Υπάρχουμε εμείς οι αφελείς, οι ονειροπαρμένοι, αυτοί που έζησαν και ταξίδεψαν σε άλλους τόπους, αυτοί που πήραν παραδείγματα ζωής από αξιόλογους ανθρώπους που τους έμαθαν να δουλεύουν κάνοντας το καλύτερο δυνατό και να περιμένουν την όποια ανταμοιβή ως απότοκο της αγάπης που επενδύουν σε αυτό που κάνουν.

Στην Ελλαδίτσα μας δεν θα δείτε πολλούς τέτοιους να κυκλοφορούν με Ferrari, να αράζουν το σκάφος τους έξω από την Ψαρού, να πιάνουν πρώτα τραπέζια πίστα στα μαγαζιά που τραγουδάει ο Ρέμος ή ο Μαζωνάκης. Είτε γιατροί, είτε επιστήμονες, είτε μηχανικοί, είτε τορναδόροι ή ηλεκτρολόγοι, παραμένουμε πεισματικά “κυρ-Παντελήδες”, άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για την οικογένειά τους και διαθέτουν μια “Προτεσταντική” ηθική, όσον αφορά την επίδειξη του όποιου πλούτου συγκέντρωσαν, με τη δουλειά τους και το σεβασμό τους στους κανόνες.

Δεν γνωρίζουμε πολιτικούς, Δημάρχους ή κομματικούς παράγοντες και τις πιο πολλές φορές δεν τους χρειαζόμαστε, απλούστατα γιατί τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας μάθαμε ότι το να “τρουπώσουμε” σε μια δημόσια θεσούλα ΔΕΝ είναι όνειρο, είναι συμβιβασμός, εκτός αν το σχέδιο περιλαμβάνει και μίζες και ρεμούλες.

Πληρώνουμε τους φόρους και τις εισφορές μας, δεν χρωστάμε στο Δημόσιο ούτε σε άλλους ανθρώπους, απλώνουμε τα ποδάρια μας μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα και θέλουμε να δούμε τα χρήματα που δίνουμε αγόγγυστα, να πιάνουν τόπο, με σχολεία, νοσοκομεία, καλή άμυνα, περίθαλψη, εκπαίδευση και υποδομές.

Δεν ζηλεύουμε αυτούς που τα κατάφεραν καλύτερα από εμάς, αν και αυτοί αγωνίστηκαν στον ίδιο στίβο και με τους ίδιους κανόνες, και αν παρεμβαίνουμε στα Κοινά με αυτά που λέμε ή γράφουμε, δεν το κάνουμε από τυφλή κομματική εξάρτηση, αλλά για να αλλάξουν κάποια πράγματα προς αυτό που θεωρούμε “καλύτερο”. Φυσικά και υποστηρίζουμε ένα κόμμα και μία ιδεολογία, αλλά προτεραιότητα πάντα έχει η Πατρίδα μας και μπορούμε να αλλάξουμε τις πολιτικές μας συμπάθειες αν βρούμε κάτι καλύτερο, δεν είμαστε μετρημένα κουκιά.

Κυρίως, έχουμε προσφέρει σε αυτό τον τόπο και δεν περιμένουμε κανένα Κράτος να μας φροντίσει σκορπώντας χρήματα που δεν δώσαμε και δεν έχει. Αντίθετα, προσφέρουμε ιδέες και προτάσεις, όσο μπορεί ο καθένας μας.

Με λίγα λόγια είμαστε μια σιωπηρή ομάδα που δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από ένα ευνομούμενο Κράτος με Αξίες, Ιστορικές ρίζες και αναπτυξιακή πορεία για ΟΛΟΥΣ μας, ό,τι δηλαδή θέλουμε και για τις φαμίλιες μας.

