Σκόπελος
(Photo: Constantine Manos/Magnum Photos)
1962 Χανιά
Αμερικομεξικάνικα σύνορα 1989
(Photo: Susan Meiselas/Magnum Photos)
2017-07-04
Το Χόλιγουντ έχει δημιουργήσει μια κάπως ιδιόμορφη εικόνα για τους ψυχοπαθείς. Είτε είναι γοητευτικά τέρατα όπως ο Χάνιμπαλ Λέκτερ είτε τους παρουσιάζει ως αποκτηνωμένα πλάσματα που σκοτώνουν με αδιαφορία και απάθεια, όπως ο Χένρι στη διαβόητη ταινία «Χένρι-Το πορτραίτο ενός καθ’ έξιν δολοφόνου».
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Kατ’ αρχάς, δεν είναι όλοι οι ψυχοπαθείς δολοφόνοι και δεν είναι όλοι οι ψυχοπαθείς όπως αυτοί που βλέπουμε στις ταινίες. Ωστόσο, λίγο ως πολύ, όλα τα άτομα που πάσχουν από το Σύνδρομο Αντικοινωνικής Προσωπικότητας έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά.
Με απλά λόγια, αν κάποιο άτομο στο κύκλο σας παρουσιάζει τα παρακάτω χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά του, τότε υπάρχει περίπτωση να είναι ψυχοπαθής:
1. Έλλειψη συμπάθειας: οι ψυχοπαθείς δεν δείχνουν συμπάθεια για τον πόνο του πλησίον τους, αντιθέτως, αντιμετωπίζουν τα πάντα από μια εμφανή απόσταση και με αδιαφορία.
2. Δυσκολία στις σχέσεις: τα άτομα αυτά αδυνατούν να συνάψουν ψυχικούς δεσμούς με τους άλλους και οι σχέσεις τους είναι ασταθείς και χαώδεις.
3. Xειραγώγηση των άλλων: οι ψυχοπαθείς πάντα προσπαθούν να γοητεύσουν και να χειραγωγήσουν τους άλλους με στόχο το προσωπικό τους κέρδος.
4. Εξαπάτηση: εκ φύσεως οι ψυχοπαθείς επιδιώκουν να εξαπατούν τον περίγυρό τους, καθώς αυτό τους κάνει να νοιώθουν ανώτεροι και τους δίνει προσωπικό κέρδος.
5. Αναισθησία: συνδέεται με την έλλειψη συμπάθειας και εκφράζεται ως ιδιαίτερη σκληρότητα.
6. Ανευθυνοτητα: οι ψυχοπαθείς αγνοούν κάθε μορφής ευθύνη, προσωπική, οικονομική ή επαγγελματική.
7. Παρορμητικότητα: τα άτομα με Σύνδρομο Αντικοινωνικής Προσωπικότητας πολύ συχνά λαμβάνουν αποφάσεις και κάνουν πράγματα χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες.
8. Εχθρότητα: συχνά οι ψυχοπαθείς συμπεριφέρονται με ιδιαίτερη και αδικαιολόγητη εχθρότητα έναντι των άλλων, μεταφράζοντας κατά τον ίδιο τρόπο και τη συμπεριφορά του περίγυρού τους.
Αυτό που επισημαίνουν οι ειδικοί είναι ότι οι ψυχοπαθείς, αν και θα μπορούσαν να βοηθηθούν μέσω ψυχοθεραπείας, σπανίως έως ποτέ δεν αναζητούν τη βοήθεια ειδικού, καθώς θεωρούν εαυτούς ανώτερους των υπολοίπων.
Όσον αφορά στη δική μας συμπεριφορά, οι ειδικοί τονίζουν ότι αν διαπιστώσουμε ότι ένα άτομο πάσχει από Σύνδρομο Αντικοινωνικής Προσωπικότητας, καλό είναι να μένουμε μακριά του, καθώς είναι βέβαιο ότι θα μας κάνει τη ζωή δύσκολη.
