Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
  • Corriere della Sera  
    Δημοψήφισμα μεγέθους… Brexit την Κυριακή στην Ελβετία
    Προσοχή! Παρότι σπάνια απασχολεί τη διεθνή κοινότητα, την Κυριακή θα πρέπει να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στην Ελβετία. Γιατί εάν εγκριθεί (μέσω του δημοψηφίσματος που θα πραγματοποιηθεί στη Συνομοσπονδία) η μεταρρύθμιση γνωστή ως «Vollgeld» (Κρατικό Χρήμα), τότε θα γίνουμε μάρτυρες της μεγαλύτερης επανάστασης στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εδώ και πολλές δεκαετίες, μιας ριζικής αλλαγής του τρόπου λειτουργίας των τραπεζών, όπως αυτός νοείται σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Αυτό που καλούνται να κάνουν μεθαύριο οι Ελβετοί είναι να πουν «ναι» ή «όχι» στη δυνατότητα των ιδιωτικών τραπεζών να δημιουργούν χρήμα.
    Η μεταρρύθμιση υποστηρίζεται και από την φιλελεύθερη Δεξιά και από δυνάμεις της Αριστεράς που εναντιώνονται στην παντοδυναμία των τραπεζών, αλλά πρόκειται περισσότερο για μια πρωτοβουλία πολιτών, οι οποίοι, έχοντας τρομάξει με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, είναι πεπεισμένοι πως αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει ξανά. Για τον λόγο αυτό ζητούν την κατάργηση του συστήματος κλασματικών αποθεματικών, χάρη στο οποίο μια τράπεζα δεν κρατάει όλες τις καταθέσεις των αποταμιευτών της αλλά δανείζει μέρος αυτών υπό τη μορφή δανείων σε επιχειρήσεις και ιδιώτες. Αυτό σημαίνει ότι τα διαθέσιμα κεφάλαια μια τράπεζας αποτελούν μόνον ένα κλάσμα του συνόλου των καταθέσεων. Καθώς οι περισσότερες τραπεζικές καταθέσεις αντιμετωπίζονται ακριβώς σαν ηλεκτρονικό ή λογιστικό χρήμα, το σύστημα κλασματικών αποθεμάτων αυξάνει τη ροή χρήματος, και έτσι οι τράπεζες ουσιαστικά δημιουργούν νέο χρήμα.
    Αντιθέτως όλοι όσοι τάσσονται υπέρ της μεταρρύθμισης επιθυμούν τη διασφάλιση του συνόλου των καταθέσεων των αποταμιευτών και τη δημιουργία νέου χρήματος μόνον από την Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (BNS). Ο πρόεδρός της, ωστόσο, Τόμας Γιόρνταν μίλησε για «ένα επικίνδυνο πείραμα» ενώ ο Σέρτζιο Ερμότι, διευθυντής της UBS, της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της Ελβετίας περιορίστηκε – αναφέρει η Corriere della Sera – να πει πως «δεν αναμένω ότι οι Ελβετοί θα αποδειχτούν αυτοκτονικοί και θα εγκρίνουν τη μεταρρύθμιση». Πράγματι, γιατί, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον το 60% των Ελβετών τάσσεται κατά. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, «για ένα δημοψήφισμα μεγέθους Brexit στις Άλπεις», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά από την πλευρά της η τράπεζα ING.
    «Αγαπητή Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας, σε παρακαλώ θυμήσου γιατί σε ιδρύσαμε», έγραψαν με σπρέι μέλη της πρωτοβουλίας «Κρατικό Χρήμα» έξω από την BNS. Στη συνέχεια, ωστόσο, κλήθηκαν να το σβήσουν. / Φωτογραφία: REUTERS/Denis Balibouse
Δημοσιεύτηκε στισ

Ο πρώην βουλευτής Βοιωτίας του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Σταθάς, ο οποίος ακολούθησε τον Παναγιώτη Λαφαζάνη στη ΛΑΕ… 

June 7, 2018 .
••• …και δεν εξελέγη τον Σεπτέμβριο του 2015, πρόσφερε κάθε μήνα τον μισθό του, από τη θέση που κατείχε στον ιδιωτικό τομέα, στον Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα». 
Σήμερα ζει και εργάζεται ως βιομηχανικός εργάτης στη Γερμανία….
Πηγή Paron .gr 
Δημοσιεύτηκε στισ

Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο

Η απόσταση μεταξύ Λος Άντζελες και Λας Βέγκας είναι κατά τι μικρότερη από ότι αυτή της Αθήνας με την Θεσσαλονίκη, περίπου 435 χιλιόμετρα. Καθώς τα καύσιμα είναι πάμφθηνα στην Αμερική δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι επιλέγουν να ταξιδέψουν οικογενειακώς οι μόνοι διασχίζοντας την έρημο της Νεβάδα και της Καλιφόρνια που χωρίζει τις δύο εμβληματικές πόλεις.
Οι επιλογές για την απαραίτητη στάση των οδηγών ελάχιστες. Στο πλέον κομβικό σημείο και συγκεκριμένα στο Μπέικερ που βρίσκεται στην πολιτεία της Καλιφόρνια, κοντά στα σύνορα με την Νεβάδα δύο πράγματα μπορούν να σου τραβήξουν την προσοχή. Το ψηλότερο θερμόμετρο στον κόσμο που φθάνει τα 41 μέτρα και το εκτυφλωτικής κακογουστιάς Mad Greek Cafe.
Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύροMad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο
To τελευταίο που θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει διακοσμήσει ο Γκας Πορτοκάλος του Γάμος αλά ελληνικά, αποτελεί μακράν την πιο σταθερή αξία στην περιοχή για περισσότερα από 28 χρόνια. Όπως προδίδει το όνομα του είναι δημιούργημα ενός Έλληνα ομογενή του Michael Dabour (σ.σ. το οικογενειακό του όνομα φέρεται να είναι Κιούσης) από το Λος Άντζελες.
Σήμερα το συνεχίζει η δεύτερη γενιά ο Larry Dabour ενώ τα πρώτα βήματα κάνει και η επόμενη γενιά.
Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύροMad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο
4 εκατ. δολάρια τζίρος
Το Mad Greek Cafe τράβηξε το ενδιαφέρον του εξειδικευμένου la.eater.com το οποίο κάνει αναφορά για μία ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση – συγκεκριμένα την πλέον επιτυχημένη στην περιοχή – που πραγματοποιεί τζίρο της τάξης των 4 εκατ. δολαρίων τον χρόνο.
Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύροMad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο
Όπως αναφέρει ο Larry Dabour η ημέρα με την μεγαλύτερη κίνηση είναι η Κυριακή όπου εξυπηρετούν κατά μέσο όρο 1600 άτομα ενώ τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας η κίνηση κυμαίνεται ανάμεσα σε 800 και 1000 επισκέπτες.
Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύροMad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο
Στον “Λεβέντη” της Death Valey κανείς μπορεί να βρει μεταξύ των άλλων πιάτα με γύρο και κεφτέδες, μπουρίτος, burger με πιο διάσημο το Onassis με παστράμι, “τα πλέον διάσημα μιλκσέικ του κόσμου” και μπακλαβοειδή.
Εκείνο όμως που σου μένει χαραγμένο στο μυαλό είναι το μείγμα αρχαιοελληνικού και ρετρό – κιτς διακόσμου του Mad Greek Cafe. Για αρκετούς και μόνο αυτό είναι ένας ικανοποιητικός λόγος για να το επισκεφθείς.
Mad Greek Cafe: Ο ομογενής που βγάζει εκατομμύρια στην έρημο πουλώντας γύρο
– Φωτογραφίες: Facebook, yelp,
πηγή news247.gr


Κέρδος online   8/6/2018 9:21

Σχόλια:

Ονομα:
Σχόλιο:
******   *******   *****   *     *  *     *  ******   
*     *       *   *     *  *   **   **   **  *     *  
*     *      *    *     *  * **     * * * *  *     *  
******      *     *     *  **       *  *  *  ******   
*     *    *      *     *  * **     *     *  *        
*     *   *       *     *  *   **   *     *  *        
******   *******   *****   *     *  *     *  *        
Δοκιμάστε άλλο


Δημοσιεύτηκε στισ
Η παιδεία και η εκπαίδευση.