Και τι εισπράττουμε, εδώ και 45 χρόνια, συντροφάκια;

Εισπράττουμε μια κακομαθημένη Κοινωνία, που είχε μάθει να ζει παρασιτικά με χρήματα που δανειζόμασταν, με επιδόματα, με ρεμούλες και απάτες, με εκβιασμούς αν δεν γινόταν το δικό της, και με την μόνιμη απειλή ότι “δεν μας νοιάζει η εξυγίανση, αν θίξεις την τσέπη μας, τότε ας γίνουν Σουλτάνα Όλα, θα ψηφίσουμε ακόμα και τον Ερντογάν”. Και αυτό τον βούρκο ηθών και πρακτικών έμαθαν να τον αποκαλούν “Κοινωνικό Κράτος” και να θεοποιούν εκείνους τους πολιτικούς που μας οδήγησαν στα σκατά, στη μετριοκρατία και στο θεσμικό ρουσφέτι, αλλά και εκείνους που υπόσχονται συνέχιση αυτού του μοτίβου.

Βέβαια, το να θεωρούμε τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ως παράδεισους αξιοκρατίας, είναι εξίσου αφελές και ανόητο, έχω παραδείγματα να σας πω, από βιώματά μου στην Αγγλετέρα, τις ΗΠΑ, τη Σκανδιναβία και άλλες “αξιοκρατικές” χώρες, που αποδεικνύουν ότι κι αυτοί τα ίδια σκατά είναι, αλλά ρε σύντροφοι εδώ το κακό παράγινε!

Και αντί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να βρούμε ποια είναι εκείνα τα δομικά στοιχεία της Κοινωνίας μας που έχουν καταρρεύσει και δεν λειτουργούν, με αποτέλεσμα να σκοτωνόμαστε σε δυστυχήματα, να καιγόμαστε, να πνιγόμαστε, να πληρώνουμε πρόστιμα στους Ευρωπαίους, να μένουν τα παιδιά μας εντελώς αμόρφωτα, μεταμφιέζουμε τα μικροσυμφέροντά μας σε “ιερή αγανάκτηση” και ξεσπάμε σε κάθε Μητσοτάκη, απαιτώντας μέσα σε 6 χρόνια να έχει αλλάξει ΟΛΑ όσα μας έκαναν βόθρο εδώ και μισό αιώνα, αλλά ταυτόχρονα ΧΩΡΙΣ να θίξει κανένα από τα προνόμια που είχαμε μάθει να απολαμβάνουμε με δανεικά.

Ίσως οι εκλογές θα έπρεπε να γίνονται με κάποιο τρόπο, όχι για να εκλέγουμε τους πολιτικούς που θα κυβερνήσουν αυτό τον τόπο, αλλά τους πολίτες που θα τον κατοικούν.

Βράσε ρύζι…..

Κώστας Κάπος

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του Steven Bartlet: Το ημερολόγιο ενός CEO

……. «Ένας από τους στενότερους φίλους μου ίδρυσε και διηύθυνε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες εταιρείες προϊόντων προηγμένης διατροφικής αξίας στην Ευρώπη. Συχνά μου ομολογούσε ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπιζαν ως προς τα προϊόντα τους ήταν ότι διέθεταν τόσο ευχάριστη γεύση ώστε οι πελάτες δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι ήταν ευεργετικά για εκείνους. Κάποια στιγμή, είχαν εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να παράγουν προϊόντα με χειρότερη γεύση σε μια προσπάθεια να τονώσουν τις πωλήσεις. Τα παραδείγματα αυτά αποδεικνύουν ότι το να κάνεις τα πράγματα ευκολότερα δεν είναι απαραίτητα ο δρόμος προς ένα ψυχολογικό άλμα· κάποιες φορές πρέπει να κάνεις το αντίθετο: να ενισχύσεις την τριβή, τους χρόνους αναμονής και την ταλαιπωρία, ώστε να επιτύχεις την ίδια ενίσχυση της αντιλαμβανόμενης αξίας»……

