Τρύγος… δράμα στα αμπελοχώρια – Είδος προς εξαφάνιση η σταφίδα λόγω των καταστροφών
Σε απόγνωση οι αμπελουργοί της Κρήτης, μετά το χτύπημα των καιρικών συνθηκών στην παραγωγή τους, καθώς λόγω της μεγάλης καταστροφής, αρκετοί δεν πρόκειται ούτε να σταφιδοποιήσουν
Πού πας Κυριάκο με τέτοιο καιρό;
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2018, 00:01
Κανονικά το σημείωμα αυτό θα έπρεπε να τελειώνει στον τίτλο του. Τα λέει όλα! Πού πας Κυριάκο; Το σκέφτηκες καλά; Ο Αλέξης ναρκοθετεί στάνες και γιοφύρια και σου στρώνει το χαλί για το επόμενο μνημόνιο, οι Ευρωπαίοι μας σκέφτονται μόνο ως ένα γιγαντιαίο hot spot και κάπου στις σκιές βρίσκονται κρυμμένοι ο φονείς του Μινώταυρου, παγιδευμένοι στην ονείρωξη της συναίνεσης.
Η εθνοσωτήριος το έχει πάρει το μήνυμα. Ξέρει ότι τα ψωμιά της είναι τελειωμένα, ότι μετράνε μέρες στην κυβέρνηση. Θα διορίσουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν σε θέσεις κλειδιά, θα προσπαθήσουν να ελέγξουν την Δικαιοσύνη, την δημόσια διοίκηση. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει “αγοράσει” το σενάριο της “δεξιάς παρένθεσης” και θα το παίξει μέχρι το τέλος και ανεξάρτητα από το πότε θα κάνει τις εκλογές. Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι όμηρος των επιλογών του Αλέξη Τσίπρα σε κάθε περίπτωση.
Και μην επιχειρήσει κανείς να βρει το δίκιο του στο ευρωπαϊκό ιδεώδες! Τα τελευταία τρία χρόνια η φιλελεύθερη Ευρώπη των μεταρρυθμίσεων και των πολιτικών ελευθεριών τα βρήκε μία χαρά με τον άνθρωπο που ονειρευόταν να κάνει – κατά δήλωσή του- εισαγωγή στην γηραιά Ήπειρο του σοσιαλιστικού μοντέλου διακυβέρνησης του Τσάβες. Η Ευρώπη ενδιαφέρεται για ένα και μόνο πράγμα, για το πώς θα κρύψει κάτω από το χαλί της το προσφυγικό. Η Ευρώπη είναι ενιαία για μερικά πράγματα. Όχι όμως για τους πρόσφυγες. Εφόσον η Ελλάδα συνορεύει με την Τουρκία και αποτελεί έτσι πύλη εισόδου των προσφύγων στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν είναι μέρος της ενιαίας Ευρώπης. Μετατρέπεται αυτόματα σε ένα γιγαντιαίο hot spot. Κλείνουν τα βόρεια σύνορά της και οι πληγές επουλώνονται με μερικά εκατομμύρια ευρώ. Αρκεί να μην έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει το επόμενο διάστημα, με όποια κυβέρνηση. Σε θέματα ανθρωπισμού η Ευρώπη είναι ανυποχώρητη. Αρκεί να μην έχει το πρόβλημα στην πόρτα του σπιτιού της, αλλά λίγο παραέξω. Αυτό το “παραέξω” είναι η Ελλάδα για την Ευρώπη…
Τέταρτο μνημόνιο, δεξιά παρένθεση, προσφυγικό σε έξαρση! Ποιος χριστιανός ή μουσουλμάνος θα βάλει ένα ευρώ σε αυτό το ναρκοπέδιο; Για ποια ανάπτυξη μπορούμε να μιλάμε υπό αυτές τις συνθήκες; Μπορεί κάποιοι να βλέπουν μέσα σε αυτή την ανωμαλία μία ευκαιρία να εμφανιστούν ως σωτήρες στον ελληνικό λαό και να οργανώνουν από τώρα συνθήκες για κυβερνήσεις τεχνοκρατών, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εργάζονται πραγματικά για τα συμφέροντα της χώρας. Η Ελλάδα χρειάζεται μία ισχυρή κυβέρνηση και όχι σκιώδεις ηγέτες κρυμμένους πίσω από οικουμενικές λύσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να πετύχει. Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάζεται είτε ένα μαγικό ραβδί είτε ακόμη κι ένα κοινό ραβδί. Ραβδί, πάντως! Κι αφού δεν πιστεύουμε στις μαγικές λύσεις, θα πρέπει να απορρίψουμε την ιδέα του μαγικού ραβδιού! Σε αυτές τις περιπτώσεις ένα κοινό ραβδί είναι πιο χρήσιμο από έναν καλό κόμπο στην γραβάτα.
