ΟΡΕΙΝΟΣ

“Πόσο όμορφο είναι το θέαμα της φύσης, που δεν έχει ακόμα αγγιχτεί από την συχνά διεστραμμένη σοφία του”

Σταθμός στην καριέρα του υπήρξε το «Όνομα του Ρόδου», ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 1980, όταν ο Έκο συμπλήρωνε το 50ο έτος της ηλικίας του. Ακολούθησε το «Εκκρεμές του Φουκώ» και μια σειρά από άλλα μυθιστορήματα που αγαπήθηκαν πολύ από το αναγνωστικό κοινό.

Μιλούσε πέντε ξένες γλώσσες, λατινικά και άψογα αρχαία ελληνικά

Η Ελλάδα στη ζωή του συγγραφέα είχε ξεχωριστή θέση. Τη θεωρούσε αφετηρία όλων των πολιτισμών.

Θαύμαζε την κουλτούρα, την ιστορία της και ήταν λάτρης του Αριστοτέλη.

Το 1988 ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε το «Εκκρεμές του Φουκώ».

Λίγες μέρες πριν από την έκδοση του βιβλίου, ο Ουμπέρτο Έκο βρέθηκε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Άγιον Όρος.

Πηγή Μηχανή του Χρόνου

Ο Ουμπέρτο Έκο στο ταξίδι του στο Άγιο Όρος, το 1988

Ουμπέρτο Έκο θαύμαζε τον Αριστοτέλη. Στιγμιότυπο από την επίσκεψη του συγγραφέα στα Στάγειρα Χαλκιδικής, γενέτειρα του αρχαίου φιλοσόφου

παλιές εποχές /Ιντεραμερικαν

Το μωρό θέλει φροντίδα ..

Εγκατελειμμένη στρούγκα

Κ.Μπερτσιάς, Γ.Αντωνιάδης

 

 

Ζούμε σε μία εποχή όπου λαμβάνουμε πολλές πληροφορίες και γνώσεις καθημερινά. Αλλά τελικά, τι από όλα αυτά μένει στην μνήμη μας; Λίγα.

Σε άρθρο του αμερικανικού lifehack.org περιγράφεται το πως λειτουργεί το μυαλό μας και τι μπορούμε να κάνουμε για να θυμόμαστε το 90% των πραγμάτων που μαθαίνουμε.

Η αναλογία του κουβά και του νερού

Ας πούμε ότι επρόκειτο να γεμίσετε έναν κουβά με νερό. Οι περισσότεροι κουβάδες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συγκρατούν το νερό στο εσωτερικό τους, μέχρις ότου το νερό να φτάσει και να ξεχειλίσει την κορυφή. Όμως στην πραγματικότητα, δεν λειτουργεί έτσι ο εγκέφαλός μας. Οι περισσότερες πληροφορίες που εισέρχονται στον εγκέφαλό μας… ξεχυλίζουν στο τέλος. Αντί να κοιτάμε τη μνήμη του εγκεφάλου μας ως κουβά που κρατά τα πάντα, θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε όπως είναι: ένας κουβάς με διαρροές. Ενώ η αναλογία του κουβά με διαρροή μπορεί να ακούγεται σαν αρνητικό στοιχείο, είναι απολύτως φυσιολογικό. Οι εγκέφαλοί μας δεν σχεδιάστηκαν για να θυμούνται όλα τα γεγονότα, τις πληροφορίες ή τις εμπειρίες που περνάμε στη ζωή μας, εκτός αν γεννηθήκατε με φωτογραφική μνήμη.

Πώς να θυμάστε το 90% από όλα όσα μαθαίνετε

Η ανάπτυξη της μαθησιακής πυραμίδας στη δεκαετία του 1960 – που αποδίδεται ευρέως στο Ινστιτούτο NTL στο Bethel, Maine – περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν οι άνθρωποι.

Όπως δείχνει η έρευνα οι άνθρωποι θυμούνται:

5% αυτού που μαθαίνουν όταν το έχουν μάθει από μια διάλεξη (δηλαδή διαλέξεις από πανεπιστήμια)

10% αυτού που μαθαίνουν όταν το έχουν μάθει από την ανάγνωση (δηλαδή βιβλία, άρθρα)

20% αυτού που μαθαίνουν από οπτικοακουστικό περιεχόμενο (δηλαδή εφαρμογές, βίντεο)

30% αυτού που μαθαίνουν όταν βλέπουν μια επίδειξη

50% αυτού που μαθαίνουν όταν συμμετέχουν σε ομαδική συζήτηση.

