Έζησε λίγα χρόνια αλλά άφησε τεράστιο έργο!

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756 – 1791)
Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756 – 1791) 

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ υπήρξε ένας από τους κορυφαίους συνθέτες όλων των εποχών. Τα έργα του αποτελούν μέρος του ρεπερτορίου κάθε ορχήστρας που σέβεται τον εαυτό της.

Το πλήρες όνομά του είναι Γιοχάνες Κρισόστομους Βολφγκάνγκους Τεόφιλους (Αμαντέους) Μότσαρτ [Wolfgang Amadeus Mozart] και γεννήθηκε την 8η πρωινή της 27ης Ιανουαρίου 1756 στο Ζάλτσμπουργκ, τμήμα τότε της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους και νυν της Αυστρίας. Ήταν γιος του συνθέτη Λεοπόλδου Μότσαρτ και της Άννας Μαρίας Περτλ.

Ο Μότσαρτ έζησε μόνο 35 χρόνια, πρόλαβε όμως να συνθέσει περίπου 600 έργα (συμφωνικά, δωματίου, κονσέρτα, όπερες και χορωδιακά), τα περισσότερα από τα οποία είναι αριστουργήματα. Σε ηλικία τριών χρονών έπαιζε πιάνο, στα πέντε του συνέθετε και στα έξι έδωσε το πρώτο του κοντσέρτο. Μιλάμε για τον ορισμό της ιδιοφυΐας.

Ο Μότσαρτ, αν και συνθέτης, είναι ένας μύθος, ένα λαϊκό είδωλο. Είχε το χάρισμα να γράφει απλές και ευκολομνημόνευτες μελωδίες, μέσα στη συνθετότητά τους. Έργα του ακούγονται όχι μόνο στις αίθουσες συναυλιών, αλλά και σε ασανσέρ, εμπορικά κέντρα, αίθουσες χειρουργείων και ως ηχητικά σήματα από κινητά τηλέφωνα.

Η μουσική του έχει και «μαγικές» ιδιότητες. Κτηνοτρόφοι παίζουν Μότσαρτ στις αγελάδες για να αυξήσουν την παραγωγή τους σε γάλα ή να μας δώσουν πιο τρυφερό κρέας. Έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι η ακρόαση της μουσικής του βοηθά στην ανάπτυξη της νοημοσύνης των βρεφών και των παιδιών. Η μορφή του απεικονίζεται σε σοκολατάκια, σουβενίρ και άλλα είδη διακόσμησης.

Μεταξύ σοβαρού και αστείου λέγεται ότι αν υπήρχε δυνατότητα ο Μότσαρτ να διεκδικήσει τα δικαιώματα για τη χρήση της μουσικής και του ονόματός του θα μπορούσε να αγοράσει όλη την Αυστρία. Άλλωστε, η γενέτειρά του Ζάλτσμπουργκ ζει και αναπτύσσεται μέχρι σήμερα χάρις στον Μότσαρτ. Και όμως, ο συνθέτης της «Μικρής Νυχτερινής Μουσικής», του «Ντον Τζιοβάνι», του «Μαγικού Αυλού» και άλλων αριστουργημάτων πάλευε για να τα φέρει βόλτα με τα οικονομικά του στον σύντομο βίο του.

Πέθανε στη μία τα ξημερώματα της 5ης Δεκεμβρίου 1791, επί των επάλξεων, γράφοντας το «Ρέκβιεμ» της ζωής και της καριέρας του.


Πηγή: https://www.sansimera.gr

Ουχ εύδει ποιμήν!

Γνώμες 

Φρίξος Νικολάου.

«Ουχ εύδει ποιμήν», έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Δεν κοιμάται ο βοσκός διότι φοβάται για το κοπάδι του. Έχει αίσθηση ευθύνης.

