Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα.
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα.
Χ ΜΙΣΣΙΟΣ
«Εν δέ τώ προνάω τά έν Δελφοίς γεγραμμένα, έστιν ώφελήματα άνθρώποις» Παυσανίας
φθόνει μηδενί και διαβολήν μίσει
φθόνει μηδενί και διαβολήν μίσει
12 Ιουλίου 1856: Η συμπλοκή στο Ζεμενό και η εξόντωση του Κακαράπη και
του Νταβέλη-
Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 161 χρόνια από την καταστροφή των περιβόητων ληστρικών συμμοριών του Κακαράπη και του Νταβέλη στις 12 Ιουλίου 1856 στο Κάτω Ζεμενό, στο τρίστρατο μεταξύ Διστόμου και Δαύλειας, καθώς ο παλιός δρόμος συναντούσε το χάνι πριν ανηφορίσει για την Αράχωβα και τους Δελφούς. Πριν φτάσουμε στη μάχη του Ζεμενού, στην τρίοδο όπου σήμερα υπάρχει μέγας σταυρός μνημείο του πεσόντος στη συμπλοκή υπολοχαγού Ιωάννη Μέγα και όπου όπως παρατηρήθηκε ο Λάιος έπεφτε νεκρός από το χέρι του γιου του Οιδίποδα, πρέπει να πάμε λίγο πίσω.
Η ληστεία ως ιστορικό φαινόμενο εμφανίζεται ταυτόχρονα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, λαμβάνει όμως μεγάλες διαστάσεις μετά τη διάλυση των σωμάτων των ατάκτων αγωνιστών της Επανάστασης από τους αντιβασιλείς του Οθωνα το 1833 και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του νεοσύστατου βασιλείου προκαλώντας πολλές φορές σοβαρές περιπλοκές στις διεθνείς σχέσεις της χώρας – η υπόθεση Μπερτό-Νταβέλη, η Σφαγή στο Δήλεσι και οι συνεχείς προστριβές με την Τουρκία στα σύνορα είναι μερικά γνωστά παραδείγματα . Επί ένα σχεδόν αιώνα η ελληνική ύπαιθρος χώρα στην περιοχή της Στερεάς και της Πελοποννήσου και αργότερα της Ηπείρου και της Θεσσαλίας θα γίνουν το θέατρο της σύγκρουσης της κρατικής μηχανής με τις ληστρικές συμμορίες, με βαρύτατες επιπτώσεις στον πληθυσμό. Η Βοιωτία που κατέχει κεντρική θέση στην ελληνική επικράτεια αποτέλεσε πεδίο της σύγκρουσης και η Λιβαδειά, πλούσια πόλη και διοικητικό κέντρο, πλήρωσε σε πολλές περιπτώσεις το βαρύτατο τίμημα της κομβικής γεωγραφικής της θέσης.
Το ανθρωποκυνηγητό και το πλοίο στον Κορινθιακό
Στις 23 Μαΐου 1856 ο Χρήστος Νταβέλης επικεφαλής 17 συντρόφων του ληστεύει τους διερχομένους από την οδό Πειραιώς πολίτες –ελάχιστα χιλιόμετρα από τη Βουλή των Ελλήνων και το Παλάτι του Οθωνα– προκαλώντας για μια ακόμη φορά πολιτική κρίση και τις σκληρές επιθέσεις της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη. Έπειτα από αυτή την πρόκληση η πολιτική ηγεσία εφέρετο αποφασισμένη να εξοντώσει τη συμμορία του διαβόητου αρχιληστή με κάθε θυσία, στηριζόμενη και στην υπογραφή και εφαρμογή της ελληνοτουρκικής σύμβασης για την καταδίωξη της ληστείας. Είχε προηγηθεί στις 23 Σεπτεμβρίου του 1855 η απαγωγή από τη συμμορία Νταβέλη του Γάλλου λοχαγού Μπερτό ή Βρετό. Το επεισόδο αυτό συνδέεται με τον αποκλεισμό της Αθήνας και την κατοχή του Πειραιά από τον αγγλογαλλικό στόλο με αφορμή τον Κριμαϊκό Πόλεμο και κατέστησε τον Νταβέλη ήρωα στη λαϊκή συνείδηση (και τη βασιλική καθώς φήμες της εποχής έφεραν τον Οθωνα και τη βασίλισσα Αμαλία να καλύπτουν ελάχιστα διπλωματικά την ικανοποίησή τους για την απαγωγή του Μπρετό) και την κυβέρνηση έρμαιο των πιέσεων των εξοργισμένων Αγγλογάλλων που ανάγκασαν ουσιαστικά το ελληνικό κράτος να πληρώσει το μυθικό για την εποχή ποσό των 30.000 δρχ. σε χρυσό στον λήσταρχο για τη λύτρωση του Γάλλου αξιωματικού..
Όταν το κρεσέντο προκλητικότητας του Νταβέλη συνεχίστηκε με τον φόνο ενός χωροφύλακα στα Λιόσια, τα μεταβατικά αποσπάσματα επικουρούμενα από πολίτες ξεχύνονται στην Αττική, τη Μεγαρίδα, τη Βοιωτία και τη Λοκρίδα κυνηγώντας τους ληστές και την επικήρυξη που μεταφραζόταν σε χρηματικό ποσό και πολλές φορές σε λάφυρα από τα κεμέρια και τα ασημοποίκιλτα όπλα των ληστών. Επί ενάμιση μήνα οι ληστές καταδιώκονται απηνώς και στις 12 Ιουλίου του 1856 στο Ζεμενό ο Νταβέλης μαζί με άλλους 4 αρχιληστές και 18 συντρόφους του εξοντώνονται έπειτα από σκληρή εξάωρη μάχη με στρατιώτες και πολίτες. Ηταν ασφαλώς η πλέον εντυπωσιακή επιτυχία των διωκτικών αρχών στον πόλεμο με τη ληστεία/ληστοκρατία που ταλαιπωρούσε τη μικρή βαλκανική χώρα από την ίδρυσή της.
