Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τίμησε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
– Πραγματοποιήθηκε (30.11) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η τελετή ονοματοδοσίας της αίθουσας «Κωσταντίνος Μητσοτάκης». Κατά τη διάρκειά της τελετής, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. AntonioTajani και ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κ. ManfredWeber μίλησαν για το πολιτικό έργο και την πολιτική παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
– Ο κ. Tajani πραγματοποίησε και τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής μαρμάρινης πλακέτας που κοσμεί πλέον την είσοδο της αίθουσας «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης» και στην οποία αναγράφονται αποσπάσματα από έργα των Κωστή Παλαμά, ΒίκτοροςΟυγκό και Γιόχαν ΒόλφγκανΓκαίτε τα οποία συνήθιζε να επικαλείται ο πρώην Πρωθυπουργός.
– Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σε σύντομη τοποθέτησή του κατά την διάρκεια της εκδήλωσης ανέφερε:
«Είναι μεγάλη τιμή για όλη μου την οικογένεια η διοργάνωση της σημερινής τελετής και την ονοματοδοσία αυτής της αίθουσας “Κωνσταντίνος Μητσοτάκης”. Επιτρέψτε μου μερικές σύντομες παρατηρήσεις – όχι μόνο ως περήφανος γιος αλλά, επίσης, ως περήφανος Έλληνας – για την κληρονομιά του, αλλά και για ό,τι μας άφησε πίσω. Μια προσωπική κληρονομιά ακεραιότητας, συμπόνοιας, τιμής και τιμιότητας. Και, φυσικά, μια πολιτική κληρονομιά ειλικρίνειας, πραγματισμού και συνεργασίας.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν υπηρέτης του δημοσίου συμφέροντος, με την αληθινή έννοια της λέξης. Ήταν ένας σπουδαίος πολιτικός άνδρας. Ήταν προϊόν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε, ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή. Είχε καταδικαστεί δύο φορές σε θάνατο κατά τη διάρκειας της γερμανικής Κατοχής. Ωστόσο, δεν ήταν μνησίκακος.Αντιλαμβανόταν ότι τρομερά πράγματα μπορούν να συμβούν κατά τη διάρκεια ενός πολέμου. Αντιλαμβανόταν, επίσης, ότι η ουσία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος – όπως ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50 – ήταν η διατήρηση της ειρήνης και η εγγύηση της ευημερίας για ολόκληρη την ήπειρό μας. Και καθώς αυτή η γενιά, που έζησε τον πόλεμο, μας εγκαταλείπει, είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε πάντα πόσο επίκαιρο είναι αυτό το μήνυμα.
Είναι μεγάλη τιμή να φέρει αυτή η αίθουσα το όνομά του, γιατί είναι μια αίθουσα εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν απόλυτα δεσμευμένος με τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα. Πίστευε βαθιά στις αξίες του δημοσίου διαλόγου, βασισμένου στη λογική και όχι στο πάθος. Και μας προειδοποίησε όλους για τους κινδύνους του λαϊκισμού, πολύ καιρό πριν ο λαϊκισμός εξελιχθεί σε πραγματική απειλή για τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.
Απεβίωσε έχοντας ζήσει σχεδόν έναν αιώνα. Αναγνωρίστηκε παγκοσμίως από εχθρούς και φίλους. Αυτή ήταν η ειλικρινής αναγνώριση του μεγαλείου του. Και καθώς το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προχωρά στην επόμενη και πιο φιλόδοξη φάση του, η κληρονομιά αυτού του μεγάλου πολιτικού άνδρα είναι ακόμη επίκαιρη. Και για αυτό θεωρώ ότι αποτελεί τιμή να τον θυμόμαστε.
