ΟΡΕΙΝΟΣ

ΗΓΕΣΙΑ. Ο ρόλος μόνο δεν φτάνει, κε Τράμπ

Η πρωτόγνωρη συμπεριφορά του Τράμπ στον Ζελένσκι, εκτιμώ ότι σε λίγα χρόνια θα ενταχθεί στην ύλη πανεπιστημίων και σχολών πολιτικής επιστήμης και διπλωματίας, στα σχετικά με την ηγεσία εδάφια. Και βέβαια με τον τίτλο «Τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει ένας ηγέτης, ή Πώς ΔΕΝ είναι η ηγεσία». Το ΔΕΝ θα έχει προκύψει από τις δυσμενείς συνέπειες που θα έχουν σωρευθεί για τις ΗΠΑ υπό την Προεδρία του Τραμπ. Όπως πολύ καλά αναλύει το τελευταίο Economist, η Αμερική θα χάσει από την πολιτική του περισσότερα από όσα θα κερδίσει.

Αυτή η αλαζονεία στην συμπεριφορά του, όχι μόνο προς τον Ζελένσκι, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ρηχό άνθρωπο που τη μόνη δυνατότητα να ασκήσει ηγεσία την αντλεί από την ισχύ με την οποία έρχεται ο ρόλος του. Ο Τράμπ αισθάνεται ανίκητος, όχι γιατί διαθέτει καμιά προσωπικότητα ή ευφυία ή ακτινοβολία, απλά γιατί είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Κλασική διδασκαλία στα μαθήματα ηγεσίας, είναι ότι οι συμπεριφορές και οι αρχές του Ηγέτη πρέπει να είναι χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του, και ο ρόλος που κατέχει ο ηγέτης είναι το μέσο για να αναδειχθούν και να εφαρμοστούν. Όσοι «ντύθηκαν» ένα ηγετικό ρόλο που όμως δεν είχαν την προσωπικότητα να τον υπηρετήσουν, απέτυχαν. Άλλες φορές γρήγορα και άλλες δυστυχώς με τεράστιο κόστος.

Και για να μην ξεχνάμε, ο Γολιάθ, ανίκητος και τρομερός, έπεσε από την σφεντόνα του μικρού Δαυίδ. Η πίστη στον σκοπό της ελευθερίας από τους Φιλισταίους ήταν η δύναμη που όπλισε το χέρι του Δαυίδ. Κάτι σαν τον Ζελένσκι!

Μίνος Μωυσής

Με τον σύντροφο Κίμωνα..

“Δον Κιχώτης”( Απόσπασμα )

Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη,
ποιος μπορεί να πει
τι είναι τρέλα
και τι είναι λογική;
Ίσως τρέλα μπορεί να είναι
το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας.
Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα.
Ίσως αυτό να είναι τρέλα.
Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια.
Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα.
Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες,
να βλέπεις τη ζωή όπως είναι
και όχι όπως θα έπρεπε να είναι”.
️”Να αλλάξεις τον κόσμο , φίλε μου Σάντσο,
δεν είναι τρέλα,
ούτε ουτοπία.
Είναι δικαιοσύνη !”

16 Ιανουαρίου 1605, εκδίδεται στη Μαδρίτη το κλασικό έργο λογοτεχνίας του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα με τίτλο “Ο ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσας” .
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που εκτυπώθηκε, το οποίο εκδόθηκε σε δυο μέρη, το 1605 και το 1615.
Είναι ένα από τα μυθιστορήματα που επηρέασαν σημαντικά την ισπανική λογοτεχνία κι ένα από τα πιο εμπνευσμένα έργα της νεότερης δυτικής λογοτεχνίας.

Η ωριμότητα του ανθρώπου
μετριέται στην εύρεση γαλήνης
που προσπαθούσε να παίξει σαν παιδί..

Friedrich Nietzsche

Είμαι βέβαιος πως ο κόσμος που συμμετείχε στις σημερινές συγκεντρώσεις το έκανε στην πλειοψηφία του με καλές προθέσεις: επιθυμεί καλά και κυρίως ασφαλή δημόσια αγαθά, δυσανασχετεί με την αργοπορία και την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης και θεωρεί πως το πολιτικό προσωπικό, και ιδίως η κυβέρνηση, δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτές τις επιθυμίες. Επίσης πιστεύει πως η δημόσια και η συλλογική προβολή των αιτημάτων αυτών μπορεί να αποβεί ουσιαστική.

Εδώ τελειώνουν οι βεβαιότητες μου και αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Μοιράζομαι, όπως κάθε πολίτης, τις ίδιες ανησυχίες για την λειτουργία του κράτους στην Ελλάδα αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το που ακριβώς μας οδηγεί η κινητοποίηση αυτή.