Ηδη ο μοίραρχος Α. Πλέσσας με την από 20ής Ιουνίου 1856 αναφορά του ενημερώνει ότι στις 15 Ιουνίου η συμμορία του «Δαβέλη» επιβιβάστηκε από όρμο της περιφέρειας Ειδυλλίας, από το Πόρτο Γερμενό, σε πλοιάριο του Ευσταθίου Κουγιάλα και αποβιβάστηκε στην Αλυκή Δομβραίνας, όπου, αφού κατέστρεψε μερικές κυψέλες, απέπλευσε αμέσως για την Αντίκυρα. Στην πορεία προς τον όρμο της Αντίκυρας η συμμορία του Νταβέλη συνάντησε καθ’ οδόν άλλο πλοίο ταχύτερο του πρώτου και προτίμησε αυτό…
Την καταδίωξη του Νταβέλη ανέλαβαν από ξηράς ο δήμαρχος Θίσβης και ο ανθυπολοχαγός Δημήτριος Τσίπρας από τη θάλασσα, οι οποίοι συναντήθηκαν με τον αρχικό πλοιοκτήτη Κουγιάλα στην παραλία του Κυριακίου. Ο Κουγιάλας –για τον οποίο ο ευσυνείδητος μοίραχος Πλέσσας εκφράζει υπόνοιες ότι σκοπίμως μετέβη στο Πόρτο Γερμενό για να παραλάβει τους ληστές κατόπιν προσυνεννοήσεως– πληροφόρησε τους διώκτες του Νταβέλη ότι ο διαβόητος λήσταρχος με τους συντρόφους του αποβιβάστηκε στην Καλαμιώτισσα στις 16-17 Ιουνίου και κατευθύνεται προς τον Οσιο Λουκά.
Ο μοίραρχος Πλέσσας, που ήταν επικεφαλής του Γραφείου Χωροφυλακής στο υπουργείο Στρατιωτικών, κλείνοντας την αναφορά του δεν παραλείπει να σημειώσει τη συμφωνία του περί της αναγκαιότητας στάθμευσης στον Κόλπο της Δομβραίνας πλοίου του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που με συνεχείς περιπολίες μεταξύ Αντίκυρας και Λουτρακίου θα καθιστούσε δυσχερή τη διαφυγή των ληστών από θαλάσσης.
Πράγματι με διαταγή του υπουργείου Ναυτικών μικρό βοηθητικό πλοίο του Στόλου ανέλαβε περιπολίες στον Κορινθιακό.
Ο Νταβέλης στη Βοιωτία
Εν τω μεταξύ ο μοίραρχος Βοιωτίας Πέτρος Βακάλογλου, φιλόδοξος, δραστήριος, γενναίος και σπουδαίος γνώστης συνθηκών, προσώπων και αιτιών για την εξάπλωση της μάστιγας της ληστείας, μόλις πληροφορήθηκε ότι οι ληστές βρίσκονται στην περιοχή του αποφάσισε την κατάληψη της Αρβανίτσας στα Κούκουρα, που αποτελεί διάβαση σημαντική, και διέταξε τον ανθυπολοχαγό Τσίπρα να καταδιώξει κατά πόδας τον Νταβέλη. Διαταγές να καταληφθούν όλες οι «ύποπτες» θέσεις στη Βοιωτία έλαβαν από τον Βακάλογλου ο υπολοχαγός Τζήρος που προωθήθηκε στα Καμπιά, ο Μέγας που κατέλαβε την περιοχή Ζεμενού-Στενής και ο υπομοίραρχος Λοκρίδας, ο οποίος με ισχυρό απόσπασμα απέκλεισε την περιφέρεια Ορχομενού-Ακραιφνίου. Όμως οι ληστές διέφυγαν και πάλι προς τη Μεγαρίδα.. Ηταν η τελευταία νίκη τους. «Ακολούθησε ένα δεκαήμερο συντονισμένων ενεργειών από πολλά αποσπάσματα με τη βοήθεια πεπειραμένων ιχνηλατών οδηγών της εθνοφυλακής και τη συνδρομή πολλών χωρικών της περιοχής που κλήθηκαν στα όπλα από τους δημάρχους», αναφέρει ο Ιωάννης Κολιόπουλος. Η τεράστια κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού επρόκειτο να αποδώσει: Το μεταβατικό απόσπασμα Μεγαρίδας με επικεφαλής τον ταγματάρχη Χωροφυλακής Γεώργιο Γενοβέλη ανακάλυψε εν τέλει τον Νταβέλη και τους συντρόφους του στη θέση Βαρκό και παρότι έγινε αντιληπτό από τους ληστές και έτσι επέτρεψε στο κύριο σώμα της συμμορίας να αναδιπλωθεί έστω και με δύο νεκρούς και να διαφύγει προς τη Λιβαδειά σήμανε την αρχή του τέλους για τον αρχιληστή Χρήστο Νταβέλη.