Θα ήθελα να κλείσω κάνοντας μια σύντομη αναφορά στις τρεις φράσεις που έχουν τοποθετηθεί στις τρεις μαρμάρινες πινακίδες έξω από αυτή την αίθουσα. Από τρεις ποιητές και συγγραφείς που αγαπούσε πολύ. Η πρώτη φράση ανήκει στον Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά: “Χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ΄ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές μας είναι οι αγέννητοι, οι νεκροί”. Η έννοια της ευθύνης για όλους όσοι ήρθαν πριν από εμάς και για όσους θα έρθουν μετά από εμάς.
Η δεύτερη φράση ανήκει στον Βίκτωρ Ουγκό. “Το χαρακτηριστικό της αλήθειας είναι η έλλειψη αυταρέσκειας”. Δεν υπήρχε καθόλου αυταρέσκεια στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση για να επιτρέψει στον εαυτό του να είναι αυτάρεσκος. Πάντοτε γνώριζε ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας. Και δίδασκε ότι αυτή είναι μια γραμμή που δεν πρέπει ποτέ να περάσεις.
Η τελευταία φράση ανήκει στον Γκαίτε. “Γιατί θες περί άλλα να τυρβάζεις; Κοίτα, την ευτυχία δίπλα σου θα βρεις. Μάθε πώς την ευτυχία να αρπάζεις, Γιατί είναι πάντα σε απόσταση αφής”. Ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Και ήταν ευτυχισμένος άνθρωπος γιατί πάντοτε ζούσε για τη στιγμή. Και κατάφερε να συνδυάσει μια λαμπρή πολιτική καριέρα με το χτίσιμο μιας αγαπημένης οικογένειας. Αγαπήθηκε από τον κόσμο και αγάπησε τον κόσμο. Και για αυτή την αγάπη νομίζω ότι θα τον θυμούνται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Ευχαριστώ και πάλι για αυτή τη μεγάλη τιμή για εμάς, για την οικογένεια και για τη μνήμη του».
Κάθε προσπάθεια που κάνουμε στη ζωή, μπαίνει στη ζυγαριά της ασφάλειας. Αφήνουμε όνειρα και φιλοδοξίες για να ζήσουμε το λίγο του τώρα. Και μία στιγμή, ξυπνάμε στο μέλλον μετανιώνοντας για ό,τι δεν έχουμε ζήσει στο παρελθόν.
Ελέγχοντας την ποιότητα!!
ΚΟΎΡΑΣΗ !!!
Πώς να αντιμετωπίσετε τις «επιθέσεις σκέψεων» στο μυαλό σας
Πολύ συχνά μου κάνουν την ερώτηση: «Ποιο είναι το ένα και σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος για να πάψει να βασανίζεται για μικροπράγματα;» Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είμαι σίγουρος ποιο είναι αυτό το μοναδικό πράγμα. Μπορώ όμως να πω ότι στην κορυφή της δικής μου λίστας υπάρχει η στρατηγική του να μην επιτρέπετε στις σκέψεις σας να σας αγχώνουν.
Σκεφτείτε πόσο συχνά όλοι μας κάνουμε συζητήσεις με τον εαυτό μας. Για την ακρίβεια, αυτό συμβαίνει συνεχώς και κάθε μέρα της ζωής μας. Βρισκόμαστε στο αυτοκίνητο και σκεφτόμαστε κάτι: μια προθεσμία που πρέπει να τηρήσουμε, μια διαφωνία που είχαμε, μια πιθανή διαμάχη με κάποιον άλλο, ένα λάθος, μια ανησυχία μας, οτιδήποτε. Βρισκόμαστε στο γραφείο ή στο ντους και κάνουμε το ίδιο ακριβώς πράγμα – και όλα αυτά που σκεφτόμαστε μοιάζουν πολύ αληθινά.
