Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Τρία ακόμη κράτη μέλη της ΕΕ — συμπεριλαμβανομένης της πολυπληθέστερης χώρας, της Γερμανίας — προστέθηκαν στη λίστα των χωρών με «πολύ χαμηλά» ποσοστά γονιμότητας, υπογραμμίζοντας την έκταση των δημογραφικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η περιοχή.
Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το ποσοστό γεννήσεων στη Γερμανία μειώθηκε σε 1,35 παιδιά ανά γυναίκα το 2023, κάτω από το «πολύ χαμηλό» όριο του ΟΗΕ του 1,4 — σε μία τάση όπου η πτώση των ποσοστών γεννήσεων είναι δύσκολο να αντιστραφεί. Η Εσθονία και η Αυστρία πέρασαν επίσης κάτω από το όριο του 1,4, προσχωρώντας στις εννέα χώρες της ΕΕ -συμπεριλαμβανομένων της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Ιταλίας– που το 2022 είχαν ποσοστά γονιμότητας κάτω από 1,4 παιδιά ανά γυναίκα.
Χωρίς μετανάστευση, τα χαμηλά ποσοστά γονιμότητας σημαίνουν συρρίκνωση του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας, προσθέτουν πιέσεις στα δημoσιονομικά και περιορίζουν την οικονομική ανάπτυξη. Με τους νέους να φτάνουν σε ορόσημα της ζωής τους, όπως η αγορά σπιτιού, αργότερα στη ζωή τους, η μέση ηλικία των γυναικών της ΕΕ κατά τον τοκετό αυξήθηκε στα 31,1 έτη το 2023, ένα χρόνο αργότερα από ό,τι πριν από μια δεκαετία. Ο αριθμός αυξάνεται στα 31,4 στη Γερμανία και στα 32 χρόνια στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ιρλανδία.
“Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου
έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.”
Μεγάλα λόγια, μια μεγάλη αλήθεια από ένα σπου-
δαίο Έλληνα συγγραφέα και διανοητή τον Νίκο Κα-
ζαντζάκη.
Αυτή την ευθύνη, εμείς στην ΜΙΝΕΤΤΑ, την ασπαζό-
μαστε ως δική μας υποχρέωση και προσπαθούμε με
τις δράσεις μας να συνεισφέρουμε σε ένα καλύτερο
κόσμο, σε μια γη φιλόξενη, στην αρμονική και βιώ-
σιμη συνύπαρξη των ανθρώπων και μη, υπάρξεων
αυτού του πλανήτη.
Ο τομέας της ασφάλισης που είναι ο χώρος που υπη-
ρετεί η Εταιρία μας είναι σύμφυτος με την κοινωνική
αλληλεγγύη και την απρόσκοπτη αειφόρο ανάπτυξη.
Η αποκατάσταση των ζημιών που προκαλούν οι πα-
ντοειδείς κίνδυνοι που καθημερινά μας απειλούν, ο
εντοπισμός αυτών των κινδύνων, η λήψη μέτρων για
την ελαχιστοποίηση τους, στα πλαίσια της αξιολόγη-
σης τους για μια δίκαια τιμολόγηση, αποτελούν μέ-
γιστη προσφορά στην επίτευξη των στόχων της βιώ-
σιμης ανάπτυξης και των κριτηρίων ESG, που έχουν
θεσμοθετηθεί από τα Ηνωμένα Έθνη.
Οι άνθρωποι της ΜΙΝΕΤΤΑ όχι μόνο ασφαλίζουν ότι
αξίζει, αλλά παράλληλα με τις πρωτοβουλίες τους
υπηρετούν το μέγιστο αγαθό που είναι η διατήρηση
ενός κόσμου που θα αξίζει να ζεις.
Αννα-Μαρία Θεοχαράκη
Εντεταλμένη Σύμβουλος
ΜήνυμαΑντιπροέδρου
Περιβάλλον, κοινωνία και εταιρική διακυβέρνηση
τρεις συνιστώσες που πρέπει να ενσωματωθούν
πλήρως και με απόλυτο τρόπο στο επιχειρείν για να
συνεχίσει η ανθρωπότητα να αισιοδοξεί για ένα αν-
θρώπινο μέλλον με συνετή χρήση των πόρων που
προσφέρει ο πλανήτης μας.
Η λανθασμένη ερμηνεία της βιβλικής ρήσης: «αυξά-
νεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε την Γη…»
έχει δημιουργήσει ήδη πολλά αδιέξοδα που προμη-
νύουν άσχημες εξελίξεις.