75% αυτού που μαθαίνουν όταν ασκούν αυτό που έμαθαν.

90% αυτού που μαθαίνουν όταν το χρησιμοποιούν αμέσως (ή διδάσκουν άλλους)

Ωστόσο, πώς μαθαίνουν οι περισσότεροι από εμάς;

Βιβλία, διαλέξεις στην τάξη, βίντεο και γενικότερα μη διαδραστικές μέθοδοι μάθησης, οδηγούν στο 80-95% των πληροφοριών που πηγαίνουν στο ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο.

Το θέμα εδώ είναι ότι αντί να αναγκάζουμε τους εγκεφάλους μας να θυμούνται περισσότερες πληροφορίες με «παθητικές» μεθόδους, πρέπει να εστιάσουμε τον χρόνο, την ενέργεια και τους πόρους μας σε «συμμετοχικές» μεθόδους που έχουν αποδειχθεί ότι αποφέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα σε λιγότερο χρόνο.

Αυτό σημαίνει ότι:

• Αν θέλετε να μάθετε πώς να μιλάτε μια ξένη γλώσσα, θα πρέπει να προσπαθήσετε να μιλάτε με native speakers και να αποκτήσετε άμεση ανατροφοδότηση.
• Εάν θέλετε να βρείτε τη φόρμα σας, θα πρέπει να εργαστείτε με έναν προσωπικό γυμναστή (αντί να παρακολουθείτε βίντεο γυμναστικής στο Youtube).
• Αν θέλετε να μάθετε ένα νέο όργανο, προσλάβετε έναν δάσκαλο μουσικής από την πόλη σας.

Χρόνος ή χρήματα;

Πόσες φορές έχετε ακούσει κάποιον να λέει, Δεν έχω χρόνο να κάνω το Χ.Είμαστε όλοι σίγουρα ένοχοι για αυτό, καθώς δικαιολογούμαστε πολλές φορές για την έλλειψη χρόνου που έχουμε στη ζωή μας.

Αλλά ο χρόνος τα εξισορροπεί όλα. Δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε, πού είμαστε στον κόσμο ή πόσο προσπαθούμε για να αποκτήσουμε αποτελεσματικότητα σε ό,τι κάνουμε, το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν μόνο 24 ώρες κάθε μέρα. Κάθε λεπτό είναι μοναδικό και όταν περάσει, δεν μπορεί ποτέ να ανακτηθεί, σε αντίθεση με τα χρήματα.

Έτσι, αν όλοι έχουμε 24 ώρες την ημέρα, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τις επιτυχημένες ιστορίες νέων εκατομμυριούχων που ξεκίνησαν από το τίποτα ή ενός φοιτητή πλήρους φοίτησης που από αρχάριος μπορεί να συνομιλήσει άπταιστα ισπανικά μετά από μόλις 3,5 μήνες; Έμαθαν πώς να μεγιστοποιήσουν την αποτελεσματικότητά τους και όχι μόνο την αποδοτικότητα τους.

Ας πούμε ότι το άτομο Α πέρασε μία ώρα μαθαίνοντας μια γλώσσα και διατήρησε το 90% αυτού που έμαθε. Και το άτομο Β πέρασε εννέα ώρες μάθησης και διατήρησε το 10% αυτού που έμαθε. Με απλά μαθηματικά, το άτομο Β δαπάνησε 9 φορές περισσότερο χρόνο μάθησης από το άτομο Α, μόνο για να διατηρήσει την ίδια ποσότητα πληροφοριών (Α: 1 * 0.9 = Β: 9 * 0.1).

Ενώ οι ακριβείς αριθμοί είναι προς συζήτηση, το μάθημα είναι σαφές. Ο τρόπος για να έχετε περισσότερο χρόνο δεν είναι να κάνετε μικρές νίκες, όπως να παρακολουθείτε 5λεπτα μαθήματα YouTube αντί για 15λεπτά, αλλά να κάνετε μεγάλες νίκες, όπως να επιλέξετε την πιο αποτελεσματική μέθοδο από την αρχή. Από το να επαναπαύεστε συνεχώς σε δωρεάν εναλλακτικές λύσεις, η επένδυση σε μία πιο ακριβή λύση, μπορεί να σας εξοικονομήσει μήνες, αν όχι χρόνια, αξίας αγώνων, λαθών και το σημαντικότερο, χρόνο.

