ΟΡΕΙΝΟΣ

 

Η εποχή μας συγχέει συχνά την κατοχή με την αγάπη. Νομίζουμε ότι επειδή μπορούμε να αποκτήσουμε κάτι, μπορούμε και να το κατέχουμε. Μα η εμπιστοσύνη, η φιλία, η αφοσίωση  είναι δωρεές. Δεν πωλούνται. Δεν αγοράζονται

•Πολλοί αμφισβητούν τη νομιμοποιητική βάση του πολεμου.Δεν συμφωνώ.Ενα καθεστώς που βασανίζει και καταπατά κάθε δικαίωμα,το οποίο χρηματοδοτεί ένα δαιδαλώδες τρομοκρατικό δίκτυο με ισλαμοφασιστες με ανοιχτό στόχο να εξαλείψει το Ισραήλ και τους Εβραίους,το κάνει πράξη την 7 Οκτωβρίου και θέλει και πυρηνικά δεν μπορεί να ομιλεί για διεθνές δίκαιο.

•Άλλο είναι το πρόβλημα.Οτι η ανθρωπότητα είναι έρμαιο ενός Προέδρου με εμφανώς διαταραγμένο ειρμό ,στο δημόσιο λόγο.Περιτριγυρισμενος από 20 πάστορες,αυτός καθιστός κι αυτοί όρθιοι,προσεύχονται υπέρ της μακροημέρευσης του ενάντια πάντα στη Θεοκρατία.Εχω «φανταστικές»σχέσεις είπε με τους θρησκευτικούς ηγέτες.Δεν με νοιάζει να είναι δημοκρατικό το Ιράν αρκεί να επιλέξω εγώ το θρησκευτικό του ηγέτη που πρέπει να είναι καλός μαζί μου.

Τι να πω ;ο Θεός βοηθός από τους αυλοκόλακες που δεν τολμούν να πουν κουβέντα.Η νεαρά που τον κατήγγειλε ότι κατέβασε το φερμουάρ του όταν ήταν 14 ετών και την παρενόχλησε,ψεύδεται,δεν ακριβολογεί.Η ξανθιά Αμερικανίδα εκπρόσωπος τύπου ήταν κατηγορηματική στη διάψευση.

Πάνος Μπιτσαξής

Κάθε ηλικία έχει τη δική της δύναμη. Η νεότητα έχει ορμή. Η μέση ηλικία έχει ευθύνη. Η ωριμότητα έχει σοφία. Καμία δεν υπερτερεί της άλλης· όλες συνθέτουν την ενότητα του ανθρώπου.

ο Ντοστογέφσκι ψάχνει τη σωτηρία μέσα από την αλήθεια της συνείδησης, ο Κάφκα δείχνει την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά σε μια ακατανόητη πραγματικότητα, ο Παπαδιαμάντης προσφέρει παρηγοριά μέσα από την πίστη και την κοινότητα, ενώ ο Καζαντζάκης μετατρέπει την αλήθεια σε αγώνα υπέρβασης.

Ίσως τελικά η λογοτεχνία να μας μαθαίνει κάτι βαθύ:

ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με αλήθειες ή μόνο με αυταπάτες. Ζει μέσα σε μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στις δύο..

Μετά τη δημιουργία της περίφημης Γκουέρνικα, είπε:

«Η ζωγραφική δεν υπάρχει για να διακοσμεί διαμερίσματα. Είναι ένα όπλο επίθεσης και άμυνας απέναντι στον εχθρό.»

Η τέχνη για τον Πικάσο είχε και ηθική και πολιτική διάσταση. Δεν ήταν μόνο αισθητική εμπειρία αλλά και τρόπος να σχολιάζει τη βία, τον πόλεμο και την ανθρώπινη μοίρα.

Ήταν οι καλύτερες μέρες,

ήταν οι χειρότερες μέρες. ..

Ήταν η εποχή της πίστης,

ήταν η εποχή της απιστίας. ..

Ήταν η άνοιξη της ελπίδας,

ήταν ο χειμώνας της απελπισίας…

Τ’χαμέ όλα μπροστά μας,

δεν είχαμε τίποτα μπροστά μας.

Τσαρλς Ντίκενς