Στην ΜΙΝΕΤΤΑ, ως ασφαλιστική Εταιρία, αντιλαμβα-
νόμαστε ότι ο ρόλος μας έχει ευρύτερες υποχρεώ-
σεις που ξεφεύγουν από το στενό πλαίσιο της επι-
χειρηματικής μας λειτουργίας.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι το επιχειρείν έχει προ-
εκτάσεις σε ολόκληρη την κοινωνία και ως Εταιρία
αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες με περιβαλλοντικό
και κοινωνικό αποτύπωμα.
Έχουμε δεσμευτεί και εργαζόμαστε μεταξύ άλλων
για την:
Ά Μείωση των ενεργειακών μας αναγκών
Ά Υποστήριξη ευπαθών ομάδων και ατόμων
Ά Πρόληψη και μείωση των κινδύνων και μέρι-
μνα για άμεση αποκατάσταση των ζημιών των
ασφαλισμένων
Ά Ευαισθητοποίηση των συνεργατών και των
πελατών μας σε θέματα υποβάθμισης του περι-
βάλλοντος.
Οι δράσεις μας αποσκοπούν στο να δυναμώσουν
την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι κυρίαρχος
στον πλανήτη αυτό, αλλά απλά ο συνδετικός κρίκος
για την αρμονική συνύπαρξη του έμψυχου και
άψυχου κόσμου.
Τον οδικό χάρτη για να μη πέσει ξανά «στα βράχια» η Ελλάδα μέχρι το 2070, περιγράφει η στρατηγική χρηματοδότησης του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους.
Για το 2024, παρότι πριν μόλις ένα μήνα η Eurostat «φόρτωσε» (στατιστικά) την Ελλάδα με «στατιστικό» χρέος 13,5 δισ. ευρώ (το οποίο έρχεται από το 2013 αλλά έχει πάρει αναβολή για να αποπληρωθεί μετά το 2032) η χώρα μας κατάφερε να μειώσει το χρέος γενικής κυβέρνησης. Το χρέος όμως μειώθηκε όχι μόνο ως ποσοστό του ΑΕΠ λόγω ανάπτυξης και πληθωρισμού, αλλά και σε απόλυτα μεγέθη, δηλαδή σε δισεκατομμύρια ευρώ. Στο τέλος του 2024 το δημόσιο χρέος έπεσε στα 365 δισ. ευρώ ή 154% του ΑΕΠ, από 369 δισ. ή 164% του ΑΕΠ το 2023. Μειώθηκε κατά 4 δισ. ευρώ ή 10 μονάδες του ΑΕΠ σε 1 χρόνο. Και παρά την στατιστική επαύξηση χρέους η οποία επήλθε το 2024 για την Ελλάδα, η χώρα μας εμφανίζει μακράν τη μεγαλύτερη επίδοση σε μείωση χρέους σε όλη την ΕΕ, κατά 56 μονάδες ως προς το ΑΕΠ από το 2020.
η Ελλάδα το 2024 θα έχει το 4ο μεγαλύτερο πρωτογενές πλεόνασμα στην ΕΕ, ενώ το 2025 το 3ο μεγαλύτερο (ενώ σχεδόν όλη η υπόλοιπη ευρωζώνη είχε και έχει ελλείμματα)
• τα πρωτογενή πλεονάσματα στηρίζονται κυρίως στη συγκράτηση των κρατικών δαπανών, όπου η Ελλάδα είναι τα τελευταία χρόνια εμφανίζει τη μεγαλύτερη συγκράτηση (περίπου -5,5% σε 3 χρόνια).
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
«Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη, ό,τι πιο μεγαλειώδες στη ζωή είναι η αγάπη»
Η χαρά στα μάτια των παιδιών μας ήταν Α ΠΕ ΡΙ ΓΡΑ ΠΤΗ !!! Ευχαριστούμε τον Άγιο Βασίλη,τον ζογκλέρ,τις μασκότ,τους μουσικούς, τον Dj κι όλους όσους με την παρουσία σας μικροί μεγάλοι κάνατε την εκδήλωση μας ΜΟ ΝΑ ΔΙ ΚΗ !!! Ευχαριστούμε την κ Φανή Παπαθωμά για την υλοποίηση και παρουσίαση του τουριστικού χάρτη που εδρεύει στην πλατεία μας ! Τον Αντιδήμαρχο μας κ. Σπυρος Σταματης ! Τον πρώην Δήμαρχο Δερβενοχωρίων κ. Evagelos Agathis ! Την κ. Μαρια Ρηγατου Ειδική Σύμβουλο Κοινωνικής Πολιτικής Δυτικής Αττικής ! Την πρόεδρο του Συλλόγου Νέων Δερβενοχωρίων «Δράση» κ. θεοδωρα καλμπενη !