Lemmy
olalathos
olalathos
Νίκος Τσιαμτσίκας για τον Μπογδάνο
Τον δημιούργησαν, τον ανέδειξαν, τον ενθάρρυναν και μόλις χρειάστηκαν Ιφιγένεια για “ευνοϊκό άνεμο”, αν μ’ εννοείς” , τον έσφαξαν στο γόνατο.
Συμπέρασμα Α : Οι κολεγιές καναλιών-κυβερνήσεων, δεν έχουν καμία ηθική.
Συμπέρασμα Β : Κανένα αφεντικό δεν έχει φίλους δημοσιογράφους. Μόνο φίλους κυβερνήτες.
ο Άρης και η Αφροδίτη αιφνιδιάζονται από τους θεούς. Joachim Anthonisz Wtewael.
Οι θεοί δικάζουν το παράνομο ζευγάρι. Αφροδίτη και Άρης βρέθηκαν σε δύσκολη θέση…
Αυστραλιανή απογραφή: Πόσοι είναι οι Έλληνες στην Αυστραλία;
Μειωμένοι κατά 15.000 είναι οι πολίτες που ανέφεραν πως μιλούν ελληνικά στο σπίτι. Πέρυσι στην απογραφή του πληθυσμού, ο αριθμός αυτός έφτανε τις 237.000 άτομα, ενώ αντίστοιχα το 2011, στην προηγούμενη απογραφή, στην ερώτηση αυτή είχαν απαντήσει θετικά 252.000 άνθρωποι.Ποσοστό 1.8% του συνολικού πληθυσμού της Αυστραλίας απάντησε ότι έχει ελληνική καταγωγή, αριθμός που αντιστοιχεί σε 421.000 άτομα.Στα ενθαρρυντικά στοιχεία για την παροικία μας, είναι το γεγονός πως από τους γεννημένους ανθρώπους στην Αυστραλία, η παροικία μας έχει το υψηλότερο ποσοστό αυτών που μιλούν την γλώσσα των γονιών τους, σε σύγκριση βέβαια με τα αυστραλογεννημένα παιδιά άλλων μη αγγλόφωνων παροικιών.H Ελληνική είναι η 6η πιο ομιλούμενη γλώσσα πλην της Αγγλικής. Ο συνολικός αριθμός των Ελληνόφωνων είναι 237.588 .
2014
Βρέθηκε γιατί το τσιμέντο των Ρωμαίων αντέχει χιλιάδες χρόνια και όχι οι σύγχρονες εκδοχές του
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν το μυστικό της συνταγής που καθιστούσε το ρωμαϊκό τσιμέντο απρόσβλητο από το χρόνο. Όπως γράφει ο Guardian οι κατασκευές των Ρωμαίων όπως για παράδειγμα οι κυματοθραύστες και τα λιμάνια τους αντέχουν ακόμη και έπειτα από δύο χιλιάδες χρόνια από την κατασκευή τους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε το ενδιαφέρον των επιστημόνων οι οποίοι προσπάθησαν να βρουν τι είναι αυτό που έκανε τόσο διαφορετικό και ανθεκτικό το κατασκευαστικό υλικό των Ρωμαίων από το σκυρόδεμα που χρησιμοποιείται σήμερα και η διάρκεια ζωής του είναι περιορισμένη. Η συνταγή είναι απλή καθώς πρόκειται για ένα μείγμα ηφαιστειογενούς τέφρας, ασβέστη, θαλασσινού νερού και σβόλων από ηφαιστειογενούς πέτρας. Η επαφή αυτών με το θαλασσινό νερό πυροδοτούσε μια χημική αντίδραση και δημιουργούσε νέα ανόργανα συστατικά που ενδυνάμωναν το σκυρόδεμα αντί να το φθείρουν. Επρόκειτο για πολύ έξυπνους ανθρώπους και αφιέρωσαν χρόνο για να φτάσουν σε αυτό το αποτέλεσμα, λέει η Marie Jackson, γεωλόγος στο πανεπιστήμιο της Γιούτα και ένας από τους συγγραφείς μιας εργασίας για τη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική. «Απόρθητο