To “Ανίκητοι Ηττημένοι” του Γιάνη Βαρουφάκη περιγράφει τα έργα και τις ημέρες του οικονομολόγου ως ΥΠΟΙΚ. Ο Κώστας Γαβράς δηλώνει την πρόθεσή του να μεταφέρει το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη
Το μυστικό σχέδιο της ΕΣΣΔ να πυροδοτήσει ατομική βόμβα στη Σελήνη το 1959
Ατομική βόμβα στη Σελήνη σκόπευε να
πυροδοτήσει η ΕΣΣΔ στα τέλη της δεκαετίας
του 1950, όπως επιβεβαιώνει ένα άκρως
απόρρητο έγγραφο, που ανέσυρε από τα
ρωσικά κρατικά αρχεία ένας Γερμανός
ιστορικός.
Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό στις 6 Σεπτεμβρίου
να γίνουν οι αναγκαίες ετοιμασίες για να
πυροδοτηθεί το καλοκαίρι του ερχόμενου έτους (1959) μια ατομική βόμβα στο δορυφόρο της Γης.
Ο Δρ Ματίας Ουλ του Γερμανικού Ιστορικού Ινστιτούτου Μόσχας (DIH) επιβεβαίωσε το εύρημα του
στο γερμανικό δίκτυο MDR: «Μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα ότι έγινε μια συνεδρίαση του πολιτμπιρό,
στην οποία αποφασίστηκε να σταλεί πυρηνική εκρηκτική συσκευή στη Σελήνη και να εκραγεί εκεί».
Διαβάστε περισσότερα: http://kafeneio-gr.blogspot.com/2017/10/1959.html#ixzz4v6DtoNFm
Η ιστορία της ανακάλυψης του φραπέ. Αλήθεια ή αστικός μύθος;
Πολλοί θα έχετε ακούσει για την ιστορία του Φραπέ. Πως ο Δημήτρης Βακόνδιος στη διεθνή έκθεση Θεσ/νίκης του 1957, αφού του τέλειωσε το ζεστό νερό χρησιμοποίησε κρύο σ ένα σέικερ (λερώνοντας μάλιστα και το κοστούμι του) κι έφτιαξε τον πρώτο φραπέ της ιστορίας. Είναι όμως αληθινή;
ΜΙΞΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝΑς διαβάσουμε τα σχετικά με την “ανακάλυψη” στο site της Helexpo:
“Η μεγάλη επανάσταση του καφέ όμως έγινε στη ΔΕΘ με την ανακάλυψη του καφέ φραπέ.Το 1957 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η εταιρία “Δρίτσα”, αντιπρόσωπος της Nestle στην Ελλάδα, συμμετείχε στην έκθεση για την προβολή ενός σοκολατούχου ροφήματος για παιδιά. Ο τρόπος παρασκευής του ροφήματος ήταν με την στιγμιαία ανάμιξη της σκόνης με γάλα και χτύπημα στο σέικερ. Την εποχή εκείνη ήδη κυκλοφορούσε το προϊόν Nescafe στην Ελλάδα το οποίο όμως δεν είχε στις χρήσεις του την κρύα παρασκευή του. Ένας από τους πωλητές στο περίπτερο της έκθεσης, ο Δημήτριος Βακόνδιος σκέφθηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για την παρασκευή κρύου καφέ. Η ιδέα του επιβραβεύτηκε από το αποτέλεσμα. Ο αφρός ήταν τόσο πλούσιος που το κοστούμι του κυρίου Βακόνδιου λερώθηκε από τους καφέδες”
Αλλά κι ο ίδιος υποτίθεται ότι επιβεβαιώνει το γεγονός σε μια συνέντευξή του (χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες που και πότε δόθηκε, απλά αναπαράγεται)
«Στην έκθεση Θεσσαλονίκης το 1957, δούλευα στο περίπτερο της Νεστλέ. Λέω, δεν φτιάχνω έναν κρύο νεσκαφέ στο σέικερ που προορίζεται για το κακάο, να δω τι θα βγει; Μου λέρωσε το κοστούμι, αλλά έτσι γεννήθηκε ο φραπέ! Από την αρχή ο κόσμος τον είδε σαν αναψυκτικό. Λέγανε: η μπίρα είναι μισό ποτήρι αφρός και κοστίζει 8 δραχμές. Αυτός ο καφές είναι επίσης μισός αφρός, αλλά κοστίζει 7 δραχμές. Οπότε...»
