Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Ενάντια σε ένα νέο πρόγραμμα στήριξης για την Ελλάδα – μετά τη λήξη του τρέχοντος τον ερχόμενο Αύγουστο – τάσσεται εμμέσως η γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Bundesbank). Και αυτό γιατί, όπως υποστηρίζει, κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τη μεταμνημονιακή πορεία των μεταρρυθμίσεων, ενώ εκτιμά ότι η πιστοληπτική γραμμή στήριξης πρέπει να λάβει την έγκριση εθνικών κοινοβουλίων χωρών – μελών της Ευρωζώνης. Όλα αυτά δείχνουν πώς διαμορφώνεται το κλίμα στους δανειστές μας και πώς μπορεί να κινηθεί η ελληνική πλευρά για να πάρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει ισχυρή βούληση για αποφάσεις, που θα οδηγήσουν την Ελλάδα πραγματικά αναπτυξιακά. Τόσο απλά.

Νεκτάριος Β. Νώτης [email protected]

Δημοσιεύτηκε στισ
Μπαίνοντας στα γραφεία της PeopleCert στην πλατεία Κοραη  το περιβάλλον θυμίζει
 περισσότερο γραφείο
 σε πρωτεύουσα του εξωτερικού, πάρα στην Αθήνα της κρίσης.
 εδώ χτυπάει η καρδιά μιας επιχείρησης που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 200 χώρες,
 διενεργώντας εξετάσεις διεθνώς αναγνωρισμένων πιστοποιήσεων. Κι όταν λέω 
δραστηριοποιείται, δεν αναφέρομαι στο σύνηθες στη χωρά μας φαινόμενο όσων αποκτούν 
μια συνεργασία στο εξωτερικό και βαπτίζουν την επιχείρησή τους πολυεθνική. Αναφέρομαι 
σ’ έναν όμιλο με 10.000 εξεταστικά κέντρα, 9.000 εργαζόμενους και συνεργάτες παγκοσμίως
, κι ένα αποθεματικό συμβολαίων που υπερβαίνει τα 100 εκατομμύρια δολάρια.
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της PeopleCert Βύρων Νικολαΐδης μου δείχνει στην
οθόνη του το χάρτη με τα εξεταστικά κέντρα της εταιρείας σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Επιλέγουμε ένα σημείο για να κάνουμε ζουμ και να ‘μαστε στο Μαρόκο, νιώθουμε ότι
 βρισκόμαστε στο δωμάτιο μαζί με το μαθητή που δίνει αυτή την ώρα εξετάσεις.
 «Έχει άλλη μια εξέταση αύριο το πρωί», τον ενημερώνει το πρόγραμμα, και σ’ ένα
βαθμό αντιλαμβάνομαι ότι η επιλογή του επιχειρηματία να δραστηριοποιηθεί στο χώρο της
εκπαίδευσης, κάθε άλλο παρά τυχαία δεν ήταν.
Ο ίδιος μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Ελλάδα το 1981, ως οικονομικός
 μετανάστης. «Οι γονείς μου ήταν εκπαιδευτικοί, αλλά υπήρχαν δυσκολίες. Όταν λοιπόν
έκανα στα 18 μου το business plan της ζωής μου, είπα ότι μέχρι τα 50 θα βγάλω χρήματα,
για να μην έχω πια αυτή την έγνοια, 50-65 θα ασχοληθώ με τα κοινά, κι από τα 65 και μετά
 θα κάνω αγαθοεργίες.» Πέτυχε τον πρώτο στόχο στα 30 του. Όταν έγινε 50 ήταν έτοιμος
να προσφέρει.
Ζητούνται Προγραμματιστές
Σύμφωνα με τον Βύρωνα Νικολαΐδη, ο οποίος είναι παράλληλα πρόεδρος του CEPIS, του
 Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ενώσεων Επαγγελματιών Πληροφορικής, είμαστε στο κατώφλι
 ενός αβέβαιου μέλλοντος. «Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση δεν ξέρουμε πού θα μας
 οδηγήσει. Το ένα πράγμα που ξέρουμε είναι ότι πολλές θέσεις εργασίας θα
 αυτοματοποιηθούν, παράλληλα όμως, θα δημιουργηθούν καινούριες. Εγώ είμαι
 επιχειρηματίας και πρακτικός άνθρωπος. Αυτό που με ενδιαφέρει λοιπόν είναι τι επίδραση
 θα έχει αυτή η νέα πραγματικότητα στη χώρα όπου ζω.»
Τι χαρακτηριστικά θα έχουν οι νέες θέσεις εργασίας; Θα απαιτούν υψηλού επιπέδου
τεχνολογικές δεξιότητες. 9 στις 10 δουλειές θα απαιτούν ψηφιακές δεξιότητες, αναφέρει
 σε έκθεσή της για το digital skills gap η Κομισιόν, και την ίδια στιγμή, 169 εκατομμύρια
 Ευρωπαίοι μεταξύ 16 και 74 ετών -ποσοστό 44%- δεν έχουν βασικές τέτοιες δεξιότητες.
 «Το ίδιο ισχύει και στην Αμερική,
το ίδιο και στον Καναδά, ακόμη κι η Ινδία έχει skills gap. Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς
 καλύπτεις αυτό το gap, όταν το 40% περίπου των θέσεων αυτών αφορούν προγραμματιστές;»
Για να καταλάβω πόσο απαραίτητοι είναι οι προγραμματιστές στην οικονομία του αύριο,
 μου δίνει ένα παράδειγμα που δεν έχω ξανακούσει. «Όταν πας και αγoράζεις ένα πρόγραμμα λογισμικού, το license κοστίζει χίλια δολάρια και σου ζητούν και 15% το χρόνο συντήρηση. Γιατί; Επειδή ένα
 πρόγραμμα, αν δεν το συντηρήσεις, θα πεθάνει. Για να το αναπτύξεις έχεις ξοδέψει
 1.000 ώρες και απαιτεί 150 ώρες συντήρησης το χρόνο. Αν αυτό το δούμε σε macro
κλίμακα, χρειάζονται 150 δισεκατομμύρια ώρες συντήρησης. Αν βάλεις όλους τους
 υφιστάμενους προγραμματιστές, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να συντηρούν τα
 υφιστάμενα, δηλαδή να κρατούν τα φώτα ανοιχτά.»