Το θέμα της έκθεσης στις Πανελλήνιες. Από ένα κείμενο του Μαρωνίτη που είχε δημοσιευθεί στο ΒΗΜΑ το 2009.
Από τα «αγαπημένα» μου θέματα. Θα μου πείτε: χ……κανε για τα αγαπημένα σου θέματα. Σωστά. Θα το πω αλλιώς. Από τα σπουδαιότερα ζητήματα της εποχής.
Ένταση εξειδίκευση συσσώρευση γνώσεων με την εκπαίδευση σε κάνουν ισως καλό επαγγελματία με πτυχία και τίτλους σπουδών ουαου.
Δεν σε κάνουν απαραίτητα σοβαρό άνθρωπο με αρχές και ήθος με άποψη τεκμηριωμένη,  με αυτογνωσία. Αυτό σε κάνει η Παιδεία.
Και δυστυχώς εκεί (κι εδώ) που βλέπεις νεοπλουτισμό ξερόλες εμμονές επίδειξη εκεί λείπει η ρημάδα η παιδεία. Αυτή καλλιεργείται, εμφυσειται, δεν διδάσκεται σε θρανίο. Γι αυτό βρίθει η εποχή απαίδευτων ανθρώπων που μπορεί να είναι συνάμα «μορφωμένοι» και επιτυχημένοι με την τρέχουσα έννοια
Αυτά

Κλεοπατρα Κοντονίκα 

Δημοσιεύτηκε στισ

Αρθογράφος : Αντικλείδι

Σενέκας – Να ανεχόμαστε με ηρεμία τις ατυχίες

Η ικανότητα να ανέχεται κανείς με ισορροπία και ήρεμη ψυχή τις αντιξοότητες είναι ένα στοιχείο που αποδίδεται κατά κανόνα στον φιλόσοφο. Σε αυτό το γράμμα στον Λουκίλιο, ο Σενέκας θυμίζει στον φίλο του ότι στη φύση όλα συμβαίνουν σε σχέση με τη μοίρα που ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει να δέχεται. Οι δυσκολίες που συναντώνται στη ζωή είναι όπως η σκόνη και η βροχή που δίχως αμφιβολία συνοδεύουν αυτό το μεγάλο ταξίδι.
Περισσότερα
Δημοσιεύτηκε στισ
Απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας  Ευθυμίου

Μόνο λίγα χιλιόμετρα
 ιστορίες για την ιστορία
εκδόσεις Πατάκη,

………….Στο λόγο σας συχνά χρησιμοποιείτε  τον όρο δόξα τω Θεώ , πρώτα ο θεός και λοιπά συναφή,
  στον κύκλο της παγκόσμιας ιστορίας που διδάσκεται αφιερώνετε ένα σημαντικό κομμάτι στο θέμα των θρησκειών

Πράγματι χρησιμοποιώ συχνά και συνειδητά τους όρους που αναφέρονται ως έκφραση ταπεινότητας και ευγνωμοσύνης μπροστά στα μεγάλα και άφατα, μπροστά στις δυνάμεις τις πολύ μεγαλύτερες από εμάς τα μικρά και αδύναμα πλάσματα που λεγόμαστε άνθρωποι.

 Οι γονείς μου ήταν θρησκευόμενοι, ο καθένας με το δικό του τρόπο , εγώ δε , πιστεύω ότι οι θρησκείες είναι κατασκευές του ανθρώπου, κωδικοποίηση των ανασφαλειών του  και των αβεβαιοτήτων του, των κάθε φορά ειδικών προσταγμάτων του , των στοχεύσεων και των επιθυμιών.

 Και εξ αυτού τις σέβομαι και  σέβομαι τον άνθρωπο του οποίου την ιστορία κομποσκοίνι του χρόνου για να κλέψω αυτό το υπέροχο  από το ποίημα της φίλης μου Ραχήλ με την έννοια αυτή δεν ανήκω σε κάποια θρησκεία,
ωστόσο στο βαθμό που οι θρησκείες αποτελούν τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της ψυχής των κοινωνιών αισθάνομαι ότι ανήκω στην οικογένεια την  χριστιανική ορθόδοξη μια και αυτή αποτελεί σημαντική παράμετρο του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα,ανατράφηκε, ζω τούτο το κομμάτι της  Θρησκείας το πολιτιστικό και το αισθητικό.

 Με αφορά και μάλιστα πολύ και θα φανεί παράξενο ίσως αλλά σε κάθε χώρο στον οποίο λειτουργώ υπάρχει μια βυζαντινή εικόνα ,την έχω ανάγκη λόγω του ότι η κορυφαία αυτή τέχνη έχει τη δύναμη , τους τρόπους να με ηρεμεί και να με συμβουλεύει.

