O Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός , ο Πατροκοσμάς , με το μοναδικό
τριμμένο ..ράσο…….
Πρώτοι χαιρετισμοί χθες αδέρφια , μπήκαμε στην τελική ευθεία
για το Πάσχα , κάτι λοιπόν η άνοιξη , κάτι η νοσταλγία για τα παλιότερα χρόνια
μας , ο νους στριφογυρίζει..αδέσποτος , εκεί που θέλει αυτός , και πάντα
διαλέγει , σ’ αυτό τον…παραδέχομαι , όμορφες μέρες , που όσο κι αν μας πονάει
η θύμησή τους , τόσο τις ζητάμε , τις θέλουμε…
Πάνε χρόνια , τέτοια εποχή , άρχιζαν οι χαιρετισμοί , κι’ η
μάνα μου , όπως όλες οι μανάδες πιστεύω , με ‘φαγε , δεν θα πας στους
χαιρετισμούς ; και τα ίδια , και τα ίδια , λύσσαξε , τι να κάνω αποφάσισα να πάω
για να γλυτώσω τη γκρίνια και τη μουρμούρα …
Εκείνη την εποχή , ο παπα Γιάννης , ο παπάς μας , είχε
αρρωστήσει και θα λειτουργούσε στο χωριό μας ο παπα Λιάς ο Λακαφώσης απ’ το
Λευκαδίτι , τον γνώριζα φυσιογνωμικά , αλλά σαν ιερέα δεν τον ήξερα , γενικά
όμως η όλη του παρουσία μου ενέπνεε σεβασμό και εμπιστοσύνη , χωρίς βέβαια
συγκεκριμένο λόγο , πήγα λοιπόν στη Εκκλησία , και παρακολουθώντας τη λειτουργία
των χαιρετισμών , ένοιωσα , αλλιώτικα , περίεργα όμορφα , ξεχωριστά , λες κι’
είχε αλλάξει τελείως η ατμόσφαιρα της Εκκλησίας , ο παπά Λιας , μετρίου
αναστήματος , λιπόσαρκος , σεβάσμιος , κοκκινωπός , με γαλήνια όψη , μια βιβλική
, πραγματικά , μορφή , με κέρδισε απ’ τα πρώτα λόγια , το τονίζω , γιατί για
πρώτη μου φορά άκουσα καθαρά τα λόγια των ύμνων , των τροπαρίων και γενικά της
λειτουργίας , που ομολογουμένως είναι υπέροχα , αλλά δυστυχώς , ο τρόπος που
γινόταν η λειτουργία δεν άφηνε περιθώρια να ακούσεις και να καταλάβεις τα
υπέροχα αυτά λόγια , που μέχρι τότε δεν τα γνώριζα .
Πέρασαν τα χρόνια , σκορπίσαμε , άλλαξαν κι’ οι καιροί , κι’
ο παπά Λιας φυσικά , πολλά άλλαξαν , μπήκαν τα..μικροφωνο..μεγάφωνα στη ζωή
μας , μας λείπει κι’ ο αξέχαστος γλυκοψάλτης μας , ο Παναγιώτης ο Πανάγος ,
άλλαξε γενικά η ατμόσφαιρα της λειτουργίας , χάθηκε , για μένα , εκείνη η γαλήνη
, η κατάνυξη και η ηρεμία , στο πρόσωπο του παπά Λια , τ’ Αι Λια απ’ το
Λευκαδίτι , όπως μού ‘μεινε και τον μνημονεύω , έβλεπα , λες , τον Κοσμά τον
Αιτωλό , τον κοσμοκαλόγερο , ταπεινό , συνεσταλμένο , όχι βασιλιά της εκκλησίας
, αλλά διάκονο του εκκλησιάσματος , και βλέποντας , χρόνια τώρα , τη χλιδή και
την υπεροψία να πλανιέται στον ιερό χώρο της εκκλησίας , τη σόου..ποίηση της
θείας λειτουργίας με τα μεγάφωνα και τις φανφάρες , την αρρωστημένη προβολή του
ασήμαντου εγώ μας , μού’ ρχονται στο μυαλό τα λόγια του ταπεινού ιερομόναχου ,
του Κοσμά του Αιτωλού : ” Εγώ – έλεγε στο λαό – με τη χάρη του Θεού , μήτε
σακούλα έχω , μήτε σπίτι , μήτε άλλο ράσο , και το σκαμνί που έχω είναι δικό σας
και εικονίζει τον τάφο μου . Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσία να διδάξει ,
βασιλείς , πατριάρχες , αρχιερείς , ιερείς , άνδρες και γυναίκες , νέους και
γέροντες και όλο τον κόσμο “.
Δυστυχώς φίλοι μου , λείπει τελείως το πνεύμα του
κοσμοκαλόγερου απ’ το μεγαλύτερο μέρος του κλήρου μας , λείπουν Κοσμάδες Αιτωλοί
και παπά Λιάδες , τη σεμνότητα και την ταπεινότητα τις αντικατέστησαν η υπεροψία
, η αυτοπροβολή και ημεγαλομανία , γι΄αυτό ο κόσμος κάθε μέρα και περισσότερο ,
απομακρύνεται , μάλιστα , απομακρύνεται απ’ την εκκλησία , των μεγαφώνων της
υποκρισίας , των φρου-φρου και των αρωμάτων….
Αχ καημένε Πατροκοσμά , με το τριμμένο , μοναδικό σου ράσο ,
για ποιούς πάλευες κι’ αγωνιζόσουνα…….Πηγη http://lidoriki.blogspot.com/