Η εθνοσωτήριος το έχει πάρει το μήνυμα. Ξέρει ότι τα ψωμιά της είναι τελειωμένα, ότι μετράνε μέρες στην κυβέρνηση. Θα διορίσουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν σε θέσεις κλειδιά, θα προσπαθήσουν να ελέγξουν την Δικαιοσύνη, την δημόσια διοίκηση. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει “αγοράσει” το σενάριο της “δεξιάς παρένθεσης” και θα το παίξει μέχρι το τέλος και ανεξάρτητα από το πότε θα κάνει τις εκλογές. Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι όμηρος των επιλογών του Αλέξη Τσίπρα σε κάθε περίπτωση.
Και μην επιχειρήσει κανείς να βρει το δίκιο του στο ευρωπαϊκό ιδεώδες! Τα τελευταία τρία χρόνια η φιλελεύθερη Ευρώπη των μεταρρυθμίσεων και των πολιτικών ελευθεριών τα βρήκε μία χαρά με τον άνθρωπο που ονειρευόταν να κάνει – κατά δήλωσή του- εισαγωγή στην γηραιά Ήπειρο του σοσιαλιστικού μοντέλου διακυβέρνησης του Τσάβες. Η Ευρώπη ενδιαφέρεται για ένα και μόνο πράγμα, για το πώς θα κρύψει κάτω από το χαλί της το προσφυγικό. Η Ευρώπη είναι ενιαία για μερικά πράγματα. Όχι όμως για τους πρόσφυγες. Εφόσον η Ελλάδα συνορεύει με την Τουρκία και αποτελεί έτσι πύλη εισόδου των προσφύγων στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν είναι μέρος της ενιαίας Ευρώπης. Μετατρέπεται αυτόματα σε ένα γιγαντιαίο hot spot. Κλείνουν τα βόρεια σύνορά της και οι πληγές επουλώνονται με μερικά εκατομμύρια ευρώ. Αρκεί να μην έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει το επόμενο διάστημα, με όποια κυβέρνηση. Σε θέματα ανθρωπισμού η Ευρώπη είναι ανυποχώρητη. Αρκεί να μην έχει το πρόβλημα στην πόρτα του σπιτιού της, αλλά λίγο παραέξω. Αυτό το “παραέξω” είναι η Ελλάδα για την Ευρώπη…
Τέταρτο μνημόνιο, δεξιά παρένθεση, προσφυγικό σε έξαρση! Ποιος χριστιανός ή μουσουλμάνος θα βάλει ένα ευρώ σε αυτό το ναρκοπέδιο; Για ποια ανάπτυξη μπορούμε να μιλάμε υπό αυτές τις συνθήκες; Μπορεί κάποιοι να βλέπουν μέσα σε αυτή την ανωμαλία μία ευκαιρία να εμφανιστούν ως σωτήρες στον ελληνικό λαό και να οργανώνουν από τώρα συνθήκες για κυβερνήσεις τεχνοκρατών, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν εργάζονται πραγματικά για τα συμφέροντα της χώρας. Η Ελλάδα χρειάζεται μία ισχυρή κυβέρνηση και όχι σκιώδεις ηγέτες κρυμμένους πίσω από οικουμενικές λύσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να πετύχει. Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάζεται είτε ένα μαγικό ραβδί είτε ακόμη κι ένα κοινό ραβδί. Ραβδί, πάντως! Κι αφού δεν πιστεύουμε στις μαγικές λύσεις, θα πρέπει να απορρίψουμε την ιδέα του μαγικού ραβδιού! Σε αυτές τις περιπτώσεις ένα κοινό ραβδί είναι πιο χρήσιμο από έναν καλό κόμπο στην γραβάτα.