Τέλος ένα μεγάλο Eυχαριστώ στον Sullogos Gonewn Skourta για την άψογη συνεργασία που έχουμε και καταφέρνουμε να εκπληρώνουμε τους στόχους μας ! Katerina P. Nodara ΛΟΥΚΙΑ ΠΕΤΡΟΓΙΑΝΝΟΥ γεωργια μακρη Mary Rain Olga Tambouratzi
•Το 2011 στη Νορβηγία ένας μακελάρης αντιισλαμιστης και ξενοφοβικός νεοναζί σκότωσε 77 νεαρά παιδιά σε μια κατασκήνωση στη Νορβηγία.Διαμαρτυρομενος για τους μετανάστες.Φρικη ανείπωτη.Ο τύπος καταδικάστηκε σε 21 χρόνια κάθειρξη.Έχει προσφύγει για καταπάτηση των δικαιωμάτων του μεταξύ άλλων γιατί η φυλακή δεν του χορήγησε κρέμα ενυδάτωσης.Το κελί του είναι τριάρι πολυτελές.Ουτε σε ξενοδοχείο.Σε 7 χρόνια το πολύ θα τον έχουμε πάλι κοντά μας.Ειναι ο βόρειος φιλελευθερισμός. •Τώρα 2024 ο φερόμενος ως αντιισλαμιστης Σαουδάραψ ψυχίατρος του Μαγδεμβουργου.Ακροδεξιός.Αλλη ανείπωτη φρίκη.Μεταξυ των θυμάτων και ένα παιδάκι 9 ετών.Ψυχιατρος;αν είναι δυνατόν.Ο τύπος έκανε και ψυχοθεραπείες σε άλλους. •Αποδίδεται στον Σύλβιο Μπερλουσκονι.Ολοι οι ισλαμιστές δεν είναι τρομοκράτες.Το κακό είναι πως όλοι οι τρομοκράτες είναι ισλαμιστές.Δεν είναι έτσι όμως. Η τρομοκρατία δεν είναι μονοπώλιο των σύγχρονων Ασσασίνων.Εχει κι άλλα απεχθή πρόσωπα και μορφές.Ενεστώσες αλλά κυρίως εν δυνάμει.Να μη βρεθείς στο λάθος τόπο τη λάθος στιγμή.
Στα παιδικάτα μου, ήταν αλλιώς ο κόσμος. Εμείς στα χωριά, όχι μόνο διατηρούσαμε λίγα οικόσιτα που μας παρείχαν γάλα, τυρί, αυγά, κρέας, μα είμασταν συνηθισμένοι και με τη σφαγή τους.
Άπειρες φορές θυμάμαι τη μάνα να χάνεται λίγη ώρα στην πίσω αυλή και να επιστρέφει με ένα πανέρι γεμάτο με σφαγμένα κοτόπουλα, πάπιες, γαλοπούλες, κουνέλια. Αλλά και ο πατέρας έσφαζε στη πίσω αυλή το χοιρινό των Χριστουγέννων ή αρνιά κάθε τόσο. Εκείνος μάλιστα επέμενε να με έχει βοηθό του σε κάθε σφαγή. Πιάναμε το αρνί και το γυρίζαμε στο πλάι. Ο πατέρας το πατούσε στη μέση με το γόνατο και το έσφαζε. Ούτε θυμάμαι πόσους σφαγμένα αρνιά έχω δει στη ζωή μου. Να ρέει το αίμα από τον κομμένο λαιμό και κείνο το άμοιρο να σφαδάζει για λίγο και μετά να παραδίνεται εντελώς άψυχο. Μετά το κρεμούσαμε σε ένα τσιγκέλι και ο πατέρας το έγδερνε και αφαιρούσε τα σπλάχνα…
Συνηθισμένος σε τέτοιες εικόνες ήμουν, αλλά δεν ξέρω αν εξοικειώθηκα ποτέ μαζί τους. Κι ας είμαι αμετανόητος κρεατοφάγος. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι εξοικειώνονται πραγματικά ποτέ με τη σφαγή του θύματός τους. Κάποτε μιλούσα με έναν μεγαλοκτηνοτρόφο. Θάχει σφάξει με τα ίδια του τα χέρια, χιλιάδες αμνοερίφια… -Ξέρεις σε πόσα έχω χαρίσει τη ζωή τελευταία στιγμή; μου είπε. -Γιατί; ρώτησα. -Μερικά δακρύζουν, κλαίνε! Δε μπορώ να τα μαχαιρώσω, τ΄αφήνω, φεύγουνε! Θα τον έλεγες ψυχρό μετά από τόσες σφαγές μιας ολόκληρης ζωής, που στο κάτω κάτω είναι η δουλειά του, ζει τα παιδιά του μ΄αυτήν. Κι όμως έρχονται στιγμές που λυγίζει και κείνος. Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται, να είναι κανείς θύτης. Καλύτερο βέβαια, από το να είναι θύμα…
