Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Χρόνης Μίσσιος: Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται

Από

 dinfo

 –

Νοέ 5, 2017

«Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;
Χρόνης Μίσσιος: Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.
Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;
Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε…  κατάλαβες;
Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείοδολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. 
Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…
Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ’ αφήσαμε, γι’ αυτό το αύριο,που δεν θα ‘ρθει ποτέ…
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:
Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας. 
Όμως, τ’ αφήσαμε για αύριο. 
Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.
Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε!
Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. 
Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!
Διότι, αυτός είναι θάνατος!
Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.
Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει…
Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το «όχι», με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.
Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;
«Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει»…
Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε. 
Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια…»
«Ο Χρόνης Μίσσιος διαβάζει Χρόνη Μίσσιο», απόσπασμα από την ενότητα «Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται». Απομαγνητοφώνηση: Κρυσταλία Πατούλη
Δημοσιεύτηκε στισ

Θανάσης Σκορδάς: Απαιτείται οικονομικός πατριωτισμός

Γράφει ο Θανάσης Σκορδάς*
Θανάσης Σκορδάς: Απαιτείται οικονομικός πατριωτισμός

 05/15/2018Άρθρα

Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να βλέπουμε και να εστιάζουμε την προσοχή μας στο επείγον, κι όχι στο σημαντικό. Έτσι, τον τελευταίο καιρό όλη η πολιτική συζήτηση  εξαντλείται γύρω από την έξοδο από τις μνημονιακές συμβάσεις.

Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι αυτό, αλλά η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας. Το πρόβλημα της χώρας σήμερα λύνεται μόνο αν όλοι μας κι ο καθένας μας ξεχωριστά, αποφασίσουμε ν’ αλλάξουμε το αναπτυξιακό υπόδειγμα και να μην το βάλουμε κάτω.  Να γίνουμε εμείς η αλλαγή που ζητάμε, και μετά να τ’ αλλάξουμε όλα, όσα μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση: δομές, συνήθειες, πρακτικές, πρόσωπα.

Κοντολογίς: Πάθος για την Ελλάδα.

Διότι όποτε η Ελλάδα βρέθηκε σε αντίστοιχη κατάσταση, σώθηκε μόνον όταν οι Έλληνες έβαλαν πριν και πάνω απ’ όλα τον πατριωτισμό τους. Αυτό χρειαζόμαστε και σήμερα: Έναν νέο Πατριωτισμό, που θα δίνει νόημα και υπόσταση στην καθημερινή μας ζωή. Σήμερα, πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται ώστε η Ελλάδα να επανακτήσει κύρος στην διεθνή σκηνή. Πολιτική, επιστημονική και επιχειρηματική. Πατριώτης είναι αυτός που εργάζεται για να χτίσουμε μια ανταγωνιστική οικονομία της παραγωγής και της εξωστρέφειας, διότι στον πυρήνα του προβλήματος δεν είναι το χρέος αλλά η απουσία πελατών. Πατριώτης είναι αυτός που συμβάλλει δημιουργικά στην διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και στην ενίσχυση της πολιτιστικής ανάπτυξης.
Προϋπόθεση αυτού του νέου Πατριωτισμού, είναι η Ατομική και Συλλογική Αυτοπεποίθηση. Η Ελλάδα, όποτε εμπιστεύεται τις δυνάμεις των πολιτών της, μεγαλουργεί.  Απέναντι στην μιζέρια και τον απομονωτισμό αντιτάσσουμε την πίστη στις δυνατότητές μας. Η προσπάθεια αυτή, όμως, για να επιτύχει, πρέπει να εξελιχθεί με προσοχή και περίσκεψη: Ποιοι θα γίνουν οι φορείς της μετάβασης στο Αύριο, της Νέας Εθνικής Αυτοπεποίθησης; Αναμφίβολα, δεν μπορεί να είναι αυτοί οι οποίοι οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση.

