Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
για τούς φίλους μας αμπελουργούς και ιδιαίτερα για κάποιους που πιστεύουν ότι είναι και τεχνίτες -μάστοροι της αμπελουργικής τέχνης!!!!!
ορεινός
Πως Κλαδεύουμε το Αμπέλι για Καρποφορία; Ένας πλήρης Οδηγός Βήμα προς Βήμα για Οινοποιήσιμες & Επιτραπέζιες Ποικιλίες
οινοποιήστε στο Facebook!Κοινοποιήστε στο Twitter!
Το αμπέλι είναι ένα αναρριχώμενο φυτό, το οποίο καλλιεργείτε από την αρχαιότητα κι αποτελεί μια από της πρώτες καλλιέργειες του πολιτισμού μας. Η καλλιέργειά του είναι απαιτητική και το κλάδεμα καρποφορίας, που εφαρμόζεται στην αρχή της περιόδου, είναι η πιο σημαντική πρακτική για την παραγωγή και την ποιότητα του κρασιού.
Κλαδεύουμε τόσο τις οινοποιήσιμες όσο και τις επιτραπέζιες ποικιλίες, μιας και το κλάδεμα επηρεάζει όχι μόνο τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του κρασιού, αλλά αποτρέπει τη μόλυνση από ασθένειες, διευκολύνει τη φυτοπροστασία της καλλιέργειας και βελτιώνει τα χαρακτηριστικά των τσαμπιών.
Γιατί κλαδεύουμε τα αμπέλια το χειμώνα;
Το χειμερινό κλάδεμα καρποφορίας είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την παραγωγή σταφυλιών. Επιτρέπει τη διατήρηση του συστήματος διαμόρφωσης των πρέμνων, μας αφήνει να επιλέξουμε τις κληματίδες που θα καρποφορήσουν και μας δίνει τη δυνατότητα να ελέγχουμε την ποσότητα της καρποφορίας του έτους.
Μετά τον τρίτο χρόνο, κι αφού το αμπέλι έχει σχηματίσει όλες τις «μόνιμες» δομές του, το ετήσιο κλάδεμα καρποφορίας θα πρέπει να γίνεται κατά τη διάρκεια της περιόδου του ληθάργου, οπού οι οφθαλμοί είναι ακόμα κοιμώμενοι, αφαιρώντας τις κληματίδες του προηγούμενου έτους, διαμορφώνοντας τις κεφαλές και απομακρύνοντας τους λαίμαργους ετήσιους βλαστούς των βραχιόνων
Το αμπέλι καρποφορεί αποκλειστικά σε βλαστούς που αναπτύσσονται πάνω στις ετήσιες κληματίδες. Ως εκ τούτου, με το κλάδεμα εξασφαλίζουμε πως οι ετήσιες κληματίδες θα αναπτυχθούν φυσιολογικά και θα είναι εύρωστες.
Το σύστημα διαμόρφωσης της αμπέλου έχει σκοπό να προωθεί τον σχηματισμό νέων κληματίδων καρποφορίας σε συγκεκριμένες θέσεις πάνω στους βραχίονες της αμπέλου. Με το κλάδεμα γίνεται επιλεκτική αφαίρεση των ακατάλληλων ή ανεπιθύμητων κληματίδων, διατηρώντας ένα μικρό αριθμό υγιών κληματίδων.
Οι στόχοι του κλαδέματος είναι η παραγωγή καρποφόρων βλαστών την τρέχουσα καλλιεργητική περίοδο κι η ανάπτυξη υγιών κληματίδων από τις οποίες θα επιλέξουμε αυτές που θα δώσουν καρποφορίες την επόμενη καλλιεργητική περιόδο. Σε κάθε βραχίονα, οι κληματίδες που θα διατηρήσουμε χωρίζονται σε αυτές που θα δώσουν την καρποφορία στην τρέχουσα περίοδο και σε αυτές που προορίζονται να ανανεώσουν τις κεφαλές.
Πότε πρέπει να κλαδέψουμε το αμπέλι;
Το χειμερινό κλάδεμα καρποφορίας των αμπελιών μπορεί να γίνει στο μεσοδιάστημα από την πτώση των φύλλων το φθινόπωρο μέχρι την το άνοιγμα των οφθαλμών την άνοιξη. Ωστόσο, η καιρικές συνθήκες, το κλίμα της περιοχής και το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό επηρεάζουν την εποχή του κλαδέματος. Επίσης υπάρχουν και θέματα προσβολής από ασθένειες που επηρεάζουν την απόφαση του κλαδέματος, όπως η ευαισθησία των πρέμνων από τον παγετό, η επιδημιολογία των μυκητολογικών ασθενειών της περιοχής κ.α.
Ο γενικός κανόνας είναι στις ψυχρές και βόρειες περιοχές το κλάδεμα να γίνεται μέσα και στα τέλη του Μάρτη, ενώ στις περιοχές με ήπιο και θερμό κλίμα από τα μέσα Δεκέμβρη μέχρι τέλη Φλεβάρη.
Πολλές φορές εφαρμόζεται η πρακτική του διπλού κλαδέματος, δηλαδή μια πρώτη εφαρμογή του λεγόμενου κλαδοκάθαρου, δηλαδή του κλαδέματος των ξερών και αδύναμων κληματίδων και μετά από μερικές εβδομάδες το κλάδεμα καρποφορίας, που θα εξηγήσουμε πιο κάτω στο κείμενο.