Ο Κυριάκος πρέπει να είναι ευρηματικός, διαφορετικός. Επειδή οι συνηθισμένες λύσεις δεν ταιριάζουν σε μία ασυνήθιστη χώρα σαν την Ελλάδα. Ο Κυριάκος θα πρέπει να μην υποχωρήσει ούτε έναν πόντο σε αυτά που υποσχέθηκε όταν ανέλαβε την Νέα Δημοκρατία. Αν προσπαθήσει να διαχειριστεί τις υποθέσεις ως συνέχεια της διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, θα είναι ένας βραχύβιος πρωθυπουργός. Χρειάζεται να είναι κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Και αυτό το διαφορετικό να το νιώσουμε. Να μην πάμε να τον ψηφίσουμε στις κάλπες μόνο και μόνο επειδή θέλουμε να φύγει ο Αλέξης.
Θανάσης Μαυρίδης
Ο Κομφούκιος συναντά τον Λάο Τσε
Ανάμεσα στον Λάο Τσε των Κινέζων και τον δικό μας Όμηρο υπάρχουν μύριες ομοιότητες αλλά και διαμετρικές αντιθέσεις. Η συζήτηση για το αν στ’ αλήθεια υπήρξε ο Λάο Τσε δεν έχει ακόμα σιγάσει, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τον Όμηρο. Ακόμα και τα ονόματά τους με ορολογία μάλλον μοιάζουν παρά με δήλωση συγκεκριμένου ατόμου. Όμηρος σημαίνει «ο μη ορών», ο τυφλός τροβαδούρος. Λάο Τσε θα πει «ο Γέρο Δάσκαλος».
Αν όμως ο Όμηρος απηχεί την τάξη των ραψωδών που περιφέρονταν από αυλή σε αυλή και τραγουδούσαν τα κατορθώματα των προγόνων, η λέξη Λάο Τσε αποδίδεται σε κάποιον που τα βρόντησε κι έφυγε μακριά.
Ο ιστορικός Σούμα Τσιέν διηγείται ότι ο Λάο Τσε ήταν συντηρητής της βασιλικής βιβλιοθήκης κι από το καθόλου ευκαταφρόνητο αυτό πόστο μπορούσε να γνωρίσει όλη τη χυδαιότητα της πολιτικής. Ένιωσε αηδία, παραιτήθηκε και πήγε να ζήσει στην πέρα από τα σύνορα έρημο. Στο συνοριακό φυλάκιο, ο φύλακας Γιν Χσι του είπε:
«Αφού αποτραβήχτηκες από τη ζωή, κάτσε και γράψε ένα βιβλίο για μένα».
Ο Γέρο Δάσκαλος έγραψε ένα τεράστιο έργο για το Τάο και το Τε. Προέκυψε έτσι το «Τάο Τε Τσινγκ», το «Βιβλίο της Οδού και της Αρετής», από το οποίο προήλθε ο ταοϊσμός, καθώς Τάο σημαίνει «Οδός»: Οδός της φύσης, οδός της σοφίας.
Μετά, ο Λάο Τσε εξαφανίστηκε και κανένας δεν έμαθε πού και πότε πέθανε.
Αν ο ιστορικός δηλώνει άγνοια για το τι απέγινε ο Λάο Τσε όταν έφυγε, η παράδοση έρχεται να καλύψει το κενό. Το πραγματικό του όνομα ήταν Λι (σημαίνει «σταφύλι»), στα 87 του ήταν στην πόλη Λο Γιανγκ, πρωτεύουσα του Τσου, και κει πήγε και τον βρήκε ο Κομφούκιος για να τον ρωτήσει για κάποια ζητήματα ιστορίας.
Στην πραγματικότητα, η συνάντηση αυτή αποκλείεται να πραγματοποιήθηκε, όπως ποτέ δεν έγινε ο αγώνας ανάμεσα στον Όμηρο και τον Ησίοδο που η ελληνική παράδοση αναφέρει. Κι αν ο Όμηρος ουσιαστικά ήταν εραστής της ιστορίας, καθώς κατορθώματα ηρωικών προγόνων τραγουδούσε, ο Λάο Τσε αποδείχτηκε φανατικός πολέμιός της. Είπε στον Κομφούκιο:
«Τα κόκαλα εκείνων με τους οποίους θέλεις να ασχοληθείς, έχουν πια γίνει σκόνη. Από αυτούς δεν μένουν παρά μόνο λέξεις. Όταν έρθει η ώρα, ο μεγάλος άνθρωπος κερδίζει την εξουσία. Ως τότε όμως, μόνο εμπόδια συναντά. Είναι σαν τον έμπορο που κρύβει την περιουσία του και ζει σαν να μην έχει τίποτα. Ο μεγάλος άνθρωπος, παρ’ όλα τα πλούτη και τη δύναμή του, είναι απλός στους τρόπους και την εμφάνισή του. Απαλλάξου από την υπερηφάνεια, τις φιλοδοξίες και τους παράλογους σκοπούς σου. Δεν πρόκειται να σε βοηθήσουν να γίνεις καλύτερος».