Στο τέλος Ιουνίου ο Νταβέλης ενώνεται με τον Φουντούκη, που είχε μαζί του τρεις συντρόφους και με τον Μπελούλια ή Κακαράπη που είχε έναν και χάνονται στα δάση του Ελικώνα.
Στις αρχές Ιουλίου ο μοίραρχος Βοιωτίας Πέτρος Βακάλογλου, ύστερα από συμπλοκή με τους ληστές που προσπάθησαν να απελευθερώσουν τον συλληφθέντα λήσταρχο Μπαρμπαγιάννη, διέταξε τους υπολοχαγούς Μέγα, Αυγέρη και Μέρμηγκα να ερευνήσουν όλα τα κρησφύγετα και τα λημέρια στις περιοχές της Λιβαδειάς, του Οσίου Λουκά και του Κυριακίου. Για το Ζερίκι τις έρευνες ανέλαβε ο ανθυπολοχαγός Χαράλαμπος Στρίμπερης. Ο Μέγας και ο Αυγέρης ανακάλυψαν τους ληστές στη θέση Ρόγκια, μεταξύ Κυριακίου και Οσίου Λουκά. Οι συμμορίες που εν τω μεταξύ περιελάμβαναν και τον Ζαφείρη αλλά και τον Κουκουβίνο με τους συντρόφους τους τράπηκαν προς τον Οσιο Λουκά. Τα μεταβατικά αποσπάσματα με τη βοήθεια των οδηγών και των χωρικών προσπάθησαν να κυκλώσουν τους ληστές, αλλά οι σκληροτράχηλοι συμμορίτες κατόρθωσαν και πάλι να διαφύγουν.
Εν τέλει και καταδιωκόμενοι από τον Μέγα και τους άλλους αξιωματικούς το βράδυ της 11ης Ιουλίου 1856 οι ληστές έφτασαν στη θέση Ακρινό Νερό όπου υπήρχε τυραποθήκη της Μονής Ιερουσαλήμ και αφού γευμάτισαν κρύφτηκαν να διανυκτερεύσουν εκεί κοντά. Το πρωί της 12ης Ιουλίου ο Λουκάς Δελής, «συνταξιούχος δεκανεύς και οδηγός», που αφίχθη στην περιοχή της Μονής επικεφαλής 15 ανδρών κατόπιν διαταγής του υπολοχαγού Μέγα, ενημερώθηκε για την παρουσία των ληστών από τον αρχιποιμένα της Μονής Ιερουσαλήμ Ευγένιο Αλογοσκούφη. Αμέσως ειδοποίησε τους αρχηγούς των μεταβατικών αποσπασμάτων Μέγα, Τσίπρα και Στρίμπερη και τους δημάρχους Χαιρώνειας, Ευστάθιο Νικολάου, και Αράχωβας, Λουκά Καλπούζο. Οι ληστές υποχώρησαν και προσπάθησαν να διαφύγουν χωρίς να συμπλακούν με τα αποσπάσματα, όμως εμποδίστηκαν από τον ηγούμενο της Μονής Ιερουσαλήμ Ιωσήφ Μελισσάρη, που ήταν επικεφαλής 15 ένοπλων μοναχών, και τον παρέδρο του δήμου Χαιρωνείας Ν. Τσιμτσιλή. Έτσι κυκλώθηκαν και οχυρώθηκαν στο ύψωμα του Ζεμενού στη θέση Δερβένι, Κούλια «κοντά στο σημείο όπου ο Οιδίπους είχε σκοτώσει τον Λάιο».
Οι ενισχύσεις από τα πλησιέστερα χωριά άρχισαν να καταφθάνουν, ωστόσο οι ληστές παρότι είχαν περιέλθει σε δεινή θέση αντιστάθηκαν πεισματικά. Η μάχη διήρκεσε από τις 12:00 έως τις 18:00, ώρα που τα πυρομαχικά των ληστών άρχισαν να εξαντλούνται. Τότε ο μοίραρχος Βακάλογλου έδωσε το σύνθημα της εφόδου και ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Μέγας πρώτος όρμησε στα οχυρώματα του Μπελούλια ή Κακαράπη, του λήσταρχου από το Κυριάκι που ήταν βαριά χτυπημένος. O Μπελούλιας (κατά την επίσημη αναφορά του δημάρχου Χαιρωνείας Ευσταθ. Νικολάου τον Μέγα πυροβόλησε και σκότωσε ο ίδιος ο Νταβέλης) πυροβόλησε και πλήγωσε τον Αραχωβίτη υπολοχαγό και οι σύντροφοί του ληστές τον αποτελείωσαν με τα γυμνά γιαταγάνια τους. Όμως η τροπή της μάχης ήταν οριστική: στρατιώτες και χωρικοί εισήλθαν στα οχυρώματα των ληστών και τα κατέλαβαν. Οι ληστές σκοτώθηκαν όλοι επί τόπου, ή καθώς ετρέποντο σε φυγή, εκτός από πέντε οι οποίοι «εζωγρήθησαν», δηλαδή συνελήφθησαν ζωντανοί/ αιχμάλωτοι. Και τραυματισμένοι.