Θα ήμουν γύρω στα τριάντα πια, όταν με φώναξε μια φορά ο πατέρας να τον βοηθήσω να σφάξει ένα τραγόπουλο. Ήταν θυμάμαι ένα μαύρο, γυαλιστερό, όμορφο ζωντανό, μ΄ ένα γενάκι κάτω από το σαγόνι. Όμως όταν το πιάσαμε και πριν το ρίξουμε κάτω, ο πατέρας αντί να πάρει τη συνηθισμένη του θέση, με έβαλε εμένα μπροστά… -Σήμερα θα το σφάξεις εσύ! Έκανες τη δική σου οικογένεια τώρα. Πρέπει να μάθεις! Και μου έδωσε το μαχαίρι! Τα έχασα. Πήγα να αρνηθώ, αλλά ντράπηκα. Αν αρνιόμουν μπορεί να θεωρούσε πως δεν ήμουν άξιος να θρέψω την οικογενειά μου. Έπιασα το τραγόπουλο και το γύρισα στο πλάι. Ο πατέρας κρατούσε τα πίσω πόδια. Έβαλα το γόνατο στη μέση του και έριξα αρκετό από το βάρος μου πάνω του. Όταν όμως έπιασα το κεφάλι του, να το ξανοίξω προς τα πίσω για να φανερωθεί καλύτερα ο λαιμός, εκείνο άρχισε να σπαρταρά και να τρέμει από τον φόβο του. Το ένιωθα ανήμπορο στο έλεός μου, ένιωθα το τρέμουλο να διαπερνά όλο του το κορμί και να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα και το δικό μου πόδι. Κάτι μέσα μου έλεγε να πετάξω το μαχαίρι και να τρέξω μακριά. Έριξα ένα γρήγορο βλέμμα στον πατέρα. Ήταν σκυμμένος στα καπούλια του ζώου και περίμενε σοβαρά να δει τι θα κάνω. Όχι, δεν μπορούσα να φύγω. Θα ήταν λιποταξία. Θα ήμουν ανάξιος. Δεν έφτιαξα εγώ αυτόν τον κόσμο, ήμουν απλά μέρος του και έπρεπε να αποδεχθώ τους νόμους του. Έπρεπε να θρέψω και γω τα παιδιά μου. Όμως αυτό το τρέμουλο με συντάραζε. Γιατί να είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος; Δε θα έφευγα. Δε θα πετούσα το μαχαίρι. Έπρεπε όμως να τελειώσει γρήγορα και το μαρτύριο αυτού του απροστάτευτου ζώου, που συνέχιζε να τρέμει από φόβο στα χέρια μου. Έφερα γρήγορα το μαχαίρι στο λαιμό του και τον έκοψα. Κόπηκε πολύ πιο εύκολα, απ΄ ό,τι περίμενα. Το αίμα άρχισε να ρέει στο χώμα. Για ένα δύο λεπτά το ζώο σπαρταρούσε στα χέρια μου, το κρατούσα με δύναμη λες και μπορούσε να φύγει. Η αντίδρασή του όμως όσο πήγαινε λιγόστευε, έχανε τη δύναμη του, μέχρι που ακινητοποιήθηκε εντελώς. Σκούπισα κι απ΄τις δύο μεριές το μαχαίρι από το αίμα, πάνω στις μαύρες τρίχες του νεκρού ζώου και σηκώθηκα ανακουφισμένος.
Δεν ξανάσφαξα ζωντανό. Όταν θέλω κρέας, πηγαίνω στον χασάπη. Ξέρω όμως πως δεν αλλάζει κάτι αυτό. Ακόμη κι έτσι, είναι σα να το έχω σφάξει εγώ. Με το αόρατο χέρι μου. Το ίδιο ένοχος με τον κάθε δήμιο. Απλά, δεν αντέχω τόση αμεσότητα. Προτιμώ την ανόητη λήθη…
