Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση 
 
Θα κάνω υπομονή. Δεν θα μιλήσω όταν οι άλλοι λένε. Δεν θα πω τίποτα. θα κρατηθώ.
 Δαγκώνω τα χείλη μου και κεί που θαρρώ πως έδωσα τη μάχη και βγήκα νικητής , μία μικρή φράση δειλά, γρήγορα γίνεται χείμαρος .. Δεν χρειάζεται πολύ, να ξεκινήσεις μόνο και μετά …..άρχισες. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το παλέψω το πάθος της κατάκρισης, γιατί είναι τόσο εύκολο να νικηθώ;Οι Πατέρες της εκκλησίας λένε πως η κατάκριση είναι από τις πιο εύκολες αμαρτίες .Αν δηλαδή για να κάνεις μιαν αμαρτία πρέπει να κουραστείς για την πραγματοποιήσεις ,για την κατάκριση θέλει μόνο μια γλώσσα και μία κακή καρδιά.Είναι εύκολο να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων . Τα λάθη τους σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα. Σε δικαιώνουν. Βλέπεις τους άλλους χειρότερους και αισθάνεσαι καλύτερος.Κι ύστερα είναι και το άλλο. Όταν ασχολείσαι με τις ζωές και τις ελλείψεις των άλλων , δεν έχεις χρόνο να ασχοληθείς με τον εαυτό σου. Και αυτό σίγουρα πονά. Φαντάσου!!! να δεις κατάματα τον εαυτό σου,τη δική σου αρρώστια , τη δική σου πληγή.Και δεν ξεκινά σαν κατάκριση , αλλά σαν κοινωνικός σχολιασμός .Σα μικρό σχόλιο και καταλήγει με την ώρα σε τάφο ομαδικό.Είναι αυτός ο «απογευματινός καφές» , που σε ένα φλιτζανάκι τόσο δα, χωράμε κρίνοντας, όλη την οικουμένη.Κι ενώ γίνεται εύκολα μετά έρχεται η πίκρα….Η κατάκριση μας χαρακώνει βαθειά. Αν έχεις κρατήσει μέσα σου καθαρές τις αισθήσεις σου πνευματικά , μετά την κατάκριση, νιώθεις ένα μεγάλο κενό. Και μία μεγάλη αγριάδα. Νιώθεις σαν να χάνεις τη χαρά.Ίσως να το επιτρέπει ο Θεός μήπως και καταλάβουμε με αυτό τον επώδυνο τρόπο, αυτό που κάναμε.Με το καιρό η απροσεξία του λόγου μας, μετατρέπεται σε πάθος, σε κατάκριση και με το καιρό σε φύση μας. Και επιτρέπει και ο Θεός, κάποια στιγμή να πέσουμε σε αυτό το λάθος που κρίναμε στους άλλους.Για τούτο χρειαζόμαστε δάνεια δύναμη από το Θεό να μας βοηθήσει να το καταλάβουμε να το δούμε στο μπόι του ,και να βάλουμε βαθειά το νυστέρι στη δική μας πληγή.Μόνο ο Θεός είναι Δίκαιος Κριτής…Για την ψυχή μας, και μόνο για αυτή θα δώσουμε λόγο. Δεν θα σωθούμε εμείς επειδή οι άλλοι είναι χειρότεροι.Και ούτε μας ζήτησε ο Θεός να του πούμε από που να αρχίζει να τιμωρεί.π.Εφραίμ Παναούσης http://www.diakonima.g

