον εαυτό του, ως «πρεσβύτη θαλερό» μάλιστα, στην ασπίδα της Θεάς. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, φυλακίστηκε και πέθανε στη φυλακή από ασθένεια ή από δηλητήριο που του έδωσαν ύπουλα οι εχθροί του Περικλή.

Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή, δεν φυλακίστηκε αλλά φυγαδεύτηκε και πήγε στην Ηλεία, όπου κατασκεύασε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός και σκοτώθηκε από τους Ηλείους αφού καταδικάστηκε σε θάνατο για δεύτερη φορά για παρόμοια αιτία.

Και πάλι δημιουργούνται προβλήματα σχετικά με το ποιο από τα δύο αγάλματα (του Δία ή της Αθηνάς) φιλοτεχνήθηκε νωρίτερα. Ο ναός του Ολυμπίου Δία, ολοκληρώθηκε το 456 π. Χ. Πιθανότατα ο Φειδίας εργάστηκε στην Ηλεία, επέστρεψε στην Αθήνα μετά από πρόσκληση του Περικλή και τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Ηλεία. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμα του Ολυμπίου Διός έφερε την υπογραφή του Φειδία και οι Ηλείοι τίμησαν τους απογόνους του με το αξίωμα των Φαιδρυντών, των καθαριστών του αγάλματος του Δία.