από τα κύματα και κάθε ημέρα όλο και πιο δυνατό» γράφουν στην εργασία τους και τώρα ψάχνουν να βρουν ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες. Μια από τις ανακαλύψεις τους είναι πως γη σταδιακή εισροή θαλασσινού νερού στο μίγμα προκαλούσε κάποια χημική αντίδραση που παρήγαγε θερμότητα και από αυτή προέκυπταν κάποιες ενώσεις αλουμινίου. Όσο περνούσε ο χρόνος τα συστατικά που «γεννιόντουσαν» από την χημική αντίδραση μεγάλωναν και ενίσχυαν το σκυρόδεμα αποτρέποντας πιθανές ρωγμές, καθιστώντας το ισχυρότερο με το πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα η σημερινή δομή του τσιμέντου είναι τέτοια που δεν επιτρέπει καμία αλλαγή κάτι που σημαίνει πως η όποια αντίδραση μπορεί να προκαλέσει μόνο ζημιά. Δυστυχώς η συνταγή των Ρωμαίων έχει χαθεί όμως οι επιστήμονες επιχειρούν να «ξεκλειδώσουν» όλα τα μυστικά που θα τους οδηγήσει στην επιτυχή ανασύστασή της. Έτσι η μελέτη του ρωμαϊκού τσιμέντου που ακόμη και σήμερα δεν διαβρώνεται, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία νέων υλικών που θα αντέχουν στο χρόνο και στη φθορά που προκαλούν τα στοιχεία της φύσης, ενώ έμφαση δίνεται και στην παραγωγή νέων υλικών πιο φιλικών προς το περιβάλλον καθώς θα απαιτούνται μικρότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για την κατασκευή τσιμέντου.πηγή:huffingtonpost.gr
Κέρδος online 5/7/2017 0:01
Aκόμα και οι αρχαίοι Έλληνες νοσταλγούσαν το παρελθόν
Αυτό υποστηρίζει η Johanna Hanink, αναπληρώτρια καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Brown, που υποστηρίζει ότι η ιδέα ότι η Ελλάδα «απλά δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε» δεν είναι καινούργια. Ήδη στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή, οι Αθηναίοι ζητούσαν να γίνει η πόλη τους σπουδαία ξανά.
Τον περασμένο Μάιο, το ελληνικό κοινοβούλιο πέρασε άλλη μια δέσμη μέτρων λιτότητας με την ελπίδα να κερδίσει σε αντάλλαγμα μια κάποια ανακούφιση από το ευρωπαϊκό χρέος της. Για σχεδόν επτάμισι χρόνια, οι πιστωτές κρατούν τη χώρα σε ασφυκτικό οικονομικό κλοιό. Στην πορεία, έχουν μάλιστα επιδεινώσει την κατάσταση με μια σειρά προσβλητικών τοποθετήσεων. Πολιτικά σκίτσα στις ξένες εφημερίδες παρουσιάζουν τους Έλληνες ως τεμπέληδες, διεφθαρμένους και δημοσιονομικά απερίσκεπτους. Γελοιογραφίες ζητούν από τους Ολύμπιους θεούς να τιμωρήσουν τον ελληνικό λαό για την παιδαριώδη ανευθυνότητα του. Πολιτικοί και ΜΜΕ συχνά αναμασούν μια εκδοχή του ίδιου τροπαρίου: οι Έλληνες κάποτε ήταν σπουδαίοι, όμως πλέον δεν θυμίζουν σε τίποτα τους προγόνους τους. Στη Δυτική Ευρώπη εξάλλου, η νοσταλγία για την Ελλάδα του λευκού μάρμαρου, του Θουκυδίδη, του Σοφοκλή και του Σωκράτη, είναι βαθιά ριζωμένη.
