Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Α Σκουρτανιωτης

Οπλαρχηγός Ρούμελης Αθανάσιος Σκουρτανιώτης
Το άγνωστο ολοκαύτωμα
ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2007

Σύντομη ιστορική αναδρομή των Δερβενοχωρίων

Απόσπασμα από άρθρο του Ευάγγελου Μίχα, τέως προέδρου κοινότητας Σκούρτων, ιστορικού-συγγραφέα.

Τα Δερβενοχώρια, ένα σύνολο πέντε χωριών που εκτείνεται δυτικά της Πάρνηθας, ανήκουν στην διοικητική και πληθυσμιακή δομή της Βοιωτίας και βρίσκονται ακροβολισμένα σε ένα γραφικό και γεμάτο έντονα χρώματα οροπέδιο, σε υψόμετρο 530 περίπου μέτρων. Οι πέντε οικισμοί που συγκροτούν το πλέγμα των Δερβενοχωρίων είναι η Πύλη, τα Σκούρτα, η Πάνακτος, το Πράσινο και η Στεφάνη.

Πανακτία ονομαζόταν η περιοχή του οροπεδίου των Δερβενοχωρίων από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, ανήκε στην Αθήνα. Με την Ρωμαϊκή κυριαρχία προσαρτήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Τανάγρας. Το οροπέδιο με το κάστρο της Πανάκτου, υπήρξε αιτία διαμάχης για την επικράτηση μεταξύ Αθηνών και Θηβών για πολλούς αιώνες και το 420 π.Χ. με δόλο το κατέλαβαν οι Θηβαίοι και κατέστρεψαν το κάστρο.
Τα Δερβενοχώρια ακολούθησαν τη τύχη της Βοιωτίας σε όλους τους ιστορικούς χρόνους, Ελληνιστικούς, Ρωμαϊκούς, Βυζαντινούς, Ενετικούς, Φραγκικούς και Καταλανικούς.
Στην εποχή των Καταλανών 1382 με πρωτοβουλία του Καταλανού διευθυντή Ραμόν ντε Βιλανόβα, εποικίστηκε η περιοχή με αρβανίτες.
Το 1460 στην Βοιωτία και τα Δερβενοχώρια κυριάρχησαν οι Οθωμανοί.
Τα Δερβενοχώρια ήταν η μοναδική περιοχή, που κατάφερε ύστερα από σκληρές συγκρούσεις με τους Τούρκους, να πετύχει από τον Σουλτάνο καθεστώς αυτονομίας και Αυτοδιοίκησης, προνόμιο μοναδικό στον Ελληνικό χώρο, γι’ αυτό και τα Δερβενοχώρια ονομάστηκαν Ελευθεροχώρια.
Η χαρισματική φυσιογνωμία που δέσποσε όχι μόνο στα Δερβενοχώρια αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Στερεάς Ελλάδας, ήταν ο Αθανάσιος Σκουρτανιώτης 1793-1825. Είχε μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία. Πολιτικός και Στρατιωτικός Διοικητής της αυτονόμου περιοχής, στις 10 Απριλίου 1821 υψώνει την σημαία της Επαναστάσεως εκ πρώτων οπλαρχηγών Ρούμελης και την 26ην Απριλίου μετά των οπλαρχηγών Κων. Σκουρτανιώτη, Γεωργίου Σκουρτανιώτη, Κων/νου Βόγγλη, Γεωργίου Γκέλη και Χατζημελετίου Βασιλείου εκ Φυλής, υπό την αρχηγία του Δήμου Αντωνίου, απελευθέρωσαν την Αθήνα και απέκλεισαν τους Τούρκους στην Ακρόπολη. Μέσα Ιουνίου μάχεται στα στενά της Κάζας μαζί με τον Νικηταρά κατά του Τούρκου Πασά Ομέρ Βρυώνη. Τέλος Ιουνίου ο Σκουρτανιώτης μάχεται στα προ της Χαλκίδας στενά κατά της Τουρκικής στρατιάς του Μπερκόφ Σαλή και Ομέρ Πασά.
Την 25ην Ιουνίου παρά την θέση Ταμπούρι πύλης, μάχεται κατά των στρατευμάτων του Μεχμέτ Κιοσέ Πασά υπό του Κιαμήλ Μπέη με σημαντική (δύναμη;) των Δερβενοχωριτών.
Έλαβε ενεργό μέρος σε πολλές μάχες στην Αττικοβοιωτία και το δεύτερο και το τρίτο χρόνο του αγώνος και η συμβολή του στην απελευθέρωση με το βαθμό του Αντιστράτηγου ήταν καταφανής.
Άφησε τη τελευταία του πνοή στο ολοκαύτωμα του Μαυροματίου Θηβών την 26ην Οκτωβρίου 1825.
Τον Στρατηγό, διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Γεώργιος Σκουρτανιώτης, ο οποίος αναδειχθηκε άξιος και εφάμιλλός του.Έλαβε ενεργό μέρος σε πολλές μάχες υπό τον Καραϊσκάκη, Κριεζώτη και Υψηλάντη στο Παλιό Φάληρο, Μαρτίνο, Μεσοβούνι Χαλκίδας και στην ιστορική μάχη της Πέτρας μαζί με τον Υψηλάντη, Κριεζώτη, Διοβουνιώτη, μάχη που σφράγισε το τέλος του πολέμου το 1829.