Πρώτη αναφορά Πέτρου Βακάλογλου
Στις 13 Ιουλίου ο μοίραρχος Πέτρος Βακάλογλου από την Αράχωβα, όπου είχε μεταβεί για να αποδώσει με τα αποσπάσματα τιμές στην κηδεία του Ιωάννη Μέγα, αποστέλλει την πρώτη μετά την τεράστια επιτυχία των διωκτικών αρχών αναφορά προς το υπουργείο Στρατιωτικών με τίτλο «Παντελής καταστροφή πέντε ληστρικών συμμοριών των ληστάρχων Λουκά Μπελούλια ή Κακαράπη, Χρήστου Δαβέλη, Ιωάννου Ζαφείρη, Λουκά Φουντούκη και Νικολάου Τζόπα Κουκουβίνου». Οι απώλειες των αποσπασμάτων, σύμφωνα με αυτή την πρώτη αναφορά, περιελάμβαναν ένα νεκρό, τον υπολοχαγό Ιωάννη Μέγα, και τραυματίες τον οδηγό Οδυσσέα Μαυροδήμο από την Αγόριανη, τον Ευστάθιο Τομαρά από την Αράχωβα, που ήταν παλιός στρατιωτικός, τον Δημ Πατζιαλό από τη Δαύλεια, τον Ιωάννη Σκούζα ή Καΐλη και τον Λουκά Παππά από το Δίστομο και τον Ματθαίο Κυριακάτη από το Στείρι. Επισυνάπτεται στην αναφορά του Πέτρου Βακάλογλου ο κατάλογος των ληστών που έπεσαν νεκροί ή συνελήφθησαν ζώντες. Παρατίθεται εδώ με μικρές αλλαγές (δημοτική γλώσσα) και με επιφύλαξη παραδρομής λόγω δυσανάγνωστου χειρογράφου.
Ονομαστικός Κατάλογος των κατά τη 12 Ιουλίου ε.έ. φονευθέντων και ζωγρηθέντων αρχιληστών και λοιπών
- Λουκάς Μπελούλιας ή Κακαράπης από το Κυριάκι του Δήμου Λεβαδέων, επαρχίας Λεβαδείας, που εφονεύθη.
- Χρήστος Δαβέλης, βλαχοποιμήν, σκηνίτης, που εφονεύθη.
- Λουκάς Φουντούκης από τη Δεσφίνα, Δήμου Αντικύρας επαρχίας Παρνασσίδας, που εφονεύθη.
- Ιωάννης Ζαφείρης από τη Μάνδρα του Δήμου Ελευσίνας, επαρχίας Μεγαρίδας, που εφονεύθη.
- Ν. Τζώπας ή Δαφνής Κουκοβίνος, επαρχία Χαλκίδας, που συνελήφθη πληγωμένος.
- Κολιός Θηβαίος από το Αμπελοσάλεσι (σημερινό Αμπελοχώρι) Θηβών, επαρχίας Θηβών, που εφονεύθη.
- Κώστας Πλατανιάς, βλάχος σκηνίτης, που εφονεύθη.
- Χρήστος Πλατής, βλάχος, που εφονεύθη.
- Ιωάννης Κολοκοτρώνης, Πελοποννήσιος, που εφονεύθη.
- Διονύσιος Μοναχός από το Κυριάκι Δήμου Λεβαδέων, επαρχίας Λεβαδείας, που εφονεύθη.
- Π. Φλώρος Θηβαίος από τη Θήβα του Δήμου Θηβαίων, επαρχίας Θηβών, που εφονεύθη.
- Τάσος Βυλλιώτης από τα Βύλλια του Δήμου Ειδυλλίας, επαρχίας Μεγαρίδας, που εφονεύθη.
- Μήτρος Σκανδάλης, βλάχος, που εφονεύθη.
- Τάσος Δαβέλης, βλάχος σκηνίτης, που εφονεύθη.
- Γιώργος εκ του Οθωμανικού (πολλοί ληστές περνούσαν τα σύνορα Ελλάδας Τουρκίας που ήταν διάτρητα), αγνώστων λοιπών στοιχείων, που εφονεύθη.
- Σπύρος Δουδούμης, βλάχος σκηνίτης, που εφονεύθη.
- Μήτρος, άγνωστος, που εφονεύθη.
- Κώστας Τσέλιος, Χειμαρραίος (;) εκ του Οθωμανικού, που εφονεύθη
- Ν. Μπούκουρας, βλάχος εκ του Οθωμανικού, εφονεύθη
- Ιωάννης Τζιμπουκλάρας από το Στεβενίκο του Δήμου Πέτρας, επαρχίας Λεβαδείας, που συνελήφθη πληγωμένος.
- Ιωάννης Μωραϊτόπουλος από το Κυριάκι του Δήμου Λεβαδέων, επαρχίας Λεβαδείας, που συνελήφθη αιχμάλωτος.
- Βασίλειος Γεωργίου Τισκέας, βλάχος σκηνίτης, που συνελήφθη πληγωμένος
- Γ. Παλιούρας, βλάχος σκηνίτης, που συνελήφθη πληγωμένος.
Δαύλεια Βοιωτίας, η Δαυλίς και η Γερσαλή
Η αρχαία ακρόπολη και το μοναστήρι
Δαύλεια, η μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου Ιερουσαλήμ, γνωστή στους ντόπιους ως Γερσαλή ή Αγιαρσαλή (πηγή: Κώστας Κατσίγιαννης)
11 Ιουνίου 2018, 09:28
Αμφιθεατρικά χτισμένη στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Παρνασσού, σε υψόμετρο 350-400, η Δαύλεια Βοιωτίας φημίζεται για την όμορφη θέα της και το θαυμάσιο κλίμα της.