Σε τι ποσοστό πρέπει να κλαδεύουμε τα αμπέλια;
Όπως γράψαμε στην αρχή, το χειμερινό κλάδεμα δεν γίνεται μόνο για να διατηρήσουμε το σχήμα διαμόρφωσης της αμπέλου, αλλά κυρίως για να ελαττώσουμε των αριθμό των οφθαλμών που μένουν πάνω στα πρέμνα, ώστε να έχουμε καρποφορία καλής ποιότητας με μεγάλες ράγες.
Οι καλλιεργητές κλαδεύουν τα αμπέλια με το σκεπτικό να επιτύχουν μια ισορροπία μεταξύ της παραγωγής και της βλαστικής ανάπτυξης της αμπέλου. Αν αφήσουμε κληματίδες με πολλούς οφθαλμούς πάνω στην άμπελο αυξάνουμε την βλαστική ανάπτυξη του φυτού, κάτι το οποίο οδηγεί σε ζωηρή έως υπερβολική ανάπτυξη σε βάρος της ποιότητας των σταφυλιών μιας και το φυτό χρησιμοποιεί τα προϊόντα της φωτοσύνθεσης για την παραγωγή φυτομάζας και δεν τα αποθηκεύει στα σταφύλια. Επίσης, η ζωηρή βλάστηση αυξάνει τη σκίαση στο εσωτερικό της αμπέλου εμποδίζοντας τη φωτοσύνθεση και διευκολύνοντας τη μόλυνση από παθογόνα και την εμφάνιση ασθενειών. Η υπερβολική βλάστηση λόγω λάνθασμένου ή καθόλου κλαδέματος ακόμη εμποδίζει την ταυτόχρονη κι έγκαιρη ωρίμανση των σταφυλιών και προκαλεί ανομοιομορφία καρποφορίας στον αμπελώνα.
Απ’ την άλλη, το υπερβολικό κλάδεμα, δηλαδή η διατήρηση πάνω στην άμπελο ελάχιστων οφθαλμών υποσκάπτει την επιτυχία της παραγωγής. Αφαίρεση των οφθαλμών καρποφορίας μειώνει το φορτίο της καλλιέργειας, αλλά επίσης ελαττώνει τους οφθαλμούς που θα βοηθήσουν στην βλαστική ανάπτυξη. Όταν υπάρχουν τόσο πολύ λίγες κληματίδες σε σχέση με την ικανότητα ανάπτυξης της αμπέλου, το αμπέλι αντισταθμίζει το έλλειμμα με αύξηση του σφρίγους των κληματίδων που θα αναπτυχθούν και την εκτεταμένη πλευρική ανάπτυξη από τριτογενείς ή λανθάνοντες οφθαλμούς σε βάρος της καρποφορίας.
Ποια στρατηγική κλαδέματος να ακολουθήσω;
Το χειμερινό κλάδεμα καρποφορίας διακρίνεται σε βραχύ, μικτόκαι μακρό. Στο βραχύ κλάδεμα αφήνουμε σε κάθε κεφαλή 2-3 οφθαλμούς καρποφορίας, στο μακρό κλάδεμα κλαδεύουμε τις κάθετες κληματίδες στα 5-10 μάτια και τις ονομάζουμε αμολυτές, ενώ στο μικτό εφαρμόζουμε ένα συνδυασμό των αυτών τεχνικών με κεφαλές και αμολυτές στο ίδιο πρέμνο.
Οι τεχνικές αυτές έχουν να κάνουν με τον τρόπο που καρποφορεί η κάθε ποικιλία. Στις περισσότερες οινοποιήσιμες και επιτραπέζιες ποικιλίες εφαρμόζουμε το βραχύ κλάδεμα, ενώ σε μερικές επιτραπέζιες και στη σουλτανίνα εφαρμόζουμε το μακρό και μικτό κλάδεμα.
Ποια είναι τα μέρη της αμπέλου;
Αρχικά, πριν δούμε τις τεχνικές κλαδέματος, να πούμε λίγα λόγια για τα μέρη της αμπέλου ώστε να διευκολυνθούμε στους ορισμούς που χρησιμοποιούμε εδώ.
Ο κορμός του πρέμνου είναι το κάτω μέρος της αμπέλου που δίνει το ριζικό σύστημα και στηρίζει το πάνω μέρος.
Οι βραχίονεςείναι ακριβώς πάνω από τον κορμό και ανάλογα το σύστημα διαμόρφωσης που έχουμε αποφασίσει, είναι δύο ή τρεις κατά μήκος των συρμάτινων συστημάτων υποστήριξης.
Οι κεφαλέςβρίσκονται πάνω στους βραχίονες από τις οποίες κάθε χρόνο φύονται οι κληματίδες στις οποίες καρποφορεί η άμπελος.
Οι κληματίδεςαναπτύσσονται κάθετα, πάνω στις οποίες αργότερα θα αναπτυχθούν τα σταφύλια. Αυτές τις κληματίδες θα φροντίσουμε να κλαδέψουμε με το χειμερινό κλάδεμα καρποφορίας.
Αυτό που κάνουμε είναι σε κάθε κεφαλή πάνω στο βραχίονα να αφήνουμε μόνο τη μία κληματίδα που αναπτύχθηκε το προηγούμενο έτος με 2-3 οφθαλμούς πάνω της. Πιο συγκεκριμένα, αν είχαμε κλαδέψει με τον ίδιο τρόπο το προηγούμενο έτος, η κάθε κεφαλή θα έχει δύο κληματίδες, μια ετήσια που αναπτύχθηκε το προηγούμενο έτος κι άλλη μια διετή που είχαμε κλαδέψει πέρυσι και έχει διπλάσιο πάχος στο σημείο που ενώνεται με την κεφαλή.