Τον προηγούμενο μήνα μάλιστα, στη φετινή ΔΕΘ-2017 και για την επέτειο των 60 χρόνων από την ανακάλυψη, δημιουργήθηκε και μουσείο φραπέ!
.
.
Όπως διαβάζουμε στον τύπο της εποχής :
Το 1957 τα εγκαίνια τελέσθηκαν στις 7:30 μ.μ. της 31ης Αυγούστου από τον Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, παρουσία μελών του Υπουργικού Συμβουλίου στην πλατεία έξω από το περίπτερο της Εθνικής Γεωργικής Παραγωγής. Τον Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή υποδέχθηκαν στο περίπτερο της Κίνας με καύση κροτίδων κατά το παραδοσιακό τους έθιμο.
Δηλαδή η ανακάλυψη έγινε σαφώς μετά τις 31 Αυγούστου.Μια διαφήμιση όμως στην Εφημερίδα Ελευθερία της 7ης Ιουλίου 1957, δηλαδή σχεδόν 2 μήνες προγενέστερη από το υποτιθέμενο γεγονός της ανακάλυψης, μας οδήγησε τουλάχιστον στο να την αντιμετωπίσουμε με σκεπτικισμό και να ξεκινήσουμε μια μικρή έρευνα
Η εταιρία “Ανδρέας Δρίτσας και Υιός”, ήταν πράγματι ο αντιπρόσωπος της nestle (επιβεβαιώνοντας τουλάχιστο αυτό το σκέλος της ιστορίας)
Η Nestlé εισήγαγε στην αγορά το προϊόν με την επωνυμία “Nescafé” την 1η Απριλίου 1938. Ξεκίνησε από την Ελβετία αλλά η δημοτικότητά του γιγαντώθηκε στον Β΄Παγκόσμιο ΠόλεμοΑναζητώντας ρετρό διαφημίσεις του nescafe φαίνεται να υπήρχαν και προγενέστερα, αν όχι ίδια τουλάχιστον παρόμοια προιόντα (έστω και με διαφορετική ονομασία).Όπως αυτή του 1954
αλλά κι αυτή
από το 1951 . Nestlé Nescafé freddo…
Nescafe Iced Coffee Emily Post 1955 Ad. Coffee.
Συνταγή παγωμένου nescafe από το 1955
1956
1956Για ακούστε όμως στο 18,47 τι λέει ο Ηλιόπουλος σ αυτή την ταινία του 1951
Στο διαδικτυακό forum odigein ο χρήστης MacPap παραθέτει μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες (από συλλογή του κυρίου Κώστα Μαρτζούκου) που αποδεικνύουν ότι η ονομασία frappe στους καφέδες τουλάχιστον- προϋπήρχε και πριν από το 1935 (χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε αν ο τρόπος παρασκευής ήταν ίδιος) σχολιάζοντας:
“Είκοσι δύο χρόνια νωρίτερα λοιπόν, σε ελληνικό περιοδικό της Αλεξάνδρειας (Αίγυπτος), με την επωνυμία “Η Πλαζ”, στην έκδοση του 1935, υπάρχει διαφήμιση που προβάλει το εν λόγω ρόφημα. Διαφημίζει δε πως, μαζί με τον Expresso και τα δύο είδη καφέ παρασκευάζονται από “μοντέρνα εγκατάσταση”. Ετσι η εφεύρεση του Καφέ Φραπέ μάλλον ανήκει σε άλλον και όχι στον Δημήτριο Βακόνδιο και την Nestlé.”