Κοντά στο σύγχρονο οικισμό της Δαύλειας, στη θέση «Κάστρο», βρισκόταν η αρχαία Δαυλίς, η δεύτερη πόλη που συναντούσε κανείς σε φωκικό έδαφος στη διαδρομή από τη Χαιρώνεια της Βοιωτίας προς τους Δελφούς.
Η Δαυλίς, η οποία αναφέρεται επίσης ως Δαυλίων πόλις και Δαυλία, καταστράφηκε από τους Πέρσες το 480 π.Χ., από τους Μακεδόνες του Φιλίππου Β’ και από τους Ρωμαίους.
Η ακρόπολη της αρχαίας Δαυλίδος κατέχει την κορυφή ενός υψώματος που ορθώνεται σε μικρή απόσταση νοτίως της Δαύλειας. Διατηρούνται λείψανα του τείχους (οικοδομήθηκε ίσως τον 4ο αιώνα π.Χ. και ανοικοδομήθηκε κατά τη Μακεδονική Περίοδο) και της πύλης της εισόδου.
Η οχυρή αυτή θέση ήταν σε χρήση και κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους, όταν μάλιστα ενισχύθηκε. Αρχαίο οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε στην εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, που βρίσκεται μέσα στο χώρο της αρχαίας ακρόπολης.
Εξάλλου, σε απόσταση 5 χλμ Δ από τη Δαύλεια, σκαρφαλωμένη σε πλαγιά του Παρνασσού, βρίσκεται η ιστορική μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου Ιερουσαλήμ, γνωστή στους ντόπιους ως Γερσαλή(Αγιαρσαλή). Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της η Γερσαλή υπέστη επανειλημμένες καταστροφές, που τις ακολούθησαν επισκευές και ανακαινίσεις.
Περί τα μέσα του 18ου αιώνα η μονή της Ιερουσαλήμ υπήχθη στη μονή του Όρους Σινά, προκειμένου αφενός να προστατευτεί η κτηματική περιουσία της και αφετέρου να τύχει φοροαπαλλαγών.
Την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης η Γερσαλή αποτέλεσε κέντρο ανεφοδιασμού των αγωνιστών της Ανατολικής Στερεάς, είχε δε καθοριστική συμβολή διά του ηγουμένου της στη νικηφόρο έκβαση της μάχης της Αράχοβας το 1826.
Η μονή της Ιερουσαλήμ ακολουθεί την τυπική αρχιτεκτονική διάταξη, με το καθολικό της (τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός) να περιβάλλεται από κτίρια που εξυπηρετούν τις διάφορες δραστηριότητες του μοναχικού βίου.
Στο σκευοφυλάκιο της μονής, που πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, φυλάσσονται μεταβυζαντινές εικόνες, έργα μεταλλοτεχνίας και άλλα σημαντικά κειμήλια.
Πλησίον της μονής της Ιερουσαλήμ βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Φανερωμένης, άλλοτε τόπος ασκήσεως μοναχών.
Daniel Goleman – Επιτυχία μέσω των άλλων
Ένα από τα συνθήματα που επικρατεί σήμερα στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Χάρβαρντ είναι «Επιτυχία μέσω άλλων που είναι διαφορετικοί από εσένα». Υπάρχει μια δύναμη στη διαφορά και αυτή κάνει όλο και πιο σημαντική την ικανότητα του σωστού χειρισμού της διαφορετικότητας.
Η όλο και μεγαλύτερη ποικιλία ατόμων που εργάζονται σε οργανισμούς κάθε τύπου απαιτεί μεγαλύτερη επίγνωση των αδιόρατων διαστρεβλώσεων που επιφέρουν τα στερεότυπα και η προκατάληψη στις εργασιακές σχέσεις. Ανάμεσα στους διευθυντές, για παράδειγμα, το να είναι κανείς σε θέση να διαβάζει τους ανθρώπους με ακρίβεια, χωρίς τις παραμορφώσεις που δημιουργούν τα συναισθηματικά φορτισμένα στερεότυπα, κάνει τα άτομα με τη διακεκριμένη επίδοση να ξεχωρίζουν από το μέσο όρο.
Γενικώς δυσκολευόμαστε να διαβάσουμε τα ανεπαίσθητα μη λεκτικά συναισθηματικά σήματα όσων ανήκουν σε ομάδες πολύ διαφορετικές από τη δική μας — είτε πρόκειται για διαφορετικό φύλο είτε για φυλή, εθνικότητα ή εθνοτική ομάδα. Κάθε ομάδα έχει τους δικούς της κώδικες για να εκφράζει τα συναισθήματα, και αν δεν έχουμε οικειότητα με αυτούς τους κώδικες, η ενσυναίσθηση γίνεται πιο δύσκολη.
Η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορεί να αποσυντονίσει οποιαδήποτε αλληλεπίδραση, κάνοντας και τους δύο ανθρώπους να αισθάνονται άσχημα και δημιουργώντας μια συναισθηματική απόσταση, η οποία με τη σειρά της ενθαρρύνει τον έναν να δει τον άλλο μέσα από το πρίσμα του στερεότυπου μιας ομάδας και όχι ως άτομο.
Ένα ουσιαστικό στοιχείο που λείπει από πολλά προγράμματα που αφορούν τη διαφορετικότητα είναι το ότι δεν καταφέρνουν να την εκμεταλλευτούν ώστε να βοηθήσουν τα άτομα που συμμετέχουν να μάθουν με ποιο τρόπο θα κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα. Καλό και αγαθό είναι βεβαίως να κάνουμε τους ανθρώπους από διαφορετικό υπόβαθρο να αισθάνονται άνετα στη δουλειά, μπορούμε όμως να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο, να χειριστούμε σωστά τη διαφορετικότητα για να ανεβάσουμε πιο πολύ τις επιδόσεις.