Wines of Athens: Η χρυσή πεντάδα του αττικού αμπελώνα 
Πέρασαν αισίως 3.000 χρόνια από τότε που το αμπέλι πρωτοκαλλιεργήθηκε στην αττική γη. Ιερά, τόποι λατρείας του αμπελιού, αμφορείς, κύλικες, κρατήρες και αγγεία είναι σπαρμένα κάτω από τ` αμπελοτόπια με τα Σαββατιανά, αποδεικνύοντας του λόγου το αληθές. Πολλά τα σκαμπανεβάσματα και με μια “ρετσινιά” να κατατρέχει τούτο το αμπελοτόπι, κάποιοι έβαλαν με το νου τους τα χειρότερα γι` αυτό το προικισμένο terroir. Ωστόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει θεαματικά. Ζηλευτό το μεσογειακό κλίμα, η θαλασσινή αύρα, η φουλ ηλιοφάνεια και η έλλειψη υγρασίας στους ξηρικούς αμπελώνες, ταυτόχρονα με τις χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις και την τεχνογνωσία των νέων οινοποιών, δείχνουν ξεκάθαρα πως το Σαββατιανό είναι ίσως η ιδανικότερη έκφραση του μοναδικού αυτού terroir. Το κτήμα Κοκοτού και η Οινοποιία της Αναστασίας Φράγκου, το Οινοποιείο Παπαγιαννάκου, η Μικροοινοποιία Μυλωνά κι οι Αμπελώνες Μάρκου, ένωσαν τις δυνάμεις τους με ένα κοινό όραμα: την ανάδειξη του Σαββατιανού και του αμπελώνα της Αττικής, μέσα από την παραγωγή ποιοτικών οίνων.  Δεν είναι βέβαια οι μόνοι που συνέβαλαν στην αναζωογόνηση του αμπελώνα της Αθήνας, όμως είναι αυτοί που, διασταυρώνοντας τις πορείες τους στο κομβικό σημείο που ονομάζεται Wines of Athens, βάλθηκαν να προβάλουν συστηματικά και στοχευμένα το εν λόγω brand, με την σφραγίδα του ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη), σε κρασιά υψηλού επιπέδου.  Στους δρόμους του κρασιού της Αθήνας, μέσα από την πορεία που χαράζουν οι 5, δοκιμάζουμε ξανά το παραγνωρισμένο Σαββατιανό, αυτή τη φορά όμως με περισσότερη εκφραστικότητα, δύναμη και συνοχή, σε κρασιά που έχουν επίπεδο και ικανότητα να σταθούν σε καλές λίστες, ακόμα και fine dining εστιατορίων. Εξακολουθούν να είναι χαμηλού κόστους κρασιά, όμως το, σε κάποιες περιπτώσεις και υπέρ του δέοντος, value for money, τους δίνει επίσης το εισιτήριο για τη λίστα κάθε ταβέρνας ή εστιατορίου με ελληνική κουζίνα.    Αν έπρεπε να διαλέξω ένα κρασί από τον καθένα, τότε θα επέλεγα με κλειστά μάτια το αγαπημένο μου Σαββατιανό από Βαρέλι του κτήματος Παπαγιαννάκου, το επίσης βαρελάτο Σαββατιανό των Αμπελώνων Μάρκου, το εντυπωσιακό, φρέσκο Σαββατιανό της Αναστασίας Φράγκου, τη καλή Ρετσίνα της Μικροοινοποιίας Μυλωνά, ενώ από το κτήμα Κοκοτού το ενδιαφέρον Τρεις, τρεις Παράδες, χαρμάνι Ροδίτη και Gewurztraminer.  Ωστόσο από τους 5 οινοποιούς, προσωπικά ξεχωρίζω επίσης το λεμονάτο και νευρικό φρέσκο Σαββατιανό και την αποκαλυπτική Ρετσίνα του Παπαγιαννάκου, το πληθωρικό, φρέσκο Σαββατιανό των Αμπελώνων Μάρκου και την βοτανούχα Ρετσίνα τους με το brand name Σχινόπευκο, όπως επίσης το καλοφτιαγμένο – αν και κλειστό ακόμα το φετινό – φρέσκο Σαββατιανό του Μυλωνά και την γλυκιά, ανάλαφρη εκδοχή του Σαββατιανού (σε χαρμάνι με Αηδάνι) και brand name Sunday. 
Θα πρέπει εντούτοις να επισημάνω ότι, πέραν της προφανούς αξίας που έχει το γεγονός της αναβάθμισης και καταξίωσης της τοπικής ποικιλίας και της παραγωγής αξιόλογων οίνων από το συγκεκριμένο terroir, σημαντικό στοιχείο στην δημιουργία του Wines of Athens, είναι το ότι, σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, χαράσσεται ένας άμεσα προσβάσιμος δρόμος του κρασιού, κατάλληλος για να υποδεχτεί τους επισκέπτες της χώρας μας. Όλα τα οινοποιεία του Wines of Athens είναι επισκέψιμα και διοργανώνουν γευστικές δοκιμές, για να ανακαλύψουμε όχι μόνο οι κάτοικοι της Αθήνας, των πέριξ, ή της επικράτειας, αλλά και οι εκατομμύρια επισκέπτες της πρωτεύουσας, το νέο πρόσωπο και την εξωστρέφεια που έχει το καλό ελληνικό κρασί. Κι εξάλλου, μαζί με τη Βιέννη, η Αθήνα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που οινοποιεία και αμπελώνες βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη κι εδώ μάλιστα, κι από αρχαιολογικούς χώρους.- See more at: http://www.fnl-guide.com/gr/el/wine-

Κ.Π. Καβάφης – Η Σατραπεία

headerhome-logo-1

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

satrapy-arachosia

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,

τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·

την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,

αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Das Zeitalter des Perikles / Foltz - The Age of Pericles / Foltz - L'epoque de Pericles / Foltz(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984