500 Ώρες Αργότερα…
«Ο developer του αύριο είναι λοιπόν ο βιομηχανικός εργάτης του ’60, αυτός ο οποίος
 πήγαινε στη Mercedes και στη BMW και ήξερε πώς να βιδώνει σωστά τις βίδες, γι’ αυτό
 και ήταν περιζήτητος και καλοπληρωμένος. Αντικαταστάθηκε το 2000 από τον εργαζόμενο
 γραφείου, που για να προσληφθεί έπρεπε να πληροί δύο προϋποθέσεις: να ξέρει αγγλικά
 και να μπορεί να χειρίζεται τον υπολογιστή.» Μέσα από το franchise της Futurekids και την
 ECDL Ελλάς, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα, ο όμιλος PeopleCert έχει
πιστοποιήσει τις πληροφορικές δεξιότητες 660 χιλιάδων Ελλήνων. «1 στους 3 Έλληνες
μεταξύ 18 και 35 ετών έχει περάσει από εμάς», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Το αντίστοιχο
σήμερα είναι το coding. Πρέπει να ξέρεις κώδικα.»
Πώς το πετυχαίνεις αυτό; «Μπορείς να σπουδάσεις προγραμματιστής 4 χρόνια και να μάθεις κάτι το οποίο έχει σχεδιαστεί τουλάχιστον 4 χρόνια πριν.» Κάτι βέβαια που σχεδιάστηκε συνολικά 8 χρόνια πριν,
όταν είσαι πια έτοιμος να βγεις στην αγορά εργασίας, είναι στο χώρο της πληροφορικής,
 ξεπερασμένο. «Έτσι, στην Αμερική είχαν ξεκινήσει τα bootcamps, τα οποία σε 500 ώρες
 σε μετέτρεπαν από… θεολόγο σε προγραμματιστή και έβρισκες αμέσως δουλειά. Γιατί για
 να γίνεις προγραμματιστής δεν χρειάζεσαι πάνω από 500 ώρες».
«Από τη μία λοιπόν ζητούνται προγραμματιστές. Από την άλλη, στην Ελλάδα έχουμε
πολλούς μορφωμένους ανέργους. Μπορούμε να τους κάνουμε προγραμματιστές;» Η
 διαπίστωσή του ότι ο Έλληνας χρειάζεται επανειδίκευση και ότι η χώρα μας θα μπορούσε
να γίνει παγκόσμιο κέντρο πληροφορικής τον οδήγησε στη δημιουργία της Συμμαχίας
 για την Ψηφιακή Απασχολησιμότητα (AFdemp).
Coding Bootcamps
Σε συνεργασία με 40 εργοδότες, η AFdemp έστησε ταχύρρυθμα εντατικά προγράμματα
 12 εβδομάδων, τα λεγόμενα «Coding Bootcamps», τα οποία επανειδικεύουν νέους
άνεργους στην πληροφορική. Στις πρώτες πιλοτικές προσπάθειες των Coding Bootcamps,
 το κόστος του προγράμματος συγχρηματοδοτείτο από τον μελλοντικό εργοδότη και ένα
κομμάτι έμμεσα το κάλυπτε η PeopleCert.
Τα προγράμματα άλλαξαν ουσιαστικά τη ζωή 200 και πλέον αποφοίτων, οι οποίοι,
 προερχόμενοι από διαφορετικά επαγγελματικά πεδία, επανειδικεύτηκαν στις γλώσσε
προγραμματισμού Java ή C#.NET. «Πάνω από το 90% προσλήφθηκε πριν ή μόλις και ένα
μήνα μετά την ολοκλήρωση των
μαθημάτων από τις κορυφαίες εταιρείες που αγκάλιασαν το πρόγραμμα, με πρώτο μηνιαίο
 μισθό που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν και διπλάσιος του βασικού.»
Tο πρόγραμμα, το οποίο τρέχει πια στο Κέντρο Καινοτομίας και Αριστείας της PeopleCert
 στην Αθήνα, είναι βέβαια δύσκολο. «Όταν λέμε 3 μήνες, είναι bootcamp, απαιτεί δουλειά
 από το πρωί μέχρι το βράδυ. 9-5 καθημερινά στην τάξη, 5-9 διάβασμα, διάβασμα το
Σαββατοκύριακο. Αλλά σε 3 μήνες αλλάζει η ζωή σου, είσαι 3 χρόνια άνεργος και το πιο
σύντομο ανέκδοτο σήμερα είναι άνεργος προγραμματιστής.» Στις 4 Ιουνίου ξεκινά νέα
σειρά μαθημάτων, διάρκειας 12 εβδομάδων, θα δοθούν μάλιστα τρεις υποτροφίες σε
υποψηφίους που πληρούν τα κριτήρια.
Ευκαιρία για την Ελλάδα
Η δράση της AFdemp βρίσκει ήδη μιμητές στη χώρα μας, κάτι το οποίο τον χαροποιεί τον
Βύρωνα Νικολαΐδη ιδιαίτερα. «Είναι η μόνη αντιγραφή που δεν με στεναχωρεί, γιατί μέσα
 από τη συμβολή των πολλών προάγεται η Ελλάδα. Εμένα με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να
 κάνω το turnaround στη χώρα μας. Δηλαδή, χωρίς να είμαι πολιτικός, να βοηθήσω μετά από 10 χρόνια η Ελλάδα να έχει γίνει παγκόσμιος ηγέτης στο χώρο της τεχνολογίας, για να πάμε μπροστά.» Μπορεί να γίνει αυτό
 σε 10 χρόνια, αναρωτιέμαι. «Ναι, αν γίνει σωστά. Αν εμπλακεί το κράτος με τον κλασικό
 τρόπο, εκεί δεν είμαι τόσο αιθεροβάμων.»
Tο άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» την Παρασκευή 18 Μαΐου
Δημοσιεύτηκε στισ
ΟΤΑΝ ΘΕΣ …ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΜΨΕΙ…

