ΟΡΕΙΝΟΣ

Κάμπος των Σκούρτων

Στο πιο κάτω link αν επιθυμούμε ψηφίζουμε :

https://www.publicbookawards.gr/2025/vote2025.php?auto=1&CatID=3&id=150

Σύνοψη βιβλίου

Το συνολικό κείμενο ουσιαστικά αποτελεί μια πρώτη ανοικτή πρόσκληση / πρόκληση προς τον κάθε ενεργό πολίτη να γράψει τη δική του περιπέτεια, την Οδύσσειά του. Να περιγράψει τη διαδρομή του σε αυτόν τον πλανήτη. Να καταγράψει τις προσωπικές εμπειρίες του, τις σκέψεις του, τα λάθη του, τι θα έπραττε ο ίδιος αν ήταν στη θέση αυτών οι οποίοι πιθανόν τον αδίκησαν. Θα ήταν επωφελές να ακολουθήσει, από ειδικούς, η “σύντηξη” όλων αυτών των περιγραφών με το κατάλληλο μείγμα “συλλιπασμάτων”. Το τελικό προϊόν αυτής της διαδικασίας θα αντιπροσώπευε, σε μεγάλο βαθμό, τη συνολική περιπέτεια της ανθρωπότητας και ίσως βοηθούσε στη βελτίωση της κοινωνίας μας. Όταν άρχισε να γράφεται η παρούσα Οδύσσεια ο πληθυσμός της γης ήταν “μόνο” οκτώ δισεκατομμύρια. Επειδή όμως ο συγγραφέας είναι αναβλητικός, εκτίμησε πως όταν εκδοθεί το κείμενό του ο πληθυσμός θα φτάσει τα 8.300.000.000, και ο τίτλος άλλαξε σε “Παγκόσμια Οδύσσεια / 8,3χ10^9”, αφού αποτελεί το 1/8.300.000.000 του.

Παλιά ιντεραμέρικαν

Τα Ηθικά Νικομάχεια είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Αριστοτέλη και θεμελιώδες κείμενο της δυτικής ηθικής φιλοσοφίας. Στο έργο αυτό, ο Αριστοτέλης εξετάζει το ερώτημα του τι σημαίνει να ζει κανείς καλά – να ζει με αρετή και να πετυχαίνει την ευδαιμονία, δηλαδή μια ζωή πλήρη, ισορροπημένη και ουσιαστικά ευτυχισμένη. Η ευδαιμονία, κατά τον φιλόσοφο, είναι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης και επιτυγχάνεται όχι με απολαύσεις ή πλούτη, αλλά μέσω της καλλιέργειας της αρετής και της ορθής πράξης. Η αρετή δεν είναι ούτε έμφυτη ούτε περιστασιακή – είναι συνήθεια και επιλογή, και εκφράζεται με το περίφημο «μέσον» του Αριστοτέλη: την αποφυγή των άκρων και την αναζήτηση της ισορροπίας.

Η αναφορά στα Ηθικά Νικομάχεια από τον Τούρκο πολιτικό Αχμέτ Νταβούτογλου δεν είναι τυχαία. Ως διανοούμενος με ευρύ φιλοσοφικό υπόβαθρο, επιλέγει συχνά να ενισχύει την πολιτική του επιχειρηματολογία με κλασικές αναφορές. Στην προκειμένη περίπτωση, επικαλείται την αριστοτελική σκέψη για να τονίσει την αξία του μέτρου, της ηθικής και της πνευματικής καθοδήγησης στην πολιτική και τη δημόσια ζωή – αξίες που υπερβαίνουν γεωγραφικά και ιδεολογικά σύνορα. Η επίκληση του έργου δεν λειτουργεί μόνο ως φιλοσοφική αναφορά, αλλά και ως συμβολική γέφυρα ανάμεσα στον ελληνικό στοχασμό και την τουρκική πολιτική ρητορική.