Κλαδεύουμε τη διετή κληματίδα από τη βάση και την ετήσια στον δεύτερο ή τρίτο οφθαλμό με τομή 45 μοιρών κι αντίθετη από τον οφθαλμό, ώστε να μην πέσουν σε αυτόν οι χυμοί που εκκρίνονται από την τομή.
Η διετή κληματίδα είναι η ανώτερη, ενώ η ετήσια η κατώτερη. Έτσι, πιο απλά μπορούμε να πούμε πως διατηρούμε την κατώτερη και απομακρύνουμε την ανώτερη.
Επίσης, μπορούμε να κλαδέψουμε κι ολόκληρη την κεφαλή στις περιπτώσεις που οι κληματίδες πάνω τους απομακρύνονται από τον βραχίονα που τις φέρει και διαταράσσουν τη δομή του συστήματος διαμόρφωσης του πρέμνου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, κλαδέυουμε τις κεφαλές και στα σημεία εκείνα διατηρούμε μια ετήσια κληματίδα που αναπτύχθηκε πάνω στο βραχίονα από λανθάνοντα οφθαλμό το προηγούμενο έτος, ώστε να σχηματιστεί μια νέα κεφαλή πιο κοντά στον βραχίονα.
Το μακρό κλάδεμα καρποφορίας
Αν είχαμε κλαδέψει με αυτό τον τρόπο και το προηγούμενο έτος, στην άμπελο θα υπάρχουν οι παλιές κληματίδες φυόμενες από τους βραχίονες με τους πλευρικούς τους βλαστούς κατά μήκος τους. Αν δεν είχαμε κλαδέψει έτσι, μπορούμε να αφήσουμε μερικές κληματίδες πάνω στους βραχίονες για να αρχίσουμε από φέτος να κλαδεύουμε με αυτόν τον τρόπο.
Οι κληματίδες αυτές ονομάζονται αμολυτές. Αυτό που θα κάνουμε με το κλάδεμα είναι να αφήσουμε τον πρώτο πλευρικό βλαστό, που αναπτύχθηκε το προηγούμενο έτος πάνω στην αμολυτή και να κλαδέψουμε το τμήμα της αμολυτής πάνω από τον βλαστό αυτό.
Με αυτό τον τρόπο θέλουμε να μετατρέψουμε τον κατώτερο βλαστό στη βάση της προηγούμενης αμολυτής σε νέα αμολυτή για τη τρέχουσα καλλιεργητική περίοδο. Έτσι, κλαδεύουμε τη νέα αμολυτή στους 5 – 10 οφθαλμούς ανάλογα την ποικιλία κι αντίθετα από τον τελευταίο οφθαλμό στις 45 μοίρες. Όπως είπαμε, αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται σε επιτραπέζιες ποικιλίες, όπως είναι η σουλτανίνα.
Το μικτό κλάδεμα καρποφορίας
Σε αυτή την τεχνική, έχουμε πάνω στο βραχίονα και κεφαλές και αμολυτές. Αυτό που κάνουμε είναι να κλαδέψουμε τις αμολυτές τελείως από τη βάση και να αφήσουμε τις κεφαλές. Η κατώτερη κληματίδα της κεφαλής κλαδεύετε στους 2 οφθαλμούς, για να γίνει η κεφαλή του επόμενου έτους κι η ανώτερη κληματίδα της κεφαλής κλαδεύεται ως αμολυτή στους 4 – 8 οφθαλμούς.
Για να καταλάβετε και οπτικά τον τρόπο κλαδέματος παραθέτουμε το παρακάτω βίντεο, στο οποίο εξηγούν τα βήματα της εφαρμογής οι καθηγητές του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Του Θανάση Αργυρόπουλου (Γεωπόνος ΑΠΘ)
share24.gr
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Ιερός πόλεμος για τον Κοσμά τον ΑιτωλόΜεγάλη έκταση δόθηκε σε αφοριστικές δηλώσεις πρώην Ραβίνου της Θεσσαλονίκης μεβαρείς χαρακτηρισμούς για τον Κοσμά τον Αιτωλό. Σκληρή απάντηση από τον Μητροπολίτη Αιτωλία και Ακαρνανίας
Όποιος νόμιζε ότι στην εποχή μας έχουν λήξει πολλά από τα θεολογικά ζητήματα που απασχόλησαν, ειδικά, την νεότευκτη Ελλάδα μάλλον έκανε λάθος. Είναι γνωστό ότι ένα τέτοιο θέμα υπήρξε το ερώτημα αν ο Κοσμάς ο Αιτωλός αντιπαθούσε ή και μισούσε τους Εβραίους, παράλληλα με το πραγματικό ιστορικά γεγονός -που αποδέχονται και οι ίδιοι οι Εβραίοι της Ελλάδας- ότι χρημάτισαν Τούρκους για να τον θανατώσουν στα όρια της σημερινής Αλβανίας, με μαρτυρικό τρόπο. Γιατί όμως επανήλθαν όλα αυτά και μάλιστα με πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς;