Δημοσιεύτηκε στισ

Χωριό της Βουλγαρίας θέλει να γίνει «ελληνικό»

Καθημερινή

Αποστολή: Σταύρος Τζίμας

Επιστολή προς την ηγεσία της χώρας τους με την οποία ζητούν να «υιοθετηθούν» διοικητικά και οικονομικά από την Ελλάδα, για μια καλύτερη ζωή, απέστειλαν οι κάτοικοι του βουλγαρικού πομακικού χωριού Τσράντσα, κοντά στα σύνορα με την χώρα μας.

Στο βουλγαρικό καπνοχώρι ζουν 680 πάμφτωχοι κάτοικοι, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει η Καθημερινή, πρώτον, διότι η συνοριογραμμή δεν απέχει περισσότερο από ένα χιλιόμετρο και δεύτερον, γιατί όπως εξηγεί στην εφημερίδα ο πρόεδρος της Κοινότητας, Ιλίν Ντολαπτσίεφ, «η Ελλάδα είναι η μόνη διέξοδος για πολλούς νέους που κατεβαίνουν να εργαστούν ως εποχικοί εργάτες». Μέχρι την 4η του περασμένου Αυγούστου, η Τσράντσα ήταν σχεδόν άγνωστη, βυθισμένη όπως και τα υπόλοιπα βουλγαρικά πομακοχώρια, στη φτώχεια και την απομόνωση.

Ήδη με την απόφασή τους να ζητήσουν διοικητική στέγη στην Ελλάδα, εξασφάλισαν παγκόσμια προβολή, καθώς η είδηση μεταδόθηκε από τα μεγάλα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία – «με πήραν και από το Ρόιτερ», λέει με καμάρι ο πρόεδρος και «εμείς εδώ καταντήσαμε πειραματόζωα».

Τι αναφέρει επιστολή των κατοίκων

Ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής των κατοίκων της Τσράντσα προς την ηγεσία της χώρας και τον Ελληνα πρέσβη στη Σόφια:
«… Καθώς κανείς δεν δίνει, μέχρι σήμερα, σοβαρή σημασία και οι τοπικοί και κρατικοί λειτουργοί δεν επιθυμούν να επιλύσουν το πρόβλημα, το καλύτερο θα ήταν να μας μεταφέρουν διοικητικά όλους τους κατοίκους, μαζί με τα πετρώδη χωράφια μας, στη γείτονα Ελλάδα, ώστε να μπορούν εκεί να μας το επιλύσουν. Είμαστε βέβαιοι ότι εκεί θα μας δώσουν περισσότερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των κατοίκων της Τσράντσα και του γειτονικού χωριού Μπράστεν εργάζονται εποχικά εκεί, όπως και σε άλλες χώρες, και γνωρίζουν ότι παρά την επονομαζόμενη οικονομική κρίση, εκεί υπάρχει πολύ μεγαλύτερη τάξη, πειθαρχία, μεγαλύτερη ακρίβεια και μέριμνα για τους αγρότες, απ’ ό, τι στη Βουλγαρία. Για τον λόγο αυτό, στέλνουμε ένα αντίγραφο και στην πρεσβεία της Ελλάδας, με αίτημα να μεταβιβαστεί στην κυβέρνησή τους και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να εξετάσουν τη δυνατότητα και το αίτημά μας για εισδοχή των δύο παραμεθόριων οικισμών στη ζώνη του Σένγκεν. Αυτό να γίνει πριν από την ένταξη της χώρας μας στη ζώνη του Σένγκεν και να εφαρμοστεί και για τα δύο χωριά ειδική διαδικασία, χωρίς να παραβιαστούν τα αποτυπωμένα σε χάρτες υφιστάμενα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών, εξετάζοντας τη νομική δυνατότητα να μεταφερθεί η εξυπηρέτησή τους στον νομό Δράμας ή στον νομό Καβάλας…».