Και όμως η ζωή μάς αλλάζει
Λένε ότι η επιμονή, η σταθερότητα και η ευσυνειδησία είναι κάποια από τα στοιχεία του χαρακτήρα που έτσι και σου τα ενσταλάξουν, θα τα έχεις μια ζωή. Νομίζετε; Και όμως, σύμφωνα με μια πρωτοποριακή μελέτη που κράτησε περισσότερο από έξι δεκαετίες, αυτό που πιστεύαμε μια ζωή, στην πραγματικότητα δεν ισχύει.Σκωτσέζοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μεταξύ εφηβείας και γήρατος η προσωπικότητα του ανθρώπου αλλάζει, καθώς η ζωή παίρνει από τον καθένα μας το μερίδιό της.Κατά τη διάρκεια της μελέτης, που κράτησε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου διαπίστωσαν ότι προσωπικές ιδιότητες που υποτίθεται ότι υπάρχουν εκ γενετής είχαν αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των ηλικιών 14 και 77.Η βάση της μελέτης ήταν μια έρευνα για την ψυχική υγεία που διενεργήθηκε στη Σκωτία το 1950 όταν αξιολογήθηκαν οι προσωπικότητες περισσότερων από 1.200 παιδιά. Οι δάσκαλοί τους είχαν συμπληρώσει έξι ερωτηματολόγια, αξιολογώντας τα επίπεδα αυτοπεποίθησης, επιμονής, σταθερότητας της διάθεσης, ευσυνειδησίας, πρωτοτυπίας και τέλος της επιθυμίας για μάθηση των μαθητών τους. Οι έξι βαθμολογίες συγχωνεύτηκαν σε μία ενιαία που οι ερευνητές είπαν ότι αντιστοιχούσε στην αξιοπιστία. Τα παιδιά υποβλήθηκαν επίσης σε τεστ νοημοσύνης.Το 2012 οι ερευνητές εντόπισαν 635 από τους συμμετέχοντες στην αρχική μελέτη που ήταν πλέον 77 ετών και κάλεσαν όσους ήθελαν να συμμετάσχουν και πάλι σε μια ανάλογη έρευνα. Αυτή τη φορά οι ίδιοι οι συμμετέχοντες εκτίμησαν τον εαυτό τους ενώ παράλληλα όρισαν έναν στενό φίλο ή συγγενή να κάνει το ίδιο. Υπεβλήθησαν και πάλι σε τεστ νοημοσύνης και απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικές με τη γενική ευημερία τους.
Η προσωπικότητά μας αλλάζει σταδιακά και ανεπαίσθητα μέσα στο χρόνο, δεν επηρεάζεται όμως από κρίσιμα γεγονότα όπως ο γάμος ή το πένθος
Επικεφαλής της ομάδας των επιστημόνων που διενήργησαν τη μελέτη είναι ο Μάθιου Χάρις, επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Απεικόνισης του Εγκεφάλου του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, ο οποίος παραδέχθηκε ότι τα νέα αποτελέσματα τους εξέπληξαν αφού δεν αντιστοιχούσαν στα παλιά. «Είχαμε υποθέσει ότι θα βρίσκαμε αποδείξεις για τη σταθερότητα της προσωπικότητας μετά από 63 χρόνια αλλά οι συσχετίσεις μας δεν υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση»,δήλωσε στους λονδρέζικους Times.Μόνο για δύο από τα χαρακτηριστικά -σταθερότητα της διάθεσης και ευσυνειδησία- υπήρξαν σημάδια διάρκειας δια βίου σε σημαντικό βαθμό, αλλά και πάλι χωρίς καμία εγγύηση.Οι ερευνητές είπαν ότι ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν γιατί αυτά τα δύο χαρακτηριστικά ήταν πιο μόνιμα. «Φαίνεται ότι υπάρχει ένα ευρύ φάσμα γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που με την πάροδο του χρόνου συμβάλλει στην πιθανή αλλαγή των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας αλλά δεν είναι ακόμα σαφές γιατί μερικά από αυτά ενδέχεται να επηρεάζονται περισσότερο σε σχέση με άλλα», είπαν.Οι άνθρωποι που ελέγχθηκαν είχαν γεννηθεί το 1936, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν βιώσει δραματικές περιβαλλοντικές αλλαγές τόσο κατά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και εξ αιτίας της μετέπειτα ψηφιακής επανάστασης. Η αξιοπιστία των συμμετεχόντων στην ηλικία των 14 ετών δεν είχε σχέση με την ευημερία τους τα επόμενα χρόνια. Ήταν μάλιστα προφανής η αντίθεση των αποτελεσμάτων της προηγούμενης έρευνας (είχαν παρουσιαστεί υψηλότερες βαθμολογίες) η οποία συσχετίστηκε με την ευημερία των δεκαετιών που ακολούθησαν.Προηγούμενες μελέτες της προσωπικότητας που είχαν διεξαχθεί σε μικρότερες χρονικές περιόδους, εμφανίζουν κάποια συνέπεια, όταν για παράδειγμα συγκρίνουν την παιδική ηλικία με τη μέση ηλικία, ή τη μέση ηλικία με το γήρας.Ο δρ Χάρις λέει ότι οι προσωπικότητες άλλαξαν σιγά-σιγά, σταδιακά και όχι ξαφνικά, μετά από κρίσιμα γεγονότα της ζωής, όπως ο γάμος ή το πένθος. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ερευνών: «Η προσωπικότητα αλλάζει σταδιακά κατά τη διάρκεια της ζωής. Σε σχετικά μικρά χρονικά διαστήματα μπορεί να υπάρχουν μόνο ανεπαίσθητες αλλαγές, αλλά όταν αυτές οι αλλαγές συσσωρεύονται, οδηγούν σε μεγαλύτερες διαφορές σε βάθος χρόνου. Ακόμη, η προσωπικότητα μπορεί να αλλάξει πιο γρήγορα σε συγκεκριμένες περιόδους, όπως η εφηβεία, αλλά το αν συγκεκριμένα γεγονότα της ζωής έχουν σημαντικές, μακροχρόνιες επιπτώσεις στην προσωπικότητα είναι λιγότερο σαφές».
