Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Παύλος Γιαννακόπουλος: «Ολυμπιακός είσαι, παιδί μου;»

Ιούνιος 11, 2018
Οδός Μάρνη. Καλοκαίρι. Μέσα στο λιοπύρι καμαρώνω τα καινούργια μου αθλητικά παπούτσια, ψάχνοντας ράθυμα με το βλέμμα που έχω αφήσει το μικρό σκούτερ.
Ακριβώς έξω από το μαγαζί μια παλιά Μερσεντές πράσινης απόχρωσης με ορθάνοιχτες τις τέσσερις πόρτες. Πιο πίσω το όχημα που με ταξίδευε από την Κυψέλη στην Καλλιθέα τη στιγμή που διάλεξα επαγγελματικό προσανατολισμό.
«Καλημέρα παιδί μου, σε έκλεισα;» μου απευθύνει ερώτηση ο κύριος που ξεσκόνιζε τη Μερσεντές. Ναι, είχε πάρει ένα πανί και καθάριζε μόνος του τα τζάμια και δεν θα του έδινα την παραμικρή σημασία αν δεν μου απηύθυνε τον λόγο.
Τον κοίταξα και στα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν άρχισα να σιγουρεύομαι. Ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν καν να μου μιλήσει. Το μηχανάκι μου και το αυτοκίνητο απείχαν περίπου δύο μέτρα και τα πρωινά του Ιουλίου η οδός Μάρνη ευθυγραμμίζεται με την αποκέντρωση που επιβάλλει ο νόμος του θέρους. Δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα να με είχε κλείσει.
Ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος και μίλησε πρώτος σε έναν άγνωστο, που σκάρτα είχε πατήσει τα 18. Η αυθάδεια μου χτύπησε κόκκινο: «Πιο πολύ με κλείσατε όταν πήρατε τον Πάσπαλιε. Στον εαυτό μου». Μειδίασε και συνέχισε να καθαρίζει το παρ παρμπρίζ: «Ολυμπιακός είσαι, παιδί μου;». Στα επόμενα λεπτά η κάθε του φράση τελείωνε με «παιδί μου».
Νομοτελειακά, είχα ξεχάσει τα καινούργια παπούτσια και μιλούσα για μπάσκετ και τις πτυχές της οριακά μετεφηβικής μου ζωής με τον άνθρωπο που ευθυνόταν εν πολλοίς για τις καλοκαιρινές συναισθηματικές μου μεταπτώσεις, όταν ανακοίνωνε ονόματα και ονόματα και ονόματα.
Όλο αυτό διήρκεσε μέχρι να ολοκληρωθεί το τελετουργικό γυαλίσματος της μεγάλης Μερσεντές: «Εκκολαπτόμενος αθλητικός δημοσιογράφος κύριε Παύλο» απάντησα στην πιο συνήθη ερώτηση που μπορεί να κάνει ένα 60άρης σε έναν έφηβο και συμπλήρωσα «Δεν ξέρω όμως αν θα τα καταφέρω. Είναι δύσκολα».
«Να πιστεύεις στον εαυτό σου και ν’ αγαπάς αυτό που κάνεις. Είμαι σίγουρος ότι θα συναντηθούμε ξανά» απεφάνθη. Μπήκε στη Μερσεντές, πέρασε το τελευταίο πράσινο φανάρι της οδού Μάρνη που βγάζει στην Πατησίων. Η αφεντιά μου πάλι συνέχισε να κάνει το Κυψέλη – Καλλιθέα με το σκουτεράκι για άλλον έναν χρόνο. Ήταν ο δεύτερος χρόνος φοίτησης στη σχολή δημοσιογραφίας.

Στο final four

Θεσσαλονίκη. Απρίλιος του 2000 Το χρίσμα για την πρώτη δημοσιογραφική – τηλεοπτική παρακαλώ – κάλυψη μιας μεγάλης διοργάνωσης είχε φορέσει ατόφιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Έσπαγε μόνο όταν κάποιος οπαδός της Μακάμπι γονάτιζε μπροστά μου για ένα εισιτήριο. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόταν όσες μέρες διήρκεσε το final four. Οι Ισραηλινοί ήταν πολλοί και οι μισοί δεν είχαν εισιτήρια. Αναγνώριζαν ότι είσαι Έλληνας, άρα έχεις και τα μέσα. Δεν δίσταζαν να γονατίσουν. Το «παρακαλάω για ένα εισιτήριο» αποκτούσε νόημα.