Δεν είμαι σίγουρος για το πως και το γιατί μιας κινητοποίησης σε μια ατμόσφαιρα που έλαβε σχεδόν θρησκευτικές διαστάσεις. Το δυστύχημα των Τεμπών έχει ορισμένα εμβληματικά χαρακτηριστικά, με πρώτο την ηλικία της πλειοψηφίας των θυμάτων, αλλά δεν είναι το πιο τραγικό που έχει συμβεί. Είκοσι και κάτι χρόνια πριν, το δυστύχημα του 2003 στην ίδια περιοχή, οδήγησε στον θάνατο 21 μαθητών αλλά δεν προκάλεσε ούτε κατά διάνοια παρόμοιες εκδηλώσεις. Με προβληματίζει πως η κινητοποίηση ξεσπά τώρα, όχι ένα ή δύο χρόνια πριν. Με ανησυχεί επίσης το γεγονός πως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν μηχανισμοί κινητοποίησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων που έχουν συσχετιστεί με μεθόδους «υβριδικού πολέμου».

Με τρομάζει ο απόλυτος, συχνά μεσσιανικός, αλλά και εντελώς αφηρημένος ως προς την θεραπεία των προβλημάτων, λόγος, η ροπή στη συνομωσιολογία, η πίεση για ομοφωνία και ο φανατισμός. Με ανησυχεί η τοξική στοχοποίηση της κριτικής. Φοβάμαι μήπως όλα αυτά οδηγήσουν στην υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών που παρά τις δυσλειτουργίες τους είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε.

Είμαι πάντα καχύποπτος απέναντι στην κινητοποίηση του συναισθήματος όχι μόνο γιατί την θεωρώ ρηχή, αλλά επειδή η ιστορία μας προσφέρει μπόλικα παραδείγματα για το πόσο εύκολα χειραγωγείται και πως μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.

Δεν γνωρίζω τι θα προκύψει από τις σημερινές κινητοποιήσεις αλλά φοβάμαι πως είναι πιθανό να μην οδηγήσουν στην βελτίωση των δημόσιων αγαθών—κάπως όπως οι κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» το 2011 χειροτέρεψαν αντί να βελτιώσουν τα πράγματα. Αν η χώρα μπει σε μια περίοδο χάους, αν οδηγηθούμε σε καταστάσεις εκτροπής και πολιτικής ανωμαλίας, αν καταλήξουμε σε λανθασμένες επιλογές, το κόστος θα είναι τεράστιο για έναν απλό λόγο: έχουμε περάσει σε μια περίοδο όπου η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και όπου κινδυνεύουμε να πληρώσουμε το κάθε μας στραβοπάτημα πολύ ακριβά.

Στάθης Καλύβας

Ο Στάθης Ν. Καλύβας (7 Μαρτίου 1964) είναι διακεκριμένος πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας και καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος έχει λάβει τις διεθνείς διακρίσεις Woodrow Wilson Award, Luebbert Award, European Academy of Sociology Book Award, Luebbert Award και Greenstone Award για το πολύχρονο έργο του στην πολιτική επιστήμη και την ιστορία.

Ο Buffett πιστεύει ότι η μακροχρόνια κουλτούρα της αποταμίευσης – και της επανεπένδυσης – υπήρξε το κλειδί για την επιτυχία του αμερικανικού καπιταλισμού.

Από την ίδρυση της χώρας, «χρειαζόμασταν πολλούς Αμερικανούς να αποταμιεύουν με συνέπεια και στη συνέχεια χρειαζόμασταν αυτούς τους αποταμιευτές ή άλλους Αμερικανούς να αξιοποιήσουν με σύνεση το κεφάλαιο που έγινε έτσι διαθέσιμο», έγραψε. «Αν η Αμερική είχε καταναλώσει όλα όσα παρήγαγε, η χώρα θα παρέμενε στάσιμη», σημείωσε.

Ομοίως, οι μέτοχοι της Berkshire Hathaway «συμμετείχαν στο αμερικανικό θαύμα» επανεπενδύοντας τα μερίσματά τους, αντί να καταναλώνουν τα χρήματα.

Για να διασφαλιστεί ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να αποταμιεύουν και η χώρα θα ευημερήσει, ο Buffett μοιράστηκε κάποιες συμβουλές για τις ρυθμιστικές αρχές: «Μην ξεχνάτε ποτέ ότι σας χρειαζόμαστε για να διατηρήσουμε ένα σταθερό νόμισμα και ότι το αποτέλεσμα αυτό απαιτεί τόσο σοφία όσο και επαγρύπνηση εκ μέρους σας», ανέφερε.