Όταν όμως σκεφτόμαστε, ξεχνάμε εύκολα ότι αυτό που κάνουμε είναι να δημιουργούμε σκέψεις και όχι πραγματικότητα. Θα εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ. Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την τάση να ξεχνάμε ότι σκεφτόμαστε, επειδή ακριβώς αυτό είναι κάτι που κάνουμε πάντα – όπως είναι το να αναπνέουμε. Αλλά μέχρι να αναφέρω την αναπνοή, δεν συνειδητοποιούσατε ότι αναπνέατε, σωστά;
Η διαδικασία της σκέψης λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επειδή είναι τμήμα του εαυτού μας, έχουμε την τάση να της αποδίδουμε ιδιαίτερη σημασία και παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τις περισσότερες από τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας. Αρχίζουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν να είναι κάτι πραγματικό και τους επιτρέπουμε να μας αγχώνουν.
Αν σκεφτείτε προσεκτικά αυτή την ιδέα, πιθανώς θα δείτε τις πρακτικές επιπλοκές που δημιουργεί. Όταν έχετε μια σκέψη, έχετε μόνο αυτό: μια σκέψη. Οι σκέψεις δεν μπορούν να σας αγχώσουν χωρίς τη δική σας συνειδητή ή ασυνείδητη συναίνεση. Οι σκέψεις είναι απλώς εικόνες και ιδέες που σχηματίζονται στο μυαλό σας. Είναι σαν τα όνειρα – μόνο που αυτές γίνονται όταν είστε ξύπνιοι. Και πρέπει να αποφασίσετε πόσο στα σοβαρά θα τις παίρνετε.
Για παράδειγμα, μπορεί να κάνετε μια σειρά από σκέψεις καθώς οδηγείτε για να πάτε στη δουλειά σας. «Ω Θεέ μου, η μέρα θα είναι σκέτη φρίκη. Έχω έξι ραντεβού και πρέπει να ολοκληρώσω και τις δύο εκθέσεις μέχρι το μεσημέρι. Κι ούτε τολμάω να αντικρύσω τη Τζέιν. Το ξέρω ότι θα είναι ακόμα θυμωμένη για τη διαφωνία που είχαμε χθες».
Σ΄αυτό το σημείο μπορεί ουσιαστικά να συμβούν μόνο δύο πράγματα: ή θα πάρετε τις σκέψεις σας στα σοβαρά και θα αρχίσετε να τις μεγεθύνετε ακόμα περισσότερο, να αναλύετε πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή σας, να ανησυχείτε, να νιώθετε οίκτο για τον εαυτό σας και πάει λέγοντας ή θα αναγνωρίσετε τι συνέβη μέσα στο μυαλό σας και αφού συνειδητοποιήσετε ότι είχατε μια «επίθεση σκέψεων», θα υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ότι αυτό που σας συνέβη ήταν άλλη μια σειρά σκέψεων που πέρασε από το μυαλό σας. Δεν βρίσκεστε ακόμα στη δουλειά – απλώς οδηγείτε το αυτοκίνητό σας!
Αυτό δεν σημαίνει ότι η μέρα σας δεν θα έχει προβλήματα ή ότι πρέπει να προσποιηθείτε ότι όλα είναι καλά. Σκεφτείτε όμως πόσο παράλογο είναι να έχετε μια κακή μέρα στη δουλειά προτού καν αυτή η μέρα ξεκινήσει! Είναι αστείο, αλλά αυτό ακριβώς κάνουμε οι περισσότεροι. Κάνουμε τη μια σκέψη μετά την άλλη, ξεχνώντας ότι πρόκειται απλώς για σκέψεις, και τις αντιμετωπίζουμε ως κάτι αληθινό.
Αν μπορέσετε να αλλάξετε τον τρόπο αντιμετώπισης των σκέψεών σας, θα μείνετε έκπληκτοι από το πόσο γρήγορη και δραματική θα είναι η μείωση του άγχους στη ζωή σας. Την επόμενη φορά που θα έχετε μια «επίθεση σκέψεων», δείτε αν μπορείτε να αντιληφθείτε την ώρα που συμβαίνει. Μετά πείτε στον εαυτό σας: «Άντε πάλι», για να του υπενθυμίσετε ότι παίρνει τις σκέψεις πολύ στα σοβαρά. Εύχομαι να εφαρμόσετε αυτή την στρατηγική – η διαφορά στη ζωή σας θα είναι πραγματικά μεγάλη.