Στο ίδιο μήκος κύματος κι ένα δημοσίευμα που βρήκαμε από το περιοδικό Γαστρονόμος του 2013, που επαναδημοσίευσε πρόσφατα και η εφημερίδα Καθημερινή (χωρίς όμως παράθεση των φωτογραφιών/στοιχείων), το οποίο αναφέρει τα εξής:“To Σάββατο 31 Αυγούστου 1957, άνοιξε τις πύλες της η 22η Διεθνής Έκθεσις Θεσσαλονίκης. Τις ημέρες που ακολούθησαν, λέγεται ότι από ένα τυχαίο «γεγονός» παρασκευάστηκε ο πρώτος καφές φραππέ. Ενας καφές ο οποίος σταδιακά εξετόπισε τον κλασικό τούρκικο -τον οποίο ένα ανέξοδο και επιφανειακό πατριωτικό πνεύμα, μετά το θλιβερό καλοκαίρι του ’74, τον βάφτισε ελληνικό.Ο φραπές (όπως εξελληνίστηκε) κυριάρχησε στους ανά την επικράτειαν καφενέδες και τα συναφή καταστήματα επί μίσον αιώνα και ενεγράφη στην ιστορία της καθημερινότητας των Νεοελλήνων. Ο στιγμιαίος αυτός καφές υποχωρεί μπροστά στην από εικοσαετίας επίθεση του ιταλιώτη φρέντο. Πρόλαβε όμως να γνωρίσει την δόξα της περίπου καθολικής λαϊκής αποδοχής σ’ αυτήν εδώ τη χώρα, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες. Μάλιστα η υπερκατανάλωσή του από το έθνος μας κέντρισε το ενδιαφέρον δύο ειδικών, της Βίβιαν Κωνσταντινοπούλου και του Ντάνιελ Γιανγκ, οι οποίοι έγραψαν το βιβλίο “Frappe Nation’’ που το εξέδωσε ο “Ποταμός” .
Χρόνια τώρα, κυκλοφορεί και αναπαράγεται η αναφορά στο τυχαίο «γεγονός»: Το 1957, λέει, στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης, ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος της πειραϊκής εταιρίας “Ανδρέας Δρίτσας και Υιός” η οποία αντιπροσώπευε στην Ελλάδα τον Nescafe της Nestle, θέλησε να παρασκευάσει στιγμιαίο καφέ, αλλά επειδή δεν διέθετε ζεστό νερό τον ανακάτεψε με παγωμένο, προκλήθηκε αφρός, λερώθηκε ο Βακόνδιος και …γεννήθηκε ο φραππές. Μια αναφορά στο τυχαίο της δημιουργίας, όπως ο μύθος της μποτίλιας με κρασί το οποίο χύθηκε, κατά λάθος, στην κατσαρόλα και ”δημιούργησε” το βοδινό μπουργκινιόν.Μάλλον όμως και στην περίπτωση της γέννησης του φραππέ έχουμε να κάνουμε μ’ έναν ευρέως διαδεδομένο μύθο ο οποίος μετετράπη σε τεκμήριο ιστορίας. Πρώτος εξέφρασε αμφιβολίες για το βάσιμο του πράγματος ο Νίκος Μπακουνάκης (Το Βήμα, 8 Οκτωβρίου 2006) γράφοντας για «μια καταγωγή που μπορεί να θεωρηθεί ιστορική, δηλαδή τεκμηριωμένη, ή μυθολογική, πράγμα που δεν έχει και τόση σημασία».Την ιστορία του Βακονδίου, περιέργως την υιοθετεί και η Nestle, τουλάχιστον στην ελληνόγλωσση ιστοσελίδα της. Και όμως υπάρχουν διαφημιστικές καταχωρήσεις της εταιρίας αυτής και του αντιπροσώπου της που συνιστούν «όταν κάνει πολύ ζέστη… Nescafe φραππέ…». (Η Καθημερινή, 11 Ιουλίου 1957) Δηλαδή περίπου δύο μήνες πριν από την Έκθεση της Θεσσαλονίκης όπου υποτίθεται γεννήθηκε ο φραππές. Και ακολουθεί στις 20 Αυγούστου, ο ελβετικός επίσης, ανταγωνιστής Mocafino, που αντιπροτείνει το στιγμιαίο του παρασκεύασμα παγωμένο.
Και εδώ μία διαφήμιση του 1950 για παγωμένο Nescafe.
