Failure to Score
Η “μητέρα των μαχών” στη Βουλή, κατά το δημοσιογραφικό κλισέ, δεν πήγε τελικά καλά για την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός, οι βουλευτές του, ακόμα και οι υπουργοί του, απέφυγαν να υπερασπιστούν επί της ουσίας το “κατηγορητήριο” της υπόθεσης, και ιδίως, να απαντήσουν στη βίαιη επίθεση που δέχθηκαν από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Τα πρόσωπα αυτά, σε πολλά επίπεδα -νομικά, ιδεολογικά, πολιτικά ακόμα και συμβολικά (δείτε τον συγκλονιστικό Παναγιώτη Πικραμμένο), αποδόμησαν τα εις βάρος τους στοιχεία, ενώ η μετρημένητοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν άφησε στον Αλέξη Τσίπρα περιθώρια να διεκδικήσει το ηθικό πλεονέκτημα του “σοβαρού και αποστασιοποιημένου από την υπόθεση ηγέτη”.
Αν δεν προκύψουν σοβαρά νέα στοιχεία στις επόμενες εβδομάδες, τα χειρότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ έπονται, καθώς η πρόθεσή του να κλείσει την Προανακριτική Επιτροπήεσπευσμένα σε ένα μόλις μήνα, θα τον θέσει σε άμυνα: οι ενδιαφερόμενοι θα ζητούν να “λάμψει η αλήθεια” και η κυβερνητική πλειοψηφία, με τυπικές δικαιολογίες, θα προσπαθεί να μη μπει στην ουσία της υπόθεσης, θέση πολιτικά εξαιρετικά δύσκολη. Οι υποθέσεις αυτού του είδους έχουν βέβαια πάντα ουρές, δεν πρέπει λοιπόν κανείς να προδικάζει όταν δεν γνωρίζει τι όντως έχει συμβεί και ποιουςαφορά.
Για την ώρα όμως, η “μητέρα των μαχών” αποδείχθηκε μάλλον ατελέσφορη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αθλητικούς όρους, η κυβέρνηση σήκωσε τη μπάλα τόσο πολύ που κανείς -για την ώρα τουλάχιστον- να μη μπορεί να πηδήξει τόσο ψηλά ώστε να την καρφώσει.
|
|
10 μύθοι και αλήθειες για το ζήτημα του ονόματος «Μακεδονία»
10 μύθοι και αλήθειες για το ζήτημα του ονόματος «Μακεδονία»
Μύθος 1ος. Πρώτο μέρος.
140 χώρες την αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία», άρα πρέπει κι εμείς αφού χάσαμε το παιχνίδι.
Αλήθεια:
Οι διμερείς αναγνωρίσεις υστερούν των διεθνών. Δεν υπάρχει ούτε μία αναγνώριση διεθνούς οργανισμού ως «Μακεδονία». Παντού είναι ως πΓΔΜ. Όταν μία χώρα που τους έχει αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» έχει επίσημο ρόλο ως εκπρόσωπος ή προεδρεύουσα χώρα ενός διεθνού οργανισμού, τότε χρησιμοποιεί το πΓΔΜ. Αυτό κάνει ήδη το πρώτο εξάμηνο του 2018 η Βουλγαρία ως προεδρεύουσα της ΕΕ, παρόλο που ήταν η πρώτη χώρα που την αναγνώρισε ως «Μακεδονία».
Οι διμερείς αναγνωρίσεις υστερούν των διεθνών. Δεν υπάρχει ούτε μία αναγνώριση διεθνούς οργανισμού ως «Μακεδονία». Παντού είναι ως πΓΔΜ. Όταν μία χώρα που τους έχει αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» έχει επίσημο ρόλο ως εκπρόσωπος ή προεδρεύουσα χώρα ενός διεθνού οργανισμού, τότε χρησιμοποιεί το πΓΔΜ. Αυτό κάνει ήδη το πρώτο εξάμηνο του 2018 η Βουλγαρία ως προεδρεύουσα της ΕΕ, παρόλο που ήταν η πρώτη χώρα που την αναγνώρισε ως «Μακεδονία».
Μύθος 1ος. Δεύτερο μέρος.
140 χώρες την αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία», άρα πρέπει κι εμείς αφού έτσι θα συνεχίσουν να την ονομάζουν.
Αλήθεια:
Οι αναγνωρίσεις ως «Μακεδονία» μέχρι σήμερα συμπεριλαμβάνουν τον όρο ότι οι αναγνωρίσεις αυτές ισχύουν έως ότου η Ελλάδα συμφωνήσει με τα Σκόπια σε νέο όνομα. Τότε, θα ισχύσει το νέο όνομα.
Οι αναγνωρίσεις ως «Μακεδονία» μέχρι σήμερα συμπεριλαμβάνουν τον όρο ότι οι αναγνωρίσεις αυτές ισχύουν έως ότου η Ελλάδα συμφωνήσει με τα Σκόπια σε νέο όνομα. Τότε, θα ισχύσει το νέο όνομα.
[Το είπε ο ίδιος ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στη ΕΡΤ]
Μύθος 2ος.
Το πΓΔΜ περιλαμβάνει ήδη τον όρο Μακεδονία, άρα τους έχουμε αναγνωρίσει ήδη.
Αλήθεια:
Το πΓΔΜ είναι «πρώην» όνομα. Το πΓΔΜ αναφέρεται σε (πρώην) «Γιουγκοσλαβική» Δημοκρατία, η οποία δεν υπάρχει. Το πΓΔΜ είναι προσωρινό όνομα μέχρι να υπάρξει τελική συμφωνία. Δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.
Το πΓΔΜ είναι «πρώην» όνομα. Το πΓΔΜ αναφέρεται σε (πρώην) «Γιουγκοσλαβική» Δημοκρατία, η οποία δεν υπάρχει. Το πΓΔΜ είναι προσωρινό όνομα μέχρι να υπάρξει τελική συμφωνία. Δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.
Μύθος 3ος.
Τους έχουμε ήδη αναγνωρίσει τον όρο Μακεδονία όταν ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας.
Αλήθεια:
Δεν έχουμε κάνει αναγνώριση κράτους. Το όνομα της επαρχίας ή ομοσπονδίας, είναι εσωτερικό όνομα του κράτους. Άλλωστε, είχαμε κι εμείς όλο αυτό το διάστημα εσωτερικό όνομα περιφέρειας με το όνομα Μακεδονία. Η ισορροπία δύο εσωτερικών ονομάτων σπάει, όταν το ένα καθίσταται κράτος. Διότι όνομα κράτους σημαίνει όνομα εθνότητας και όνομα γλώσσας. Ενώ το εσωτερικό όνομα όχι. Το ζήτημα αναγνώρισης κράτους με το όνομα Μακεδονία εμφανίστηκε τον χειμώνα του 1991. Όχι νωρίτερα.
Δεν έχουμε κάνει αναγνώριση κράτους. Το όνομα της επαρχίας ή ομοσπονδίας, είναι εσωτερικό όνομα του κράτους. Άλλωστε, είχαμε κι εμείς όλο αυτό το διάστημα εσωτερικό όνομα περιφέρειας με το όνομα Μακεδονία. Η ισορροπία δύο εσωτερικών ονομάτων σπάει, όταν το ένα καθίσταται κράτος. Διότι όνομα κράτους σημαίνει όνομα εθνότητας και όνομα γλώσσας. Ενώ το εσωτερικό όνομα όχι. Το ζήτημα αναγνώρισης κράτους με το όνομα Μακεδονία εμφανίστηκε τον χειμώνα του 1991. Όχι νωρίτερα.