Η νοσταλγία καμιά φορά συνοδεύεται από επικρίσεις. Τον Φεβρουάριο του 2010, το γερμανικό περιοδικό FOCUSκυκλοφόρησε με ένα διαβόητο εξώφυλλο με τον τίτλο «Απατεώνες στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια» και την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει μια άσεμνη χειρονομία. Μέσα, το άρθρο «2.000 Χρόνια Παρακμής» ανακοίνωνε: «Οι μοντέρνοι Έλληνες αποδεικνύουν σχεδόν καθημερινά την ανομοιογένειά τους με τους προγόνους τους. Η χώρα που γέννησε τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, τον Μύρωνα και τον Φειδία, τον Πίνδαρο και τον Σοφοκλή, τον Πυθαγόρα και τον Θουκυδίδη, σήμερα δεν έχει σημαντικούς ποιητές, συνθέτες, καλλιτέχνες ή φιλόσοφους».
dimitris-constantin.jpg
Dimitris Constantin, Columns of the Parthenon temple on the Acropolis in Athens, 1858-1860, photograph. [Rijksmuseum-Amsterdam]
Αυτό το στερεότυπο προηγείται κατά πολύ της παρούσας κρίσης. Μισό αιώνα πριν εκείνο το τεύχος του FOCUS, στην ταινία Ποτέ την Κυριακή (1960), ο Ζιλ Ντασέν υποδύεται τον Αμερικανό τουρίστα Χόμερ Θρέις που έρχεται στην Ελλάδα αναζητώντας τους αρχαίους φιλόσοφους της. Καθώς οι αυταπάτες του διαλύονται λίγες μόλις ώρες αφότου αποβιβαστεί στον Πειραιά, ρωτά επίμονα την πόρνη Ίλια (την υποδύεται η Μελίνα Μερκούρη) τι πήγε λάθος: «Ποτέ καμία άλλη κοινωνία δεν έφτασε στα επίπεδα της αρχαίας Ελλάδας! Ήταν το λίκνο του πολιτισμού. Ήταν μια ευτυχισμένη χώρα. Τι συνέβη; Τι προκάλεσε την πτώση της;»
Όμως υπήρξε ποτέ μια Χρυσή Εποχή της Ελλάδας; Πότε ακριβώς ήταν η Ελλάδα μεγάλη; Στην πραγματικότητα, η νοσταλγία για τα χαμένα μεγαλεία μπορεί να εντοπιστεί ακόμα και στον επονομαζόμενο Χρυσό Αιώνα. Στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ., οι Αθηναίοι ήδη κοιτούσαν το παρελθόν με νοσταλγία. Λίγες δεκαετίες πριν, Αθηναίοι πολίτες-οπλίτες είχαν συμβάλει στην απόκρουση της περσικής εισβολής στην Ελλάδα. Καθόλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, εκείνοι οι πολεμιστές θα απολάμβαναν τον σεβασμό όλων ως η Σπουδαιότερη Γενιά της Αθήνας. Πιο εμβληματικά της σύμβολα ήταν οι Μαραθωνομάχοι, εκείνοι που πολέμησαν και νίκησαν τα περσικά στρατεύματα το 490 π.Χ. στο Μαραθώνα (ο τραγικός ποιητής Αισχύλος ήταν ένας από αυτούς). Λίγο μετά από αυτή τη νίκη τους, οι Έλληνες άρχισαν να πιστεύουν ότι ποτέ δεν θα ξαναφτάσουν τη δόξα του παρελθόντος τους.
Μια δεκαετία περίπου μετά τους Ιππής, ένας άλλος ποιητής ονόματι Εύπολις ανέβασε τη δική του νοσταλγική κωμωδία με τίτλο Δήμοι. Από το έργο σώζονται μόνο αποσπάσματα, όμως σε αυτό οι τέσσερις μεγάλοι Αθηναίοι ηγέτες του παρελθόντος, ο Μιλτιάδης και ο Αριστείδης που είπαμε μαζί με τον Σόλωνα και τον Περικλή, ανασταίνονται και επιστρέφουν στην Αθήνα –κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί πολύ θα ήθελαν να δούμε το ίδιο θαύμα για τους στρατηγούς Ντάγκλας ΜακΆρθουρ και Τζορτζ Πάτον του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Έναν χρόνο πριν το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Αριστοφάνης χρησιμοποίησε το ίδιο τέχνασμα για μια δικιά του κωμωδία. Στο εξαιρετικά δημοφιλές έργο Βάτραχοι, ο Διόνυσος κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο προκειμένου να φέρει πίσω έναν σπουδαίο νεκρό τραγικό ποιητή που θα υπηρετήσει ως σύμβουλος στην ταλαιπωρημένη από τον πόλεμο πόλη. Οι Αθηναίοι ήδη ποθούσαν να ξανακάνουν την πόλη τους σπουδαία, ενώ ο Σωκράτης και ο Σοφοκλής ήταν ακόμα εν ζωή.