Κατά τον ίδιο τρόπο στα δύσκολα επιδιώκω να συνομιλήσω με τον εαυτό μου σε άδεια από εκκλησίασμα  εκκλησία καθώς ο χώρος με υποβάλει και με καθοδηγεί ,
έχω δεσμούς με ένα γυναικείο μοναστήρι το οποίο κατά καιρούς επισκέπτομαι θεωρώντας τις επισκέψεις αυτές δώρο ζωής.
 Και η μητέρα μου την νυχτερινή ώρα που έσβηνε  στο κρεβάτι του οριστικού μας αποχωρισμό την αποχαιρέτησα ψέλνοντας της σιγανά ενα υπέροχο ύμνο που αγαπούσε τόσο εκείνη όσο και ο πατέρας μου ,
 τότε άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε με νόημα σιωπηλά και  μετά έφυγε ήταν η τελευταία μας επικοινωνία .
 Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι ασύγκριτα μεγάλο και κυριαρχικό που μετέχει της ζωής μου με τρόπο αδιόρατο και καταλυτικό δε γνωρίζω τι είναι αυτό ούτε αναζητώ να το κατανοήσω να το περιγράψω και να το ορίσω 
θα ήταν μάταιο ποια είμαι εγώ μια ασήμαντη μπροστά στο απέραντο και στο ασύλληπτο ώστε να το καταλάβω
πάντως αισθάνομαι την παρουσία του κάθε στιγμή και το πιστεύω ίσως επειδή εμπιστεύομαι απελπισμένα την ίδια τη ζωή…………

Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΛΛΟΤΙΝΑ  ΧΡΟΝΙΑ
Λαογραφήματα του Γιώργου Ζούγρου, δασκάλου
Επάνω στον Κασιδιάρη συνάζονταν τα τελευταία ανοιξιάτικα σύννεφα και συνεννοούνταν κατά πού να τραβήξουν. Και κίναγαν κατά τον Αρμυρό και το Αιγαίο πέλαγος. το βοριαδάκι που κατέβαινε γιομάτο μυρουδιές, ξεθύμαινε στα κήπια και τα περιβόλια. οι γειτόνισσες κουβέντιαζαν στους φράχτες, που χώριζαν τις αυλές, αλλά όχι τις καρδιές των ανθρώπων. Οι νιοί του χωριού, μ’ ανοιχτό πουκάμισο έτρεχαν καβάλα στ’ άλογα, αφήνοντας πίσω ένα σύννεφο σκόνης.
Το θεριστή σαν έκλεινε το δημοτικό σχολείο, εμείς συνεχίζαμε όλο το καλοκαίρι στο σχολείο της φύσης. Εκεί έβλεπες ολοζώντανα πώς αλλάζει το φιδοπουκάμισο η δεντρογαλιά και πώς το πλι σπάει τ’ αυγό και βγαίνει στον ήλιο. Τα τρύπια παπούτσια, μας πήγαιναν με σίγουρα βήματα παντού … στο παιγνίδι, στο χορό, στη χαρά. Ζηλεύαμε τα καλούδια που είχαν τα παιδιά της πόλης. Δεν ξέραμε τότε πως αυτά που είχαμε, ήταν σημαντικότερα απ’ αυτά που μας έλλειπαν.
Και η μάνα μου, να με φωνάζει: Να διαβάζεις, να μάθεις γράμματα κι ας υπόγραφε με σταυρό! Αυτοί που δεν ήξεραν γράμματα, τα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση.
Στον εσπερινό με φώναζε ο παπα-Θανάσης, ένας άγιος άνθρωπος, με κάτασπρα γένια και μαλλιά, να διαβάζω στο ψαλτήρι κάτι παράξενα γράμματα! «Τι ανταπέδωκας λαέ μου, αντί του μάνα χολήν κι αντί του ύδατος όξος.»
Κάθε Κυριακή οι γέροντες του χωριού έφταναν στην εκκλησιά. Κρέμαγαν τις μαγκούρες στα κλαδιά του δέντρου, που ήταν στην αυλή, έβγαζαν την τραγιάσκα τους, σταυροκοπιόνταν κι έμπαιναν στο ναό. Σαν τέλειωνε η λειτουργία, έπαιρναν τ’ αντίδωρο με ευλάβεια και προσοχή μην πέσει κάτω κανένα ψίχουλο και κάθονταν στα πεζούλια κάνοντας γεροντοκούβεντο με τις ώρες.
Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύτηκε στισ