Χρειάζεται να αξιοποιήσουμε το μέγιστο από τον περιορισμένο χρόνο που διαθέτουμε εστιάζοντας στις λύσεις που προσφέρουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο και λέγοντας όχι σε οτιδήποτε άλλο.

Η δυνατότητα που έχουμε να διατηρήσουμε περισσότερες γνώσεις σε μια εποχή απρόσκοπτης πρόσβασης σε πληροφορίες και αμέτρητους περισπασμούς, είναι μια ισχυρή δεξιότητα για την γρηγορότερη επίτευξη οποιουδήποτε στόχου που μπορεί να έχουμε.

Μαθαίνοντας πώς να θυμόμαστε περισσότερες πληροφορίες καθημερινά, μπορούμε να ξοδέψουμε λιγότερο χρόνο για την εκ νέου εκμάθηση παλαιών γνώσεων και να επικεντρωθούμε στην απόκτηση νέων.

Όλοι ξεμένουμε σιγά-σιγά από χρόνο και σήμερα είστε όσο πιο νέοι θα μπορούσατε να είστε ποτέ. Το ερώτημα είναι: πώς θα ξοδέψετε τον χρόνο σας καλύτερα;

Ένα πολύ σοβαρό θέμα που τελικά αυξάνει το κόστος κατασκευών στη χώρα μας, είναι η διαρκής εκ νέου ανακάλυψη του τροχού.

Υπάρχουν χιλιάδες εργασίες και υλικά, τα οποία το περίφημο Εθνικό Συμβούλιο Τυποποίησης και το ΤΕΕ (που έχει καταντήσει μόνο εφαλτήριο για βουλευτικά έδρανα) θα μπορούσαν να τυποποιήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε οπουδήποτε κατασκευάζεται ένα έργο στη χώρα μας, οπουδήποτε γίνεται μια εργασία, οποιοδήποτε προϊόν προμηθεύεται το Ελληνικό Δημόσιο, να είναι τυποποιημένα και πανομοιότυπα.

Στις οπισθοδρομικές ΗΠΑ, όταν το Δημόσιο θέλει να προμηθευτεί καρέκλες για Δημόσιες Υπηρεσίες, ή τασάκια, ή δοχεία απορριμμάτων ή δεκάδες άλλα σταθερά και κινητά αγαθά, υπάρχουν ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ προδιαγραφές για το πως ακριβώς θα είναι κατασκευασμένα, πιστοποιημένα και διαθέσιμα.

Έτσι, δεν προκηρύσσεται μέγας και τρανός διαγωνισμός, όπου θα παρεισφρήσουν ένα σωρό λαμόγια, αλλά όλοι ανταγωνίζονται με μια απλή προσφορά για ένα τυποποιημένο είδος, όπου ΜΟΝΟ η τελική τιμή έχει σημασία.

Εδώ, κάθε μηχανικός του Δημοσίου έχει τη δική του άποψη για το τι πρέπει να προμηθευτεί το Κράτος, ετοιμάζει φωτογραφικές προδιαγραφές και τελικά αυξάνει το κόστος, επειδή τίποτα δεν τον υποχρεώνει να τηρήσει συγκεκριμένες προδιαγραφές για κάθε υλικό.

Περπατάς μέσα στην ίδια γειτονιά και βλέπεις 5 τύπους κρασπέδων, 10 τύπους διαφορετικών φρεατίων, 15 διαφορετικούς τρόπους κατασκευής πεζοδρομίων και άλλους 15 τύπους φωτιστικών δρόμου με εντελώς διαφορετικά φωτοτεχνικά χαρακτηριστικά, επειδή ο κάθε Δήμαρχος είχε τη δική του αισθητική να επιβάλλει στους συνδημότες του. Ακόμα και η σήμανση οδών και κατευθύνσεων είναι για τα πανηγύρια, για να μην σχολιάσω το γεγονός ότι ζουμε σε πόλεις απολύτως εχθρικές για τα ΑΜεΑ.

Ξέρω, ο φερετζές της Μαριορής είναι όλα αυτά που γράφω, αλλά θα προτιμούσα να ζω σε μια χώρα κάπως πιο… συγυρισμένη και όχι στην χώρα που υλοποιούνται πολλαπλές ονειρώξεις του κάθε Τραμπάκουλα.

Κώστας Κάπος