Το 1938 ενω ήταν ακόμη φοιτητης ο Σοιτσίρο Χόντα, επένδυσε όλη την περιουσία του σε ένα μικρό εργαστηριο, όπου άρχισε να ασχολειται με την ιδέα των
ελατηρίων εμβόλου. Σκοπεύοντας να πουλήσει την κατασκευή του στην εταιρεία Toyota, εργα όταν σκληρά νυχτα μερα καλυμμενος με γρασο, και κοιμοταν στο εργαστηριο, πιστεύοντας πάντα ότι θα τα κατάφερνε. Εβαλε ενέχυρο ακομη και τα κοσμήματα της γυναίκας του. Όταν τελικά κατασκεύασε τα ελατήρια και τα παρουσίασε στην Toyota, του ειπαν ότι δεν πληρούσαν τα στάνταρ της εταιρείας. Επέστρεψε στη σχολή του για δύο χρόνια, όπου έπρεπε να ανεχεται συνεχώς τα ειρωνικά γέλια των καθηγητών και των συμφοιτητών του κάθε φορά που του έλεγαν πόσο ανόητα ήταν τα σχέδιά του.
Αντί, όμως, να εστιάσει σε αυτή την επώδυνη εμπειρία, αποφάσισε να εστιάσει στο στόχο του. Τελικά, ύστερα από δύο χρόνια, η Toyota πρόσφερε στον Σοιτσίρο Χόντα το συμβόλαιο που ονειρευόταν. Το πάθος και η πίστη του απέδωσαν καρπούς, γιατί γνώριζε τι ήθελε, προσπάθησε να το πετύχει, διέκρινε τι είχε αποτέλεσμα και συνέχισε να αλλάζει την προσέγγισή του μέχρι που πέτυχε
το στόχο του