•Ο διάλογος κατεγράφη μόνο με τα αρχικά των διαλεγόμενων.Ο κ.Χ και ο κ. Φ ή κάπως έτσι.Ορθως ,τα προσωπικά δεδομένα πρέπει να προστατεύονται. «Αν δεν ξεκωλώσουν τώρα την Παπανδρέου έχουμε θέμα». «μαζί μέχρι το κόκκαλο» μου ειπε ο Υπουργός.Και επιπλέον των προσωπικών δεδομένων ο διάλογος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιλήψιμος.Τι εκφράζει;μια ευχή,μια ελπίδα,μια προσδοκία,μια παράκληση.Θα ποινικοποιήσουμε τα όνειρα;αν είναι δυνατόν.Διερρευσε δε ,παρανομως ,το παρατσούκλι ενός εκ των συνομιλητών.Φερομενος ως μεγαλοπαράγων-δικσιουχος επιδότησης.Προκειται περί του κ.Φραπέ.Ο Φραπές του Φραπέ όχι ο Φραπέ του Φραπέ.
•Ώρα για τον καθηγητή Μπαμπινιωτη.Να μας μυήσει στα λαμογιανικα ελληνικά.Γιατι ο Φραπές φθείρει ανεπίτρεπτα τη λαμογιανικη γλώσσα.Λαθος χρησιμοποιεί το «ξεκωλώνω».Διορθωστε με κ.καθηγητα αν είναι κάτι που αγνοώ.Κωλωνω σημαίνει διστάζω,δεν προχωρώ φοβούμενος τις συνέπειες.Ξεκωλώνω στη παθητικη φωνή σημαίνει κοπιάζω ,κουράζομαι.ξεκωλώθηκα στη δουλειά λέμε.Δεν είναι το αντίθετο του κωλώνω.Το «ξεκωλο» είναι άλλο,δεν το είπε ο Φραπές, έχει αυτονομηθει ως έννοια και σημασία.Αλλωστε σοβαρός άνθρωπος μπορεί να μην το έχετε ακούσει.Εγω στο κουρμπέτι της δικηγορίας ακούω πολλά .Μην ασχοληθείτε με αυτό κ.καθηγητα.Ο Φραπές ,καθ ερμηνεία,μάλλον ήθελε να πει ξεκολλάω,ξωπεταω,ξαποστέλνω ή σκέτο ξσστ αυτό είναι και ακριβέστερο.Αν δεν κάνουν ξσστ στη Παπανδρεου έχουμε θέμα.Τωρα μπορεί να επικαλεστεί το λάθος, αν χρειαστεί να δώσει εξηγήσεις.Εγω είπα να τη βάλουν να κοπιάσει.Δεν είπα αυτό που νομίζετε.
•Ευτυχώς το «μαζί μέχρι το κόκκαλο» είναι ποιητικό και απόλυτα εύστοχο.Δειχνει αφοσίωση,πίστη,αξεδιάλυτη ενότητα,βαθειά και ακλόνητη σχέση ζωής.Ειναι ρομαντική έκφραση,γλωσσική μελωδία σε παρομοίωση.
•Η κυβέρνηση έχασε τη μπάλα.Εκει που είχε τον έλεγχο των τηλεφώνων και την είχαν βγάλει στη σέντρα,ξαφνικά ένας εισαγγελέας κι ένας αστυνομικός διευθυντής παραβιάζουν κατάφωρα τα ατομικά δικαιώματα και παρακολουθούν όποιον γουστάρουν.Υπαλληλους,βουλευτές,υπουργούς και άκουσον άκουσον και μεγαλοπαράγοντες.Κοιμαται ύπνο βαθύ ο προχωρημένης ηλικιας διπλωμάτης που έβαλαν στην ΕΥΠ.Πως θα κυβερνηθεί έτσι ο τόπος;οδηγούμαστε σε παράλυση.Πως θα προχωρήσει μπροστά η κοινωνία.Θα κωλώσει το σύστημα .Και το σύστημα δεν είναι μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ.Εχει πλοκαμους παντού.Ειναι ο αναγεννωμενος εκ της πυράς Φοίνιξ.
•Χρόνους μας ταξιδεύει δεν βουλιάξαμε/χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε.(Από το τρελοκάραβο του Ελυτη).

Η πιο κάτω ανάρτηση είναι από τον φίλο μου τον Γιάννη ΒΕΡ.

ποσπάσματα από το βιβλίο του Ρολφ Ντομπέλλι, Η τέχνη της καθαρής σκέψης, εκδ. Πατάκη:

Όταν ο δοκιμιογράφος και χρηματιστής Νασσίμ Τάλεμπ πήρε τη μεγάλη απόφαση να απαλλαγεί από το επίμονο, περιττό βάρος του, σκέφτηκε τα πιο διαφορετικά σπορ. Οι δρομείς τού φαίνονταν αδύνατοι και ανικανοποίητοι. Οι μπόντι μπίλντερ έδειχναν πιο ανεπτυγμένοι κατά πλάτος παρά καθ’ ύψος, και εξόχως ηλίθιοι. Οι παίκτες του τένις; Άνθρωποι μιας ανώτερης τάξης! Μόνο οι κολυμβητές τού άρεσαν. Το σώμα τους είναι καλοφτιαγμένο και κομψό.