Τέσσερις είναι οι κατηγορίες ανθρώπων που μπορούν να αναλάβουν το μεγάλο έργο της υπέρβασης της κρίσης:

Οι άνθρωποι που εργάζονται σε επιχειρήσεις που παράγουν και εξελίσσονται, είναι προνομιακοί φορείς αυτής της νέας Εθνικής Αυτοπεποίθησης. Πρόκειται για τους επιχειρηματίες που δεν εξαρτώνται από ανάρμοστες σχέσεις με το δημόσιο. Που ασκούν με σεμνότητα το Κοινωνικό τους Καθήκον. Εξίσου προνομιακοί φορείς είναι τα στελέχη, οι συνεργάτες και όσοι καθ’ οιονδήποτε επαγγελματικό τρόπο εμπλέκονται με τέτοιες επιχειρήσεις.
Άνθρωποι που σέβονται την εργασία τους, διότι αυτή συνεισφέρει στο κοινωνικό σύνολο και εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο για τις οικογένειες τους… Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους των επιχειρήσεων, τη χώρα θα αναδιατάξουν οι Ελληνίδες κι οι Έλληνες των επιστημών, της έρευνας, της διανόησης, της πνευματικής αναζήτησης. Μαζί κι εκείνοι που έκαναν τη δική τους, σιωπηλή επανάσταση στον πρωτογενή τομέα, και πηγαίνουν την αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα πολλά βήματα μπροστά, αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες, αντί να τις φοβούνται. Ακόμα, μπροστά θα μας πάνε όσοι δημόσιοι υπάλληλοι εμφορούνται από αίσθημα καθήκοντος και κάνουν τη δουλειά τους όσο καλύτερα μπορούν, παραβλέποντας τα αντικίνητρα που υπάρχουν.
Φυσικά, η προσπάθεια αυτή δεν θα εξελιχθεί χωρίς δυσκολίες. Αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να πω, είναι ότι η προσπάθεια μας θα πετύχει, στο βαθμό που είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, κάθε ανασταλτική δύναμη που θα βρει στο δρόμο της… Τα κατεστημένα συμφέροντα, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν βάλει το χέρι τους στην τσέπη μας, δεν θα ανεχθούν να χάσουν τα προνόμια τους χωρίς να δώσουν μάχη. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ή θα καταρρεύσουμε ως χώρα, ως κοινωνία, ως άτομα, ή θα δώσουμε τον αγώνα, για τον οποίο σας μίλησα.

* Ο Αθανάσιος Σκορδάς είναι πρ. Υφυπουργός Ανάπτυξης και Πρόεδρος του Think Tank «Ριζοσπαστική Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση & Ανασυγκρότηση, ΡΕΥ.Μ.Α.