Η νοσταλγία εντάθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν η Αθήνα βρισκόταν σε δραστικά αποδυναμωμένη πολιτική θέση. Οι ρήτορες και οι πολιτικοί ζήτησαν από τους συμπολίτες τους να κάνουν την Αθήνα σπουδαία ξανά ανοικοδομώντας την παλιά ναυτική αυτοκρατορία. Λίγο αφότου οι προσπάθειες αυτές απέτυχαν, μια νέα αυτοκρατορία αναδύθηκε στη Μεσόγειο. Καθώς η Μακεδονική αυτοκρατορική φιλοδοξία απειλούσε την ανεξαρτησία της πόλης, οι Αθηναίοι επικεντρώθηκαν ακόμη περισσότερο στην εξύμνηση των λαμπρών ημερών του παρελθόντος.
Anonymous, View of the Acropolis in Athens, c. 1895-1915, photographic-paper. [Rijksmuseum Amsterdam]
Όμως κι εκείνες οι δόξες γέμιζαν άγχος την πόλη. Ο ποιητής Αστυδάμας παραπονιόταν για το πόσο δύσκολο ήταν να πρέπει να ανταγωνιστεί τους κορυφαίους τραγικούς πριν από αυτόν. Ο ρήτορας Δημοσθένης επέμενε ότι ήταν άδικο για αυτόν να συγκρίνεται με τους θρυλικούς Αθηναίους δημαγωγούς του παρελθόντος. Κατηγόρησε τους συμπολίτες του ότι πρωτοστατούν στην παρακμή της πόλης, ισχυριζόμενος ότι ξόδευαν υπερβολικά πολλά χρήματα σε γιορτές και όχι αρκετά για τον στρατό –ήταν, όπως υποστήριζε, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι και δημοσιονομικά απερίσκεπτοι συγκρινόμενοι με τους Αθηναίους του παρελθόντος.
Η ιδέα λοιπόν ότι η Ελλάδα «απλά δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε» είχε τις ρίζες της στην κλασική Αθήνα. Κι όπως πολλές ιδέες της κλασικής Αθήνας, είχε κι αυτή εντυπωσιακή αντοχή. Σήμερα, πάντως, οι ανυπέρβλητοι πρόγονοι που νοσταλγούμε δεν είναι πια οι Αθηναίοι Μαραθωνομάχοι, αλλά οι «αρχαίοι Έλληνες» ως ένα εξιδανικευμένο σύνολο. Κι αυτό είναι ένα μάθημα από την αρχαία Αθήνα που συχνά παραβλέπεται: άπαξ και μια κοινωνία διακηρύξει την παρακμή της, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καταφέρει να γράψει νέα συναρπαστικά κεφάλαια μεγαλείου.
Η Johanna Hanink είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Brown στο Ρόουντ Άιλαντ. Το τελευταίο της βιβλίο έχει τίτλο The Classical Debt: Greek Antiquity in an Era of Austerity (2017).
To κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουνίου στο aeon. Aναδημοσιεύεται στα πλαίσια του Creative Commons Attribution-No Derivatives.
Μαραθώνας
Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με το δίσκο του και κάθισε δίπλα του. Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:
«Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν: «Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ’ ένα άλλο τραπέζι.
Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.
Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση: «Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά;
Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;» Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»
Τότε ο Mr. Peters μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»
Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος “Ηλίθιος” και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.».
Την καλησπέρα μου..
Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με το δίσκο του και κάθισε δίπλα του. Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:
«Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν: «Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ’ ένα άλλο τραπέζι.
Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.
Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση: «Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά;
Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;» Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»
Τότε ο Mr. Peters μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»
Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος “Ηλίθιος” και την έδωσε στον Γκάντι.
Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.».
Την καλησπέρα μου..
Οι μεσήλικες που έχασαν το τρένο
«Νοσταλγία. Γι’ αυτό ήρθες. Είσαι τουρίστας στα δικά σου νιάτα».
~ Trainspotting 2
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ήμουν 21 όταν παίχτηκε το πρώτο Trainspotting. Μ’ έναν φίλο πήγαμε στον κινηματογράφο να το δούμε. Ο Αντρέας φοβόταν μήπως επηρεαστεί κι αρχίσει να παίρνει ηρωίνη. Κι αυτό ήταν κάτι που δεν θ’ άρεσε στη μάνα του.
Εγώ δεν είχα τέτοιους φόβους. Όχι ότι δεν ήμουν επιρρεπής στους εθισμούς -πάσης φύσεως. Όμως είχα έναν φίλο που ήταν πρεζόνι. Είχα περάσει πολλές ώρες μαζί του, βλέποντας τον να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, όταν προσπαθούσε να την κόψει. Κι είχα αποφασίσει τότε ότι μπορεί να έκανα πολλές μαλακίες στη ζωή μου, όμως πρέζα δεν θα ‘παιρνα.
Είδαμε την ταινία, ενθουσιαστήκαμε, και μετά πήγαμε στο σπίτι του Αντρέα και μεθύσαμε ως τα ξημερώματα. Την επομένη επέστρεψα στη Σούδα, όπου υπηρετούσα. Κι ο Αντρέας στην Πάντειο, για τις σπουδές ψυχολογίας.
~~
21 χρόνια μετά γυρνάω απ’ τη δουλειά στο σπίτι. Τρώω, κοιμάμαι λίγο. Ο Τηλέμαχος, ο γιος μου, καλεί μια φίλη του στο σπίτι, για να παίξουν μαζί Animal Jam και Minecraft. Η Νέλλη, εξουθενωμένη απ’ τον καύσωνα και τη δουλειά, βλέπει «Φιλαράκια».
Βάζω σκούπα, σφουγγαρίζω κι όταν τελειώνω -κοντεύει δέκα- βγάζω βόλτα την Πέρλα. Οι εικοσάχρονοι είναι στα καφέ και στα μπαρ, Παρασκευή βράδυ και καλοκαίρι. Πηγαίνω με το σκυλί απ’ το Seven, να δω αν έφερε κάτι καινούριο. Βρίσκω το T2.
Γυρνάω σπίτι, βάζω ένα ποτήρι κρασί, παίρνω πασατέμπο και καθόμαστε να το δούμε, με το air-condition ανοιχτό και τις μπαλκονόπορτες κλειστές.
~~
Είμαι 42 χρονών (σχεδόν). Ο Ρέντον – Γιούαν Μακγκρέγκορ, που πλέον είναι σταρ, μέχρι και στο Star Wars έπαιξε, λέει σε κάποια σκηνή: «Έπαθα έμφραγμα. Μου έβαλαν έναν ανοξείδωτο κρίκο.Μου είπαν ότι θα ζήσω άλλα τριάντα χρόνια. Άλλα τριάντα χρόνια! Και τι θα κάνω τριάντα χρόνια; Είμαι 46 και την έχω γαμήσει!»
Οι (αντι)ήρωες της νεότητας μας έχουν παντρευτεί, κάποιοι έχουν παιδιά, ο ένας έπαθε το πρώτο του έμφραγμα, ο άλλος παίρνει βιάγκρα. Κυρίως όμως, είναι κουρασμένοι.
Αναπολούν τα λάθη τους, τους έρχονται εικόνες απ’ την πρώτη νεότητα (την πρώτη ταινία), προσπαθούν να θυμηθούν πώς ήταν παιδιά.
«Ωραία δεν θα ήταν να είχαμε ένα βίντεο από την παιδική μας ηλικία; Να βλέπαμε πώς ήμασταν;» με ρωτάει η Νέλλη.
~~
Ο Ρέντον στην πρώτη ταινία είχε κοντοκουρεμένο κεφάλι. Έτσι ήμουν περίπου κι εγώ, εξαιτίας του στρατού.
