Η σαγήνη του αλλόκοτου…

Η σαγήνη του αλλόκοτου, η Προανακριτική και ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού (πρωινοί συνειρμοί)

•Τα επίμαχα έργα του καλλιτέχνη στην Εθνική Πινακοθήκη δεν μπορώ να τα κρίνω.Αρεσουν στην αγαπητή φίλη #Λια Βουτσοπούλου και η γνώμη της με επηρέασε.Παρα το ότι επιμένω ότι η θεματολογία αυτή(ζωόμορφοι άγιοι,Παναγιά κλπ) ενοχλεί απρόκλητα τους θρησκευόμενους.Ο τίτλος όμως της έκθεσης με ενθουσίασε. «Η σαγήνη του αλλόκοτου».Πραγματι τη νοιωθω αυτές τις μέρες με την προανακριτική.Εχω σαγηνευτεί.
•Μη σας κουράσω με νομικες λεπτομέρειες.Υπαρχουν αντίθετες απόψεις που έχουν εκφραστεί με σοβαρότητα και πειθώ.Αναμεσα τους.Ο Νίκος Αλιβιζάτος υποστηρίζει την κατευθείαν παραπομπή Τριαντοπούλου στο Δικαστικό Συμβούλιο,ως προανάκρουσμα της κατάργησης του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Ο αγαπητός μου #Yannis Yannis Tassopoulos Γιάννης Τασσόπουλος υποστηρίζει ότι η προανακριτική είναι όργανο που εκτός της δικαιοδοτικης της αρμοδιότητας έχει και πολιτική διάσταση άρα δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Εχει πολύ ισχυρά επιχειρήματα σε νομικό επίπεδο.
•Η αντίρρηση μου είναι ιστορική .Οι προανακριτικές σωρεύουν πικρα πείρα.Αλλοτε εργαλεία πολιτικής δίωξης,άλλοτε πλυντήρια ανομημάτων.Τι να πρωτοθυμηθώ.Ειναι τουλάχιστον αλλόκοτο να δικάζει η πλειοψηφία τον αντίπαλο της και να αθωώνει τον εαυτό της.Σαγηνευομαι.
•Κατά τα λοιπά ο διαδικτυακός φίλος #Κωστας Παυλοπουλος ορθά μου θύμισε τον Πρόεδρο του Εδεσσαϊκού.Το θέμα ήταν αν θα γίνει ή αν θα αναβληθεί το ματς Καλαμαριάς -Εδεσσαϊκού.Ενω ήταν σαφής τον ειρωνεύτηκαν ότι ήταν ακατάληπτος.Μια χαρά τα είπε δημιούργησε σχολή.Ιδου όπως το θυμάμαι στο περίπου.Θα γίνει το ματς κ.Προεδρε;
•Κοιτάξτε στην αρχή εμείς θέλαμε αλλά οι άλλοι δεν ήθελαν ύστερα οι άλλοι είπαν θέλουμε αλλά τότε εμείς είπαμε δεν θέλουμε τότε οι άλλοι είπαν αφου δεν θέλετε θέλουμε εμείς αλλά τότε εμείς είπαμε δεν θέλουμε γι αυτό το ματς δεν θα γίνει. Κάπως έτσι το είπε.Τι δεν καταλάβανε;Απόλυτα σαφής.

Πάνος Μπιτσαξής

Η αγάπη όχι μόνο δεν αγοράζεται, αλλά ούτε καν ζητιέται. Η αγάπη μόνο προσφέρεται..

….και ήρθε ο καιρός της σιωπής ο μεγάλος και ο μικρός καιρός που δεν ξέρει λόγια, διαλεγμένα επίθετα και ρήματα. Ο απλός καιρός, που δεν αναζητάει και ούτε στοχάζεται.…

Στο μετερίζι τσ΄ αθρωπιάς και τση τιμής το χρέος
εκεί να στέκεις όσο ζεις, κι ας είσαι ο τελευταίος!

Διάλεκτος από ένα ελληνόφωνο θύλακα της Αλβανίας

 Η Νάρτα και το Σβερέτσι ήταν  ελληνικός θύλακας — με  τρόπο που δεν ήταν ποτέ η Χιμάρα και οι Άγιοι Σαράντα.

Δίνω τον τελευταίο λόγο σε ντόπια. Από το άρθρο του Κυριαζή:

Εγώ με λέγνε Θανασούλα Σ̌τέτο. Είμαι ογδόντα εννιά. Τς πέντε τ’ Απριλιού σώνω τα ογδόνταννιά και μπαίνω τα νενήντα.

Ου πατέρας μου γέρασε εκατόν δύο χορνών. … Μονέ χωρς γναίκα. Τ’ απέθανε η γναίκα γλήγορα. Η γυναίκα τόκαμε δεκαέξ᾽ τέκνα. Εγώ έκαμα εφτά τέκνα…. Κείνα τα χρόνια έκαναν πολλά τέκνα. [Γιατί;] Δεν ηξεράνε. Δεν τοjξεράνε. Χάλευε γιατρικό η μάνα μου, όπως ήλεγε ι πατέρας μου. Όπως μας-ού-λεγε. «Βρες λίγο ιλιάτς̌ να μη κινήσω βαριά πλιά… Λεγάν βαριά το έγκυος.

Μες στον bατέρα μου έκατσα ίσ̌αμ τα δεκαεννιά χορνών. Δεκαεννιά χορνών με πάντρεψε. … Μούρθαν πορξενιές μακάρι, πο [αλλά] μούρθανε απ’ όξω το χωριό. Στου Ζβερέτς̌, με χαλευάνε ένας πρώτος απ’ το Ζβερέτσ̌ι…

Μ’ λέει εμένα, ταρνάξου λίγο, μωρ’ κοπέλα, μ’ λέει μένα ‘υτός. Να σε ιδούμε λίγο. Ταράχτκα εγώ. Πού έν’ ι πατέρας, λέει.

Είχαμ ένα αμπέλι στην Παναγιά. Μέγα αμπέλι. … Τόχει ι Δήμος τώρα. Ικεί δούλευαμ. Δεν πήγε αλλούθε π’ τ’ αμπέλι μου. Δεν τσι βγάνω τς τσ̌ούπρες, ήλεγε ι πατέρας μου, χώρια απ’ το πράμα μου. Πήγαιναμ στο πράμα μας, μέρα-νύχτα εκεί. Στάρι έκανε, μίσιρ έκανε, καλαμπόκι το λέγμε εμείς, και ζ̌ούσαμ καλά.

Πηγή:sarantakos.world press.com