Μύθος 4ος.
Μας πιέζουν οι Αμερικάνοι. Πρέπει να υποχωρήσουμε.
Αλήθεια:
Ας δεχτούμε, χάριν συζήτησης, ότι οι Αμερικάνοι πιέζουν να ενταχθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το όνομα, όσο η ένταξη. Ποιος καίγεται περισσότερο να ενταχθεί από τα δύο μέρη; Η Ελλάδα ή τα Σκόπια; Προφανώς τα Σκόπια. Αυτοί που καίγονται, αυτοί υποχωρούν. Εμάς δεν μας νοιάζει. Οι Αμερικάνοι πιέζουν για λύση. Πιέζουν αυτόν που έχει ανάγκη να λάβει κάτι ως αντάλλαγμα, δηλαδή την ένταξη. Όχι αυτόν που δεν θα λάβει τίποτα.
Ας δεχτούμε, χάριν συζήτησης, ότι οι Αμερικάνοι πιέζουν να ενταχθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το όνομα, όσο η ένταξη. Ποιος καίγεται περισσότερο να ενταχθεί από τα δύο μέρη; Η Ελλάδα ή τα Σκόπια; Προφανώς τα Σκόπια. Αυτοί που καίγονται, αυτοί υποχωρούν. Εμάς δεν μας νοιάζει. Οι Αμερικάνοι πιέζουν για λύση. Πιέζουν αυτόν που έχει ανάγκη να λάβει κάτι ως αντάλλαγμα, δηλαδή την ένταξη. Όχι αυτόν που δεν θα λάβει τίποτα.
[Επίσης, η γεωστρατηγική αξία των Σκοπίων είναι αδιευκρίνιστη. Δεδομένου ότι το Κόσσοβο είναι αμερικανικό προτεκτοράτο και εκεί υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην Ευρώπη και πλήρης αμερικανικός έλεγχος, από την πλευρά της Αλβανίας, και δεδομένου ότι η Βουλγαρία είναι η πιο φιλοαμερικανική χώρα στα Βαλκάνια και δεδομένου ότι εμείς είμαστε ήδη στο ΝΑΤΟ, η γεωστρατηγική αξία των Σκοπίων για τους αμερικανούς γίνεται ελάχιστη]
Μύθος 5ος.
Μας συμφέρει στρατηγικά να ενταχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Αντίπαλός μας ουσιαστικά είναι η Τουρκία.
Αλήθεια:
Τα Σκόπια τα έχουν προσεγγίσει οι Τούρκοι από το 1991 με διάφορους τρόπους, μέχρι και οικονομική ενίσχυση. Είναι πασιφανές ότι εντός ΝΑΤΟ τα Σκόπια θα συνηγορούν συνεχώς υπέρ των θέσεων της Τουρκίας εναντίον μας.
Τα Σκόπια τα έχουν προσεγγίσει οι Τούρκοι από το 1991 με διάφορους τρόπους, μέχρι και οικονομική ενίσχυση. Είναι πασιφανές ότι εντός ΝΑΤΟ τα Σκόπια θα συνηγορούν συνεχώς υπέρ των θέσεων της Τουρκίας εναντίον μας.
Μύθος 6ος.
Η λύση του ζητήματος θα φέρει σταθερότητα στην περιοχή και στο εσωτερικό τους.
Αλήθεια:
Από πού συνάγεται αυτό το συμπέρασμα; Το κράτος των Σκοπίων είναι εγγενώς ασταθές επειδή το 30% του πληθυσμού είναι Αλβανοί. Το ΝΑΤΟ είναι στρατιωτική συμμαχία των Αμερικανών. Η Ισπανία είναι στο ΝΑΤΟ και κινδυνεύει με διάλυση στο εσωτερικό της. Το Ηνωμένο Βασίλειο διενήργησε δημοψήφισμα αποσκίρτισης της Σκωτίας, ενώ βρέθηκε για δεκαετίες σε ένα είδος ψυχρού πολέμου με την Ιρλανδία. Καμία εσωτερική ασφάλεια δεν διασφαλίζει το ΝΑΤΟ. Μόνο συμμαχία διασφαλίζει έναντι κοινών εξωτερικών εχθρών. Και ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα μπορούσε να διαλυθεί ή να αποσταθεροποιηθεί από μόνο του.
Από πού συνάγεται αυτό το συμπέρασμα; Το κράτος των Σκοπίων είναι εγγενώς ασταθές επειδή το 30% του πληθυσμού είναι Αλβανοί. Το ΝΑΤΟ είναι στρατιωτική συμμαχία των Αμερικανών. Η Ισπανία είναι στο ΝΑΤΟ και κινδυνεύει με διάλυση στο εσωτερικό της. Το Ηνωμένο Βασίλειο διενήργησε δημοψήφισμα αποσκίρτισης της Σκωτίας, ενώ βρέθηκε για δεκαετίες σε ένα είδος ψυχρού πολέμου με την Ιρλανδία. Καμία εσωτερική ασφάλεια δεν διασφαλίζει το ΝΑΤΟ. Μόνο συμμαχία διασφαλίζει έναντι κοινών εξωτερικών εχθρών. Και ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα μπορούσε να διαλυθεί ή να αποσταθεροποιηθεί από μόνο του.
Μύθος 7ος. Πρώτο μέρος.
Αν λυθεί ο αλυτρωτισμός, δεν μας ενοχλεί το όνομα.
Αλήθεια:
Το όνομα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού. Χωρίς το όνομα, ο αλυτρωτισμός σβήνει αυτομάτως. Αντίθετα, με το όνομα παραδεδομένο, ο αλυτρωτισμός παραμένει ζωντανός.
Το όνομα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού. Χωρίς το όνομα, ο αλυτρωτισμός σβήνει αυτομάτως. Αντίθετα, με το όνομα παραδεδομένο, ο αλυτρωτισμός παραμένει ζωντανός.
Μύθος 7ος. Δεύτερο μέρος.
Αν αλλάξουν Σύνταγμα, παύει ο αλυτρωτισμός.
Αλήθεια:
Είναι αδύνατον να παύσει ο αλυτρωτισμός δια παντός με μία απόφαση κάποιας κυβέρνησης σε μία δεδομένη στιγμή. Ταυτόχρονα, η αποδοχή της παράδοσης του ονόματος Μακεδονία είναι τελεσίδικη, οριστική και αμετάκλητη. Ο αλυτρωτισμός μπορεί να επανέλθει την επόμενη ημέρα. Η αποδοχή του συμβιβασμού ποτέ.
Είναι αδύνατον να παύσει ο αλυτρωτισμός δια παντός με μία απόφαση κάποιας κυβέρνησης σε μία δεδομένη στιγμή. Ταυτόχρονα, η αποδοχή της παράδοσης του ονόματος Μακεδονία είναι τελεσίδικη, οριστική και αμετάκλητη. Ο αλυτρωτισμός μπορεί να επανέλθει την επόμενη ημέρα. Η αποδοχή του συμβιβασμού ποτέ.
Μύθος 7ος. Τρίτο μέρος.