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μέσα στην εβδομάδα προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά, οι πρόσφατες δηλώσεις ενός ραβίνου Αρχιερέα για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Σύμφωνα με το θέμα που έκανε το γύρο του διαδικτύου, πρόκειται για τον πρώην ραβίνο της Θεσσαλονίκης που καταφέρεται κατά του Κοσμά του Αιτωλού μέσω εκπομπής που ανέβασε στο youtube, μια πρακτική που εφαρμόζει προκειμένου να κάνει θρησκευτική κατήχηση και να θίγει πολιτικοκοινωνικά θέματα από τη σκοπιά του τυπολατρικού Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού. Αν και ο Κοσμάς ο Αιτωλός είναι γνωστό ότι είχε τη φήμη του αντισημίτη ανάμεσα στους παλιότερους και τους σύγχρονους Εβραίους της Ελλάδας, εντούτοις τα διαδίκτυο γέμισε από σχόλια που έλεγαν ότι ο ραβίνος Φριζής καταφέρεται και «κατά της Ελλάδας». Στο βίντεο που υπάρχει πάντως στο youtube δεν φαίνεται να καταφέρεται κατά της Ελλάδας παρά μόνο κατά του Κοσμά του Αιτωλού λέγοντας πολύ σκληρές εκφράσεις όπως «εξολοθρεύσαμε τον Κοσμά τον Αιτωλό που εξέφραζε έναν βρωμερό δολοφονικό αντισημιτισμό», «Δόξα τω Θεώ οι Εβραίοι εκείνης της εποχής κατάλαβαν τον κίνδυνο και έκαναν τα απάντα για να τον διώξουν από μπροστά τους» και «δεν αισθανόμαστε καμιά ντροπή που εξολοθρεύσαμε αυτόν τον δολοφονικό αντισημίτη και ευχόμαστε κάθε δολοφονικός αντισημίτης να βρει αυτό που του αξίζει»! Ποιος όμως είναι ο «αρχιραβίνος» όπως διαβάζει κανείς απαξιωτικά να αναφέρεται σε ίντερνετ και δημοσιεύματα; Ο Ραββίνος Μορντεχάϊ Ι.Φριζής πρώην Ραββίνος Θεσσαλονίκης και εγγονός του Συνταγματάρχη Μαρδοχαίου Φριζή ,είναι ένας υπερ-ορθόδοξος Εβραίος που παρουσιάζει την Ιουδαϊκή θρησκεία σχεδόν κυριολεκτικά, βάσει των Ιουδαϊκών βιβλίων. Είναι βασικός ιδεολογικός αντίπαλος φιλελεύθερων Εβραίων της Ελλάδας όπως ο δημοσιογράφος Ζαν Κοέν. Και είναι γνωστό ότι κάνει ιντερνετική κατήχηση για θεολογικά θέματα αλλά και για πολιτικά ζητήματα με γνωστές κόντρες με την ελληνική ακροδεξιά αλλά και τους πιο αριστερούς Εβραίους της Ελλάδας, ακριβώς λόγω της απολυτότητας των απόψεών του.
Ο ήρωας παππούς του στο Αλβανικό Μέτωπο Γενεαλογικά πάντως ο συγκεκριμένος πρώην ραβίνος είναι από τους πιο ακατάλληλους για να υπηρετήσει το εβραϊκό αρχέτυπο που πολλοί Έλληνες αποδέχονται. Αιτία ο παππούς του Μαρδοχαίος(Μορντεχάι) Φριζής ήρωας του Ελληνοϊταλικού πολέμου, απόφοιτος της Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε το 1916. Έλαβε μέρος στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο, στην εκστρατεία στην Ουκρανία, και στη μικρασιατική εκστρατεία, όπου, κατά την υποχώρηση, πιάστηκε αιχμάλωτος στη Σμύρνη. Όταν άλλοι Εβραίοι πληροφορήθηκαν το γεγονός, και συγκέντρωσαν χρήματα για να τον απελευθερώσουν, εκείνος όμως αρνήθηκε λέγοντας «Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει για όλους». Ένα χρόνο αργότερα αφέθηκε ελεύθερος μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αξιωματικούς. Ο Μαρδοχαίος Φριζής ελευθέρωσε το ’40 την Κόνιτσα και προχώρησε στο αλβανικό έδαφος ανακόπτοντας την προέλαση των Ιταλών, και επιτυγχάνοντας την αναστροφή του μετώπου. Όταν ο Φριζής και οι άντρες του δέχθηκαν επίθεση από ιταλικά αεροπλάνα. Ο Φριζής έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να πέσουν στα χαρακώματα, παρ” όλα αυτά, για να μην υπάρξει πανικός στους στρατιώτες, ο ίδιος παρέμεινε καβάλα στο άλογό του και συνέχισε να τους εμψυχώνει. Ως καβαλάρης έγινε εύκολος στόχος για τα εχθρικά αεροπλάνα. Στην αρχή δεχτηκε βολές από το αεροπορικό πολυβόλο και έπειτα μία βόμβα τον αποτελείωσε. Προτομές του έχουν τοποθετηθεί έξω από το Πολεμικό Μουσείο στο Καλπάκι, στη γενέτειρά του τη Χαλκίδα και στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Κανείς δεν αμφισβητεί τη φιλοπατρία, το ακέραιο ήθος του, τον ηρωισμό και την προσφορά του.