_______________________
~ «Μην βασανίζεστε για μικροπράγματα στην επαγγελματική σας ζωή» Richard Carlson
Πηγή: enallaktikidrasi.com
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Φρύνη, η ιερόδουλη που λάτρεψε ο Πραξιτέλης και προσφέρθηκε να χτίσει με δικά της έξοδα τα τείχη της Θήβας.
Αθωώθηκε από το δικαστήριο όταν γυμνώθηκε μπροστά στους δικαστές
Η Φρύνη ήταν μια απ’ τις διασημότερες εταίρες της αρχαίας Ελλάδας. Είχε συγκεντρώσει τόσα πλούτη, που προσφέρθηκε να χτίσει ξανά τα τείχη της Θήβας, που είχε καταστρέψει ο Μέγας Αλέξανδρος το 336 π.Χ. Το μόνο που ζήτησε σαν αντάλλαγμα, ήταν να προστεθεί μία επιγραφή στα τείχη, που θα έλεγε: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα».
Οι Θηβαίοι απέρριψαν την πρότασή της, από φόβο μήπως προσβάλουν τον Αλέξανδρο. Το πραγματικό όνομα της εταίρας ήταν Μνησαρέτη και είχε γεννηθεί στις Θεσπιές, γύρω στο 371 π.Χ.
Ήταν κόρη του πάμφτωχου Επικλή και έβγαζε τα «προς το ζην», μαζεύοντας και πουλώντας κάπαρη. Όμως, οι φιλοδοξίες της νεαρής Μνησαρέτης την οδήγησαν στην Αθήνα, όπου έχτισε τη λαμπρή της καριέρα.
Ξεκίνησε να εργάζεται ως αυλητρίδα και η ομορφιά και η γοητεία της πολύ γρήγορα την έκαναν να ξεχωρίσει. Η Φρύνη Όταν έγινε εταίρα, άλλαξε το όνομά της σε Φρύνη και έτσι έχει μείνει γνωστή μέχρι σήμερα.
Το όνομα «Φρύνη» προερχόταν από τους μικρούς βατράχους, που είναι σχεδόν διάφανοι όταν γεννιούνται. Το δέρμα της εταίρας ήταν εξίσου λευκό και αψεγάδιαστο. Όπως και πολλές άλλες εταίρες, φημιζόταν για τις «τσιμπημένες» τιμές της.
Μία νύχτα μαζί της κόστιζε μία μνα, δηλαδή εκατό δραχμές. Το ποσό ήταν τεράστιο, αλλά κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Λέγεται ότι η Φρύνη άλλαζε τις τιμές, ανάλογα με τη συμπάθεια που έτρεφε για τον κάθε πελάτη της. Γι’ αυτό προσέφερε δωρεάν της υπηρεσίες της στον φιλόσοφο Διογένη, που τον εκτιμούσε πολύ. Φαίνεται πως είχε μεγάλη «πέραση» στις γυναίκες.
Αντιθέτως, όταν αντιπαθούσε κάποιον, αρνούνταν να τον δεχτεί ως πελάτη, όσα χρήματα κι αν της έδινε.
η δίκη
Κάποια στιγμή, την προσέγγισε ο ρήτορας Ευθίας. Η Φρύνη απέρριψε όλες του τις προτάσεις, γιατί τον θεωρούσε πολύ άσχημο και αγενή. Ο Ευθίας θίχτηκε και αποφάσισε να τιμωρήσει την αυθάδη εταίρα. Την κατηγόρησε ότι προσπαθούσε να εισάγει στην Αθήνα μία θρησκεία απ’ τη Θράκη, που θα έβλαπτε τα ήθη των νεαρών κοριτσιών.
Αυτή ήταν ίσως η πιο συνηθισμένη κατηγορία στην αρχαία Αθήνα. Ο Ευθίας έσυρε τη Φρύνη στο δικαστήριο, όπου την εκπροσώπησε ο πρώην εραστής της, Υπερείδης.