Κλείνει η παρένθεση. Το μειράκιο της ελληνικής δημοσιογραφίας κοιμόταν με τη διαπίστευση που του είχε κοτσάρει το αθλητικό τμήμα της ΕΡΤ και έψαχνε θέματα. Το καθήκον με καλούσε στο αεροδρόμιο. Θα ερχόταν ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού στο αεροδρόμιο. Της ελληνικής ομάδας για την οποία βρισκόμασταν στη Θεσσαλονίκη.
Περίμενα υπομονετικά έξω από τις αφίξεις. Η κάμερα μου και καμιά δεκαριά δημοσιογράφοι. Μόλις είδαν τον κύριο Παύλο έπεσαν επάνω του. Μπλέξαμε. Ρεπορτάζ Παναθηναϊκού δεν έκανα και δεύτερον σιγά μη θυμόταν την πρώτη συνάντηση στην οδό Μάρνη. Έπαιξα ρέστα.
-Καλησπέρα κύριε Γιαννακόπουλε μια δήλωση για την ΕΡΤ
-Ξέρεις δεν έχω μιλήσει στους άλλους…
-Ξέρετε, χρειάζομαι μία δήλωση, αν δεν μιλήσετε εσείς…
-Έχουμε ξαναμιλήσει, ε;
-Ναι, λίγο.
Δεν έχω αποσαφηνίσει ακόμα αν με είχε γνωρίσει εκ πρώτης όψεως. Κομματάκι δύσκολο. Μου χάρισε μια αποκλειστική δήλωση πριν από τον ημιτελικό του Παναθηναϊκού και το απίστευτο συναίσθημα να ζητάνε καταξιωμένοι συνάδελφοι να μάθουν δυο γραμμές απ’ όσα είπε. Στα 30 δεύτερα που ακολούθησαν τη δήλωση, του θύμισα και συγκινήθηκε: «Να είσαι σίγουρος ότι δεν θα μιλήσω αλλού μέχρι το τέλος της διοργάνωσης».
Τον ευχαριστώ για την τυχαία γνωριμία και τη μικρή συναναστροφή. Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία αξία περισσότερη. Τώρα που το σκέφτομαι ξανά, είμαι ο πλέον ακατάλληλος για να προσθέσω μερικά ακόμα γραμμάρια μελάνης στο «αντίο» του Παύλου Γιαννακόπουλου. Του μεγάλου παράγοντα του ελληνικού αθλητισμού. Όχι για τον «αθλητή Γουίλκινς» ή τον Στόγιαν Βράνκοβιτς. Όχι για τον Ρέμπρατσα, τον Μποντιρόγκα ή τον Βολκόφ. Ούτε καν για τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και όλα τα μεγάλα ονόματα που έκλεινε με συνοπτικές διαδικασίες. Ίσως ναι, και για όλους αυτους μα πάνω απ’ όλα για το ακέραιο του χαρακτήρα. Για το ήθος και την ανθρωπιά.
Για την προσφορά στο μπάσκετ τον σεβασμό προς το άθλημα και τον αντίπαλο, όχι τον «εχθρό» – έχει τη σημασία του. Για την απλότητα που εξαφανίστηκε από τους παράγοντες του αθλητισμού κι έδωσε τη θέση της στη χυδαιότητα. Για τη διαφορετική – την ανεκτή – πλευρά του οπαδισμού που τον χαρακτήριζε και ψάχνουμε ανθρώπους να την κληρονομήσουν. Για την άνευ όρων αγάπη στον Παναθηναϊκό του. Για τις ατέλειωτες ανθρώπινες ιστορίες που θα γραφτούν αυτές τις ημέρες και είναι όλες, πέρα ως πέρα, αληθινές. Για όλα αυτά, ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι αναντικατάστατος.