Τι ειπώθηκε για το ραβίνο Σύμφωνα με πολλά σχόλια… ελληνικά σχόλια η συμπεριφορά του εγγονού Φριζή κατέρριψε οριστικά τα «επιχειρήματα» όσων χαρακτηρίζουν «συνωμοσιολόγους» εκείνους που μιλάνε για «το απύθμενο μίσος των Θεοκτόνων εναντίον μας»! Άλλοι λένε ότι εκείνος ουδέποτε προέτρεψε τους Ρωμηούς σε πράξεις βίας κατά των συνεργατών των Τούρκων, αλλά θυμίζουν ότι «τελικά τους κατέσφαξε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην Τριπολιτσά»(προφανώς φέρνοντας μεγάλη χαρά στους αφηγητές)! Και ο λόγος του Μητροπολίτη κ.κ. Κοσμά (δηλώσεις στον Αχελώο tv) επίσης δεν ήταν και καθόλου ανεκτικός για τον Φριζή τον νεότερο, κατακεραυνώνοντάς τον με τα εξής λόγια: «Μέσα στη Ορθόδοξο Ελλάδα, στην Ορθόδοξο Θεσσαλονίκη, την πόλη του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, κοντά στο Άγιο Όρος, τόλμησε ένας Εβραίος, ένας αρνητής του Χριστού και Αντίχριστος να μιλήσει για τον Κοσμά τον Αιτωλό, ο οποίος δεν υπήρξε ένας απλός άνθρωπος. Είναι ο ιερομάρτυρας, ο ισαπόστολος, που δίδαξε το Γένος. Άφησε το Άγιο όρος για την αγάπη των αδελφών προτιμώντας να χαθεί ο ίδιος για τους συνανθρώπους του. Δεν μίσησε κανέναν ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ούτε τους Εβραίους… Πολέμησε τους εχθρούς του Χριστού και ειδικά στα Γιάννενα έδωσε μάχη για να καταργηθεί το παζάρι της Κυριακής ώστε να δοξάζουν το Θεό και να ωφελούνται οι Χριστιανοί. Αντίθετα οι Εβραίοι εμίσησαν και πολέμησαν τον Κοσμά τον Αιτωλό και πλήρωσαν τους Τούρκους για να τον σκοτώσουν. Αυτός ο άνθρωπος- ας τον ονομάσω έτσι τον αρχιραβίνο- καταλαβαίνει που βρίσκεται; Παρακαλώ και ικετεύω αυτούς που μας κυβερνούν να ξυπνήσουν! Θα μας πάρουν φαλάγγι οι εχθροί και οι Εβραίοι! Είναι ντροπή μέσα στη Ελλάδα μας να μην αντιδρά κανένας από τους 300 που τους έστειλε εκεί ο λαός για να υπερασπίζονται τα όσια και τα ιερά. Αλλά και μεις οφείλουμε να λέμε ότι εδώ είναι Ελλάδα και ο Άγιος Κοσμάς δεν θα αφήσει ποτέ ο Ορθοδοξία να υποστεί άλλους διωγμούς». Είναι σαφές λοιπόν ότι κάτι…υποβόσκει εδώ! Αν δεν είναι απροκάλυπτη απέχθεια εκατέρωθεν. Ίσως τον αντικειμενικό παρατηρητή, πάντως, τον βγάζουν από τη δύσκολη θέση τα λόγια του ίδιου του Κοσμά του Αιτωλού που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες τουλάχιστον για το πώς θεωρούσε ότι τον έβλεπαν οι Εβραίοι. Όπως είχε πει, «Δέκα χιλιάδες χριστιανοί με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χίλιοι Εβραίοι με θέλουσι νεκρό και ένας μόνο όχι»!
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Ραββίνος Μορντεχάι Φριζής: «Εμείς σκοτώσαμε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και χαιρόμαστε…»
Τα λεγόμενα του Εβραίου ραββίνου Μορντεχάι Φριζή, με αφορμή την επίθεση
κατά της Ισραηλινής πρεσβείας από τους αναρχικούς του Ρουβίκωνα που δρουν
ανεξέλεγκτα πλέον στην Αθήνα φέροντας την χώρα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση,
αποτέλεσαν πεδίο συζήτησης με θετικά και αρνητικά σχόλια. Τα πρώτα μάλιστα αυξήθηκαν μετά από ένα βίντεο που τον δείχνει να λέει ότι η
«Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο του ραββίνου, τα λεγόμενα του οποίου για
τον Ρουβίκωνα έσπευσε να καταδικάσει τόσο η πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα
όσο και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος ως προσωπικές απόψεις
απαράδεκτες και προκλητικές μετά βέβαια την απολογία της κυβέρνησης;
Εμείς απλά θα προσθέσουμε ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της «προσωπικότητας» του
ραββίνου Μορντεχάι Φριζή, ο οποίος διαμένει στο Ισραήλ. Ο κύριος αυτός είναι που
ομολόγησε δημοσίως, χωρίς αιδώ και συστολή πώς οι Εβραίοι σκότωσαν τον Άγιο Κοσμά των
Αιτωλό «και χαιρόμαστε γι’ αυτό».
Ιδού τι ακριβώς λέει ο ίδιος σε βίντεο που είχε ανεβάσει επίσης στο youtube το 2013:
«Κατά τ΄ άλλα έρχεται ο κύριος Κοσμάς ο Αιτωλός -ο Άγιος κατά τ΄ άλλα Κοσμάς ο Αιτωλός-
και διδάσκει, φυσικά στις Διδαχές του, έναν βρωμερό ολέθριο δολοφονικό αντισημιτισμό…
Και εμείς ερχόμαστε και λέμε δόξα τω Θεω που οι Εβραίοι εκείνης της εποχής κατάλαβαν τον
κίνδυνο που αποτελούσε γι΄αυτούς ο Κοσμάς ο Αιτωλός και έκαναν οτιδήποτε για να φύγει
από μπροστά τους αυτό το άτομο. Και φυσικά δεν αισθανόμαστε καμία ντροπή για την
εξολόθρευση αυτού του δολοφονικού αντισημίτη… Και με την βοήθεια του Θεού ευχόμαστε
κάθε δολοφονικός αντισημίτης να βρει αυτό που του αξίζει…».
