Ορεινή Δωρίδα 1975: Πάσχα στο χωριό.

Ο παππούς ο Νικολός Κοράκης με την γιαγιά και στην άλλη σούβλα ο γιος του Γιώργος και την γυναίκα του Ανθούλα .

Όρθια, η Μαρία Μπερτσιά του Γεωργίου. Μικρός στο βάθος Νίκος Κοράκης του Γεωργίου .

Η σούβλα ξύλινη!

Μήπως ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε;

Κάποτε, το 1933, κάποιος έγραφε μια «Εισαγωγή στη Φιλοσοφία».

Όχι για να εντυπωσιάσει, ούτε για να γίνει ευπώλητος συγγραφέας.

Αλλά γιατί πίστευε πως η φιλοσοφία είναι απαραίτητη — σχεδόν όπως ο αέρας.

Ξεφυλλίζοντας σήμερα εκείνες τις σελίδες, δεν διαβάζεις μόνο έννοιες.

Ακούς έναν άλλον χρόνο.

Έναν χρόνο που δεν βιαζόταν να απαντήσει, αλλά επέμενε να ρωτά.

Τι είναι γνώση;

Τι είναι αλήθεια;

Τι είναι ο άνθρωπος;

Ερωτήματα παλιά — και όμως πεισματικά σύγχρονα.

Στη δική μας εποχή, όπου όλα τρέχουν και όλα εξηγούνται πρόχειρα,

η φιλοσοφία μοιάζει να έχει μετακινηθεί στο περιθώριο.

Κι όμως, ίσως δεν την είχαμε ποτέ τόσο ανάγκη.

Όχι για να βρούμε έτοιμες απαντήσεις.

Αλλά για να μάθουμε να στεκόμαστε μέσα στις ερωτήσεις.