**********
Κική ΤριανταφύλληΠηγή: protagonΑντικλείδι , http://antikleidi.com
Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο «Μνήμη απειθάρχητη» κείμενα σε μορφή ημερολογίου του Νίκου Κούνδουρου, που ξεφυλλίζοντας το, διατρέχεις τη σύγχρονη ιστορία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Ο Μάης του ’68. «Από την παρισινή επανάσταση του Μάη ξεχωρίζω μια εικόνα μέσα σε πολλές άλλες. Οι φοιτητές είχαν καταλάβει την όπερα και ντυμένοι με τα κοστούμια της Αίντα είχαν βγει στα πάνω σκαλιά και χορεύανε, τραγούδαγαν, κοροϊδεύανε. Εγώ έχω στο νου μου μια άλλη εικόνα. Τον Σαρτρ ανεβασμένο στην καρότσα ενός φορτηγού να μιλάει στο μαζεμένο τριγύρω του κόσμο. Δεν άκουγα τι έλεγε, έβλεπα τη φιγούρα του μόνο, έτσι που ήταν αδύνατος και μικροκαμωμένος, να χειρονομεί και να λέει, να λέει… Αυτός ήξερε, εγώ δεν ήξερα. Η εικόνα όμως εικόνα. Λίγο καιρό αργότερα στο πάνω πάτωμα του σπιτιού που έμενα ήρθε ένας νέος φοιτητής. Σε δυο τρεις εβδομάδες ήρθε η μάνα του. Ήταν η Σιμόν ντε Μπωβουάρ». Η ζωή του θυελλώδης. «Τρία χρόνια πέρασα στο Μακρονήσι. Ο Εμφύλιος χώρισε την πατρίδα και τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Η Δεξιά στην εξουσία, κι εγώ, από τους κακούς πια στο Μακρονήσι». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Στην Ελλάδα, τη μικρή και την έντιμη, το Πολυτεχνείο άγιασε τα εφτά χρόνια σιωπής. Η 17 Νοέμβρη εντάχθηκε στο πλούσιο εθνικό μας μαρτυρολόγιο. Άλλες πληγές κλείσανε και άλλες μείνανε ανοιχτές. Η κοινωνία της ψεύτικη αφθονίας μπαινοβγαίνει στον μικρό και στον μεγάλο «Βασιλόπουλο» του Ψυχικού, στους «Μαρινόπουλους» και στου «Σκλαβενίτη» και παίρνει δυναμικά μέρος στη ζωογόνα ανακύκλωση της παραγωγής και της κατανάλωσης». «Οι φίλοι υπήρξαν στη ζωή μου ό,τι πολυτιμότερο γνώρισα. Ούτε γυναίκες, ούτε γονείς, έζησα ανάμεσα σε φίλους και είμαι ευγνώμων». 
«Τίποτα δεν με φοβίζει» «Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει» γράφει στο βιβλίο του «Μνήμη Απειθάρχητη». 
Τίποτα δεν με φοβίζει. Η μνήμη, τρυφερή και οικεία, κάνει να σμίξουν όλα σε μια γιορτή, απρόσιτη στους άλλους, στημένη μόνο για μένα.
«Ο πολιτικός κινηματογράφος είναι γέννημα της πολιτικής πίεσης που πάει να γίνει ασφυξία. Γεννήθηκε από την ανάγκη και δεν κατευθύνεται από κανένα πολιτικό κόμμα» ,έλεγε. Μέσα από την τελευταία του ταινία «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη» ο Νίκος Κούνδουρος συμπαραστέκεται στον άοπλο όπως έλεγε λαό της Παλαιστίνης, καταγγέλλοντας την αδιαφορία των Ευρωπαίων. Μία Ευρώπη που στέκεται απαθής και παρακολουθεί το δράμα ανθρώπων, κάπου μακρυά.