Ίσως το βίντεο αυτό να έκανε και τον Άδωνι Γεωργιάδη να διαγράψει άμεσα το σχόλιο του
από το twitter με το οποίο χειροκροτούσε τα λεγόμενα του ραββίνου κατά του Ρουβίκωνα
και πολλούς ακόμη να αλλάξουν γνώμη.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γνωρίζουμε ποιος είναι αυτό που μιλάει, τι λέει και γιατί το
λέει έστω και αν τις περισσότερες φορές δεν είναι κατορθωτό. Για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό
δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Μιλούν από μόνες του οι διδαχές του και το έργο του.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός υπήρξε κήρυκας της Ορθοδοξίας και μέγας αναμορφωτής του
Γένους μας. Περιόδευσε ολόκληρη την Ελλάδα, για 20 περίπου χρόνια, διδάσκοντας,
νουθετώντας, στηρίζοντας και εμψυχώνοντας τους σκλαβωμένους, πεινασμένους,
εξουθενωμένους και απογοητευμένους Έλληνες. Όπως ομολογούν όλοι, ακόμη και εχθροί του,
χωρίς τον Άγιο Κοσμά θα είμασταν ακόμη σκλάβοι στους Τούρκους, θα είχανε αλλαξοπιστήσει
πολλοί Χριστιανοί και ίσως σήμερα να μην είμασταν Ορθόδοξη χώρα.
11 Νοεμβρίου 1940: το τζιπ, που εξελίχθηκε από τις δυνάμεις του μηχανικού του στρατού των ΗΠΑ και κατασκευάστηκε από τον Γουίλις, κάνει το ντεμπούτο του.
το πρώτο τζιπ
Στρατιωτικό όχημα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και γενική
κατηγορία που χαρακτηρίζει τα εκτός δρόμου αυτοκίνητα. Το «τζιπάκι», όπως το έχουμε στο μυαλό μας,
είναι ένα αυτοκίνητο ανθεκτικό, με μεγάλη ιπποδύναμη, χωρίς οροφή και πόρτες, που έγραψε ιστορία στα
πεδία των μαχών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
Η ιστορία του ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1940, όταν ο αμερικανικός στρατός ζήτησε από τις
αυτοκινητοβιομηχανίες της χώρας ένα όχημα πολλαπλών χρήσεων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.
Τρεις εταιρείες ανταποκρίθηκαν και 9 μήνες αργότερα το πρώτο όχημα αυτού του τύπου βγήκε από τη
γραμμή παραγωγής (11 Νοεμβρίου 1940).
Μέχρι το τέλος του μεγάλου πολέμου, 600.000 τζιπ τέθηκαν στη διάθεση του αμερικανικού στρατού.
Το πρωτότυπο όχημα της εταιρείας Γουίλις – Όβερλαντ, που αργότερα απορροφήθηκε από την
Κράισλερ,
είναι αυτό που σήμερα χαρακτηρίζουμε ως Jeep.
H προέλευση της λέξης Jeep είναι ένα άλυτο μυστήριο. Μία εξήγηση είναι ότι προέρχεται από μια
παραφθορά των αρχικών γραμμάτων των λέξεων General Purpose, που σημαίνουν Γενική Χρήση.
Μία άλλη θεωρία, πιο πειστική για πολλούς, αναφέρει ότι η λέξη Jeep προέρχεται από τον «χάρτινο»
ήρωα Eugene the Jeep, που διασχίζει τοίχους, σκαρφαλώνει σε ταβάνια και πετάει. Είναι μια φιγούρα
από τον Ποπάι, που ταιριάζει, όπως λένε, απόλυτα με τον χαρακτήρα του οχήματος.
Η λέξη Jeep δεν είναι μόνο μια θυγατρική της Κράισλερ, αλλά μια γενική έννοια, που χαρακτηρίζει τα
λεγόμενα «εκτός δρόμου» αυτοκίνητα ή τα μικρού κυβισμού SUV. Είναι η πιο αναγνωρίσιμη αμερικανική
εμπορική επωνυμία στον κόσμο μετά την Coca-Cola.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Walt Disney
Μπορεί να ακούγεται σαν ένα κακό και αποτυχημένο ανέκδοτο, αλλά ο Walt Disney στα 22 του χρόνια απολύθηκε από την πρώτη του δουλειά, γιατί όπως είπε το αφεντικό του “του έλειπε η φαντασία και οι καλές ιδέες”. Και μπορεί να πει κάποιος “εντάξει, προφανώς δεν θα ήταν στον τομέα του, αποκλείεται να είχε να κάνει με τη σκιτσογραφία, θα ήταν καμιά δουλειά του ποδαριού, που θα αναγκάστηκε να κάνει”, αλλά όχι όχι όχι… Ο Walt Disney απολύθηκε ως σκιτσογράφος από εφημερίδα του Μιζούρι και τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον μάγειρα που τον πήρε ξέρω γω βοηθό στην κουζίνα του, αλλά στον αρχισυντάκτη της εφημερίδας.