Του Παναγιώτη Βουγιούς
Δημοσιεύτηκε στισ

Τέλος τα Γερμανικά αυτοκίνητα στις ΗΠΑ;

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΤΡΑΚΟΥΣΕΛΛΗ
Ουσιαστικά ο Trump, τόσο στη σύνοδο των G7 την οποία και… τίναξε στον αέρα, όσο και σαφέστερα στο ΝΑΤΟ, επανέλαβε αυτά που έλεγε απο το 1990 ότι θα υπερφορολογούσε τις Mercedes
και όλα τα Ιαπωνικά αυτοκίνητα, ενώ προεκλογικά απειλούσε ανοικτά και την BMW, η οποία έχει στα σχέδιά της να κατασκευάσει μια μονάδα παραγωγής στο -μισητό για΄αυτόν- Μεξικό, με τα αυτοκίνητα που θα κατασκευάζονται εκεί να προορίζονται και για την αγορά της Αμερικής.
Ο Trump δε σταμάτησε ακόμα και όταν έλαβε το χρίσμα. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του τον Ιανουάριο, απειλώντας τις μη Αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, ότι θα επιβάλει φόρο εισαγωγής 35% (!) στα αυτοκίνητα που θα κατασκευάζονται εκτός ΗΠΑ, μήνυμα το οποίο έριξε κατακόρυφα -έστω και πρόσκαιρα- την αξία των Γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Παράλληλα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Bild, ο Trump επέκρινε της BMW, Daimler και Volkswagen για την «αποτυχία τους» -όπως είπε χαρακτηριστικά- να παράγουν περισσότερα αυτοκίνητα στο έδαφος των ΗΠΑ.
Είναι γνωστό πως η αυτοκινητοβιομηχανία είναι ένας από τους βασικότερους πυλώνες της Γερμανικής οικονομίας και αυτό το ξέρει καλά ο επιχειρηματίας και πλανητάρχης. Μένει να δούμε αν όλα αυτά απλά είναι επικοινωνιακές φωτοβολίδες ή θα υλοποιηθούν με κάποιο τρόπο.
Φήμες πάντως κάνουν λόγω ότι το επιτελείο του Trump έχει έτοιμο νόμο-καταπέλτη για τις εισαγωγές αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, το οποίο επεξεργάζονται οι νομικοί του Λευκού Οίκου, ώστε να μην καταπέσει στα δικαστήρια…
Κύκλοι του Προέδρου, αναφέρουν “off the record” ότι θέλει να βάλει τόσο υψηλούς δασμούς στα Ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, κάτι το οποίο, θα αυξήσει κατακόρυφα την τελική τους τιμή έναντι των Αμερικανικών. Με λίγα λόγια θα τα πετάξει εκτός αγοράς κυρίως τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες καταγράφουν πωλήσεις ρεκόρ στις ΗΠΑ…
Ίδωμεν…
Δημοσιεύτηκε στισ
απο το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου:


 «Να ‘σαι καλά, δάσκαλε», όπου ένας νεαρός φιλόλογος, σε κάποιο χωριό της ελληνικής υπαίθρου, κατάφερε να κάνει τους μαθητές του να νιώσουν περήφανοι για τη γλώσσα τους, τα τραγούδια τους, την παράδοση του τόπου τους και να μην τα θεωρούν όπως χαρακτηριστικά λέει ως «παλιατσαρίες». 
Ανάλογα αισθήματα μας διακατείχαν κι εμάς, όσους μεγαλώσαμε σε κάποιο ηπειρώτικο χωριό,  όταν ερχόμασταν αντιμέτωποι με το ιδίωμα των γονιών μας, των γεροντότερων, των πιο λαϊκών και αυθεντικών ανθρώπων του χωριού.
Ντρεπόμασταν, προσπαθούσαμε να το αποφύγουμε όπως «ο διάολος το λιβάνι» και επικρίναμε και τους δικούς μας, όταν μιλούσαν τη ντοπιολαλιά τους μπροστά σε ξένους, μορφωμένους.
Μεγαλώνοντας, σπουδάζοντας τη ζωή, μαθαίνεις να εκτιμάς περισσότερο το αυθεντικό, το ανεπιτήδευτο, το γνήσια λαϊκό κι αρχίζεις να αναζητάς τη ρίζα του.
