ΟΡΕΙΝΟΣ

Qua•Μέγας ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας.Οπως οι Εσκιμώοι έχουν δεκάδες λέξεις για το χιόνι.Θυμήθηκα λοιπόν μια ιστορία.
•Καλός μου φίλος βουλευτής επαρχίας και μια φάση υφυπουργός (καμία σχέση με την επικαιρότητα) μου διηγήθηκε.Παραγων του τόπου,μεγαλόσχημων εντοπίως,που τον είχε υποστηρίξει στις εκλογές τον επισκέφτηκε και με απαιτητικό ύφος του ζήτησε μια χάρη.Μα αυτό που μου ζητάς είναι εντελώς παράνομο του είπε άναυδος ο φίλος μου.Γυρναει αυτός και του λέει.Καλά κ.βουλευτά μου είστε σοβαρός;Αν ήταν νόμιμο σε σας θα ερχόμουνα;Προς τιμήν του τον έστειλε από κει που ρθε αδιάβαστο.Μικρό το κακό ένα σωρό μαγαζιά υπάρχουν.
•Άδικο είχε ο Παγκαλος;

Πάνος Μπιτσαξής

Οι θεράποντες της τριαδικής θεότητας,  του χρήματος, του θανάτου και της εξουσίας, ζούν σε μία πολυδάπανη φυλακή με δρακόντειο προσωπικό ασφαλείας. Κατοικούν σε αποστειρωμένα οικιστικά συγκροτήματα, απρόσιτες επαύλεις ή ιδιόκτητα νησάκια. Κυκλοφορούν με σκοτεινές λιμουζίνες, ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και διασκεδάζουν την πολυάσχολη ανία τους σε πολυτελή γιωτ. Έχουν στα πόδια τους πιστά σκυλιά, και άσπονδους υπηρέτες, προσωπικούς γυμναστές και πανάκριβους διατροφολόγους, αδυσώπητους μπράβους και τακτικούς προμηθευτές κόκας, κομψούς δικηγόρους και στυγνούς τραπεζίτες. Περιβάλλονται από μαθητευόμενους σπουδαρχίδες και αναρριχητικές καλλονές της σιλικόνης ενώ στα τραπέζια τους την πρώτη θέση διεκδικούν πολιτικοί κλόουν και τρεχέδειπνοι της περιοδεύουσας ολιγαρχίας, φαύλοι φιλότεχνοι και διεστραμμένοι αρχαιοκάπηλοι, περιφανείς ακαδημαϊκοί κλητήρες και οι γνωστοί μας από τον Όμηρο ως τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου «επιδήμιοι αρπακτήρες». Καγχάζουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν και μισούν όσα αδυνατούν να αγοράσουν: την ανιδιοτελή φιλία, τον αδάπανο έρωτα και την ξέγνοιαστη νιότη. Παρηγοριά στην ακόρεστη πείνα τους τους βρίσκουν μόνο στη χυδαία σπατάλη, στο αναίσθητο σεξ, στον ψυχρό, ανελέητο φόνο. Εκβιάζουν την ηδονή του κατέχειν προσφεύγοντας σε ολέθρια αυξανόμενες δόσεις και συνεπώς ο βίος τους είναι βαθύτατα ανηδονικός. Έτσι παραμένουν ξερά αποκλάδια της αριστοτελικής ευδαιμονίας, απόβλητοι από κάθε όμορφο παιχνίδι, οι φουκαράδες της χαμένης ευκαιρίας – και η λύσσα τους είναι τόσο αξημέρωτη που δεν θα ησυχάσουν αν δεν βυθίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα στο σκοτάδι τους.

Πηγή : neoplanodion .gr / Ηρακλής Λογοθετης

•Ήταν Νοέμβριος του 2015.Ο Μητσοτάκης σε συνέντευξη είχε πει:

«Η ΝΔ είναι μαγαζί γωνία αλλά χωρίς εμπόρευμα».Εννοουσε νέους ανθρώπους ,ιδέες κλπ αλλά η διατύπωση ήταν τόσο άκομψη που εγώ ως καμήλα μνημονικών θραυσμάτων τη θυμάμαι.Αλλωστε κατά τον Freud το λάθος είναι υποδήλωση του υποσυνείδητου.Τωρα το βλέπουμε.Μαγαζι γωνία με εμπόρευμα ..τι μαγαζί δηλαδή super market και απόλα έχει ο μπαξές.Και σε προσφορά οι αγροτικές επιδοτήσεις.Οπως φαίνεται και με υποκαταστήματα στα βουλευτικά γραφεία της επαρχίας και τα υπουργεία.
•Διαχρονικά είναι αυτά λένε.Ναι είναι αλλά με μια λεπτομέρεια που τη παρακάμπτουν.Οτι κυβερνούν 7 χρόνια.7 χρόνια συνιστούν μια αυτοτελή διαχρονία.Μια περίκλειστη αιωνιότητα.

Πάνος Μπιτσαξής

Το λογοτέχνημα είναι η μινιατούρα της κάμαρας μέσα στο κουτί μες στο συρτάρι.

Είναι η μικρότερη ματριόσκα, που μέσα της κλείνει κι όλες τις άλλες.

Μιχάλης Μακρόπουλος.

Ο Μ. Μακρόπουλος είναι συγγραφέας. Τελευταία του βιβλίο Ο τρίτος γιος Μονόκλ) και Άμμος (Κίχλη)

Καλημέρα!

Σάββατο της Αναστάσεως του Λαζάρου σήμερα!

«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε; φησίν,

ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς·

ἔξελθε οὖν, ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω»

Υπάρχουν φράσεις που ξεκινούν από την εκκλησιαστική γλώσσα και καταλήγουν να γίνουν σχεδόν καθημερινές — όχι γιατί τις καταλαβαίνουμε πλήρως, αλλά γιατί κουβαλούν μέσα τους έναν τόνο αλήθειας.

«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε;»

Η εικόνα γνωστή: το κάλεσμα προς τον Λάζαρο να εξέλθει.

Μόνο που εδώ, κάποιος προσθέτει κάτι βαθιά ανθρώπινο — σχεδόν ανυπόμονο:

«ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω».

Να τελειώνουμε, δηλαδή.

Να ανασάνω κι εγώ.

Και κάπου εκεί, το θαύμα προσγειώνεται στη ζωή.

Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, όλοι έχουμε υπάρξει — έστω για λίγο — ένας μικρός «Λάζαρος».

Κλεισμένοι σε μια συνήθεια, σε μια αδράνεια, σε μια καθυστέρηση που τραβάει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Και απ’ έξω, πάντα κάποιος φωνάζει.

Ένας φίλος. Μια ευκαιρία. Μια ανάγκη.

Ή καμιά φορά… ο ίδιος μας ο εαυτός.

Όχι απαραίτητα με μεγαλόστομα λόγια.

Αλλά με εκείνο το απλό, σχεδόν καθημερινό:

«Τι βραδύνεις;»

Η ζωή δεν περιμένει τα μεγάλα προσκλητήρια.

Προχωρά με μικρά «δεῦρο ἔξω».

Και το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το κάλεσμα —

αλλά το πόσο καιρό κάνουμε να απαντήσουμε.