Πέρα από τη μηδενική ανοχή απέναντι στην έλλειψη ανοχής, η ικανότητα για το σωστό χειρισμό της διαφορετικότητας περιστρέφεται γύρω από τρεις δεξιότητες: το να τα πηγαίνει κανείς καλά με ανθρώπους που είναι διαφορετικοί, να εκτιμά τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους λειτουργούν οι άλλοι, και να δράττεται οποιοσδήποτε επαγγελματικής ευκαιρίας προσφέρουν αυτές οι μοναδικές προσεγγίσεις.
Αυτές οι βασικές αρχές βρίσκονται στην κατεύθυνση του επιχειρήματος των Ντέιβιντ Τόμας και Ρόμπιν Έλι σε ένα άρθρο τους στο Harvard Business Review, στο οποίο οι δύο συγγραφείς υποστηρίζουν ότι τα πιθανά οφέλη του σωστού χειρισμού της διαφορετικότητας είναι: η μεγαλύτερη κερδοφορία, η βελτίωση του επιπέδου μάθησης του οργανισμού, η ευελιξία και η γρήγορη προσαρμογή αλλαγές της αγοράς.
Για να κάνει κανείς αυτό το βήμα παραπέρα, απαιτείται να αμφισβήτησε. ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι ο μόνος στόχος για την ενίσχυση της διαφορετικότητας είναι η αύξηση του αριθμού των διαφορετικών ανθρώπων που περιλαμβάνονται στη δύναμη μιας εταιρείας και η διοχέτευση των συγκεκριμένων ατόμων σε θέσεις εργασίας που ασχολούνται ειδικά με τη συνδιαλλαγή με πελάτες οι οποίοι ανήκουν στις ίδιες ομάδες. Αυτό σημαίνει, όπως υποστηρίζουν οι Τομας και Έλι, ότι η βασική συνεισφορά των μελών των μειονοτήτων σε μια εταιρεία είναι να χρησιμοποιήσουν την εσωτερική τους ευαισθησία για να βοηθήσουν την εταιρεία να αποκτήσει μια καλύτερη εμπορική σχέση με μέλη της ομάδας τους.
Αυτός ο στόχος μέχρι ένα βαθμό είναι ικανοποιητικός, δεν καταφέρνει όμως να δρέψει τους αληθινούς καρπούς της διαφορετικότητας. Οι Τόμας και Έλι θεωρούν ότι οι διαφορετικοί άνθρωποι «φέρνουν διαφορετικές, σημαντικές και αρκετά ανταγωνιστικές γνώσεις και ιδέες σχετικά με το πώς πρέπει να γίνεται η δουλειά στην πράξη —πώς να σχεδιάζονται οι διαδικασίες, να επιτυγχάνονται ο. στόχοι, να οριοθετούνται τα καθήκοντα, να συγκροτούνται αποτελεσματικές ομάδες, να υπάρχει ανταλλαγή ιδεών και να ασκείται αποτελεσματική ηγεσία».: Και οι γνώσεις αυτές μπορούν να βελτιώσουν έναν οργανισμό.
Σκεφτείτε την περίπτωση μιας δικηγορικής εταιρείας η οποία ασχολείται με υποθέσεις δημοσίου συμφέροντος στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη δεκαετία του ’80, το προσωπικό της εταιρείας που αποτελούνταν μόνο από λευκούς άρχισε να ανησυχεί για το γεγονός ότι οι βασικές πελάτισσές τους, γυναίκες με προβλήματα στο χώρο της εργασίας, ήταν επίσης όλες λευκές. Ένιωσαν την υποχρέωση να διαφοροποιήσουν την πελατειακή τους βάση.
Έτσι η εταιρεία προσέλαβε μία λατινόφωνη δικηγόρο, ελπίζοντας ότι θα έφερνε λατινόφωνους πελάτες στην εταιρεία. Ωστόσο, αυτό που συνέβη ήταν κάτι περισσότερο: η γυναίκα έφερε επίσης έναν νέο τρόπο σκέψης σχετικά με τη βασική επαγγελματική δραστηριότητα της ίδιας της εταιρείας. Μια συνέπεια ήταν ότι η εταιρεία διεύρυνε τις εργασίες της πέρα από τα θέματα των γυναικών, ενώ επίσης άρχισε να ασχολείται με αντιδικίες που έθεταν κάποιο προηγούμενο ενάντια σε προκλητικές τακτικές φυλετικών διακρίσεων.
Όταν η εταιρεία άρχισε να προσλαμβάνει όλο και περισσότερους μη λευκούς δικηγόρους, αφηγείται ένας από τους βασικούς της εταίρους, «αυτό επηρέασε την εργασία μας διευρύνοντας τις απόψεις μας γύρω από το ποια είναι τα σχετικά θέματα και μας έδωσε τη δυνατότητα να ταξινομήσουμε τα θέματα αυτά με δημιουργικό τρόπο, κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει γίνει ποτέ αν το προσωπικό μας το αποτελούσαν μόνο λευκοί. Πραγματικά άλλαξε όλη η ουσία, και μ’ αυτή την έννοια βελτιώθηκε η ποιότητα της εργασίας μας».
