ΟΡΕΙΝΟΣ

Από την ορεινή Δωριέα η αείμνηστη Θυμία Λουτσόβου

Κάποτε είχα διαβάσει ένα ωραίο, που το θεωρώ μια ασφαλή “πυξίδα”, για να αποφεύγεις να βρεθείς καβάλα σε “ψόφια άλογα”, επιμένοντας να φωνάζεις “ντεεε” !!

If you set a goal, it should meet these two conditions :
i) It matters,
ii) You can influence the outcome

Λειτουργεί υπό μία προϋπόθεση : ότι σκέφτεσαι και δρας ως business owner και όχι ως manager 

Καλό ανοιξιάτικο μήνα, εύχομαι !!

Γ.Λ.

*Δ. Σαββόπουλος

Δεν σταματά για να σε περιμένει. Δεν συγκινείται από τις αναβολές σου. Δεν επιβραδύνει επειδή εσύ κουράστηκες.

Ο χρόνος δεν έχει ενσυναίσθηση. Έχει μόνο κίνηση..

«Ηγέτης  είναι κάποιος που μπορεί να πετυχαίνει αποτελέσματα μέσω των άλλων.»

Οι περισσότεροι ηγέτες συμφωνούν με το απόφθεγμα. Και έπειτα συνεχίζουν να κάνουν το αντίθετο.

Πολλοί managers παρεμβαίνουν, διορθώνουν οι ίδιοι τα λάθη ή μπαίνουν σε αποφάσεις που η ομάδα τους θα μπορούσε να χειριστεί.

Με τον καιρό, γίνονται σημεία συμφόρησης (bottlenecks) αντί για πολλαπλασιαστές απόδοσης.

Η φράση του Buffett είναι ξεκάθαρη: Η πραγματική ηγεσία δεν αφορά το status ή τον έλεγχο. Αφορά τη δημιουργία των συνθηκών ώστε οι άλλοι να αποδίδουν εξαιρετικά — χωρίς ο ηγέτης να “αιωρείται” διαρκώς από πάνω τους.

•Στο στοίχημα που σας έλεγα πριν δύο μέρες με το φίλο μου το Πρεσβυ,έχασα.Παταγωδως.Η λογική ανάλυση με οδήγησε σε λάθος μονοπάτι.Πιστευα ότι τα αμερικανικά επιτελεία δεν θα αναλάμβαναν μια επιχείρηση με μεγάλη πιθανότητα αποτυχίας και μεγάλη αβεβαιότητα.Το έκαναν.Υποτιμησα αρκετές παραμέτρους και υπερτίμησα άλλες.
•Τώρα;δεν ξέρω τι θα γίνει μεσοπρόθεσμα.Ο μουσικός σηκώνει τα χέρια και δεν εμπιστεύομαι πια τη λογική ανάλυση.Παντως ότι και αν συμβεί οι Ιρανοί θα περιμένουν την έλευση του Μανγκτι,του 12ου Ιμάμη αν το λέω καλά,που θα βάλει τάξη στο μάταιο κόσμο μας και εμείς τη Δευτέρα παρουσία.Οι λειτουργικές πλάνες δεν πεθαίνουν ποτέ όσο και αν προχωρά η τεχνολογία.
•Εύχομαι να τελειώσει το φρικτό αυτό καθεστώς που τυραννάει έναν ιστορικό και ευγενικό λαό.Σκεπτομαι και τη φρίκη των 115 μαθητριών που θάφτηκαν στα ερείπια μιας βόμβας.Σκεπτομαι το πόσο παράξενες και τραχειες,πόσο απρόβλεπτες ,είναι οι ατραποί της ιστορίας.
•Και όπως ο γιος μου αισθάνομαι πολύ τυχερός που όταν άρχισε η τρέχουσα πολλοστή φάση ευτυχω να ζω σε μια υπέροχη χώρα την Ελλάδα ,που το 112 εξέδιδε οδηγίες για τους κινδύνους από το πέταγμα χαρταετού τη Καθαρά Δευτέρα.Μακρια από μας οι διάφοροι απερίσκεπτοι,επιπόλαιοι και αμετροεπείς εγχώριοι «πολέμαρχοι» που χαϊδεύουν το θυμικό.Το μεγαλύτερο αγαθό και ελπίζω κεκτημένο της μεταπολίτευσης είναι η ειρήνη.Που είναι σαν τον αέρα και το νερό.Καταλαβαινεις τη σημασία τους όταν τα χάνεις.