Το Σύνταγμα έχει αλλάξει το 1995. Δεν χρειάζεται αλλαγή Συντάγματος για να παύσει ο αλυτρωτισμός.
Αλήθεια:
Διατάξεις με αναφορές σε «όλους τους Μακεδόνες» υπάρχουν ακόμη στο Σύνταγμα των Σκοπίων. Δεν αφαιρέθηκαν όλες. Το ότι κάποιοι ψελλίζουν ότι δεν χρειάζεται αλλαγή Συντάγματος, παράγεται από την αδυναμία του Κοινοβουλίου να εγκρίνει αλλαγή Συντάγματος. Όμως αυτό είναι παράλογο, διότι το όνομα του κράτους ορίζεται στο Σύνταγμα (άλλωστε συχνά το αναφέρουμε ως το «Συνταγματικό τους όνομα»), πώς λοιπόν θα αλλάξει «Συνταγματικό όνομα» η χώρα, χωρίς να αλλάξει, έστω αυτό το στοιχείο, από το Σύνταγμα;
Διατάξεις με αναφορές σε «όλους τους Μακεδόνες» υπάρχουν ακόμη στο Σύνταγμα των Σκοπίων. Δεν αφαιρέθηκαν όλες. Το ότι κάποιοι ψελλίζουν ότι δεν χρειάζεται αλλαγή Συντάγματος, παράγεται από την αδυναμία του Κοινοβουλίου να εγκρίνει αλλαγή Συντάγματος. Όμως αυτό είναι παράλογο, διότι το όνομα του κράτους ορίζεται στο Σύνταγμα (άλλωστε συχνά το αναφέρουμε ως το «Συνταγματικό τους όνομα»), πώς λοιπόν θα αλλάξει «Συνταγματικό όνομα» η χώρα, χωρίς να αλλάξει, έστω αυτό το στοιχείο, από το Σύνταγμα;
Εκτός αυτού, η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει δημόσια υπηρεσία που να μην έχει αναρτημένους στους τοίχους χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», με ελληνικά εδάφη. Επίσης, στα βιβλία Ιστορίας γράφονται τραγελαφικά πράγματα που θρέφουν γενιές εκεί. Και ασφαλώς, όλα αυτά δεν αλλάζουν σε ένα απόγευμα.
Μύθος 8ος. Πρώτο μέρος.
Βασικά, αναγνωρίζουν ότι είναι Σλάβοι και δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες.
Αλήθεια:
Ασφαλώς υπάρχουν ορισμένοι που το ισχυρίζονται αυτό. Ο Γκεοργκιέφσκι, πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων, πήρε Βουλγαρική υπηκοότητα και από την Βουλγαρία γκρεμίζει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων σήμερα. Δεν είναι όμως όλοι έτσι. Άλλωστε, ο σφετερισμός της Ιστορίας δεν αφορά μόνο στους Έλληνες. Ονομάζουν «Μακεδονικούς χρόνους» αυτό που διεθνώς ονομάζεται «Ελληνιστικοί χρόνοι», θεωρούν «Μακεδόνισσα», πχ την Κλεοπάτρα κλπ. Τον τόνο τον δίνουν οι άλλοι. Βλέπε αγάλματα, ονόματα, επίσημη προπαγάνδα κλπ.
Ασφαλώς υπάρχουν ορισμένοι που το ισχυρίζονται αυτό. Ο Γκεοργκιέφσκι, πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων, πήρε Βουλγαρική υπηκοότητα και από την Βουλγαρία γκρεμίζει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων σήμερα. Δεν είναι όμως όλοι έτσι. Άλλωστε, ο σφετερισμός της Ιστορίας δεν αφορά μόνο στους Έλληνες. Ονομάζουν «Μακεδονικούς χρόνους» αυτό που διεθνώς ονομάζεται «Ελληνιστικοί χρόνοι», θεωρούν «Μακεδόνισσα», πχ την Κλεοπάτρα κλπ. Τον τόνο τον δίνουν οι άλλοι. Βλέπε αγάλματα, ονόματα, επίσημη προπαγάνδα κλπ.
Μύθος 8ος. Δεύτερο μέρος.
Θέλουν το όνομα Μακεδονία, όχι ως σύνδεση με την αρχαία Μακεδονία, αλλά γεωγραφικά. Άλλωστε κατοικούν στην Μακεδονία.
Αλήθεια:
Κατοικούν σε ποια Μακεδονία ακριβώς; Χρονικά δηλαδή ποια Μακεδονία; Αυτό που θεωρούν ως «Μακεδονία», και που μοιράστηκε στα τρία σημερινά κράτη της Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σκοπίων, είναι η έκταση τριών συγκεκριμένων Βιλαετίων κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αρχαία Μακεδονία ήταν αρκετά μικρότερη σε έκταση.
Κατοικούν σε ποια Μακεδονία ακριβώς; Χρονικά δηλαδή ποια Μακεδονία; Αυτό που θεωρούν ως «Μακεδονία», και που μοιράστηκε στα τρία σημερινά κράτη της Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σκοπίων, είναι η έκταση τριών συγκεκριμένων Βιλαετίων κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αρχαία Μακεδονία ήταν αρκετά μικρότερη σε έκταση.
Η ουσία είναι ότι το «Άνω Μακεδονία» είναι δόκιμος ιστορικός όρος, ο οποίος απαντάται από τον Ηρόδοτο στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, δηλαδή 150 χρόνια πριν τον Μέγα Αλέξανδρο. Το «Νέα Μακεδονία» ορίζει την χώρα ως τη σύγχρονη έκδοση της αρχαίας. Τα ονόματα αυτά έχουν ιστορική και όχι γεωγραφική χροιά. Το Βόρεια Μακεδονία αυτόματα εγείρει το ερώτημα των νοτίων και της ένωσης μαζί τους.
Δεν θα επέμεναν τόσο πολύ σε τέτοια ονόματα, αν δεν εκμεταλλευόταν την ιστορική βαρύτητα της αρχαίας Μακεδονίας. Αυτό είναι σαφές.
Μύθος 8ος. Τρίτο μέρος.
Το Βόρεια ή Άνω ή Νέα ή «Του Βαρδάρη» – Μακεδονία, είναι «σύνθετα ονόματα με γεωγραφικό προσδιορισμό».
Αλήθεια:
Όπως ειπώθηκε παραπάνω, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το «Μακεδονία» έχει εθνική χροιά, όχι γεωγραφική. Το ότι υπάρχει γεωγραφικός όρος, όχι απλώς δεν σημαίνει ότι το Μακεδονία γίνεται γεωγραφικός όρος, αλλά αντιθέτως ενισχύει το ότι το «Μακεδονία» έχει εθνικά χαρακτηριστικά. Οι «Άνω/Βόρειοι/Νέοι Μακεδόνες» είναι Μακεδόνες στην εθνότητα. Εμπεδώνει δηλαδή και επιβραβεύει την ύπαρξη Μακεδονικού έθνους, άρα του «Μακεδονισμού» τους.