Αλήθεια, πόσοι από εμάς δεν προσπάθησαν έστω για μία φορά να την αποποιηθούν, ή καλύτερα, πόσοι από εμάς την ανέλαβαν έστω για μία φορά; «Ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος και γι’ αυτό είναι απόλυτα υπεύθυνος», είπε ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν-Πωλ Σαρτρ και πρώτιστα διερωτώμαι αν είναι όντως απόλυτα ελεύθερος. Ίσως αν ήταν, να ήταν και απόλυτα υπεύθυνος.

Μια κοινωνία, η οποία μεταφράζει την παραδοχή λαθών και την ανάληψη ευθυνών ως αποτυχία, μας οδήγησε σε ένα κόσμο αλάθευτο, ανεπίληπτο και αναμάρτητο. Κατά τ’ άλλα, ζούμε στο σήμερα, πλάι σε αυτό τον κόσμο που προανέφερα, και απορώ γιατί δεν είναι όλα τέλεια… Εγώ πάντως, νίπτω τας χείρας μου. Φράση – στάση ζωής για πολλούς. 

Οι περισσότεροι θα κρυφτούν πίσω από τις λέξεις, πίσω από άλλους. Μα είναι αυτό ο απόλυτα ελεύθερος άνθρωπος; Την απάντηση έρχεται να δώσει ο Αυστριακός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόυντ, «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης».

Αναμφιβόλως, όταν είσαι πραγματικά ελεύθερος, δεν φοβάσαι την ανάληψη ευθύνης. Επιδεικνύεις θέληση να είσαι πρώτιστα υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό σου. Και κάπως έτσι λοιπόν, η φαινομενικά αριστοτεχνική κοινωνία μας, με τα άσφαλτα της μέλη, δημιούργησε ευθυνόφοβους ηγέτες, οι οποίοι ηρωοποιήθηκαν για λόγους καθωσπρεπισμού, ασχέτως εάν ποτέ τους δεν έκαμαν αυτοκριτική, ούτε όταν η ίδια η συνείδηση τους το κάλεσε.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, αναρωτιέμαι, τις πταίει; Μήπως, φταίω εγώ; Μήπως εσύ; Ίσως έτσι μεγαλώσαμε. Ασπάζονται όλοι, σχεδόν, το γεγονός ότι ουδείς είναι αλάθητος, μα επί τῆς πράξεως, το αντικρούουν. Εν ονόματι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, έγιναν τα χειρότερα εγκλήματα. Εγκλήματα που σήμερα πληρώνουν και θα πληρώνουν γενιές ανθρώπων. Δεν ξέρω εάν είμαστε άμοιροι ευθυνών, ο καθένας μπορεί να προβληματιστεί και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Δυστυχώς όμως, λίγοι μπορούν να προβληματιστούν όντας απόλυτα ελεύθεροι άνθρωποι. Ίσως γι’ αυτό ακόμη να εξυμνούνται οι ευθυνόφοβοι. 

Η προτίμηση μας στην ανούσια συλλογική ενοχή αντί για μιας ουσιαστικής ατομικής ευθύνης, δεν οδηγεί πουθενά, παρά στην επικρότηση και συνέχιση της ευθυνοφοβικής κατάστασης. Και τι γίνεται με το χρέος ευθύνης που έχουμε στις μεταγενέστερες γενιές; Δεν υπάρχει πια η ηθική για να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο. Όλοι υπήρξαν μεγάλοι ηγέτες. 

Νιώθοντας σιγουριά για το κοπάδι του, ο βοσκός αποκοιμήθηκε… όταν ξύπνησε ήταν ήδη πολύ αργά. Ο λύκος φρόντισε για αυτό. Μα δεν έφταιγεν ο ίδιος… Τόσος ήτανε, θα έλεγε κι ο Μανώλης Αναγνωστάκης. 

* Ο Φρίξος Νικολάου είναι πτυχιούχος Νομικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ και ασκούμενος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Πηγή:ΒΗΜΑ