Όλο και περισσότερο με Βαβίλοφ μου μοιάζει ο Μπαμπινιώτης

Πέμπτη 07 Ιουνίου 2018, 00:02
Του Αντώνη Πανούτσου
Για δεκαετίες η αριστερά τσίταρε το  «Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε» του Χρόνη Μίσιου. Γέλαγε με τον αυταρχισμό, έδινε διαταγές με την βραχνή φωνή του λοχία και στο τέλος τραγούδαγε το «Διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» του Μίκη Θεοδωράκη για να δείξει ποια είναι η δεξιά που απειλεί κάθε φωνή που θέλει να εκφράσει άλλη άποψη από την δική της. Μέχρι η ίδια να αναλάβει την εξουσία και να φανεί ότι το μόνο που ήθελε είναι να ζητάει από τους δεξιούς να χαμογελάνε. Όταν δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.
Γιγάντων βέβαια όπως του καίσαρη της εξωτερικής πολιτικής Νίκου Κοτζιά, που απαντώντας στις θέσεις του Γιώργου Μπαμπινιώτη για την γλώσσα των Σκοπίων είπε «Ο κ. Μπαμπινιώτης είναι εξαιρετικός λεκτικογράφος (sic), αλλά άσχετος στην εξωτερική πολιτική και τη λειτουργία του ΟΗΕ. Επειδή είναι εξαιρετικός επιστήμονας, θα πρέπει να είναι πολύ σεμνός και θα πρέπει να προσέχει, γιατί η απάντησή του είναι άσχετη από την εξωτερική πολιτική». Με όλο τον σεβασμό στον γλωσσοπλάστη, λεκτικογράφο υπουργός των Εξωτερικών, να απευθύνεσαι σε έναν άνθρωπο 79 ετών και να τον συμβουλεύεις να είναι πολύ σεμνός και να προσέχει αν δεν λέγεται απειλή, η λέξη δεν υπάρχει στην λεκτικογραφία.
Στην διαμάχη του με τον Μπαμπινιώτη τον  Νίκο Κοτζιά ενόχλησε αυτό που πριν από έξη μήνες είχε ενοχλήσει στην συνέντευξη την Μπέτυ Μπαζιάνα. «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία». Την πραγματική εξουσία. Αυτή που έμαθαν από το ΚΚΕ ο Κοτζιάς, η Μπαζιάνα και ο Τσίπρας. Η εξουσία που επέτρεπε στον Στάλιν να κρίνει ποια γενετική θεωρία ήταν καλύτερη για τις καλλιέργειες. Δικαιώνοντας τον τσαρλατάνο βιολόγο Τρόφιμ Ντενίσοβιτς Λισένκο και στέλνοντας τον   αντίπαλο του επίσης βιολόγο Νικολάι Βαβίλοφ στα γκουλάγκ. Επειδή η άποψη του Λυσένκο για τις καλλιέργειες συνοδευόταν από μαρξιστική ανάλυση σύμφωνα με την οποία οι φυτεμένοι καρποί δεν θα συμπεριφέρονταν ανταγωνιστικά  για την απορρόφηση των πεπερασμένων πόρων που υπήρχαν στο περιβάλλον τους, αλλά θα συνεργάζονταν σαν εργάτες, που ανήκουν στην ίδια τάξη. Στην συγκεκριμένη ομιλία ο Στάλιν, που ήταν παρών στο ακροατήριο σηκώθηκε όρθιος και αφού χειροκρότησε τον Λυσένκο του έδωσε συγχαρητήρια.
Όπως ο Κοτζιά θα είχε συγχαρεί τον Μπαμπινιώτη αν είχε ακολουθήσει την κομματική γραμμή. Ναι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1977 είχε αναγνωρίσει την μακεδονική γλώσσα. Όπως ο Μπαμπινιώτης θα πρέπει να αναγνωρίσει το ιδεολογικό του σφάλμα. Διαφορετικά καλό θα είναι να είναι πολύ σεμνός. Και να προσέχει.