Όπως ειπώθηκε παραπάνω, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το «Μακεδονία» έχει εθνική χροιά, όχι γεωγραφική. Το ότι υπάρχει γεωγραφικός όρος, όχι απλώς δεν σημαίνει ότι το Μακεδονία γίνεται γεωγραφικός όρος, αλλά αντιθέτως ενισχύει το ότι το «Μακεδονία» έχει εθνικά χαρακτηριστικά. Οι «Άνω/Βόρειοι/Νέοι Μακεδόνες» είναι Μακεδόνες στην εθνότητα. Εμπεδώνει δηλαδή και επιβραβεύει την ύπαρξη Μακεδονικού έθνους, άρα του «Μακεδονισμού» τους.
Ένα παράδειγμα, ίσως το μοναδικό, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προσδιορίζει το «Μακεδονία» ως γεωγραφικό όρο, είναι το «Σλαβομακεδονία». Σ’ αυτόν τον όρο, το Σλαβο- ορίζει το έθνος και το Μακεδονία- ορίζει την γεωφραφία. Και εδώ όμως, η παρανόηση είναι ανοιχτή.
Μύθος 9ος.
Δεν απειλούμαστε στρατιωτικά από τα Σκόπια. Είναι γελοία σκέψη.
Αλήθεια:
Αφ’ ενός, ο συνδυασμός δυνάμεων και συμμαχιών στο μέλλον δεν μπορεί να προβλεφθεί, όπως αναφέρθηκε και στην δήλωση των 6 το 1992.
Αφ’ ενός, ο συνδυασμός δυνάμεων και συμμαχιών στο μέλλον δεν μπορεί να προβλεφθεί, όπως αναφέρθηκε και στην δήλωση των 6 το 1992.
Αφ’ ετέρου, ας δεχθούμε ότι το επιχείρημα ευσταθεί, χάριν συζήτησης. Η πάνδημη άρνηση των Ελλήνων να αποδεχθούν τον συμβιβασμό της παράδοσης του ονόματος δεν άπτεται στρατιωτικής απειλής. Εσκεμμένη ή όχι, πρόκειται για παρανόηση. Η άρνηση των Ελλήνων έγκειται στην αίσθηση απώλειας ταυτότητας, στην αίσθηση απώλειας τμήματος της Ιστορίας. Όταν ο Έλληνας Μακεδόνας δεν θα μπορεί να δηλώνει ότι είναι Μακεδόνας, διότι δια της κυβέρνησής του θα έχει αναγνωρίσει έναν άλλο λαό ως «Μακεδόνες», αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα.
Μύθος 10ος.
Πρέπει να βρούμε λύση. Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία.
Αλήθεια:
(Αυτό θυμίζει λίγο Κύπρο 2004, αλλά τελικά η ένταξη στην ΕΕ έγινε παρά τις Κασσάνδρες).
(Αυτό θυμίζει λίγο Κύπρο 2004, αλλά τελικά η ένταξη στην ΕΕ έγινε παρά τις Κασσάνδρες).
Ξεχνάμε ότι η χώρα αυτή έχει δύο εθνικές συνιστώσες: Σλάβους και Αλβανούς. Ας σκεφτούμε τους Αλβανούς. Μας λένε ότι δεν δέχονται το Σλαβομακεδονία επειδή δεν είναι Σλάβοι. Μάλιστα. Σάμπως είναι Μακεδόνες; Όχι βέβαια. Όσο ξένο τους είναι το Σλαβο-κάτι, τόσο ξένο τους είναι και το Κάτι-Μακεδονία. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο.
Το 1992 δεν είχαν ούτε έναν Αλβανό βουλευτή. Σήμερα έχουν 4 κόμματα, 2 στην κυβέρνηση, το 1 έχει δικό του αντιπρόεδρο. Τα Αλβανικά είναι πλέον επίσημη γλώσσα της χώρας. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε λίγα χρόνια θα επιζητήσουν ένα όνομα κράτος ουδέτερο εθνικά, δηλαδή χωρίς κανέναν από τους όρους Σλαβο- ή Μακεδονία-, το οποίο κράτος αυτό θα έχει δύο εθνικές συνιστώσες. Αυτό συμβαίνει σήμερα με το Βέλγιο, που είναι όνομα κράτους απαρτιζόμενο από δύο εθνότητες με άλλα ονόματα.
Αυτό το ενδεχόμενο, αυτομάτως υποβαθμίζει το πρόβλημα από πρόβλημα αναζήτησης ονόματος σε κράτος-εθνότητα-γλώσσα (και άρα, παρουσία σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και γενικότερα διεθνείς σχέσεις), σε πρόβλημα αναζήτησης εσωτερικού ονόματος μίας εθνικής συνιστώσας.
Αυτό μας δίνει και τον κατάλληλο χρόνο, ώστε από τότε και μετά, να συνεχίσουμε εκείνο το πνεύμα του Μακεδονικού Αγώνα που δεν σκόπευε να «απελευθερώσει την Μακεδονία» (όπως κακώς νομίζουμε), αλλά σκόπευε να θυμίσει στους κατοίκους της Μακεδονίας ότι είναι Έλληνες και να τους αφυπνίσει καταλλήλως, όποια γλώσσα κι αν μιλάνε. Εξ ου και οι «Γραικομάνοι» (κατά τους Βουλγάρους) πληθυσμοί, οι οποίοι πολέμησαν όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες χωρίς να γνωρίζουν ελληνικά. Μακροπρόθεσμος στραγητικός στόχος είναι αυτός.
.
.
.
Ανδρέας Σταλίδης.
.
Σημείωση: είναι πιθανό να προστεθούν μύθοι ή πληροφορίες με νέες εκδόσεις. Η παρούσα έκδοση γίνεται στις 21/2/2018 στις 18.30 ώρα Ελλάδος.
Ποιος μισεί…τον ευεργέτη του;
Ας συλλογιστούμε το εξής σύνηθες, για τον ανθρώπινο βίο, «σκηνικό». Ξαφνικά η ζωή μας ανατρέπεται εξαιτίας ενός είτε λιγότερο, είτε περισσότερο επώδυνου γεγονότος που μας πλήττει είτε οικογενειακά, είτε προσωπικά, είτε επαγγελματικά, είτε οικονομικά, είτε ηθικά είτε και συνδυαστικά ακόμα σε σχέση με ορισμένα από τα προαναφερόμενα πλαίσια…
Τι κάνουμε τότε;; Προσφεύγουμε σε κάποιο ή κάποια προσφιλή πρόσωπα τα οποία εμπιστευόμαστε απόλυτα και τα οποία έχουμε πολλές φορές συνδράμει ηθικά και υλικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά κατά τον παρελθόντα χρόνο, χωρίς ουδέποτε να περάσει από το μυαλό μας ούτε η πιο τυπική σκέψη ανταποδοτικότητας στο ελάχιστο… και φυσικά ούτε η πιο μικρή υποψία προδοσίας της συναισθηματικής μας αφοσίωσης και της προσωπικής μας εμπιστοσύνης…
Και ιδού η απάντηση του προσώπου που πολλάκις ευεργετήθηκε από εμάς: όχι απλά στοιχειωδώς δεν μας συμμερίζεται ή προσπαθεί να δείξει την ελάχιστη κατανόηση, έστω και υποκρινόμενο, αλλά, προκειμένου να μας επιτείνει τον πόνο, μας κλείνει κάθε δίοδο οποιασδήποτε στοιχειώδους επικοινωνίας, πόσο μάλλον ελάχιστης ηθικής ή συναισθηματικής έστω στήριξης…, κοινώς «μας λακτίζει», ενώ εμείς μένουμε άναυδοι και συναισθηματικά ακόμα πιο φορτισμένοι, ερχόμενοι αναπόφευκτα αντιμέτωποι μ’ έναν έντονο ψυχικό πόνο που αδυνατεί να διαχειρισθεί ορθά η λογική μας σε συνδυασμό με την εμπειρία μας….