Το πρόσωπο του Γιούαν φρέσκο τότε, όπως ήμασταν κι εμείς. Είκοσι κιλά λιγότερα κουβαλούσαμε. Φρεσκαδούρες.
Και τώρα μεσήλικες (σχεδόν 42). Πατεράδες. Ο Αντρέας τέλειωσε τη σχολή και το μεταπτυχιακό. Τέλειωσε κι άλλη σχολή. Παντρεύτηκε, έκανε παιδί, χώρισε. Σπάνια μιλάμε στο τηλέφωνο. Ακόμα ψάχνει να βρει -κάτι.
Κι εγώ διόλου έξαλλος πια. Δεν ξενυχτώ ως τα ξημερώματα πίνοντας. Δεν αντέχω κάτι τέτοιο. Βλέπω τις ταινίες σε DVD, τρώγοντας πασατέμπο.
~~
Μόλις τέλειωσε η ταινία, στις δύο το πρωί, και βγαίνω στο μπαλκόνι, για να γράψω νοσταλγικά κείμενα. Όμως δεν νοσταλγώ.
Δεν μου λείπουν τα έξαλλα χρόνια της νεότητας. Ίσως γιατί τα έζησα, έτσι όπως ήθελα και μπορούσα. Λάθη κάναμε, τους στόχους μας δεν τους πετύχαμε -έτσι όπως νομίζαμε, αλλά περάσαμε όμορφα. Και συνεχίζουμε.
Ίσως αυτό που κατάφερα να μάθω απ’ τα λάθη, τα πάθη και τα σαράντα δυο (σχεδόν) χρόνια μου, το πιο σημαντικό, είναι ότι κάθε μέρα έχει αξία.
Χωρίς να χρειάζεται να είναι σπουδαία, χωρίς να χρειάζεται να είσαι σπουδαίος.
Κάποιες φορές αρκεί να παρατηρήσεις τις φράουλες που φάνηκαν στη γλάστρα του μπαλκονιού. Να δεις το βαθύ μπλε του ουρανού στις εννιάμιση το βράδυ με το πρώτο άστρο να βλασταίνει.
Να δεις μια ταινία στον καναπέ σου πίνοντας κρασί, μασουλώντας πασατέμπο.
Δεν ακούγονται συναρπαστικά, αλλά χωράνε πολλή ζωή. Κι αν βάλεις στη μέση και λίγη τέχνη, λίγη γραφή, ζωγραφική, μουσική, κάμποσο σεξ και πολλή αγάπη, ό,τι σ’ αρέσει να κάνεις τελοσπάντων, τότε δεν σου φτάνουν οι ώρες της μέρας -και της νύχτας.
~~
«Σοφός», έλεγε κάποιος, «είναι ο άνθρωπος που ζει σύμφωνα με την ηλικία του».
Εγώ θα έλεγα ότι σοφός είναι εκείνος που αγαπάει κάθε ηλικία του.
Αρκεί να επιλέγεις το παρόν, αντί να νοσταλγείς για το παρελθόν και να ζεις ελπίζοντας σε κάποιο μέλλον. Αυτό μαθαίνεις στη μέση της ζωής, αυτό γνωρίζεις όταν είσαι μεσήλικας: Η ζωή είναι τώρα.
Έπειτα βρίσκω αυτή τη φωτογραφία απ’ την πρώτη ταινία. Τη συγκρίνω με την πάνω, εκείνη των μεσήλικων που έχασαν το τρένο.
Οι εικοσάχρονοι μοιάζουν να τους χλευάζουν, να μας χλευάζουν. Καλά κάνουν κι αυτοί. Ένας εικοσάχρονος με μυαλό και συνήθειες σαραντάρη είναι αξιολύπητος.
Choose life?
Μάλλον, πιο πολύ μ’ αρέσει: Enjoy life.
Μια φορά ζεις. Και μην σε νοιάζει για τα τρένα που έχασες. Αυτές δεν ήταν οι καλύτερες διαδρομές της ζωής σου; Όταν χάθηκες, αυτές δεν ήταν;