ΟΡΕΙΝΟΣ

Στον σύγχρονο κόσμο δεν μας λείπουν οι επιλογές.

Μας λείπει η ιεράρχηση.

Κάθε μέρα καλούμαστε να αποφασίσουμε: πού θα επενδύσουμε τον χρόνο, την ενέργεια, την προσοχή μας. Και σχεδόν πάντα πέφτουμε στην ίδια παγίδα: κυνηγάμε τα πολλά, αντί να ξεκαθαρίσουμε το ένα.

Η διοίκηση —είτε αφορά μια επιχείρηση είτε τη ζωή— δεν είναι τέχνη της συσσώρευσης. Είναι τέχνη της αφαίρεσης. Το να πεις «όχι» στα δευτερεύοντα, για να προστατεύσεις το ουσιώδες.

Εδώ αποκτά νόημα η φράση:

«τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης».

Δεν είναι απλώς το «τι θέλω». Είναι το:

ποιο από όλα όσα θέλω αξίζει πραγματικά να επιδιώξω;

Στη στρατηγική, αυτό λέγεται focus.

Στην ηγεσία, λέγεται clarity.

Στη ζωή, λέγεται σοφία.

Οι επιτυχημένοι οργανισμοί δεν κάνουν περισσότερα πράγματα. Κάνουν λιγότερα — αλλά τα σωστά. Οι ηγέτες που ξεχωρίζουν δεν έχουν περισσότερους στόχους. Έχουν έναν που δεν εγκαταλείπουν.

Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο.

Όσο δεν ξεκαθαρίζει ποιο είναι το δικό του «ύψιστο επιθυμητό», θα σκορπίζεται σε δευτερεύοντα. Θα είναι απασχολημένος — αλλά όχι ουσιαστικός.

Η μεγαλύτερη πρόκληση, λοιπόν, δεν είναι η επίτευξη.

Είναι η επιλογή.

Να ξεχωρίσεις το σημαντικό από το ελκυστικό.

Το διαχρονικό από το πρόσκαιρο.

Το ουσιώδες από το επείγον.

Γιατί στο τέλος, η ποιότητα της ζωής —όπως και της διοίκησης— δεν κρίνεται από το πλήθος των επιτυχιών, αλλά από το αν πέτυχες αυτό που πραγματικά άξιζε.

Αν πέτυχες, δηλαδή,

τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης.

*η κορυφή των επιθυμητών πραγμάτων

Ρήμα Αφίεμαι: επιθυμώ, ποθώ, επιδιώκω. παράγωγο: ἐφετός = επιθυμητός ουσιαστικοποιημένο: τὸ ἐφετόν = το ποθητό

ἀκρότης =το άκρο η κορυφή

Η φράση αυτή αγγίζει μια βαθιά αλήθεια για τη φύση της φθοράς και της επιβίωσης. Συχνά συγχέουμε τη διατήρηση με την επιβολή, πιστεύοντας πως αν περιφρουρήσουμε κάτι με δύναμη, νόμους ή στεγανοποιήσεις, θα το κρατήσουμε ζωντανό για πάντα. Όμως, η ιστορία και η φύση μάς διδάσκουν το αντίθετο.

«ποιο κύμα πρώτο φίλησε τ’ αμάραντο χορτάρι»

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν προμηνύουν τίποτε το σημαντικό, κι όμως αλλάζουν τα πάντα. Δεν κραυγάζουν, φαίνονται ασήμαντες· μοιάζουν με ένα απαλό κύμα που ακουμπά την αμμουδιά της ακτής — κι από εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Έτσι στέκει και το ρόδο, απείραχτο ακόμη, μπροστά στου ουρανού τη χάρη. Είναι η αθωότητα πριν από την εμπειρία, η καθαρότητα πριν τη συννεφιά. Μα η ζωή δεν αφήνει τίποτα άθικτο. Κάποιο «πρώτο» θα έρθει: ένα βλέμμα, μια απώλεια, ένας έρωτας, μια διάψευση. Και τότε το κύμα θα αγγίξει το αμάραντο — κι ας νόμιζες πως ήταν αιώνιο.

Ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του αυτό το διπλό φως: του ήλιου και της συννεφιάς. Μπορεί να είναι ηλιόλουστος, κι όμως να είναι δακρυσμένος. Όπως ένα άστρο που, ενώ λάμπει, είναι τόσο απομακρυσμένο που δεν το βλέπεις.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το τίμημα της ζωής: να περνάς από την αθωότητα στη συνείδηση, από τη μνήμη στη λησμονιά. Να χάνεις κάτι για να κερδίζεις κάτι άλλο — πιο βαθύ, αλλά και πιο ουσιαστικό .

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ουρανό και κύμα, να μαθαίνεις ότι το πρώτο άγγιγμα δεν είναι ποτέ ασήμαντο. Είναι η αρχή της ιστορίας σου.

*Γιώργος Θέμελης ο ποιητής των ήχων (1900-1976)

Το ρόδο δεν είναι απλώς ένα λουλούδι.

Είναι η στιγμή πριν τη φθορά..

Το «απείραχτο» δηλώνει κάτι που δεν έχει ακόμα πληγωθεί Ο ουρανός είναι το μέτρο του άπειρου!