Μετά από λίγο ανακάμπτουμε συναισθηματικά, μέσω των μηχανισμών άμυνας την ύπαρξη και τον τρόπο ενεργοποίησης των οποίων συχνά οι ίδιοι αγνοούμε και τις περισσότερες φορές ζητούμε ή μάλλον προσφεύγουμε στη Θεία βοήθεια, υποσχόμενοι ότι θα γίνουμε έμπρακτα καλύτεροι άνθρωποι στο μέλλον… Και ιδού η άμεση ανταπόκριση και η επενέργεια της Θείας Πρόνοιας…
Εμφανίζεται ένα άτομο ή κάποια άτομα που ουδέποτε τα είχαμε ευεργετήσει, που ουδέποτε τους είχαμε δώσει «σημασία», που ουδέποτε είχαμε στοιχειωδώς επιδιώξει τον ελάχιστο κοινωνικό και διαπροσωπικό συσχετισμό μαζί τους και οι οποίοι, εντελώς αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη, μας συνδράμουν «λυτρωτικά»… Και όχι απλά μας συνδράμουν, αλλά μας στηρίζουν τόσο ανέλπιστα που αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όλη αυτή η δοκιμασία ίσως, τελικά, να ήταν για το καλό μας…, αφού, όχι απλά απομακρυνθήκαμε από ψεύτικους ανθρώπους – με τυπικά προσωπεία εξασφάλισης μικρότερων ή μεγαλύτερων κάθε φορά συμφερόντων – , αλλά, επιπλέον και κυρίως, μας δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσουμε αυθεντικούς ανθρώπους με ειλικρίνεια, δοτικότητα, μαχητικότητα και ήθος…
Τα πράγματα αποκαθίστανται σιγά-σιγά, εμείς έχουμε οικειοποιηθεί αναπόφευκτα με το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που μας ευεργέτησαν και όλα κυλούν ομαλά προς την πλήρη ανάταξη όλων των δεδομένων της εφησυχαστικής μας καθημερινότητας, τα οποία είχαν ανατραπεί…
Ωστόσο, προς απογοήτευσή μας και εντελώς απροσδόκητα, «κάτι» αρχίζει να μας ενοχλεί… Το πρόσωπο που μας ευεργέτησε δεν ήταν τόσο τέλειο όσο νομίζαμε.. Μας ενοχλεί «πάνω του» το α΄ το β΄ το γ΄…. στοιχείο ή χαρακτηριστικό! Η εικόνα του μας δημιουργεί μια κλιμακούμενη αρνητικά δυσαρέσκεια, ενώ οι αφορμές για διαπροσωπικές αντιπαραθέσεις και αψιμαχίες καθίστανται όλο και πιο συχνές μέσα στο πλαίσιο μιας διαγεγραμμένης πορείας απόλυτης σύγκρουσης και αντιπαράθεσης και μάλιστα με επιχειρήματα μη συγχωρούμενων λαθών του προσώπου ή των προσώπων των οποίων οι αρχές και το ηθικό τους υπόβαθρο μας έσωσαν σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής μας… Γιατί όμως;;; Τι συμβαίνει;;;
Δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε αγνώμονες, ούτε άδικοι, θεωρώντας ότι μέσω κάποιας ευγενούς χειρονομίας – έκφρασης φιλοφρόνησης…. «έχουμε βγάλει την υποχρέωση» όπως συνήθως λέγεται… Και για να εκφραστώ πιο απλά και ταυτόχρονα πιο ακραία… «Εσύ μου σώζεις τη ζωή ή με γλυτώνεις από διάφορους κινδύνους και ο ίδιος ή η ίδια προσωπικά με ένα υπέροχο τραπέζι (γεύμα ή δείπνο) που σου προσφέρω ή με ένα δώρο «συμψηφίζω» την υποχρέωση…». Πλέον, η μονόπλευρη σωτήρια προσφορά του ευεργέτη μας έχει γίνει μια αμοιβαία συναλλαγή που έχει χάσει και κάθε νόημα… για περαιτέρω συγχρωτισμό.
Άλλωστε έχουμε επιχειρήματα… Μου έκανες αυτό…, μου έκανες εκείνο… Εκείνη την ημέρα μου είπες αυτό και με πρόσβαλες ή μείωσες την αξιοπιστία της προσωπικότητάς μου και άλλα συναφή… Εκτός αυτού, δεν έπραξες το γ’, το δ’ κ.λ.π…. Τελειώσαμε… Η αγανάκτηση μας πνίγει….
Το εντελώς παράδοξο το οποίο ακολουθεί στο εν λόγω περιγραφόμενο «σκηνικό»» είναι ότι επιζητούμε μια «αυθόρμητη» ή και τυχαία συνάντηση ή επιδιώκουμε ασυναίσθητα ή και συνειδητά ακόμα να συγχρωτισθούμε με το πρόσωπο που κάποτε μας είχε τόσο βάναυσα απορρίψει, εάν και είχε ευεργετηθεί από εμάς και αρχίζουμε να του περιγράφουμε «τον πόνο μας», δηλαδή την απογοήτευση που βιώνουμε απ’ αυτόν που μας ευεργέτησε και μάλιστα αφηγούμενοι τα «μεταφραζόμενα» στο μυαλό μας ως ατυχή δεδομένα, αφού φυσικά έχει απέλθει πλέον η δύσκολη συγκυρία με την οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι….
Το πρόσωπο που μας είχε απορρίψει και μας είχε φερθεί απάνθρωπα και σκληρά, μας συμμερίζεται πλήρως τώρα, βρίσκει δίκαιο στα επιχειρήματά μας και κυρίως, λόγω της ουδετερότητάς του στην εν λόγω σχέση, μέσα από τις αφηγήσεις μας, επισημαίνει και άλλα τρωτά σημεία που είχαν διαφύγει της προσοχής μας και τα οποία θα πρέπει να μας «εξεγείρουν» περισσότερο έναντι του προσώπου που μας ευεργέτησε… «Ευτυχώς που μας τα επεσήμανε…», σκεφτόμαστε… Ακολούθως και οι δυο μαζί στρεφόμαστε κατά αυτού που μας έσωσε….
Μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά εμείς αισθανόμαστε ότι έχουμε δίκαιο. Μπορεί να μας έσωσε το συγκεκριμένο πρόσωπο τότε, τη δύσκολη συγκυρία όπου όλοι οι άλλοι μας εγκατέλειψαν, αλλά …, τώρα η συμπεριφορά του είναι «ενοχλητική» και τα επιχειρήματά μας βασίζονται σε αντικειμενικά στοιχεία, του τύπου «με στραβοκοίταξε ο σκύλος του και μου νιαούρισε περίεργα η γάτα του» !!!