Και βέβαια ο φραππές μπορεί τότε να μην ήταν διαδεδομένος καθώς ο πολύς κόσμος, για να έχει παγάκια, έπρεπε να θρυματίσει το τέταρτον κολώνας πάγου που του δρόσιζε το ξύλινο ψυγείο… Υπήρχε όμως για τους γνωρίζοντες. Καφέ φραπέ σερβίριζε, τουλάχιστον από το 1948, το “Πέτρογραδ” της οδού Σταδίου, του Ρώσου μουσικοσυνθέτη Νίκυ Γιάκοβλεφ. (Η σχετική διαφήμιση στην Καθημερινή της 24ης Φεβρουαρίου.) Ισως δεν παρασκευαζόταν από σκόνη στιγμιαίου καφέ, δεν έπαυε όμως να είναι φραπέ (frappe de glace, παγωμένος). Εναν τέτοιο φραπέ, ο οποίος μάλιστα αναγράφεται στο αγγλικό κείμενο στα γαλλικά, συναντάμε στο Lakewood της Νέας Υερσέης: «[…] Miss Dashiell poured tea and Miss Anna Dashiell served cafe frappe. […]» Από την εφημερίδα The New York Times, της 21ης Ιανουαρίου 1894, δηλαδή 63 ολόκληρα χρόνια πριν από την ”γέννηση” του φραπέ…Προσθήκη: Χθες το βράδυ είδα στο Youtube την ταινία των Ντίνου Ηλιόπουλου και Μίμη Φωτόπουλου «Προπαντός ψυχραιμία», του 1951. Εκεί οι δύο ήρωες εργάζονται στο μπαρ του τότε νέου ζαχαροπλαστείου «Παυλίδου» στην πλατεία Αμερικής και ο Ηλιόπουλος λέει: «Την παραμικρή στραβοτιμονιά να κάνουμε, θα μας κάνουνε καφέ φραπέ». Το 1951.****Για να δούμε μερικά στοιχεία ακόμη.Δημοσιεύματα1920
Η λέξη frappé είναι γαλλική και σημαίνει “χτυπημένος”.
1930
Εν κατακλείδι. Η ιστορία της ανακάλυψης του καφέ φραπέ από τον Βακόνδιο στη ΔΕΘ το 1957 είναι σε κάποιο βαθμό αμφισβητούμενη, εφόσον αποδεδειγμένα υπήρχε ο κρύος nescafe, υπήρχε κι ένα ρόφημα που λεγόταν φραπέ και μερικά ίδια ή παρεμφερή προϊόντα. Δεν αποκλείεται φυσικά να τα αγνοούσε και να ξανα-ανακάλυψε τον τροχό ή να μην είχε δείξει ενδιαφέρον το καταναλωτικό κοινό ως τότε και με την ευκαιρία ενός περιπτέρου στη ΔΕΘ και της κατάλληλης προβολής να είχε επιτυχία.Κατά τη γνώμη μας το πιθανότερο σενάριο είναι ότι ο Βακόνδιος πρέπει να “πείραξε” και λίγο τη “συνταγή” προσθέτοντάς της (πιο) πλούσιο αφρό χτυπώντας τον έντονα στο σέικερ. Αν παρατηρήσατε την διαφήμιση στην Ελευθερία, ο φραπές δεν έχει αφρό, όπως κι αυτός της επόμενης χρονιάς της “ανακάλυψης” στην εφημερίδα Εμπρός, που σημαίνει ότι δεν είχε ακόμη διαδοθεί αρκετά και να υπάρχει ζήτηση ώστε να τον προωθήσουν σ αυτή την μορφή.Φραπέ α λά ΒακόνδιοςΠαγωμένος καφές (και μάλιστα nescafe) είναι σίγουρο ότι προϋπήρχε, αλλά δεν είναι καθόλου απίθανο “Φραπέ” ως τότε να εννοούσαν απλά τον ανακατεμένο με κρύο νερό και παγάκια (η nescafe πάντως ονομάζει τη συνταγή greek frappe)Αναζητώντας τις διαφημίσεις της εταιρίας Δρίτσας που είχε την αντιπροσωπεία στις εφημερίδες της εποχής, εντοπίσαμε ένα ακόμη σημαντικό εύρημα: η ίδια διαφήμιση χωρίς αφρό συνεχίστηκε ως και το 1959 ενώ από το 1960 εμφανίζεται η παρακάτω:
Το οποίο μπορεί να σημαίνει ότι είτε διαμορφώθηκε μια νέα καταναλωτική συνήθεια τα 2 εκείνα τελευταία χρόνια, είτε δοκίμασαν μια διαφορετική συνταγή που μπορεί ν άρεσε περισσότερο. Αυτό συνηγορεί στο ότι κάτι άλλαξε εκείνο τον καιρό, άρα μπορεί να έχει κάποια βάση η ιστορία.