Δημοσιεύτηκε στισ
Πυκνώνουν τα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο για τις αρνητικές προοπτικές της τουρκικής οικονομίας. Για «διαδικασια χρεοκοπίας που έχει ήδη ξεκινήσει» κάνει λόγο γερμανός οικονομολόγος στην εφημερίδα Neue Zurcher Zeitung, ενώ το Bloomberg προειδοποιεί ότι οι ξένοι επενδυτές εμφανίζονται όλο και πιο αρνητικοί στο ενδεχόμενο μίας νέας νίκης Ερντογάν.
«O Eρντογάν δεν θα αργήσει να επιβάλει capital controls και να επιδιώξει ανάπτυξη με χαμηλά επιτόκια, πράγμα που σημαίνει de facto χρεοκοπία. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Ευρώπης έχουν μεγάλη έκθεση στην Τουρκία και θα πρέπει να προστατευτούν», σημειώνεται στο ίδιο δημοσίευμα.
Επιπλέον, το πρακτορείο Bloomberg εκτιμά ότι είναι η πρώτη φορά που οι επενδυτές δεν εμφανίζονται ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι από την προοπτική μιας ακόμη εκλογικής νίκης του Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογαν. Οι ρευστοποιήσεις στο τουρκικό χρηματιστήριο έχουν αυξηθεί ενόψει των εκλογών και η ισοτιμία της λίρα καταγράφει ιστορικά χαμηλά, ενώ οι αποδόσεις των μακροπρόθεσμων ομολόγων έχουν ανοδική πορεία, σημειώνεται.
Οι διαβεβαιώσεις περί του πραγματισμού του Ερντογαν στα οικονομικά ζητήματα έχουν αντικατασταθεί από φόβους ότι η εμμονή του στην ανάπτυξη καθηλώνει την οικονομία. Ο Τούρκος πρόεδρος δεν υποχωρεί από την εφαρμογή λαϊκιστικών πολιτικών. Η τουρκική οικονομία αναπτύχθηκε ταχύτερα της κινεζικής το 2017, παρά τις προειδοποιήσεις αναλυτών ότι οι ρυθμοί αυτοί δεν είναι ούτε υγιείς, ούτε βιώσιμοι.
Τα μέτρα δημοσιονομικών κινήτρων που ανακοινώθηκαν πρόσφατα ήρθαν να εντείνουν τις ανησυχίες. Οι επενδυτές εκτιμούν ότι η νομισματική πολιτική είναι υπερβολικά χαλαρή για να υποστηρίξει τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών δεν είναι βιώσιμο και η αποστροφή του Eρντογαν για τα υψηλά επιτόκια εμποδίζει την κεντρική τράπεζα να τιθασεύει τον διψήφιο πληθωρισμό. Η αβεβαιότητα δεν περιορίζεται στην οικονομία. Η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από τους παραδοσιακούς Δυτικούς συμμάχους της, παραμένει υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης και η αυταρχική διακυβέρνηση του προέδρου τον αποξενώνει από την Γερμανία και τις ΗΠΑ. Για ορισμένους, η μόνη ελπίδα είναι να αλλάξει πορεία η κυβέρνηση του Ερντογαν, καταλήγει το Bloomberg .
Δημοσιεύτηκε στισ
  • Libération  
    Ρέντσο Πιάνο/ Γιατί τον «δικάζουν» οι Γάλλοι;
    Σε άλλους μοιάζει με αεροδρόμιο, σε άλλους με έδρα πιστωτικού ιδρύματος. Με 38 ορόφους, 90 αίθουσες και 24 χιλιόμετρα διαδρόμων όπου μπορούν να πηγαινοέρχονται 9.000 άνθρωποι, το νέο δικαστικό μέγαρο του Παρισιού «είναι ο ναός του υπερθετικού βαθμού» όπως γράφει η Libération. Ένα τεράστιο έργο, στην υπηρεσία της «Δικαιοσύνης του 21ου αιώνα», με κόστος ρεκόρ 2,35 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αλλά, ήδη, το γυάλινο κτίριο που σχεδίασε ο Ρέντσο Πιάνο γίνεται στόχος πολλών επικρίσεων: τεχνικά προβλήματα, περιορισμός της πρόσβασης στο κοινό, γκρίνια για τα «γυάλινα κλουβιά»…
    Καταρχάς πολλοί βρίσκουν το κτίριο «αποστειρωμένο» ή ακόμη και «απάνθρωπο»: περισσεύουν οι ταμπέλες προσανατολισμού, αλλά λείπουν τα δικαστικά σύμβολα. «Αυτοί είναι οι κώδικες ενός εμπορικού κέντρου, όχι ενός δικαστικού μεγάρου. Αν ο διάδικος αισθάνεται πελάτης σε αυτό το δικαστήριο, τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα», διαμαρτύρεται δικαστής. Πέρα όμως από το ντεκόρ, είναι και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που ενοχλούν: ένοπλες αστυνομικές περιπολίες, έρευνες σε όλες τις σακούλες, συνεχείς έλεγχοι, περιορισμένη επισκεψιμότητα … «Είναι συνολικά ένα εχθρικό κτίριο, ακόμη και για εμάς», συνεχίζει ο δικαστής.