Ο πρώην ευεργέτης «απορρίπτεται» από τον διαπροσωπικό μας ορίζοντα, πολλές φορές σχολιάζεται και συκοφαντείται και εμείς αγκαλιάζουμε το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που είχαν ευεργετηθεί από εμάς, αλλά όταν, για μια και μόνο φορά, προσφύγαμε σε αυτά, μας φέρθηκαν με ασύλληπτη σκληρότητα…. «Δεν βαριέσαι», «ας τα ξεχάσουμε όλα» – τους συγχωρούμε – «άνθρωποι είναι…». «Ίσως δεν είχαν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης μας, ίσως αντιμετώπιζαν κάποια δικά τους προβλήματα το δεδομένο χρονικό διάστημα…, ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία στη σχέση ή στη φιλία μας ή στην κοινωνική μας συναναστροφή…, τώρα, άλλωστε, που όλα στην καθημερινότητά μας ανέκτησαν την προηγούμενη (φαινομενική) τους ισορροπία…».
Απίστευτο… και όμως τόσο συχνά διαπραττόμενο…
Γιατί συγχωρούμε αυτόν που εντελώς άπονα «μας εγκατέλειψε στην τύχη μας» και αδιαφόρησε πλήρως την ώρα της μέγιστης ανάγκης μας και στρεφόμαστε εναντίον αυτού που μας ευεργέτησε και αναπόφευκτα οικειοποιήθηκε μαζί μας μέσω μιας ουσιαστικής διαπροσωπικής σχέσης που δεν βασίζεται σε τυποποιημένες μορφές συμπεριφοράς συχνά υποκριτικής, αλλά στην αυθεντικότητα των συναισθημάτων και στην ανεπιτήδευτη γενναιοδωρία;;;
Γιατί αυτήν την οικειοποίηση τη μεταφράζουμε σε εχθρικότητα και μάλιστα μέσω ανόητων αφορμών;;;
Τι μας ενοχλεί τελικά; ο διαφορετικός τους χαρακτήρας; η δύναμη και η πηγαία θέληση να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους, χωρίς προηγουμένως να έχουν υπολογίσει τα ενδεχόμενα οφέλη και τις αντίστοιχες απώλειες από μια τέτοια ενέργεια;;; Οι απόψεις πολλές και οι απαντήσεις διάφορες, μέσα από το πρίσμα διαφορετικών επιστημονικών προσεγγίσεων και επιχειρημάτων ηθικής, ψυχολογικής – ψυχιατρικής, κοινωνιολογικής και θρησκευτικής ερμηνείας…
Μήπως, τελικά, αυτό το μεγαλείο που αποπνέουν οι δοτικοί συνάνθρωποί μας, όντας ευγενείς και γενναιόδωροι συναισθηματικά αγγίζει τις εσωτερικές μας ανασφάλειες;
Μήπως αισθανόμαστε αδύναμοι και ελλειμματικοί, θεωρώντας ότι στερούμαστε της εσωτερικής ικανότητας και της ψυχικής δύναμης να προσφέρουμε αντίστοιχα και εμείς…. κάτι τόσο όμορφο, τόσο τρυφερό, τόσο σωτήριο, τόσο άυλο και όμως τόσο λυτρωτικό, ευγενές και μοναδικό;;;
Μήπως δεν έχουμε δυστυχώς συνειδητοποιήσει ότι όλοι μας διαθέτουμε χαρίσματα και ικανότητες, οι οποίες δεν συνιστούν συγκρινόμενα – ανταγωνιστικά μεγέθη κοινωνικής προβολής – επιβολής, ενώ, ταυτόχρονα, σκιαγραφούν το μεγαλείο της μοναδικής μας προσωπικότητας, το οποίο οι ίδιοι «κατασπαράζουμε» υιοθετώντας ατυχώς τα προβαλλόμενα πρότυπα στάσης ζωής και υλικού ευδαιμονισμού, τα οποία αναιρούν κάθε θετική μας προαίρεση, «εκμηδενίζουν» κάθε αγνό μας συναίσθημα και κάθε πρόθεση δημιουργικότητας και αναζήτησης της ευχαρίστησης κάθε στιγμή της ζωής μας που δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω, εγκλωβίζοντάς μας στην περιδίνηση των παθών μας και μόνο;;;
Ερωτήματα που ο καθένας και η καθεμία από εμάς θα πρέπει να θέσει με πολύ αυστηρότητα προς τον εαυτό του/της, αντίστοιχα.
Την επόμενη φορά που θα νιώσουμε θυμό ή απογοήτευση ενθυμούμενοι κάποια γεγονότα ή «ελαττώματα» – ανόητες αφορμές σε σχέση με το πρόσωπο που μας ευεργέτησε, όταν όλοι οι άλλοι προέβαλαν λογικοφανή επιχειρήματα αποχής από κάθε στοιχειώδη έννοια ανθρώπινης συμπόνιας ή επικαλούνταν ευφάνταστες δικαιολογίες ή επέδειξαν παράλογη αναλγησία, ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ότι συχνά φαντάζει «άψογο»… οτιδήποτε στέκεται μακριά μας και είναι απρόσιτο στην ουσία του…
Όποιος αυθόρμητα και ασυναίσθητα και χωρίς δεύτερη σκέψη μας παρέχει μαθήματα ηθικής ανωτερότητας θα πρέπει, τουλάχιστον, να του αποδίδουμε τον πρέποντα σεβασμό και την αντίστοιχη ευγνωμοσύνη, εάν δεν θέλουμε να απολέσουμε κάθε έννοια αυτοσεβασμού και να στερηθούμε συνειδητά κάθε ευκαιρία θετικού παραδειγματισμού και προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, που δεν στηρίζεται στην ωμότητα μιας εμπορικής συναλλαγής, καμουφλαρισμένης ως κοινωνικής ή φιλικής συναναστροφής, η οποία, αλλοίμονο, σπάνια φέρει το χαρακτήρα της αμφίδρομης πορείας (επί ίσοις όροις), αλλά στην ουσία της υποκρύπτει τη στυγνή εκμετάλλευση της μιας ανθρώπινης οντότητας από την άλλη… σε κάθε εποχή, σε κάθε κοινωνικό συσχετισμό, σε κάθε επαγγελματικό χώρο, σε κάθε ηλικιακό στάδιο…
Άλλωστε, μια απλή αναζήτηση της ετυμολογίας της λέξης «ευεργέτης» θα μας λύσει εύκολα όλες τις απορίες: ευ+ έργον= το καλό έργο!
***
Νατάσα Κοντολέτα
Πηγή: filologikos-istotopos
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Ανάμεσα στους «πρωταγωνιστές» της διαφθοράς, στη Δύση, βρίσκεται η Ελλάδα.
Το Business Insider ανέλυσε τα τελευταία στοιχεία της Διεθνούς Διαφάνειας, καταρτίζοντας τη λίστα των δυτικών χωρών που είχαν τη χειρότερη βαθμολογία σε αυτό τον τομέα.
Η Διεθνής Διαφάνεια βαθμολογεί τις χώρες με άριστα το 100- συγκεντρώνοντας στοιχεία από επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και οργανώσεις πολιτών- κάτι που σημαίνει ότι όσο χαμηλότερη είναι η βαθμολογία, τόσο πιο διεφθαρμένο είναι ένα κράτος.
Η Ελλάδα, στη λίστα του Business Insider, βρίσκεται στη 13η θέση, ισοβαθμώντας με τη Ρουμανία. Η πιο διεφθαρμένη χώρα της Δύσης θεωρείται το Μεξικό, με την Ουκρανία και την ΠΓΔΜ να ακολουθούν.