αργοτερα στην ζωη του…

Η ιαπωνική κυβέρνηση προετοιμαζόταν για πόλεμο, κι έτσι αρνήθηκαν να
του δώσουν το τσιμεντο που χρεαζοταν για να χτίσει το εργοστάσιό του. Μήπως
τα παράτησε τοτε; ΟΧΙ. Μήπως εστίασε την προσοχή του σε αυτη την αδικία
και θεωρησε ότι το όνειρό του είχε σβήσει; Σε καμία περίπτωση. Αποφασισε κ
πάλι να εκμεταλλευτει
 αυτή την εμπειρία και κατέστρωσε μια νέα στρατηγική
Μαζί με την ομάδα του, ανακάλυψε μια νέα διεργασία παρασκευής τσιμέντου,
ετσι κατάφερε να χτίσει το εργοστάσιο του. Στη διάρκεια του πολέμου, το
Εργοστάσιο βομβαρδίστηκε δυο φορές, με αποτελεσμα να καταστραφει μεγάλο
μέρος των εγκαταστάσεων παραγωγής. Πώς αντέδρασε ο Χόντα; Συγκέντρωσε
αμεσως την ομάδα του και συνέλεξαν τις δεξαμενές καυσίμου που είχαν πετάξει τα αμερικανικα μαχητικα Τις αποκαλουσε δωρα του προεδρου Τρουμαν
Επειδή του παρείχαν τις πρωτες ύλες που χρειαζοταν για τη διαδικασια παρασκευης -υλικά που εκείνη την εποχη δεν ήταν διαθεσιμα στην Ιαπωνια. Τελικά, αφού επέζησε απ’ όλα αυτά, ένας σεισμός ισοπέδωσε το εργοστάσιο του, κι έτσι
ο Χοντα αποφασισε να πουλησει την εκμεταλευση των ελατηριων στην Toyota
Ειναι ξεκαθαρο οτι ο ανθρωπος αυτος ηταν πεισματικα αποφασισμενος να
πετυχει. Είχε πάθος και πίστη σε αυτό που έκανε. Η στρατηγική του ήταν εξαιρετική,
Εκανε τα αδύνατα δυνατά
Συνέχισε να αλλάζει την προσέγγισή του
αλλά ούτε τότε μπόρεσε να πετύχει το στόχο στον οποίο είχε αφοσιωθει Παρ,Ολα αυτά, εξακολούθησε να επιμένει.