Έτσι, ο Νασσίμ αποφάσισε να βυθίζεται δύο φορές την εβδομάδα στη χλωριωμένη τοπική πισίνα και να προπονείται σκληρά. Χρειάστηκε όμως λίγο καιρό για να καταλάβει ότι είχε πέσει θύμα ψευδαίσθησης. Οι κολυμβητές που κάνουν πρωταθλητισμό δεν έχουν αυτό το τέλειο σώμα επειδή προπονούνται σκληρά, αλλά το αντίστροφο: είναι καλοί κολυμβητές επειδή διαθέτουν σώμα κολυμβητή. Το σώμα τους είναι κριτήριο επιλογής και όχι αποτέλεσμα προπόνησης.   Κάθε φορά που συγχέουμε το κριτήριο επιλογής με το αποτέλεσμα, πέφτουμε θύματα της ψευδαίσθησης του σώματος του κολυμβητή   Πάρτε για παράδειγμα τα ονειρεμένα πλάσματα που διαφημίζουν καλλυντικά. Χρησιμοποιούνται για να πείσουν τις καταναλώτριες ότι τα καλλυντικά θα τις κάνουν ωραιότερες. Δυστυχώς, δεν είναι τα καλλυντικά που κάνουν καλλονές αυτές τις γυναίκες. Η φύση τις γέννησε ωραίες και γι’ αυτό τον λόγο μπορούν να εκθειάζουν τις αρετές των καλλυντικών. Όπως συμβαίνει με τους κολυμβητές, η ομορφιά είναι εδώ κριτήριο επιλογής και όχι αποτέλεσμα. Κάθε φορά που συγχέουμε το κριτήριο επιλογής με το αποτέλεσμα, πέφτουμε θύματα της ψευδαίσθησης του σώματος του κολυμβητή. Χωρίς αυτή την επιδέξια καλλιεργημένη ψευδαίσθηση, οι μισές διαφημιστικές καμπάνιες δε θα είχαν πέραση. Αυτή η ψευδαίσθηση δεν αφορά μόνο την ομορφιά και τα σέξι σώματα.

Το Χάρβαρντ θεωρείται ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου· πράγματι, πολλοί που αποτέλεσαν πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας αποφοίτησαν από εκεί. Αυτό σημαίνει ότι το Χάρβαρντ είναι καλό; Δεν ξέρουμε. Μπορεί να έχει και τα χάλια του, αλλά πιθανόν στρατολογεί τους εξυπνότερους φοιτητές του κόσμου.   Κάθε φορά που σας εκθειάζουν κάτι επιθυμητό –ατσάλινους μυς, ομορφιά, μεγαλύτερο εισόδημα, μακροζωία, γοητεία, ευτυχία–, κοιτάξτε το από πιο κοντά   Όταν ρωτάω ευτυχισμένους ανθρώπους ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας τους, ακούω συχνά απαντήσεις του τύπου: «Πρέπει να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο». Λες και αυτά τα άτομα αρνούνται να παραδεχτούν ότι η εύθυμη φύση τους τα κάνει επιρρεπή στο να βλέπουν τη θετική πλευρά κάθε πράγματος.

Οι άνθρωποι που γεννιούνται ευτυχισμένοι αρνούνται να παραδεχτούν ότι το χάρισμα της ευτυχίας είναι σε μεγάλο βαθμό έμφυτο και παραμένει σταθερό σε όλη τη ζωή.