Έτσι αυτό απενοχοποιείται, αποκτά αξία και σταδιακά κερδίζει το σεβασμό σου. Η έκπληξη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, όταν διαπιστώνεις ότι πολλές απ’ αυτές τις λέξεις, έλκουν κατευθείαν την καταγωγή τους από την αρχαία ελληνική διάλεκτο και αποτελούν ζωντανές αποδείξεις της συνέχειας της γλώσσας μας.
Σταχυολόγησα ορισμένες τέτοιες ηπειρώτικες λέξεις με αρχαιοελληνική προέλευση και τις μοιράζομαι μαζί σας.
·          Αγγειά = Αγγεία, οικοσκευή. Ομηρική λέξη «άγγος». 
      Ιλιάδα Β, 471και Οδύσσεια 286 α β, 
·          Αγκίδα = μυτερή σχίζα ξύλου. Από το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό:«ακίς – ίδος».
·          Αγκούσα, (η) = Μεγάλο άγχος που συνοδεύεται με αναστεναγμό και μερικές φορές με κλάμα, το βάρος στο στήθος. (Κατά τον Γ. Χατζιδάκη η λέξη είναι αρχαία ελληνική και αποτελεί παραφθορά του τύπου ογκούσα, μετοχής του ρήματος ογκούμαι (= συσσωρεύομαι, εξογκώνομαι. Κατά άλλους προέρχεται από το λατινικό angustia (= τα στενά, η στενοχωρία, οι πύλες ).
·          Αγκωνή=η δεξιά και αριστερή πλευρά του τζακιού. Μεσαιωνική ελληνική αγκωνή < αγκών + γωνία (συμφυρμός). 
·    Ακουρμάζομαι και ακουρμαίνομαι= Ακούω με μεγάλη προσοχή, μερικές φορές βάζοντας το χέρι και στο αυτί. Προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ἀκροῶμαι= ακούω με προσοχή κάποιον.
·          Απιθώνω=αφήνω κάτω. Από τη μεσαιωνική ελληνική αποθώνω που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό αποθέτω.
·          Αψυχάω=τσιγκουνεύομαι. Από το στερητικό α- και τη λέξη ψυχή
·          Γάστρα = μετάλλινος κινητός καμπύλος φούρνος. Παράγεται από την ομηρική λέξη «γάστρη» =το κοίλον του αγγείου). Οδύσσεια θ 437.
·          Γούπατο= γούπατο. Από συμφυρμό των ομηρικών λέξεων «γη» και «πάτος» (Ιλιάδα Ζ, 202, Ι, 1190).
·          Δοκήθηκα (το δοκήθηκα)=το αντιλήφθηκα, το κατάλαβα, το ένιωσα. Από το αρχαίο ρήμα δοκέω-ῶ=μου φαίνεται, θεωρώ, πιστεύω, νομίζω.
·          Ζεύλα και ζεύγλα= το καμπύλο μέροςτου ζυγού μέσα από το οποίο περνά ο λαιμός  του ζώου. Προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ζεύγνυμι= βάζω κάτω από το ζυγό.
·          Θημωνιά = θημωνιά. Ομηρική λέξη «θημών – ωνος». Οδύσσεια ε, 368
·          Κοσσιά= κοσσιά, κλαδευτήρι χόρτων. Από το ρήμα «κόσσω»=κόβω.
·          Καλοπίχειρα=εύκολα (επίρρημα). Από το επίθετο καλός και το ρήμα επιχειρώ.
·          Λανάρι=Ξύλινο εργαλείο από μονοκόμματο επίπεδο ξύλο στη μια άκρη του οποίου είναι προσαρμοσμένα σιδερένια δόντια για το ξάσιμο το μαλλιού. Από τη Ομηρική λέξη «λήνος»=μαλλί
·          Λιμασμένος=κατεχόμενος από άγρια πείνα. Από την αρχαία λέξη λιμός=πείνα.