Οι πιο διεφθαρμένες χώρες της Δύσης:
1. Μεξικό -29
2. Ουκρανία -30
3. ΠΓΔΜ -35
4. Βοσνία Ερζεγοβίνη -38
=4. Αλβανία -38
6. Κόσοβο -39
7. Τουρκία -40
8. Σερβία -41
9. Βουλγαρία -43
10. Λευκορωσία -44
11. Ουγγαρία -45
12. Μαυροβούνιο -46
13. Ρουμανία -48
=13. Ελλάδα -48
15. Κροατία -49
16. Σλοβακία -50
=16. Ιταλία -50
2. Ουκρανία -30
3. ΠΓΔΜ -35
4. Βοσνία Ερζεγοβίνη -38
=4. Αλβανία -38
6. Κόσοβο -39
7. Τουρκία -40
8. Σερβία -41
9. Βουλγαρία -43
10. Λευκορωσία -44
11. Ουγγαρία -45
12. Μαυροβούνιο -46
13. Ρουμανία -48
=13. Ελλάδα -48
15. Κροατία -49
16. Σλοβακία -50
=16. Ιταλία -50
Πηγή: Αυτές είναι οι πιο διεφθαρμένες δυτικές χώρες -Σε ποια θέση βρίσκεται η Ελλάδα | iefimerida.gr
22/02/2018@4:00
Στην ευρύτερη περιοχή των Βαγίων
Βοιωτία: Συνελήφθησαν κυνηγοί επειδή τους έκλεψαν τα όπλα
«Ξινό» βγήκε το κυνήγι της τσίχλας σε δυο κυνηγούς που είχαν πάει με το αυτοκίνητό τους στην ευρύτερη περιοχή των Βαγίων Βοιωτίας, καθώς τα όπλα τους έκαναν φτερά μέσα από το όχημα και οι ίδιοι βρέθηκαν στα κρατητήρια, κατηγορούμενοι για πλημμελή φύλαξη οπλισμού!
Οι δυο φίλοι από το Αιγάλεω είχαν παρκάρει το αυτοκίνητο κοντά σε έναν κεντρικό δρόμο και επέστρεψαν όταν τελείωσαν το κυνήγι. Άφησαν τα κυνηγετικά όπλα τους στο πορτ μπαγκάζ και ξεκίνησαν να ψάχνουν στον κυνηγότοπο για θηράματα που είχαν χτυπήσει, αλλά δεν τα είχαν βρει. Όταν ξαναγύρισαν στο όχημα, όμως, τους περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη καθώς βρήκαν ορθάνοιχτο το πορτ μπαγκάζ και τα όπλα άφαντα.
Οι κυνηγοί ειδοποίησαν την Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή, άνδρες της οποίας τους συνόδευσαν στο αστυνομικό τμήμα Αλιάρτου όπου υπέβαλαν καταγγελία για την κλοπή.
Όμως, συνελήφθησαν οι ίδιοι επειδή δεν είχαν φροντίσει να τα ασφαλίσουν! Πάντως, ήταν η δεύτερη διάρρηξη αυτοκινήτου κυνηγών μέσα σε μια εβδομάδα και όλα δείχνουν ότι στην περιοχή δρα οργανωμένη σπείρα, γι’ αυτό οι θηροφύλακες έχουν εντείνει τις περιπολίες τους.
Όμως, συνελήφθησαν οι ίδιοι επειδή δεν είχαν φροντίσει να τα ασφαλίσουν! Πάντως, ήταν η δεύτερη διάρρηξη αυτοκινήτου κυνηγών μέσα σε μια εβδομάδα και όλα δείχνουν ότι στην περιοχή δρα οργανωμένη σπείρα, γι’ αυτό οι θηροφύλακες έχουν εντείνει τις περιπολίες τους.
Όταν ο Νίκος Μαχλάς δίδαξε συρτάκι στους Ολλανδούς
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ανοίγει το χρονοντούλαπο της ιστορίας και θυμίζει την απίστευτη ιστορία του Νίκου Μαχλά, που κατάφερε κάτι μοναδικό στην καριέρα του.
|
21
|
SHARES
Τι μπορεί να σκέφτονται όσοι έζησαν -και ζουν ακόμα, μέσα από τις άσβεστες μνήμες- στον γαλαξία των αστέρων, σ’ αυτό τον υπέροχο κήπο του ποδοσφαίρου, γεμάτο από συγκινητικές ιστορίες; Και τι είναι αυτό που τους κάνει να νιώθουν ευλογημένοι;
Γιατί δεν είναι μόνο η δόξα, τα χρήματα, οι επιτυχίες, οι συγκλονιστικές εμπειρίες, δυο και τρεις ζωές μαζί. Είναι οι ανεξίτηλες στιγμές που τους χάραξαν για πάντα, αυτές που τους έκαναν να κλάψουν από ευτυχία, κουβαλώντας τες για το υπόλοιπο το βίου τους.
Κι αλήθεια, όταν ο Νίκος Μαχλάς -εκλεκτό μέλος αυτού του γαλαξία- αγναντεύει από το μπαλκόνι του, που τρέχει συχνά ο λογισμός του; Προφανώς στο… προφανές, από το οποίο συμπληρώνονται ήδη είκοσι χρόνια, για κείνον σαν χτες, το ίδιο και για τον υπογράφοντα, που έζησε δίπλα στο ‘κοπέλι’ μια μοναδική εμπειρία, απ’ αυτές που χαρακτηρίζονται αλησμόνητες.
Πριν είκοσι χρόνια λοιπόν ο Μαχλάς, ‘παιδί’ του Γκέραρντ, γινόταν πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη με 34 γκολ σε 32 ματς, αδιανόητο. Κι όχι με κάποιο μεγαθήριο αλλά με τη φανέλα της ταπεινής Φίτεσε.
Εκεί λοιπόν, στο ιστορικό Άρνεμ με τη γέφυρά του, στου αετού (Arnu) το σπίτι (heem), ο αετός από την Κρήτη έκανε μια πτήση που συζητήθηκε σε όλη την Ευρώπη και τελικά προκάλεσε ένα ακόμα ιστορικό γεγονός την αμέσως επόμενη χρονιά: τη μεταγραφή του στον Άγιαξ αντί 8,6 εκατομμυρίων ευρώ, μια από τις ακριβότερες μεταγραφές στην ιστορία του Αίαντα.
Πώς να φανταζόταν τότε που έτρεχε στις αλάνες της Νέας Αλικαρνασσού, ότι κάποτε μια τόσο μεγάλη ομάδα θα ανοίξει τη μπάνκα της για να τον εντάξει στη δύναμή της, δίπλα στον σπουδαίο Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς;
Και ποιος να φανταζόταν ότι σε 92 παιχνίδια με τη φανέλα της Φίτεσε θα έβαζε 60 γκολ, κι άλλα 38 με τη φανέλα του Άγιαξ; Ούτε ο Γκέραρντ που τον ανακάλυψε και ποντάρισε ότι κάποτε θα γίνει σπουδαίος. Και το πίστευε ο Ολλανδός, που τον έβαλε να παίξει για πρώτη φορά σε ένα παιχνίδι στην Ξάνθη (Φεβρουάριος 1991), με τον Μαχλά να είναι ακόμα στα 17 του και να πονάει το στομάχι του από το άγχος.
