ΟΡΕΙΝΟΣ

η ζωή μοιάζει με αμπέλι!

Αφού

Θέλει σκάψιμο. Θέλει κλάδεμα. Θέλει υπομονή.

Κι όταν έρθει ο καιρός, θέλει και ξερίζωμα.

Και στο τέλος, μένει λίγο κρασί στο ποτήρι.

Λίγο κατακάθι στον πάτο.

Και μια βεβαιότητα πως άξιζε ο κόπος!

Η «Θεωρία του Νεκρού Αλόγου» (Dead Horse Theory) είναι μια σατιρική μεταφορά που περιγράφει την ανθρώπινη – και κυρίως οργανωσιακή – τάση να επιμένουμε σε κάτι που έχει αποτύχει ολοκληρωτικά, αντί να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και να προχωρήσουμε.

Αντί να παραδεχτούμε ότι το «άλογο» είναι νεκρό (ένα αποτυχημένο project, μια λανθασμένη στρατηγική, μια πολιτική που δεν αποδίδει), κάνουμε τα εξής:

Αγοράζουμε καλύτερο μαστίγιο. Αλλάζουμε αναβάτη. Φτιάχνουμε επιτροπή για να μελετήσει το άλογο. Ορίζουμε ομάδα εργασίας για «βελτίωση της απόδοσης». Συγκρίνουμε το άλογο με άλλα νεκρά άλογα. Αναθεωρούμε τον ορισμό του «νεκρού». Δηλώνουμε ότι «το άλογο έχει στρατηγική αξία».

Δηλαδή, επενδύουμε περισσότερη ενέργεια στο να δικαιολογήσουμε την αποτυχία, παρά στο να την αναγνωρίσουμε.

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αρετή της επιμονής και στην τραγικότητα της άρνησης.

Η πρώτη γεννά δημιουργούς· η δεύτερη συντηρεί ψευδαισθήσεις.

Ο άνθρωπος έμαθε να θαυμάζει την αντοχή. Από τον Οδυσσέα έως τον σύγχρονο επιχειρηματία, η επιμονή παρουσιάζεται ως προϋπόθεση επιτυχίας. Και πράγματι είναι. Κανένα αμπέλι δεν καρπίζει χωρίς υπομονή, κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται χωρίς ανθεκτικότητα.

Όμως η ίδια αρετή, όταν αποσπαστεί από την αλήθεια, μετατρέπεται σε πείσμα. Και το πείσμα έχει μια ιδιότυπη ηθική: αρνείται να παραδεχθεί ότι το έδαφος άλλαξε, ότι οι συνθήκες δεν είναι πια οι ίδιες, ότι αυτό που κάποτε είχε ζωή, τώρα έχει εξαντληθεί.

Το λάθος δεν είναι εχθρός της αξιοπρέπειας· είναι μέρος της πορείας.

Η άρνηση του λάθους είναι που τραυματίζει.

Η επιμονή έχει νόημα μόνο όταν υπηρετεί έναν ζωντανό σκοπό. Όταν όμως υπηρετεί το εγώ, τότε γίνεται άρνηση της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, απαιτεί τον λογαριασμό της.

Στην ουσία, η σοφία δεν βρίσκεται ούτε στην εύκολη εγκατάλειψη ούτε στην τυφλή συνέχιση. Βρίσκεται στη διάκριση:

να ξέρεις πότε να κρατάς το τιμόνι και πότε να το αφήνεις.

Διότι μερικές φορές, το πιο γενναίο βήμα δεν είναι να συνεχίσεις.

Είναι να σταματήσεις — και να αρχίσεις ξανά 

Φωτό του 1972 από το πλάτωμα -Κυριακούλας τη Λάκα-πάνω από την Αγία Μόνη (σήμερα στο βυθό της λίμνης του Μόρνου)

Ο αείμνηστος Βαγγέλης Ζερμπινης

Η μόνη αληθινή νίκη δεν είναι είναι η κορυφή που πατήσαμε, αλλά η ποιότητα του αποτυπώματος που αφήσαμε. Όταν όλα τα δανεικά στολίδια φύγουν, όταν οι τίτλοι ξεθωριάσουν και οι έπαινοι σιωπήσουν, αυτό που θα απομείνει είναι το «είναι» μας.

Και τότε, το «γίνομαι» δεν θα είναι πια μια αγωνιώδης κραυγή για προσοχή, αλλά μια σιωπηλή ακτινοβολία. Θα έρθει φυσικά, όπως το φως της αυγής που δεν προσπαθεί να γίνει μέρα, αλλά απλώς… υπάρχει.

Ο Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας Δρ. Βασίλης Κιοσσές αναλύει τι είναι και τι δεν είναι η ενσυναίσθηση και γιατί δεν πρέπει να “ψυχολογικοποιούμε” τον όρο.

• Ενσυναίσθηση σημαίνει άνευ όρων αποδοχή και ισοτιμία
• Όταν βγάζουμε το “πονόμετρο” κάνουμε κακό στον άλλο
• Πώς θα ανοιχθείς σε κάποιον που σου λέει “μην στεναχωριέσαι;”
• Το “υπάρχουν και χειρότερα” δεν βγαίνει από την καρδιά
• Δεν υπάρχει θεραπευτική σχέση χωρίς ενσυναίσθηση
• Είναι απάνθρωπο να περιμένω στη γωνία τον άλλον που δε θα δείξει κάποια στιγμή ενσυναίσθηση
• Ζητάμε συντρόφους κατά παραγγελία, χωρίς να βλέπουμε πώς είμαστε εμείς
• Να μπαίνουμε σε “άλλους κόσμους”, να βγαίνουμε από το “εγώ”
• Χωρίς σχέσεις δεν μπορούμε να επιβιώσουμε
• Ενισχύουμε την ενσυναίσθηση με αναστοχασμό, όχι με αυστηρότητα

Το βιβλίο “Ενσυναίσθηση, ακούγοντας με την καρδιά” κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ψυχογιός.