Μετά το τέλος του πολέμου, υπήρχε μεγάλη έλλειψη βενζίνης στην Ιαπωνία,
και ο Χόντα δεν μπορούσε να οδηγήσει το αυτοκίνητό του ούτε για να πάει να
αγοράσει φαγητό για την οικογένειά του. Τελικά, μες στην απελπισία του, εγκατεστησε μια μικρη μηχανη στο ποδηλατο του. Ξαφνικα, οι γείτονες του άρχισαν
να του ζητούν να τους φτιάξει ένα από τα «μοτοποδήλατα» του. Δεν προλάβαινετις  παραγγελίες, μέχρι που τελείωσαν οι μηχανές. Αποφάσισε, λοπόν, να χτισει
ενα εργοστάσιο παραγωγης μηχανων για την καινούρια του εφεύρεση, αλλα,
δυστυχώς, δεν είχε τα απαραίτητα κεφάλαια.
Όπως και στο παρελθόν, αποφάσισε να βρει τρόπο πάση θυσία! Έτσι, απευθύνθηκε στους δεκαοχτώ χιλιάδες ιδιοκτήτες καταστημάτων με ποδήλατα
στην Ιαπωνία, γράφοντας προσωπικά στον καθένα. Τους είπε πως μπορούσαν να συνεισφέρουν στην αναδόμηση της Ιαπωνίας μέσω της δυνατότητας
μετακινήσεων που θα παρείχε η ανακάλυμή του και έπεισε πέντε χιλιάδες από
αυτούς να του προκαταβάλουν το κεφάλαιο που χρειαζόταν. Παρ’ όλα αυτά,
οι μόνοι που αγόρασαν τη μοτοσικλετα του ήταν οι πιο φανατικοι λάτρεις των
ποδηλάτων, γιατί ήταν πολύ ογκώδης. Έτσι, έκανε μια τελευταία προσαρμογή
και δημιούργησε μια πολύ πιο ελαφριά και μικρότερη εκδοχή της μοτοσικλέτας του. Την ονόμασε «Σούπερ Καμπ» και γνώρισε αμέσως τεράστια επιτυχία,
γεγονός που του εξασφάλισε το Αυτοκρατορικό Βραβείο. Αργότερα, άρχισε
να εξάγει τις μοτοσικλέτες του στην Ευρώπη και στην Αμερική την εποχή του μπέιμπι μπουμ, ενώ τη δεκαετία του ’70 άρχισε να εξάγει τα πασίγνωστα
πλέον αυτοκίνητά του.
Σήμερα, η εταιρεία Honda απασχολεί πάνω από εκατό χιλιάδες υπαλλήλους
σε Αμερική και Ιαπωνία και θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιο-
μηχανίες στην Ιαπωνία.

Η επιτυχία της οφείλεται στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος κατάλαβε τη δύναμη που έχει μια πραγματική απόφαση, αρκεί να πρατουμε συστηματικά σύμφωνα με αυτή, ανεξαρτήτως των συνθηκαν.

Εμπνευση…!