Αλλά πέρα κι από τα 98 γκολ στην Ολλανδία, ο σταυραετός του ΟΦΗ -με 48 γκολ πριν μετακομίσει στη χώρα του Κρόιφ- έχει να θυμάται κι άλλα πράγματα, αυτά που μου έφεραν δάκρυα στα μάτια.
Καλά, έχεις ιδέα τι γίνεται στο Άρνεμ κάθε Κυριακή με τον Μαχλά; Ή έχετε μεσάνυχτα εκεί στην πατρίδα;
μου είπε ένας φίλος που έμενε στο Άμστερνταμ.
Όπλα, μπαλάσκες λοιπόν και δρόμο για το Άρνεμ, πάνω στον ποταμό Νέντεράιν, με τα δεκαπέντε πάρκα τριγύρω!
Έφτασα στο γήπεδο -ντέρμπι με την Αϊντχόφεν- μιάμιση ώρα πριν το παιχνίδι, και, η αλήθεια είναι, σιχτίριζα το φίλο μου και την πληροφορία του. Γιατί μέχρι και δέκα λεπτά πριν την έναρξη δεν είχε γίνει τίποτα το αξιοσημείωτο. Τίποτα. Νεαροί που έπιναν μπίρες, γιαγιάδες που έτρωγαν ποπ κορν, μουστακαλήδες που κατάπιναν λουκάνικα και ρουφούσαν τρομερές ποσότητες μπίρας, ε, και;
Μέχρι που ξεκίνησε ο… σεισμός όταν τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν τις συνθέσεις. Με το που αναφέρθηκε το όνομα του Νίκου Μαχλά -τελευταίο για ευνόητους λόγους- ξεκίνησε να παίζει ο Ζορμπάς του Μίκη και ξαφνικά ξεπρόβαλαν εκατοντάδες ελληνικές σημαίες. Τις κρατούσαν Ολλανδοί που χόρευαν συρτάκι. Χιλιάδες άνθρωποι να χορεύουν συρτάκι και να κουνάνε στο ρυθμό του τις γαλανόλευκες, ένα όνειρο μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου.
Ο Μαχλάς τους χειροκρότησε, κι όταν σταμάτησε η μουσική, όλο το γήπεδο φώναζε ρυθμικά το όνομά του, αλλάζοντας τον τόνο. Χαλάλι.
”Νίκος Μάχλας” αυτοί, κλάμα εμείς, που ζούσαμε κάτι μοναδικό και όντως άγνωστο ως τότε στην Ελλάδα.
Και σε κάθε γκολ του ”Μάχλα”, ξανά συρτάκι τα μεγάφωνα, ξανά ”Μάχλας” η εξέδρα, χαλασμός κυρίου.
Ζω ένα όνειρο! Πώς μπορώ να το ξεχάσω αυτό ποτέ στη ζωή μου;
μου είπε λίγη ώρα αργότερα, όταν με περίμενε στα αποδυτήρια.
Κι ήταν τέτοια η λατρεία του κόσμου, που κάναμε μιάμιση ώρα να βγούμε από το γήπεδο. Όσο κράτησε το παιχνίδι. Ήθελαν όλοι να τον αγκαλιάσουν, να φωτογραφηθούν μαζί του, να τον κεράσουν κάτι.
Ακόμα και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, το ίδιο θα συνέβαινε αν έκανε μια βόλτα στα σοκάκια του Άρνεμ, την ιστορική γέφυρα του Τζον Φροστ, την Πύλη του σπαθιού, τον Ανεμόμυλο, το Δημαρχείο.
Μήπως να τον στέλνει εκεί κάθε Μάιο το Υπουργείο Τουρισμού; Θα διπλασιάσει τα ταξίδια των Ολλανδών στην Ελλάδα!
Αυτός ο σταυραετός της Αλικαρνασσού έχει μνήμες για όλη του τη ζωή. Γιατί όλα περνούν, αλλά αυτές, οι θύμησες, μένουν για πάντα για να χαϊδεύουν τις ψυχές και να ζεσταίνουν τις καρδιές…
(Φωτογραφία: Eurokinissi.gr)
Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Έθνος της Κυριακής 18 Φεβρουαρίου
Στους δρόμους της Γκιώνας
Η αποθήκευση ζωοτροφών σε μεγάλες ποσότητες για τις ανάγκες των κτηνοτρόφων, δημιουργεί μια άλλη εφοδιαστική αλυσίδα με διαφορετικά χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες. «Τα logistics των κτηνοτρόφων» ξεκινούν από τους κάμπους και τα χωράφια, όχι από ΒΙΠΕ ή αποθήκες.
Εδώ συγκεντρώνονται τα προϊόντα για τη συσκευασία των οποίων πηγαίνουν σε αυτά οι μηχανές και όχι το αντίθετο. Αλλά και ο προγραμματισμός των φορτώσεων, των μεταφορών και των παραδόσεων δεν έχει να κάνει με τα μέσα – ανυψωτικά μηχανήματα, φορτηγά κ.α. – αλλά με τον καιρό ή καλύτερα με την πρόγνωσή του.
Ξεχωριστή επίσης πρόκληση αποτελεί η επιλογή του δρομολογίου, αφού ο οδηγός του φορτηγού έχει κάθε λόγο να μη συμβουλεύεται το GPS. Προφανώς γνωρίζει καλύτερα την προσβασιμότητα των δρόμων και τη δυσκολία διέλευσής τους, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες.
Μεταφέροντας άχυρα στα ορεινά της Φωκίδας
Η μεταφορά άχυρων σε ορεινές περιοχές είναι από τις πιο συνηθισμένες τους θερινούς μήνες καθώς οι κτηνοτρόφοι πρέπει να αποθηκεύσουν δεκάδες τόνους για να έχουν τροφή τα ζώα τους το χειμώνα.
Η κοπή και το μάζεμά τους γίνεται στα χωράφια του κάμπου και έπειτα αναλαμβάνουν έργο τα φορτηγά μεταφέροντάς τα σε ποιμνιοστάσια και φάρμες. Ένα από αυτά τα φορτηγά ανήκει στον Πέτρο Κοτσίκη από το χωριό Λευκαδίτι με τον οποίο ταξιδεύουμε από τον Μπράλο μέχρι το χωριό Κάλλιο, στην τεχνητή λίμνη Μόρνου στο κέντρο του νομού Φωκίδας.
Παράλληλα, το οδοιπορικό αυτό αποτελεί οδηγό για όσους ακολουθούν τη διαδρομή Μπράλος- Αντίρριο καθώς σε περίπτωση που χρησιμοποιούν GPS τότε πιθανόν να τους εμφανίσει ως προτεινόμενη διαδρομή αυτή μέσω της Συκιάς-Λιδωρίκι απόστασης 145 χλμ., η οποία είναι η συντομότερη κατά πέντε χιλιόμετρα σε σχέση με αυτή μέσω Ιτέας.
Όπως εξηγούμε πιο κάτω, η συγκεκριμένη διαδρομή είναι χρονοβόρα, με μεγαλύτερη επικινδυνότητα και φυσικά απαγορευτική για επικαθήμενα και συρόμενα, τα οποία δεν μπορούν να περάσουν από τις στενές στροφές του χωριού Συκιά.
Blue sky
Αστυνομία και κοινωνία