Η εκτίμηση, από την πλευρά των ηγετών, των γνώσεων που φέρνουν στην εργασία άτομα με διαφορετική κουλτούρα μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου ο οργανισμός μαθαίνει και αυξάνει την ανταγωνιστικότητά του. Πάρτε, για παράδειγμα, μια εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών της οποίας το μοντέλο πωλήσεων είχε εστιαστεί σε ψυχρά, σύντομα τηλεφωνήματα, μέχρι που συνειδητοποιήθηκε ότι οι πιο επιτυχημένοι πωλητές της ήταν γυναίκες που χρησιμοποιούσαν μια προσέγγιση χαρακτηριστική του φύλου τους: τη σταδιακή δημιουργία σχέσεων.
Η εταιρεία αυτή έχει πλέον μια πιο ευέλικτη προσέγγιση στις πωλήσεις, ενθαρρύνοντας και ανταμείβοντας το διαφορετικό στιλ που αποδίδει καλύτερα για πωλητές διαφορετικής κουλτούρας. Η εταιρεία κατάφερε να χρησιμοποιήσει τη γνώση που πρόσφερε η επιτυχία των γυναικών για να αμφισβητήσει αυτά που θεωρούσε βασικές αρχές της, να μάθει και να αλλάξει, και έτσι να τα πάει καλύτερα χειριζόμενη σωστά τη διαφορετικότητα.
Daniel Goleman – Η συναισθηματική νοημοσύνη στο χώρο της εργασίας – Εκδόσεις: Πεδίο
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
ΠΥΛΗ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
Καλημέρα !!
Χρήστος Μίχας
Το σπηλ/θρο αυτο βρίσκεται στη θέση Πυργαρι Σκούρτων σε δυσπρόσιτη δασική περιοχή.Έχει πρώτο κατέβασμα 7 μέτρα , μετά θάλαμο 20 μέτρων μήκους , με λίγο διάκοσμο . Υπάρχει συνέχεια από αριστερά με βάραθρο γύρω στα 15 με 20 μέτρα βάθος και συνεχίζει σε μήκος που ακόμη δεν μπορεί ακόμη να εκτιμηθεί. Η εξερεύνηση του από τον κ ΛΑΜΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ θα συνεχισθεί στο μέλλον από την σπηλαιολογικη ομάδα γιατί απαιτεί ιδιαίτερα καλή οργάνωση .και μέσα για ασφαλή η καρταριχηση του . Οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι πρόκειται για σπηλαιοβαραθρο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
Παύλος Γιαννακόπουλος: «Ολυμπιακός είσαι, παιδί μου;»
Οδός Μάρνη. Καλοκαίρι. Μέσα στο λιοπύρι καμαρώνω τα καινούργια μου αθλητικά παπούτσια, ψάχνοντας ράθυμα με το βλέμμα που έχω αφήσει το μικρό σκούτερ.
Ακριβώς έξω από το μαγαζί μια παλιά Μερσεντές πράσινης απόχρωσης με ορθάνοιχτες τις τέσσερις πόρτες. Πιο πίσω το όχημα που με ταξίδευε από την Κυψέλη στην Καλλιθέα τη στιγμή που διάλεξα επαγγελματικό προσανατολισμό.
«Καλημέρα παιδί μου, σε έκλεισα;» μου απευθύνει ερώτηση ο κύριος που ξεσκόνιζε τη Μερσεντές. Ναι, είχε πάρει ένα πανί και καθάριζε μόνος του τα τζάμια και δεν θα του έδινα την παραμικρή σημασία αν δεν μου απηύθυνε τον λόγο.
Τον κοίταξα και στα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν άρχισα να σιγουρεύομαι. Ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν καν να μου μιλήσει. Το μηχανάκι μου και το αυτοκίνητο απείχαν περίπου δύο μέτρα και τα πρωινά του Ιουλίου η οδός Μάρνη ευθυγραμμίζεται με την αποκέντρωση που επιβάλλει ο νόμος του θέρους. Δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα να με είχε κλείσει.
Ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος και μίλησε πρώτος σε έναν άγνωστο, που σκάρτα είχε πατήσει τα 18. Η αυθάδεια μου χτύπησε κόκκινο: «Πιο πολύ με κλείσατε όταν πήρατε τον Πάσπαλιε. Στον εαυτό μου». Μειδίασε και συνέχισε να καθαρίζει το παρ παρμπρίζ: «Ολυμπιακός είσαι, παιδί μου;». Στα επόμενα λεπτά η κάθε του φράση τελείωνε με «παιδί μου».
Νομοτελειακά, είχα ξεχάσει τα καινούργια παπούτσια και μιλούσα για μπάσκετ και τις πτυχές της οριακά μετεφηβικής μου ζωής με τον άνθρωπο που ευθυνόταν εν πολλοίς για τις καλοκαιρινές συναισθηματικές μου μεταπτώσεις, όταν ανακοίνωνε ονόματα και ονόματα και ονόματα.
Όλο αυτό διήρκεσε μέχρι να ολοκληρωθεί το τελετουργικό γυαλίσματος της μεγάλης Μερσεντές: «Εκκολαπτόμενος αθλητικός δημοσιογράφος κύριε Παύλο» απάντησα στην πιο συνήθη ερώτηση που μπορεί να κάνει ένα 60άρης σε έναν έφηβο και συμπλήρωσα «Δεν ξέρω όμως αν θα τα καταφέρω. Είναι δύσκολα».