Πάνος Μπιτσαξής

Τζεημς Τζόις μας λέει: Αν θες να μάθεις ποιος είσαι, μην κοιτάς μόνο τις μεγάλες σου αποφάσεις. Κοίτα τις μικρές, ασύνδετες σκέψεις που κάνεις ενώ περπατάς στον δρόμο, κοίτα πώς η μνήμη ενός νεκρού μπορεί να αλλάξει το παρόν σου, και αποδέξου ότι ο εαυτός σου είναι ένας ατελείωτος, πολυφωνικός εσωτερικός μονόλογος.

Η φράση του Jamie Paolinetti —«Οι περιορισμοί ζουν στο μυαλό μας. Εάν δοκιμάσουμε τη φαντασία, οι πιθανότητες δεν έχουν όρια»— δεν είναι απλώς ένα αισιόδοξο απόφθεγμα. Είναι μια υπενθύμιση ότι τα σύνορα της ζωής δεν χαράσσονται πρώτα στο έδαφος, αλλά στον νου.

Οι πιο βαριοί φραγμοί δεν είναι οι οικονομικοί, οι κοινωνικοί ή οι σωματικοί. Είναι οι εσωτερικοί. Εκείνοι οι ψίθυροι που μας λένε «δεν γίνεται», «δεν είναι για σένα», «είναι αργά». Κι όμως, κάθε ανθρώπινη πρόοδος —από ένα μικρό αμπελοτόπι που έγινε κρασί μέχρι μια ιδέα που έγινε βιβλίο— ξεκίνησε με μια πράξη φαντασίας. Με κάποιον που τόλμησε να δει πέρα από το ορατό.

Η φαντασία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα. Είναι εργαλείο μετασχηματισμού της. Ο γεωργός που φυτεύει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει χώμα, αλλά αύριο θα δει καρπό. Ο συγγραφέας που γράφει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει λέξεις, αλλά αύριο θα δει νόημα. Ο άνθρωπος που επιμένει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει εμπόδια, αλλά αύριο μπορεί να δει δρόμο.

Στον κόσμο της ταχύτητας και της σύγκρισης, οι περιορισμοί πολλαπλασιάζονται μέσα μας ως φοβισμένες σκιές . Όμως οι σκιές υπάρχουν μόνο όταν υπάρχει φως. Και το φως είναι η δημιουργική μας δυνατότητα — η ικανότητα να σκεφτούμε διαφορετικά, να φανταστούμε εναλλακτικά, να πιστέψουμε πριν δούμε.

Ίσως, τελικά, το πιο ριζοσπαστικό βήμα δεν είναι να καταργήσουμε τα όρια του κόσμου. Είναι να αμφισβητήσουμε τα όρια του νου μας.

Και τότε, το αμπελοτόπι της ζωής μεγαλώνει και καρποφορεί

ΚΜ

χωριό Συκιά

η ζωή μοιάζει με αμπέλι!

Αφού

Θέλει σκάψιμο. Θέλει κλάδεμα. Θέλει υπομονή.

Κι όταν έρθει ο καιρός, θέλει και ξερίζωμα.

Και στο τέλος, μένει λίγο κρασί στο ποτήρι.

Λίγο κατακάθι στον πάτο.

Και μια βεβαιότητα πως άξιζε ο κόπος!