    Το τελευταίο επίδικο της έντασης; Αυτοί οι «ιδιότροποι συναγερμοί» μεταξύ των πολλών ελέγχων. «Η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να γίνει μια ‘παγιδευμένη’ δικαιοσύνη στην οποία θα φοβόμαστε τον διάδικο», δήλωσε η Κάτια Ντιμπρέιλ, πρόεδρος της Δικαστικής Ένωσης. Όμως, από την έναρξη λειτουργίας των νέων δικαστηρίων, εκείνο που ενοχλεί περισσότερο είναι τα γυάλινα κλουβιά σε 13 από τις 27 αίθουσες της ποινικής δικαιοσύνης. Αν και το σύστημα αυτό δεν είναι μοναδικό για το Παρίσι και γνώρισε πολλές δόξες μετά την υιοθέτηση του αντιτρομοκρατικού νόμου το 2015, αυτά τα «γυάλινα κλουβιά» αντιβαίνουν στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως επισημαίνεται.
    «Είναι τρελό να φανταστούμε ότι οι άνθρωποι θα δικάζονται σε γυάλινα κλουβιά», λέει ένας δικηγόρος. Η δίκη του Ρέντσο Πιάνο μόλις άρχισε πάντως. Και φαίνεται να είναι σε γυάλινο κλουβί…
    Φωτό: Ο Ρέντσο Πιάνο και το νέο του δημιούργημα. Πώς είναι η Ευελπίδων; Καμία σχέση. Πηγή: Libération
  • Ψηφίδες της επικαιρότητας από τον ξένο Τύπο
    Le Monde 
Δημοσιεύτηκε στισ
Η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονίστηκε προχτές από τους σχεδόν 60 νεκρούς στη Γάζα -ανάμεσά τους κι ο ανάπηρος Δαβίδ της φωτογραφίας, που ειχε χάσει τα πόδια του το 2008 και σκοτώθηκε προχτές, θύμα ελεύθερου σκοπευτή, χωρίς να καταφέρει να γρατζουνίσει έστω τον Γολιάθ.
Το λάδι στη φωτιά για τις προχτεσινές πολύνεκρες συγκρούσεις το προσθεσε απλόχερα ο Ντόναλντ Τραμπ με την απόφασή του να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ -ερχομενος σε ρήξη με την άγραφη στάση της διεθνούς κοινότητας. Για να ειμαστε δίκαιοι, πρόκειται για μια απόφαση που ειχε παρθει επί Μπιλ Κλίντον αλλά παρέμενε ανενεργή καθώς οι επόμενοι πρόεδροι δίσταζαν να την υλοποιησουν. Ήδη, ο Τραμπ λατρεύεται στο Ισραήλ -η ποδοσφαιρική ομάδα Μπεϊτάρ πρόσθεσε το όνομά του στην ονομασία της, μια πλατεία μετονομάστηκε προς τιμήν του, ασφαλώς θα στηθούν και αγάλματα. Το Ισραήλ μετατρέπεται σε Τραμπιστάν, έγραψε η αριστερή Χααρέτς.
Δημοσιεύτηκε στισ
Οι άνθρωποι που τηρούν πέντε υγιεινές συνήθειες, σύμφωνα με έρευνα, μπορούν να ελπίζουν ότι θα προσθέσουν τουλάχιστον δέκα ακόμη χρόνια στο προσδόκιμο της ζωής τους.
Οι πέντε αυτές συνήθειες που μπορούν να χαρίσουν μια έξτρα δεκαετία ζωής ή και παραπάνω είναι η υγιεινή διατροφή, η τακτική σωματική άσκηση, το κανονικό βάρος, η κατανάλωση αλκοόλ με μέτρο και το κόψιμο του τσιγάρου.
Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής το δρα Φρανκ Χου, που έκαναν τη δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «Circulation», μελέτησαν στοιχεία για σχεδόν 79.000 γυναίκες και 44.400 άνδρες σε βάθος περίπου 30ετίας.
Διαπιστώθηκε ότι όσοι άνθρωποι ήταν οι πιο πιστοί στην τήρηση των πέντε υγιεινών συνηθειών, είχαν κατά μέσο όρο 82% μικρότερη πιθανότητα να πεθάνουν από καρδιαγγειακά αίτια και 65% μικρότερο κίνδυνο να πεθάνουν από καρκίνο, σε σχέση με εκείνους που δεν τηρούσαν τις πέντε συνήθειες. Γενικότερα, οι πρώτοι είχαν 74% μικρότερο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία.
Αναλυτικότερα, κανονικό θεωρείται το σωματικό βάρος όταν ο δείκτης μάζας σώματος είναι μεταξύ του 18,5 και του 25, η σωματική άσκηση πρέπει να γίνεται επί τουλάχιστον 30 λεπτά τη μέρα, ενώ το αλκοόλ δεν πρέπει να υπερβαίνει το ένα ποτήρι κρασιού τη μέρα για τις γυναίκες και τα δύο για τους άνδρες.

