Ο μεγάλος ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΒΕΑΚΗΣ στα ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ
| «…Μισώ τα τυραννικά καθεστώτα, το φασισμό και τη βία. Πιστεύω ότι ο ιμπεριαλισμός οδηγεί και διαιωνίζει την αλληλοσφαγή των εθνών». |
Ο «καλύτερος βασιλιάς Ληρ» του παγκοσμίου θεάτρου γεννήθηκε στον Πειραιά. Το 1901 μπήκε στη σχολή του Βασιλικού θεάτρου ανάμεσα τους 5 πρώτους, μετά από διαγωνισμό. Διέπρεψε σε σαιξπηρικούς κυρίως ρόλους (Ριχάρδος Γ΄, Βασιλιάς Ληρ) και θεωρείται ως ο πατριάρχης του ελληνικού θεάτρου. Το καλλιτεχνικό του μέγεθος δεν εμπόδισε το μεταξικό καθεστώς από το να τον εκβιάσει και να προσπαθήσει να τον μειώσει καλλιτεχνικά. Το 1941, ο Αιμίλιος Βεάκης αποχωρεί από το Εθνικό Θέατρο και οργανώνεται στο ΕΑΜ. Εγκαταλείπει την Αθήνα, μαζί με την οικογένειά του και καταφεύγει στα Δερβενοχώρια. Εκεί δίνει παραστάσεις, μαζί με ελασίτες αντάρτες και με τους κατοίκους του χωριού. Επιστρέφει στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση, και συμμετέχει στον εαμίτικο θίασο «Ενωμένοι καλλιτέχνες», με τον οποίο και ανεβάζει τον «Ιούλιο Καίσαρα», απορρίπτοντας το Εθνικό. Η άρχουσα τάξη δεν του συγχώρεσε ποτέ την επιλογή του: δύο φορές μέσα στην ίδια θεατρική σαιζόν, ένοπλοι μπράβοι χειροδικούν εναντίον του, την ώρα της παράστασης. Τον ανακρίνουν, τον απολύουν από τη θέση του καθηγητή της Δραματικής Σχολής. Η κόρη του, Μαίρη, βρίσκεται στην εξορία, ο γιος του, Γιάννης, στη Ρουμανία, με απαγόρευση επιστροφής. Ο Βεάκης, καταρρακωμένος ηθικά, αποσύρεται από τη σκηνή. Το 1948, απολύεται και από τη θέση του καθηγητή, στο Ωδείο Αθηνών. Ζει μέσα σε απελπιστική φτώχεια. Επανέρχεται για λίγο στη σκηνή το 1949, ενώ προφταίνει να πρωταγωνιστήσει και σε μια από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, στη «Φωνή της καρδιάς» του Γιώργου Τζαβέλλα. Μέσα από την ταινία αυτή, μπορούν οι νεώτερες γενιές να δουν ένα δείγμα του μέγιστου ταλέντου του.
Παρνηθας τοπολογία
Το ηφαίστειο Marum στην Ολλανδία ξύπνησε…
και μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να πήραν τα μέτρα τους ώστε να προφυλαχτούν, ένας όμως είχε το κουράγιο να βρεθεί στη καρδιά του ηφαιστείου λίγο πριν ξεσπάσει και να εξασφαλίσει ένα από τα
Τα Δερβενοχώρια δεν κατακτήθηκαν από τους Τούρκους, αλλά παραδόθηκαν με ειδική συνθήκη. Απολάμβαναν λοιπόν σχετική αυτονομία και είχαν δικαίωμα να διατηρούν μικρό μάχιμο σώμα από ντόπιους για την τήρηση της τάξης Αρχηγός του τη ώρα της Επανάστασης ήταν ο Θανάσης Γάτσης από τα Σκούρτα γνωστός ως Σκουρτανιώτης, που ύψωσε από τους πρώτους την επαναστατική σημαία στη Στερεά Ελλάδα.Στους εθνικόφρονες τα Δερβενοχώρια θυμίζουν την σφαγή στα Κρώρα (Στεφάνη) που οργάνωσε ο φοβερός και αμφιλεγόμενος Καπετάν Ορέστης της ΟΠΛΑ σε βάρος των ομήρων του. Εδώ σύρθηκε αιχμάλωτος ως γόνος εφοπλιστών και ο κομμουνιστής Ανδρέας Εμπειρίκος τον Δεκέμβρη του ‘44, διέφυγε και επέστρεψε στην Αθήνα εξαντλημένος, έχοντας εμπνευστεί τον «Μεγάλο Ανατολικό του». Από τότε ξέκοψε οριστικά από το ΚΚΕ παραμένοντας όμως Επαναστάτης.
Οι Αριστεροί προτιμούν να θυμούνται τη μάχη του ΕΛΑΣ (16 Οκτώβρη 1943), που διέλυσε σώμα 100 Γερμανών (Πύλη, Κρώρα), που άφησε πίσω του 55 νεκρούς και 45 αιχμαλώτους.
1942 ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ περνα απο τα ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ
Βελουχιώτης αφήνει στη Λιάτανη τμήμα με επικεφαλής τον Τζαβέλα. Ο ίδιος με
τον Ορέστη, τον Πελοπίδα, τον Λέοντα και τον Γαρδικιώτη ανεβαίνουν στο Μοναστήρι
της Φυλής (Χασιά). Από εκεί προμηθεύονται ράσα και ντυμένοι σαν παπάδες, με τα
όπλα κρυμμένα κάτω από τα ράσα, κατεβαίνουν στην Αθήνα[6].


