Παρά το ανυπόστατο της κατηγορίας του Ευθία, η δίκη δεν εξελισσόταν αισίως για την εταίρα. Οι δικαστές φαίνονταν να έχουν πειστεί απ’ το κατηγορητήριο και πίστευαν ότι ο Υπερείδης ήταν επηρεασμένος απ’ τη σχέση του με τη Φρύνη. Λίγο πριν παρθεί η τελική απόφαση, ο Υπερείδης τράβηξε την εταίρα στο κέντρο του δικαστηρίου, για να μπορούν να την δουν όλοι.
Χωρίς να πει κουβέντα, έσκισε τα ρούχα της και αποκάλυψε στον κόσμο, το εκθαμβωτικά όμορφο κορμί της. Η Φρύνη μπροστά στο δικαστήριο. Οι δικαστές τα έχασαν. Νόμισαν ότι έβλεπαν μπροστά τους την ίδια τη Θεά Αφροδίτη. Οι φήμες για το απαράμιλλο κάλλος της εταίρας αποδείχθηκαν αληθινές. Την εποχή εκείνη, ο κόσμος πίστευε ότι η σωματική ομορφιά είχε σχέση με το ήθος και την εύνοια των Θεών.
Όταν οι δικαστές αντίκρισαν την τελειότητα της Φρύνης, πείστηκαν ότι αν καταδίκαζαν αυτή τη γυναίκα, καταδίκαζαν την αγαπημένη των Θεών. Η εταίρα αθωώθηκε και η φήμη ότι ήταν η επίγεια Θεά Αφροδίτη εξαπλώθηκε.
Η Φρύνη και ο γλύπτης Πραξιτέλης
Ένας απ’ τους διασημότερους πελάτες της εταίρας, ήταν ο γλύπτης Πραξιτέλης. Την είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας γιορτής. Η Φρύνη φρόντιζε να μη δείχνει ποτέ το γυμνό κορμί της δημοσίως, για να διατηρεί την αίγλη της. Όμως σε εκείνη τη γιορτή, χωρίς καμία ντροπή, έλυσε τα μαλλιά της, έβγαλε το χιτώνα της και βούτηξε αμέριμνη στη θάλασσα. Οι παρευρισκόμενοι πίστεψαν πάλι, ότι έβλεπαν μπροστά τους τη Θεά Αφροδίτη.
Πολύ γρήγορα, ο Πραξιτέλης έγινε ένας απ’ τους πιο αφοσιωμένους εραστές της Φρύνης. Λέγεται ότι ήταν ο μόνος που αγάπησε πραγματικά η εταίρα. Η Φρύνη έγινε η μούσα του γλύπτη και με πρότυπο εκείνη, έφτιαξε 3 αγάλματα. Το πρώτο το αγόρασαν οι Κνίδιοι και έγινε ξακουστό ως η Αφροδίτη της Κνίδου. Το δεύτερο ήταν από πεντελικό μάρμαρο και ο Πραξιτέλης το δώρισε στη γενέτειρα της Φρύνης, στις Θεσπιές. Το τρίτο ήταν ολόχρυσο και στήθηκε στους Δελφούς.
Η Φρύνη, παρά τον έρωτά της, δεν έχανε ευκαιρία να αποκομίσει δώρα απ’ τον Πραξιτέλη. Κάποια στιγμή της είπε, ότι θα της έδινε ότι του ζητούσε. Εκείνη ήθελε το μεγαλύτερο αριστούργημά του. Τότε ο Πραξιτέλης της απάντησε, ότι δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ανάμεσα στα έργα του, ίσως για να αποφύγει να της δώσει το αγαπημένο του. Η πανούργα Φρύνη δεν τον πίστεψε. Έβαλε έναν υπηρέτη του Πραξιτέλη να φωνάξει μες στη μέση της νύχτας, ότι είχε πάρει φωτιά το εργαστήριο του γλύπτη. Ο Πραξιτέλης έντρομος, ζήτησε να βγάλουν έξω το άγαλμα του Έρωτα. Η Φρύνη, που ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, χαμογέλασε πονηρά και τον ενημέρωσε ότι το εργαστήριο δεν κινδύνευε. Εκείνη είχε στήσει όλο το σχέδιο, για να μάθει ποιο ήταν το αγαπημένο του έργο. «Τον Έρωτα θα μου δώσεις», του είπε και ο Πραξιτέλης δεν μπόρεσε να αρνηθεί.