Όταν πια ο θείος Walt ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου, δήλωσε το παρακάτω, προκειμένου να εμπνεύσει όσους φοβούνταν την αποτυχία και την απόρριψη. “Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να έχεις μία δύσκολη και σκληρή απόρριψη όσο είσαι ακόμα νέος , γιατί έτσι μαθαίνεις τι μπορεί να σου συμβεί κάποια στιγμή στη ζωή σου εντελώς ξαφνικά. Εξαιτίας αυτής της αποτυχίας, δεν είχα κανέναν φόβο σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου, ακόμα και όταν σαν εταιρεία βρεθήκαμε στο χείλος της καταστροφής. Πραγματικά, δεν φοβήθηκα ποτέ”.
Πριν την εξωφρενικά μάλιστα επιτυχημέμενη Walt Disney Company, ο πρωτοπόρος στον χώρο του animation είχε στήσει μία άλλη εταιρεία, την Laugh-O-Grams η οποία άντεξε μόλις τρία χρόνια πριν χρεοκοπήσει. Σύντομα όμως, ένα μικροσκοπικό ποντίκι θα του άλλαζε για πάντα τη ζωή.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός» Γ. Σ.
Της Ελένης Γλύκατζη-Αρβερλέρ
Διαχρονικός Έλληνας ο Σεφέρης. Προσθέστε αν θέλετε ποιητής της μοίρας, του γένους και της ελληνικής ψυχής χάρη στην βαθειά αίσθηση της ιστορίας και στη γνώση του ελληνικού τρόπου ζωής που αδιάλειπτα παρά τις ιστορικές αντιξοότητες ακολούθησε. Δεν έχει βέβαια δοθεί σε όλους το χάρισμα να έχουν γεννηθεί στην κοσμοπολίτικη, αλλά ελληνικότατη Σμύρνη την αυγή του 20ου αιώνα και να έχουν ανατραφεί σε σπίτι με βιβλιοθήκη από γονείς και με αδέλφια (την Ιωάννα και τον Άγγελο) που ήξεραν πως την ιστορία την γράφουν καλλιτέχνες, ποιητές και επιστήμονες και όχι μόνο οι πολιτικοί και οι στρατιωτικοί. Έγινε διπλωμάτης(χωρίς να γνωρίσει τον πειρασμό της πολιτικής) επάγγελμα που άσκησε ως λειτούργημα, στους χαλεπούς καιρούς του πολέμου, πάντα στην υπηρεσία μιας δοκιμασμένης και αδικημένης πατρίδας.
Μαρτυρούν την αλήθεια της ιδιόρρυθμης φιλοπατρίας του Σεφέρη η εξοικείωση του με τους αρχαίους συγγραφείς, οι υπαινιγμοί του σε ιστορικά ή μυθικά γεγονότα, οι αναφορές του στην Ρωμιοσύνη, την Ρωμανία που «κι’ αν πέρασε ανθεί και φέρει κι’ άλλο», όπως το θέλει το ποντιακό τραγούδι, αλλά και η αγάπη του για το έργο του Μακρυγιάννη. Μιλώ για τα Απομνημονεύματα του στρατηγού που πρώτος ο Σεφέρης ανέδειξε και το ανέβασε στο ύψος πηγής και εγχειριδίου ανεκτίμητου της νεοελληνικής ιστορίας.
Η ζωή στα χρόνια του μινωικού πολιτισμού ζωντανεύει ποιητικά στο «Γραμμένο με μολύβι» ες Λάβρανδα, όπου ο Σεφέρης παρακολούθησε σχετικές ανασκαφές, όταν υπηρετούσε στην Τουρκία, Μπαγιαντέρες, ταυροκαθάψια, λογαριασμοί του λαβύρινθου τα εμπορεύματα που φτάνουν στην μικρασιατική αυτή πόλη κοντά στην Αλικαρνασσό που είχε σχέσεις με τους μινωικούς Κρήτες .
Να θυμίσω τη σχέση του Σεφέρη με τον τάφο του Βασιλιά της Ασίνης, τις πέτρες των Μυκηνών, που σήκωσε όσο μπόρεσε, τον κόσμο του Ομήρου και το μάταιο του Τρωικού μακροχρόνιου πολέμου «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη». Λίγα αυτά από την προκλασική αρχαιότητα που έδωσε στον ποιητή έναυσμα για διαχρονικούς παραλληλισμούς με την σύγχρονη πραγματικότητα.
Είναι η ελληνική ψυχή κατά τον Σεφέρη στοιχειωμένη μέσα στα αγάλματα που είναι παντού κι’ ας είναι μέσα στα μουσεία. Ο γραμματέας της σουηδικής ακαδημίας είπε σε ομιλία του με αφορμή το βραβείο Νομπέλ πολύ εύστοχα, ότι ο Σεφέρης «είναι ο μόνος που ερμήνευσε το μυστήριο των λίθων, των μαρμάρινων θραυσμάτων και των σιωπηλών μειδιόντων αγαλμάτων».
Χρειάζεται να σταθώ ωστόσο λίγο περισσότερο στα παραθέματα από κείμενα της ελληνικής γραμματείας που χρησιμοποίησε ο Σεφέρης και ενέταξε σχεδόν αυτούσια στα ποιήματά του. Μιλούν εύγλωττα όχι μόνο για την βαθειά γνώση του των έργων αυτών, αλλά κυρίως θα έλεγα δίνουν με την επιλογή τους, τον τόνο της συγκινησιακής σχέσης του ποιητή με όλες τις πτυχές και εποχές της ιστορίας του ελληνισμού. Αδιάλειπτη για τον Σεφέρη η ελληνική συνέχεια και ανεξίτηλα τα ίχνη της, τόσο στα πατροπαράδοτα στην παράδοση, όσο και στην ατομική ζωή του κάθε Νεοέλληνα, που υποσυνείδητα και λάθρα, απ’ όπου κι’ αν προέρχεται, αναγνωρίζει κοινούς πανάρχαιους, υποδειγματικούς προγόνους.