«Να πιστεύεις στον εαυτό σου και ν’ αγαπάς αυτό που κάνεις. Είμαι σίγουρος ότι θα συναντηθούμε ξανά» απεφάνθη. Μπήκε στη Μερσεντές, πέρασε το τελευταίο πράσινο φανάρι της οδού Μάρνη που βγάζει στην Πατησίων. Η αφεντιά μου πάλι συνέχισε να κάνει το Κυψέλη – Καλλιθέα με το σκουτεράκι για άλλον έναν χρόνο. Ήταν ο δεύτερος χρόνος φοίτησης στη σχολή δημοσιογραφίας.
Στο final four
Θεσσαλονίκη. Απρίλιος του 2000 Το χρίσμα για την πρώτη δημοσιογραφική – τηλεοπτική παρακαλώ – κάλυψη μιας μεγάλης διοργάνωσης είχε φορέσει ατόφιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Έσπαγε μόνο όταν κάποιος οπαδός της Μακάμπι γονάτιζε μπροστά μου για ένα εισιτήριο. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόταν όσες μέρες διήρκεσε το final four. Οι Ισραηλινοί ήταν πολλοί και οι μισοί δεν είχαν εισιτήρια. Αναγνώριζαν ότι είσαι Έλληνας, άρα έχεις και τα μέσα. Δεν δίσταζαν να γονατίσουν. Το «παρακαλάω για ένα εισιτήριο» αποκτούσε νόημα.
Κλείνει η παρένθεση. Το μειράκιο της ελληνικής δημοσιογραφίας κοιμόταν με τη διαπίστευση που του είχε κοτσάρει το αθλητικό τμήμα της ΕΡΤ και έψαχνε θέματα. Το καθήκον με καλούσε στο αεροδρόμιο. Θα ερχόταν ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού στο αεροδρόμιο. Της ελληνικής ομάδας για την οποία βρισκόμασταν στη Θεσσαλονίκη.
Περίμενα υπομονετικά έξω από τις αφίξεις. Η κάμερα μου και καμιά δεκαριά δημοσιογράφοι. Μόλις είδαν τον κύριο Παύλο έπεσαν επάνω του. Μπλέξαμε. Ρεπορτάζ Παναθηναϊκού δεν έκανα και δεύτερον σιγά μη θυμόταν την πρώτη συνάντηση στην οδό Μάρνη. Έπαιξα ρέστα.
-Καλησπέρα κύριε Γιαννακόπουλε μια δήλωση για την ΕΡΤ
-Ξέρεις δεν έχω μιλήσει στους άλλους…
-Ξέρετε, χρειάζομαι μία δήλωση, αν δεν μιλήσετε εσείς…
-Έχουμε ξαναμιλήσει, ε;
-Ναι, λίγο.
-Ξέρεις δεν έχω μιλήσει στους άλλους…
-Ξέρετε, χρειάζομαι μία δήλωση, αν δεν μιλήσετε εσείς…
-Έχουμε ξαναμιλήσει, ε;
-Ναι, λίγο.
Δεν έχω αποσαφηνίσει ακόμα αν με είχε γνωρίσει εκ πρώτης όψεως. Κομματάκι δύσκολο. Μου χάρισε μια αποκλειστική δήλωση πριν από τον ημιτελικό του Παναθηναϊκού και το απίστευτο συναίσθημα να ζητάνε καταξιωμένοι συνάδελφοι να μάθουν δυο γραμμές απ’ όσα είπε. Στα 30 δεύτερα που ακολούθησαν τη δήλωση, του θύμισα και συγκινήθηκε: «Να είσαι σίγουρος ότι δεν θα μιλήσω αλλού μέχρι το τέλος της διοργάνωσης».
Τον ευχαριστώ για την τυχαία γνωριμία και τη μικρή συναναστροφή. Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία αξία περισσότερη. Τώρα που το σκέφτομαι ξανά, είμαι ο πλέον ακατάλληλος για να προσθέσω μερικά ακόμα γραμμάρια μελάνης στο «αντίο» του Παύλου Γιαννακόπουλου. Του μεγάλου παράγοντα του ελληνικού αθλητισμού. Όχι για τον «αθλητή Γουίλκινς» ή τον Στόγιαν Βράνκοβιτς. Όχι για τον Ρέμπρατσα, τον Μποντιρόγκα ή τον Βολκόφ. Ούτε καν για τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και όλα τα μεγάλα ονόματα που έκλεινε με συνοπτικές διαδικασίες. Ίσως ναι, και για όλους αυτους μα πάνω απ’ όλα για το ακέραιο του χαρακτήρα. Για το ήθος και την ανθρωπιά.
Για την προσφορά στο μπάσκετ τον σεβασμό προς το άθλημα και τον αντίπαλο, όχι τον «εχθρό» – έχει τη σημασία του. Για την απλότητα που εξαφανίστηκε από τους παράγοντες του αθλητισμού κι έδωσε τη θέση της στη χυδαιότητα. Για τη διαφορετική – την ανεκτή – πλευρά του οπαδισμού που τον χαρακτήριζε και ψάχνουμε ανθρώπους να την κληρονομήσουν. Για την άνευ όρων αγάπη στον Παναθηναϊκό του. Για τις ατέλειωτες ανθρώπινες ιστορίες που θα γραφτούν αυτές τις ημέρες και είναι όλες, πέρα ως πέρα, αληθινές. Για όλα αυτά, ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι αναντικατάστατος.
Του Παναγιώτη Βουγιούς