Και ποιος δεν θυμάται τον τρόπο με τον οποίο ο Τζέιμς Μποντ πίνει το κοκτέιλ μαρτίνι του; «Shaken, not stirred» («κουνημένο και όχι ανακατεμένο»).Έτσι κι ο Βακόνδιος μάλλον θα έφτιαξε το (προϋπάρχον) nescafe φραπεδάκι “καλοχτυπημένο κι όχι αναδευμένο”… ***
ΥΓ. Αν κάποιος παλαιότερος θυμάται κάτι από την εποχή και μπορεί να μας διαφωτίσει περισσότερο θα το εκτιμήσουμε.by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Θέλει θράσος να δίνει ένα αμφιλεγόμενης δημοσιότητας πρόσωπο συμβουλές στον Μιχάλη Λεμπιδάκη, που μόλις εξήλθε από ταλαιπωρία έξι μηνών. Σε έναν άνθρωπο που ζούσε αλυσοδεμένος και άλλαξε όψη χάνοντας 17 κιλά στην απομόνωση που τον είχαν καταδικάσει, μετά την απαγωγή του.Σκηνοθέτης του μακρινού παρελθόντος, ευρύτερα γνωστός για τις μεταμεσονύκτιες εκπομπές του, βρήκε νοσηρή ευκαιρία για προβολή και απηύθυνε προσωπικό σημείωμα -μάλιστα, προσωπικό – μέσω των social media στον απαχθέντα, τις πρώτες ώρες μετά την απελευθέρωσή του. Φιλοδοξούσε φαίνεται να του το διαβάσουν, προτού προλάβουν να τον σφίξουν στην αγκαλιά τους οι δικοί του άνθρωποι, προτού κάνει μια βόλτα στο φως του ήλιου που είχε να δει μισό χρόνο τώρα.
Το σημείωμα αρχίζει με ένα τυπικό «χαίρομαι που είστε ζωντανός», αλλά συνεχίζει με απαίτηση εξόχως επιθετική, αφού τον καλεί να σώσει τους σωτήρες του, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης.
«Οι άνθρωποι που σας έσωσαν, είναι χαμηλόμισθοι υπάλληλοι του διεφθαρμένου και εγκεφαλικά νεκρού Δημοσίου. Αστυνομικοί που αγοράζουν το αλεξίσφαιρο γιλέκο τους και επιχειρούν με σαπάκια περιπολικά, βάζοντας βενζίνη από την τσέπη τους».Ο συμβουλάτορας παγιδεύει το κοινό του, υπογραμμίζοντας το γνωστό και προφανές, ποντάροντας στο θυμικό. Ποιος διαφωνεί ότι υπάρχουν αστυνομικοί που επιχειρούν με εξοπλισμό Μεσαίωνα; Και ποιος λέει όχι στο ότι η ΕΛ.ΑΣ. παλεύει καθημερινά με τις ελλείψεις της;Το αδιανόητο κρύβεται στην αμέσως επόμενη φράση: «Θα ήταν μάλλον λογικό να συμπεράνω ότι από εκείνα τα 10 εκατομμύρια που θα έπαιρναν οι απαγωγείς, ένα μέρος (ας πούμε το 1/3) θα το διαθέσετε για εξοπλισμό των αστυνομικών που απαξιούμε καθημερινά με τη λέξη “μπάτσος”, που τους αφήνουμε έκθετους σε καθημερινές μολότωφ και που όταν κάνουν λάθος (επειδή λάθος πολιτική ηγεσία έχουν) σπεύδουμε να τους σταυρώσουμε».Ο συμβουλάτορας κανοναρχεί… Είναι λογικό να «συμπεραίνει» κανείς όταν πρόκειται για τα λεφτά του άλλου; Είναι λογικό να του κόβει κουστούμι («λέω να δώσεις το 1/3») και να ορίζει το πώς θέλει να αντιδράσει σε μια προσωπική περιπέτεια που λίγο έλειψε να του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή;Σαν τους απαγωγείς και ο σκηνοθέτης. Ζητάει τα ιδιότυπα λύτρα του. Η κρατική μηχανή κινητοποιήθηκε για να σώσει κάποιον που τυγχάνει πλούσιος, να μην του κοστίσει κατιτίς; Ο πλούσιος δεν πρέπει άλλωστε να είναι μόνο ευγνώμων, πρέπει και να φαίνεται. Πώς θα περάσει την Πύλη του Παραδείσου; Κινδυνεύει να τον κοντράρει η καμήλα περνώντας από το μάτι της βελόνας.