·          Λυσιά=ξύλινη, αυτοσχέδια πόρτα. Από το ρήμα λύω=λύνω, ανοίγω
·          Μολόημα=περιστατικό που αξίζει να διηγηθεί. Από το ρήμα ομολογέω-ώ, ομολόγημα, μολόημα.
·          Μπούτα = ξύλινο δοχείο για το χτύπημα του γάλακτος. Από την αρχαία ελληνική λέξη «βύτις» ή «βύττις».
·          Μαστάρι=Εξέλιξη της αρχαίας λέξης μαστός.
·          Νήλα και νίλα= συμφορά, ταλαιπωρία. Από την ομηρική λέξη «νηλής –ές» (Ιλιάδα, 632, Λ, 484, Π, 233) =ανηλεής, σκληρός.
·          Νίβομαι=πλένω το πρόσωπό μου, από το αρχαίο ρήμα νίπτω
·          Ξυθάλι = μασιά για τα κάρβουνα, εξάρτημα τζακιού για το σκάλισμα της θράκας. Από τις ομηρικές λέξεις «ξέω» =ξύνω και «αιθάλη» =στάχτη, καπνιά.
·          Ορμηνεύω=συμβουλεύω. Παραφθορά από το ρήμα ερμηνεύω.
·          Παραγκώμι=παρατσούκλι. Από την πρόθεση παρά και την αρχαία λέξη εγκώμιον.
·          Πάφλας= τενεκές. Από το ρήμα «παφλάζω» =κάνω κρότο. (Παφλασμός= ο ήχος από τα κύματα που σκάνε στην ακτή).Ο τενεκές, όπως είναι γνωστό, παράγει κρότο με την κάθε μετακίνησή του ή με κάθε χτύπημα.
·          Ποδένομαι=φοράω τα παπούτσια μου, από τη λέξη υπόδημα, μεταγενέστερο ρήμα υποδένομαι.
·          Ποριά= ξύλινη, αυτοσχέδια πόρτα. Από τη λέξη πόρος=πέρασμα, άνοιγμα.
·          Πυρομάδα= πυρωμένη στα κάρβουνα ή στο τζάκι φέτα ψωμιού. Από τις ομηρικές λέξεις «πυρ» και «ωμός»= άψητος (Χ, 347 και μ, 396).
·          Πυροστιά = πυροστιά, τρίποδο ή τετράποδο σιδερένιο εξάρτημα-βοήθημα, που μπαίνει στη φωτιά. Από τις ομηρικές λέξεις «πυρ- ός» και «ιστίη»=εστία.
·          Ρούγα = ρούγα, δρόμος πόλης. Ομηρική λέξη «ρωξ – ρωγός», στενωπός. Οδύσσεια χ, 143.
·          Ρούσα= ξανθή. Από τη λέξη  «ρύσσιος», «ρούσιος» =κοκκινωπός, ξανθοκόκκινος.
·          Στέρφο = άγονο(από την ομηρική λέξη «στείρη» από την οποία παράγεται η λέξη «στέριφος»).
·          Στουρνάρι = στουρνάρι, αχμηρό σκληρό πέτρωμα. Παράγεται από το ρήμα «στόρνυμι» ή «στορέννυμι» (μεσαιωνική λέξη «στόρνυμαι» =εξομαλύνω). Από το ρήμα αυτό παράγεται και το «στορύνη» (=χειρουργικό εργαλείο με οξεία αιχμή) και η λέξη «στορεύς –έως» (= παραγωγή πυρός με την τριβή).
·          Στρέω=συμφωνώ, αποδέχομαι κάτι που με συμφέρει.(Συνήθης έκφραση:”δε με στρέει”= δε με συμφέρει, δε συμφωνώ) Από το αρχαίο ρήμα στέργω.
·          Τάλαρος = μεγάλος ξύλινος κάδος, ξύλινο δοχείο για κρασί. Από την ομηρική λέξη «τάλαρος»: «πλεκτοίς εν ταλάροισι φέρον μελιηδέα καρπόν =σε πλεκτά καλάθια καρπούς γλυκούς», Ιλιάδα, 568, «πλεκτοίς εν ταλάροισι αμησάμενοι κατέθηκεν = σε πλεκτά τυροβόλια έβαλε», Οδύσσεια ι, 247.