Είναι σημαδιακό το να έχεις για δάσκαλο ή για έμπνευση εκτός από τους μεγάλους τραγικούς, τον Όμηρο, τον Πίνδαρο, τον Σωκράτη (μέσω Πλάτωνος βέβαια), αλλά και το Άσμα Ασμάτων (εξαίρετη η Σεφερική μετάφραση), την Αποκάλυψη και από κοντά τον Ερωτόκριτο, την Ερωφίλη, τον Μαχαιρά, τον Νεόφυτο Έγκλειστο (φόρος τιμής στην Κύπρο αυτοί) και καθηγούμενο πάντα τον Μακρυγιάννη. Λείπει ο Αριστοφάνης, αγνοούνται οι Βυζαντινοί παρά την προσήλωση του Σεφέρη στην Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγιά με τα μύρια ονόματα. Παραβλέπει ο ποιητής (σπάνιες οι εξαιρέσεις) τους ομότεχνους σύγχρονους του και αυτό παρά τις αναφορές σε Θεοτοκά, Παπατζώνη, Κατσίμπαλη, σε καλβικές και σε σολωμικές κρυπτομνησίες.
Όμως στέκεται στοχαστικά σε ξένους όπως π.χ. στον Μπωντλαίρ, Ρεμπώ, Ώντεν, Πόε, Πάουντ και στον υποδειγματικό δάσκαλο T.S. Eliot. Αφήνω κατά μέρος αυτούς τους ξένους, παρόλο που ο καθείς με τον τρόπο του και σύμφωνα με την εθνική του παράδοση ανήκει στον συγγενή με τον Σεφέρη κόσμο, αυτόν της αποστασιοποιημένης πια απαισιοδοξίας και της σατυρικής αντιμετώπισης μιας πεζής καθημερινότητας για να σταθώ στις αποκαλύψεις που κάνουν λάθρα βέβαια, οι ελληνικές αναφορές: Βουρκωμένοι οι ποταμοί, βάλτοι γύρω και «βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες» ως και στη λίμνη του Μαραθώνα! Για λουλούδια, τα ασφοδέλια με τους νεκρούς συντρόφους, σε τόπους κλειστούς χωρίς διέξοδο «κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει» και το Αιγαίον πέλαγος ανθεί από νεκρούς. «Αρκείτω βίος» (φτάνει ετούτη η ζωή).
Τι άραγε θέλει να πει ο ποιητής όταν δηλώνει ότι είναι ειδωλολάτρης και όταν οι λέξεις που επίμονα έρχονται και ξανάρχονται στα λόγια του είναι: αγάλματα, μάρμαρα, πέτρες Ερινύες, Ευμενίδες σεμνές και Συμπληγάδες; Η απάντηση έρχεται αβίαστα ως απόηχος από τη μακραίωνη ζωή του ελληνισμού. Μια τραγική παρωχημένη πανάρχαια ιστορία, όπου « οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά» που όμως δεν έπαψαν να πολεμούν «για την ψυχή του ανθρώπου, καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού, που είχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης. Ζυμώθηκε η εμπειρία του Σεφέρη μ’ αυτόν τον καημό που κορύφωση έχει την μικρασιατική καταστροφή˙ ο ποιητής συμβιώνει με την αρχαία τραγωδία την χωρίς κάθαρση (θα έλεγες ότι η Ηλέκτρα έχει επισκιάσει την Αντιγόνη) όπως και με το παράτολμο και μάταια τρωικό κατόρθωμα όμως για μια νεφέλη, για μιαν Ελένη που ουδέποτε έφτασε στην Τροία. Αποστασιοποιείται και από την αποκοτιά του ταξιδιού για την Ιθάκη που άφρων σαν άλλος Ελπήνορας δεν θα γνωρίσει ίσως ποτέ («εις έρεβος στρέψας»).
Ένα χωνευτήρι της ελληνικής ιστορίας είναι η ποίηση του Σεφέρη, κάθε στίχος του υπονοεί μια κρυφή πτυχή της ιστορίας αυτής που όμως κακοφορμίζει και γίνεται πυορροούσα πληγή. Νοσταλγός του μείζονος Ελληνισμού ο άνθρωπος που ακούμπησε να ξαποστάσει στων επιγόνων την κολώνα.
Ο Σεφέρης δεν παραδέχτηκε την ελλαδική συρρίκνωση και την ψυχική σμίκρυνση. Πέθανε ορθός στα πόδια του γυρεύοντας την άλλη ζωή πέρα από τα αγάλματα. Όχι όμως πριν ρίξει στους αγκαθερούς ασπαλάθους τους πανάθλιους τυράννους εκείνης της στιγμής. Είμαστε στα 1971 και το «Επί ασπαλάθων» είναι η ελεύθερη κραυγή ενός ανυπότακτου ποιητή: του Γιώργου Σεφέρη.
Υ.Σ. Στον Σεφέρη
«Ετούτη την πληγή θα την κρατήσω ανοιχτή
να κλαίει και να αιμορραγεί
όταν μιλούν για τα παλιά μας μεγαλεία.
Και συ άσε τους φαύλους ν’ ανεβάζουν στη σκηνή
πουκάμισα αδειανά και κούφια προσωπεία.
Σαν τις τσιγγάνες να μας λεν’ τα μυστικά
που χάραξε στο χέρι μας
μια τραγική πανάρχαια ιστορία.