



Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.




Καλημέρα Κώστα .
Εξαιρετικός ο κ. Μουμτζής στα περί αυθαίρετης μεταπολιτευτικώς ταυτοποίησης αριστεράς και δήθεν προοδευτισμού από τους αυτοχριομενους αριστερούς – προοδευτικούς ! . . . .
Κάθε σχόλιο περιτεύει .
Νίκος Π.
Πες στον Θάνο Τζ., ότι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, δεν το κάνουν για τον επίσημο μισθό, που λαμβάνουν από το Δημόσιο και ούτε βεβαίως αρκούνται σε αυτόν…
Με άλλο τρόπο βγάζουν τα πολλά λεφτά…
Πλείστα όσα τα παραδείγματα (εντός και εκτός Ελλάδας).
Τώρα, στην απορία γιατί αξιόλογα στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου δεν ασχολούνται με την τρέχουσα πολιτική, η απάντηση βρίσκεται στον επιθετικό προσδιορισμό : διότι είναι αξιόλογα, και δεν έχουν καμία όρεξη να μπλέξουν με αυτό το συρφετό
Καλημέρες !!
ΓΛ

Χασιά




Μινέττα Ασφαλιστική


Ο Θεός μάς έδωσε στόματα που κλείνουν και αυτιά που παραμένουν ανοιχτά. Δεν πρόκειται για ανατομική σύμπτωση, αλλά για υπόμνηση τάξης. Το στόμα έχει “βλέφαρα”· μπορεί να επιλέξει τη σιωπή. Τα αυτιά, όμως, είναι ευλογημένα να δέχονται ακατάπαυστα.
Σήμερα, το σχήμα ανατράπηκε. Τα στόματα δουλεύουν υπερωρίες και η ακοή βρίσκεται σε μόνιμη αργία. Μιλάμε για να επιβεβαιωθούμε, διακόπτουμε για να κυριαρχήσουμε. Κι όμως, η ωριμότητα αρχίζει εκεί που η γλώσσα υποχωρεί για να δώσει χώρο στον Λόγο του άλλου.
Το ότι το στόμα κλείνει, σημαίνει πως η σιωπή δεν είναι αδυναμία, αλλά η δυσκολότερη των επιλογών. Τα αυτιά που δεν κλείνουν μάς θυμίζουν ότι ο κόσμος —με τον πόνο και την ομορφιά του— θα εισρέει μέσα μας είτε το θέλουμε είτε όχι. Το στοίχημα είναι αν αυτόν τον ήχο θα τον μετατρέψουμε σε θόρυβο ή σε κατανόηση.
Κλείνε το στόμα για να ανοίγει ο νους. Ο λόγος που αξίζει να ειπωθεί είναι μόνο εκείνος που άντεξε στη δοκιμασία της σιωπής.

Ο κοιμισμένος γίγαντας!
Μπράβο Σπύρο! Χαιρόμαστε για την βράβευση σου από τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων για το φιλανθρωπικό σου έργο!

Στις 11 Φεβρουαρίου, ο ΠΘ θα είναι στην Αγκυρα για τη συνάντηση με τον Ερντογάν.
Στις 12 θα είναι στο Βέλγιο, για να συμμετάσχει στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.
Στις 13 θα είναι στη Γερμανία στο Munich Security Conference, το λεγόμενο «Νταβός της Άμυνας».
Στις 17 Φεβρουαρίου, θα επισκεφτεί το Άμπου Ντάμπι.
Στις 19 Φεβρουαρίου, θα πάει στην Ινδία να συναντήσει τον Μόντι και να μιλήσει στο AI Impact Summit, στη διεθνή σύνοδο κορυφής, με θέμα την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ανεξαρτήτως του αν είναι επαρκής ή όχι σ’ αυτές τις υποχρεώσεις, για πόσα λεφτά τον μήνα θα δεχόσουν να έχεις ένα τέτοιο πρόγραμμα, συν το κυβερνητικό έργο, δηλαδή τον συντονισμό 20 υπουργείων;
Οι λαϊκιστές κραυγάζουν ότι οι πολιτικοί παίρνουν πολλά λεφτά. Αντιθέτως, παίρνουν πολύ λίγα. Ο μηνιαίος μισθός του ΠΘ είναι €6.203,08 μικτά, δηλαδή €3.702,15 καθαρά, όσο ένα μεσαίο στέλεχος πολυεθνικής, όταν ο διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρείας, με κύκλο εργασιών το ένα εκατοστό του ΑΕΠ της χώρας, ξεκινάει από εκατομμύριο.
Κι επειδή οι αμοιβές της πολιτικής είναι αστείες, γι’ αυτό κανένας σοβαρός επαγγελματίας, κανένας μάνατζερ υψηλού επιπέδου δεν πρόκειται να αφήσει τη δουλειά του και να ασχοληθεί με την πολιτική. Δεν βρίσκεις τα ικανά επαγγελματικά στελέχη στο καφενείο να παίζουν πρέφα περιμένοντας πότε θα τους καλέσει η πατρίδα.
Και στην πολιτική ισχύει το “ό,τι δίνεις, παίρνεις”. Μακάρι κάποτε να το κατανοήσουμε.
Θάνος Τζήμερος