Σ’ αυτή την περίπτωση, η ψευδαίσθηση του σώματος του κολυμβητή είναι επίσης μια ψευδαίσθηση για τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν μάλιστα οι ευτυχείς άνθρωποι αρχίσουν να γράφουν βιβλία, τότε η ψευδαίσθηση γίνεται επικίνδυνη. Να λοιπόν μια καλή συμβουλή: Από τώρα κιόλας, αποφύγετε όλα τα βιβλία «αυτοβοήθειας» και προσωπικής ανάπτυξης. Είναι γραμμένα κατά 100% από άτομα που διαθέτουν φυσική κλίση προς την ευτυχία και δίνουν σε κάθε σελίδα συμβουλές που είναι άχρηστες για δισεκατομμύρια ανθρώπους. Γιατί; Διότι απλούστατα τα άτομα που έχουν έμφυτη κλίση προς τη δυστυχία δε γράφουν βιβλία προσωπικής ανάπτυξης. Συμπέρασμα: Κάθε φορά που σας εκθειάζουν κάτι επιθυμητό –ατσάλινους μυς, ομορφιά, μεγαλύτερο εισόδημα, μακροζωία, γοητεία, ευτυχία–, κοιτάξτε το από πιο κοντά. Προτού λοιπόν κάνετε βουτιά στη δημοτική πισίνα, ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη. Και να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας.  

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ρολφ Ντομπέλλι, Η τέχνη της καθαρής σκέψης, εκδ. Πατάκη. Ο Rolf Dobelli (15 Ιουλίου 1966) είναι Ελβετός συγγραφέας και επιχειρηματίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας το 2002, και είναι παγκοσμίως γνωστός για το βιβλίο Η Τέχνη της Καθαρής Σκέψης (2011, Αγγλικά 2013). Μεταφράστηκε στα αγγλικά το 2013 και έγινε μπεστ σέλερ στη Μεγάλη Βρετανία, τη Νότια Κορέα, την Ινδία, την Ιρλανδία, το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη.

Την Κυριακή (6/7) μετά το πέρας της θείας λειτουργίας (9.30) στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Πετρούπολη θα τελεστεί το 40ημερο μνημόσυνο για την Ευθυμία Γ. Μπερτσιά (1930-2025)

Λέγεται ότι οι άνθρωποι μας πεθαίνουν όταν πάψουμε να τους θυμόμαστε και να τους μνημονεύουμε ….

Τον Κύριο να εμπιστεύεσαι με όλη σου την καρδιά 
και στην δική σου σύνεση να μην στηρίζεσαι.
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 3:5

Κάποτε στην Αθήνα γνώρισα τον Γκάμπριελ, έναν Αιθίοπα φοιτητή της Ιατρικής. «Όταν τελειώσω», έλεγε, «θα γυρίσω στην χώρα μου να βοηθήσω τους συμπατριώτες μου που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Υπάρχει πολλή δυστυχία εκεί κάτω». Αυτό ήταν τ’ όνειρό του.

Κάναμε συχνά παρέα και μιλούσαμε για πράγματα που μιλιούνται δύσκολα. Κι αν μιληθούν, δεν απαντιούνται εύκολα.

Ήμουν οργισμένο νειάτο, πνεύμα σπινθηροβόλο κι ετοιμοπόλεμο. Ήθελα να γίνω η άμμος κι όχι το λάδι στα γρανάζια του συστήματος. Ήξερα, βέβαια, πως το σύστημα είναι πολυπρόσωπο και πολυδαίδαλο –η μυθική Λερναία Ύδρα: ένα κεφάλι κόβεις, δύο φυτρώνουν στο διηνεκές– κι έχει εκπαιδεύσει τον καθένα μας να το υπηρετεί, όπως φέρνει το σκυλάκι τις παντόφλες στον αφέντη του. Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε τον αφέντη που θα μας σκλαβώσει και νομίζουμε την σκλαβιά μας για ελευθερία. Και το χειρότερο; Το γνωρίζουμε αυτό, αλλά δεν πιστεύουμε πως είναι αλήθεια. Γιατί το σύστημα –το λέει και η λέξη– έχει σύστημα, που δουλεύει εμφανώς και υπογείως –με ακρίβεια μηχανισμού ελβετικού ρολογιού– ενώ εμείς είμαστε σκορποχώρι. Κι ο σκοπός του συστήματος είναι ακριβώς αυτός: να παραμείνουμε σκορποχώρι.

Οδηγοί μου τα διαβάσματά μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ του Δημήτρη Σολδάτου”