Διαπιστώθηκε ότι όσο πιο συνεπής ήταν η τήρηση των πέντε υγιεινών συνηθειών, τόσο μειωνόταν ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου. Οι 50άρηδες άνδρες που τηρούσαν ευλαβικά τις πέντε υγιεινές συνήθειες, ζούσαν κατά μέσο όρο 12 παραπάνω χρόνια ζωής, ενώ το όφελος για τις 50άρες γυναίκες ήταν ακόμη μεγαλύτερο, φθάνοντας τα 14 χρόνια.
Δημοσιεύτηκε στισ
 Ο Κ. Καραμαλής περιγράφει παραστατικά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπισε για να σπουδάσει  :

« εν τω μεταξύ η οικογένεια μεγάλωσε ,τα οικονομικά της επιδεινώθηκαν λόγω της καπνικής κρίσεως και αι δύσκολίαι επολλαπλασιάσθισαν.  Διήνυα το δεύτερο έτος του πανεπιστημίου όταν ο πατέρας μου μου έγραψε ότι αδυνατεί να χρηματοδοτήσει περαιτέρω τα σπουδάς μου.
 Ενθυμούμαι η θλίψη που εξέφραζε το γράμμα του και διότι θα διέκοπτα τας σπουδάς μου  αλλά και διότι ο συνεταιρισμός του χωριού  του ηρνήθη δάνειο  με την δήλωση ότι δεν είναι ανάγκη να σπουδάσει τα παιδιά του όπως δε σπουδάζουν τα δικά μας .
Τα ανθρώπινα πάθη στις μικρές κοινωνίες εκδηλώνονται πιο έντονα παρά  στις μεγάλες είναι φυσικό αυτό δεδομένου ότι ο φθόνος που ευρίσκεται στην ρίζα όλων των παθών δεν αναπτύσσεται πάρα μεταξύ γνωστών και ομοίων .  
Τότε  βρέθηκα στην ανάγκη να εργαστώ  για να συνεχίσω τις σπουδές μου  ανέλαβε την αντιπροσωπεία μιας  ασφαλιστικής εταιρείας και περιερχόμην εις τα χωριά της Μακεδονίας κάνοντας ασφαλιστικά συμβόλαια και στην προσπάθεια αυτήν επέτυχα  πέραν πάσης προσδοκίας και κέρδιζα τόσα χρήματα ώστε όχι μόνο να καλύπτω τα δικά μου έξοδα αλλά και να σπουδάζω και το δεύτερο αδερφό μου και να εξοφλώ και τοκογλυφικά χρέη του πατρός μου .

Ενθυμούμαι δε, την  βαθιά ικανοποίηση που αισθάνθηκα όταν αφού συγκέντρωσαν αξιόλογο πόσο επήγα στο χωριό με δώρα δια τα αδέλφια μου και παρήγγειλα στο μπακάλη μια σημαντική ποσότητα τροφίμων δια τις ανάγκες του σπιτιού που πράγματι υπέφερε .
Υπο τας συνθήκας αυτάς τελείωσα τας σπουδάς μου χωρίς τακτικήν φοίτησιν εισ το πανεπιστήμιον .

Κ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Δημοσιεύτηκε στισ
H φωτογραφία δεν είναι καθόλου αυτό που πολλοί νομίζουν-μια δηλαδή φυσική απεικόνιση του κόσμου.
 Περιέχοντας τον κώδικα του βλέμματος, μεταφέρει και επιβάλλει τη δυτική αναπαράσταση του κόσμου.
Ενα βλέμμα που, καθόλου τυχαία, είναι το ίδιο που τη γέννησε, την ανέθρεψε και την επέβαλε παγκόσμια».