Εχει ίσως αξία να διερωτηθεί κανείς πώς έπρεπε να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, για το γεγονός ότι παρέμειναν ζωντανοί (και πλούσιοι), ο εφοπλιστής Περικλής Παναγόπουλος και ο βασιλιάς του χαλβά Αλέξανδρος Χαϊτογλου, θύματα απαγωγής κι αυτοί στο παρελθόν.Πώς έπρεπε να ξεπληρώσει το υπαρξιακό της χρέος η αδελφή του σαουδάραβα βασιλιά Σαλμάν Αν Σαούντ στον γιατρό Μανώλη Σαλούστρο, ύστερα από σοβαρό καρδιολογικό επεισόδιο.Και πώς να πει κάποιος «ευχαριστώ» στους διασώστες που τραβούν το παιδί του από τα συντρίμμια ενός σεισμού, στους πυροσβέστες που γλιτώνουν το σπίτι του μέσα σε αποκαΐδια.Στη χώρα που εφηύρε το φακελάκι για να κάνει κάποιος απλώς τη δουλειά του, ε, είναι μάλλον ιερόσυλο να μην ανταμείβεται με το 1/3 των παρ’ ολίγων λύτρων ένας άλλος που υπερβαίνει το μέτρο και κάνει επιτυχία. Σαν να εκλείπει παντελώς η έννοια του αυτονόητου, του στοιχειώδους επαγγελματισμού.Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει γίνει ήδη γνωστό ότι ο Λεμπιδάκης όντως προτίθεται να προχωρήσει σε κίνηση γενναιοδωρίας προς την ΕΛ.ΑΣ. Δεν είναι όμως αυτό που έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δικαιούται και να μην το κάνει. Γιατί η ελευθερία, η ίδια η ζωή, δεν έχει λύτρα.
ΑΠΟΣΤΟΛΗ/ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΝΤΙΝΗ
ΣΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΔΡΟΜΟ που συνδέει την Κοζάνη με την Πτολεμαΐδα δύσκολα μπορείς να οδηγήσεις κοιτώντας μόνο ευθεία. Το βλέμμα σου θα χαθεί ολόγυρα όταν αντικρίσεις το τεράστιο σεληνιακό τοπίο. Χιλιάδες στρέμματα απέραντων εκτάσεων που έχουν ερημώσει λόγω της εκμετάλλευσης του λιγνίτη. Ταινιόδρομοι, πύργοι ψύξεως, πολυάριθμες νταλίκες, κάρβουνο, βουνά από τεχνητές αποθέσεις, τέφρα, σκονισμένα αυτοκίνητα και λεωφορεία, κοιτάσματα και χωριά-φαντάσματα που «καταπίνει» ο λιγνίτης. Στο σημείο αυτό της Δυτικής Μακεδονίας απλώνεται το ενεργειακό κέντρο ολόκληρης της Ελλάδας. Εδώ παράγεται πάνω από το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ορυχείο στα Βαλκάνια και από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, το οποίο δουλεύει αδιάκοπα 24 ώρες το 24ωρο.
Το πρώτο που ακούς είναι ότι ο λιγνίτης, και κατ’ επέκταση η ΔΕΗ, έδωσε πολλά, με σκληρά ανταλλάγματα. Χάρη σε αυτό το ορυκτό καύσιμο η χώρα έχει αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία, ενώ στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης και της Πτολεμαΐδας δημιουργήθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας. Και είναι αλήθεια ότι ο λεγόμενος «μαύρος χρυσός» της Ελλάδας εδώ και εξήντα χρόνια εξασφαλίζει φθηνό ρεύμα σε όλη την Ελλάδα.