Η αποπλάνηση του Ξενοκράτη.
Η Φρύνη είχε βάλει στοίχημα, ότι κανείς άντρας δεν μπορούσε να αντισταθεί στα κάλλη της. Επέλεξε ως θύμα το φιλόσοφο Ξενοκράτη, μαθητή του Πλάτωνα και δάσκαλο του Δημοσθένη. Πήγε στο σπίτι του και του ζήτησε να διανυκτερεύσει εκεί, με τη δικαιολογία ότι την κυνηγούσαν ληστές. Ο Ξενοκράτης τη φιλοξένησε. Τη νύχτα, η Φρύνη μπήκε κρυφά στο δωμάτιο του Ξενοκράτη και ξάπλωσε δίπλα του. Ο φιλόσοφος δεν ενέδωσε στον πειρασμό. Της ζήτησε να επιστρέψει στο δωμάτιό της και η Φρύνη υπάκουσε, απογοητευμένη. Την επόμενη μέρα, όταν γνωστοποιήθηκε η αποτυχία της, η Φρύνη προσπάθησε να δικαιολογηθεί λέγοντας: «Στοιχημάτισα να νικήσω άνθρωπο, όχι άγαλμα». Η εταίρα συνέχισε να ασκεί το επάγγελμά της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Ο αισθησιασμός και η γοητεία της δεν εξασθένησαν με την πάροδο του χρόνου. Υπολογίζεται ότι πέθανε γύρω στα 310 π.Χ….
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/
Αυτή είναι η ιδανική διαφορά ηλικίας για ένα ζευγάρι
Λένε ότι ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά. Η επιστήμη, όμως, μάλλον έχει διαφορετική γνώμη.
Σύμφωνα με έρευνα δύο καθηγητών του τμήματος Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Έμορι της Ατλάντα η διαφορά ηλικίας σε ένα ζευγάρι έχει τεράστιο αντίκτυπο στη διάρκεια της σχέσης. Έπειτα από έρευνα σε 3.000 άτομα, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, βρήκαν ότι όσο μεγαλύτερη η διαφορά ηλικίας τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος διαζυγίου.
Για παράδειγμα, τα παντρεμένα ζευγάρια με διαφορά ηλικίας 10 χρόνων είχαν 39% πιθανότητα να χωρίσουν ενώ τα ζευγάρια με διαφορά ηλικίας 20 χρόνων είχαν 95% πιθανότητα να χωρίσουν. Αλλά ακόμα και με διαφορά 5 ετών, τα ζευγάρια είχαν πιθανότητα 18% να χωρίσουν.
Ποια είναι η ιδανική διαφορά ηλικίας με το μικρότερο ποσοστό διαζυγίου; Η διαφορά μόλις 12 μηνών! Σύμφωνα με την έρευνα, τα ζευγάρια με αυτή τη διαφορά ηλικίας είχαν πιθανότητα μόλις 3% να χωρίσουν.
Του προπάππου μου ήταν αυτό το κτήμα που σήμερα ήλθατε εσείς οι επήλυδες και το εκμεταλλευόσαστε !!!!
Φωτογραφία αρχείου: AP Photo/Petros Giannakouris
ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ NATIONAL GEOGRAPHIC
Εκπληκτική ανακάλυψη: Επιστήμονες του ΕΜΠ επιβεβαίωσαν ότι ο Tάφος του Ιησού είναι ο αυθεντικός -Τι σημαίνει αυτό
Φωτογραφία: ΑΡ