Νίκος Παναγιωτόπουλος φωτογράφος
Δημοσιεύτηκε στισ

Το πρώτο δυστύχημα της

Ολυμπιακής Αεροπορίας

Συνέβη στις 29 Οκτωβρίου 1959, όταν το αεροπλάνο που εκτελούσε το απογευματινό δρομολόγιο της νεοσύστατης Ολυμπιακής Αεροπορίας από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη κατέπεσε λίγο μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 18 επιβαίνοντες.
Το αεροπλάνο, ελικοφόρο τύπου DC-3 (Ντακότα), με κυβερνήτη τον απόστρατο σμήναρχο της Πολεμικής Αεροπορίας Αναστάσιο Καλοβυρνά, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 17:10, με δεκάλεπτη καθυστέρηση. Εκτελούσε την πτήση 214 προς Θεσσαλονίκη, με τριμελές πλήρωμα και 15 επιβάτες, από τους οποίους δύο ήταν Αυστριακοί.
Δύο λεπτά μετά την απογείωση, ο κυβερνήτης του ανέφερε δια του ραδιοτηλεφώνου στον πύργο ελέγχου ότι η πτήση «έχει καλώς». Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς πτήσης, ο κυβερνήτης είχε την υποχρέωση μέχρι τις 17:25 να έλθει σε επαφή με το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τανάγρας και να ενημερώσει για την πορεία του.
Η επαφή δεν έγινε μέχρι την προκαθορισμένη ώρα, αλλά ο αρμόδιος αξιωματικός της Τανάγρας δεν ανησύχησε, καθώς υπέθεσε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στην αντίστοιχη καθυστέρηση της απογείωσης του αεροπλάνου. Όταν, όμως, πέρασε και η 6η απογευματινή χωρίς να ληφθεί σήμα από τη Ντακότα, σήμανε συναγερμός.
Η αρμόδια υπηρεσία της Ολυμπιακής Αεροπορίας μάταια προσπαθούσε να έλθει σε επαφή με το αεροπλάνο. Τα άσχημα μαντάτα δεν άργησαν να έλθουν. Ένας βοσκός είδε ένα αεροπλάνο να πέφτει φλεγόμενο μεταξύ Αυλώνα (Κακοσάλεσι παλαιότερα) και Μαλακάσας και ειδοποίησε τη Χωροφυλακή κι αυτή με τη σειρά της τους αρμοδίους.
Οι άνδρες της τοπικής Χωροφυλακής που μετέβησαν πρώτοι στην περιοχή του δυστυχήματος βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα φριχτό θέαμα. Τα πτώματα των επιβαινόντων είχαν διαμελισθεί και απανθρακωθεί σε τέτοιο σημείο, που ήταν αδύνατο να αναγνωρισθούν. Ακολούθησαν οι εμπειρογνώμονες, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι ένα από τα φτερά του αεροπλάνου είχε αποκοπεί και ότι βρισκόταν σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από την άτρακτο του αεροπλάνου.
Από την πρώτη στιγμή υπήρχαν αντιφατικές εκτιμήσεις για τα αίτια του δυστυχήματος. Η κυβέρνηση Καραμανλή επικαλέστηκε τις άσχημες καιρικές συνθήκες, ενώ η Ένωση Ιπταμένων Πολιτικής Αεροπορίας θεώρησε υπεύθυνη την ιδιοκτησία της Ολυμπιακής Αεροπορίας, δηλαδή τον Αριστοτέλη Ωνάση, για ελλιπή συντήρηση των αεροσκαφών και την υπεραπασχόληση του ιπτάμενου προσωπικού. Το επίσημο πόρισμα, που εκδόθηκε αρκετούς μήνες αργότερα, έδειξε ως βασικό αίτιο του δυστυχήματος τη βλάβη του κινητήρα κατά τη διάρκεια της απογείωσης.