Ωστόσο, πήρε σπίτια, χωράφια και την υγεία των κατοίκων. Από τη δεκαετία του ’50 κάτοικοι και εργαζόμενοι στα εργοστάσια της ΔΕΗ βρέθηκαν δέσμιοι μιας άγνωστης κατάστασης. Χωριά που είχαν την ατυχία να κρύβουν στο έδαφός τους λιγνίτη αλλά και χωριά που, ενώ δεν έχουν λιγνίτη, βρίσκονται δίπλα στα ορυχεία, έχουν χτυπηθεί από τις συνέπειες των ρύπων, με τους κατοίκους τους να ταλαιπωρούνται από ασθένειες, αναπνευστικά προβλήματα και γενικότερα θέματα επιβίωσης. «Εδώ θα μάθεις πώς είναι να ζεις και να πεθαίνεις με τον λιγνίτη» μου λέει ένας από τους κατοίκους που με βλέπει να τραβάω φωτογραφίες. Υψικάμινοι που βγάζουν πυκνούς καπνούς, πρόβατα που βόσκουν δίπλα από ορυχεία, παρατημένα αγροτικά μηχανήματα, εκρήξεις, περιποιημένα αμπέλια, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκοτόπια που έγιναν μέρος του ορυχείου.
Οι εικόνες προκαλούν δέος. Κόμανος, Χαραυγή, Κλείτος, Καρδιά, είναι τα χωριά που έχουν σβήσει ήδη από τον χάρτη. Μαυροπηγή, Ποντοκώμη και Ακρινή είναι αυτά που το επόμενο χρονικό διάστημα προβλέπεται να εκκενωθούν. Μεγάλα φουγάρα που βγάζουν πυκνούς καπνούς, πρόβατα που βόσκουν δίπλα σε ορυχεία, παρατημένα αγροτικά μηχανήματα, εκρήξεις, περιποιημένα αμπέλια, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκοτόπια που έγιναν μέρος του ορυχείου. Οι εικόνες από την Εγνατία Οδό προκαλούν δέος. Πηγή: www.lifo.gr
ΠΆΡΝΗΘΑ- Βούτημα
Ο πρωταθλητής μας και ολυμπιονίκης Μ Στεφανουδάκης στην Μινεττα Ασφαλιστική
Στο Τσιγκουράτι έγινε
η Ζωοδόχος Πηγή
ελάτε να γιορτάσουμε
την Αγία Μέρα αυτή
Το Τσιγκουρατι έγινε
όμορφη συνοικία
από την πόλη μακριά
για κάθε ηλικία
όλους σας περιμένουμε
εδώ στο Τσιγκουρατι
για να μας αγκαλιάσετε
με φιλική αγάπη
κι όμως τα χρόνια τα παλιά
από μικρά παιδάκια
εδώ εμεγαλώσαμε
βοσκώντας προβατάκια
1/ 10/ 2017 Νίκος Πανουργιάς .
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις όταν, ψυχολογικά, δε νιώθεις καλά
Όταν έχουμε κακή διάθεση, πρέπει να κάνουμε ή να σκεφτόμαστε μόνο θετικά πράγματα για να αισθανθούμε καλύτερα. Σωστά; Λάθος.
Ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Και οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ξυπνάμε, να δουλεύουμε, να υπάρχουμε με το ίδιο κέφι και ενέργεια.
Η διάθεση μας μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή από ένα κακό ξύπνημα, κάτι που μόλις ακούσαμε, είδαμε, βιώσαμε ή μια ανάμνηση που ανασύραμε από το «σκληρό μας δίσκο».
Είναι αυτό ευχάριστο; Όχι. Είναι μεμπτό ή κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε; Ούτε. Είναι λογικό. Παρόλα αυτά, δε φαίνεται να το αντιμετωπίζουμε ως τέτοιο.
Έτσι, όταν δεν αισθανόμαστε χαρούμενοι, ενστικτωδώς προσπαθούμε να διώξουμε τα άσχημα vibes, συναισθήματα και σκέψεις και να τα αντικαταστήσουμε με πιο θετικά ώστε να ανέβουμε πιο δυναμικά και αισιόδοξα το βουνό που λέγεται «οικογένεια, δουλειά, υποχεώσεις».
Είναι αυτό πάντα εφικτό; Ξεκάθαρα, όχι.
Σύμφωνα με τον Mo Gawdat, συγγραφέα του βιβλίου Solve for Happy, αυτός ίσως είναι ένας από τους πιο αναποτελεσματικούς τρόπους να νιώσουμε καλά. Για την ακρίβεια, αυτό που έχουμε περισσότερη ανάγκη εκείνη τη στιγμή είναι να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Να τα αποδεχτούμε.
«Όταν κάτι ή κάποιος γίνεται πυροδοτεί την απελευθέρωση αρνητικών συναισθημάτων, ας τα αναγνωρίσουμε και ας τα αγκαλιάσουμε», υποστηρίζει. Μάλιστα συγκρίνει αυτή τη διαδικασία με τον πόνο που μπορεί να νιώσουμε κάποια στιγμή στο στομάχι και προσπαθούμε να σκεφτούμε τι μπορεί να φάγαμε και τελικά να μας πείραξε.
«Προσπαθήστε να ανακαλύψετε το λόγο που δεν αισθάνεστε καλά», δηλώνει ο Gawdat «Ακόμα κι αν δεν τον βρείτε ώστε να καταφέρετε να “διορθώσετε την κατάσταση” αναγνωρίστε το συναίσθημα και πείτε στον εαυτό σας “Δεν αισθάνομαι καλά”».
Μπορεί όλο αυτό να σας φαίνεται περίεργο, αμήχανο, ίσως και εκνευριστικό, αλλά υπάρχει πρόσφατη έρευνα που επιβεβαιώνει τα λεγόμενα του αιγύπτιου συγγραφέα.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Αυγούστου Journal of Experimental Psychology υποστηρίζει πως για μερικούς, το κλειδί για να αγγίξουν την ευτυχία είναι η ικανότητα να αισθάνονται κακόκεφοι μερικές φορές.
Στην έρευνα συμμετείχαν 2.300 φοιτητές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βραζιλία και την Κίνα, οι οποίοι κλήθηκαν να απαντήσουν στις εξής ερωτήσεις: Ποια συναισθήματα θα ήθελαν να νιώθουν περισσότερο ή λιγότερο και ποια αισθάνονται όντως. Εκείνοι που δήλωσαν ότι είναι περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή και νιώθουν λιγότερα αρνητικά συναισθήματα, τελικά αποδείχτηκαν εκέινοι που ένιωθαν οποιδήποτε συναίσθημα έμοιαζε σωστό κάποια δεδομένη στιγμή, ακόμα κι αν αυτό ήταν αρνητικό.
«Η επιθυμία να είμαστε χαρούμενοι και ευδιάθετοι όλη την ώρα δεν είναι και τόσο ρεαλιστική», τονίζει η επικεφαλής της έρευνας και καθηγήτρια ψυχολογίας στο εβραικό πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, Maya Tamir.
«Το να μη θέλουμε να νιώθουμε λύπη, θυμό, φόβο, επίσης δεν είναι ρεαλιστικό». Αν μπορούσαμε να δεχόμαστε, ακόμα και να καλωσορίζουμε κάθε συναίσθημα που έρχεται στην επιφάνεια, ακόμα και τα πιο δυσάρεστα, θα ήταν πολύ πιο πιθανό και εύκολο να αισθανθούμε, τελικά, πιο πλήρεις και ευτυχισμένοι».
Συμπερασματικά, κακό δεν είναι να μην είσαι καλά, κακό είναι να κάνεις τα πάντα για να διώξεις αυτό το συναίσθημα. Την επόμενη φορά, λοιπόν, προσπαθήστε -έστω και σαν άσκηση- να το αναγνωρίσετε, να βρείτε τι σας το προκαλεί και να το αποδεχτείτε. Ίσως να είναι ο πιο σύντομος και αποτελεσματικός τρόπος για να το ξεφορτωθείτε.
_______________________
Πηγή: .bovary.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Γαρδένια Κυριακή βράδυ . Ο Χ Μίχας με τον Μανώλη Στεφανουδάκη .
Ο παραολυμπιονίκης μας στο ακόντιο Μανώλης Στεφανουδάκης στο θέατρο του Δάσους Τσούμα Πούσι