Ο Κομφούκιος, αργότερα, είπε:
«Ένα ζώο μπορεί να πέσει σε παγίδα. Ένα ψάρι να καταπιεί δόλωμα. Ένα πουλί να χτυπηθεί από βέλος. Μόνο ο δράκοντας δεν κινδυνεύει να πιαστεί. Είδα σήμερα τον Λάο Τσε και μόνο με δράκοντα μπορώ να τον συγκρίνω».
Από τότε, κατά την παράδοση, ο Κομφούκιος αφιερώθηκε στην αποστολή του κι έγινε ο μεγαλύτερος Κινέζος φιλόσοφος.
Γιατί κάποιοι πετυχαίνουν σε ό,τι κι αν κάνουν;
Κεντρική ψαραγορά. Τετάρτη μεσημέρι. Κάτι σαν ανατολίτικο παζάρι. Χάνομαι στις μυρωδιές και στις φωνές. Περπατάω και χαζεύω. Με έχουν πάρει είδηση οι ψαράδες και δεν μου κολλάνε. Ξαφνικά σταματάω σε ένα ψαράδικο, χωρίς να ξέρω γιατί. Αφού είναι όλα τα ίδια, αναρωτιέμαι. Και όμως, αυτό διαφέρει.
Κοντοστέκομαι και παρατηρώ. Προσπαθώ να βρω μία μία τις διαφορές, όπως κάναμε μικροί. Πρώτη διαφορά: τα ψάρια είναι σε ακριβή παράταξη. Δεύτερη διαφορά: ο πάγος λες και είναι πιο φρέσκος, πιο λευκός, σαν φρεσκοστρωμένο κρεβάτι. Τρίτη διαφορά: το μαγαζί τρίζει από καθαριότητα. Θα μπορούσε εύκολα να είναι φαρμακείο. Τέταρτη διαφορά: ο κόσμος που δουλεύει εδώ δεν κάθεται. Κινείται. Κάνει κάτι συνέχεια. Και χαμογελάει.
Κι εκεί που νιώθω ότι τελείωσα με το κουίζ, αντικρίζω και την υπεύθυνη του καταστήματος. Μια κυρία γύρω στα 40. Στέκεται στη μέση του μαγαζιού. Όρθια, δεν κρέμεται. Φοράει μια κολαρισμένη πεντακάθαρη στολή, σαν να την έβαλε μόλις, κι ας είναι μεσημέρι. Οι γαλότσες της λάμπουν από καθαριότητα. Τα μαλλιά της είναι καλοχτενισμένα. Σαν να έχει πάει σε δεξίωση. Κρατάει με σιγουριά ένα καλοφτιαγμένο χάρτινο χωνί για τα ψάρια. Δεν φωνάζει. Όμως δεσπόζει.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν επιλέξει την επιτυχία. Κι η επιτυχία χτίζεται με τις καθημερινές, τις «ασήμαντες» συνήθειες. Πηγαίνουν στη συνάντησή τους πέντε λεπτά νωρίτερα, ασχέτως εάν θα συναντήσουν το παιδί τους ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Προτιμούν να περιμένουν παρά να τους περιμένουν. Το κινητό τους δεν μένει από μπαταρία, γιατί έχουν φροντίσει να τη φορτίσουν όλο το βράδυ. Εάν έχουν μαγαζί, ποτέ δεν θα ξεμείνουν από ψιλά, γιατί τα προμηθεύονται εγκαίρως και σε επάρκεια. Σέβονται το κόκκινο φανάρι, πρώτα όμως γιατί σέβονται τον εαυτό τους και μετά γιατί σέβονται τον νόμο.
Ποτέ δεν θα τους δεις να καταβροχθίζουν το σάντουιτς περπατώντας στη μέση του δρόμου. Θα κάτσουν στο τραπέζι έστω και πέντε λεπτά, για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Στο μετρό θα τους δεις να διαβάζουν, χωρίς να ενοχλούν και χωρίς να ενοχλούνται. Λένε πάντα «ευχαριστώ» όταν τους αφήνεις να περάσουν και, φυσικά, είναι οι πρώτοι που το ακούν. Δεν θα τους ακούσεις ποτέ να παραπονεθούν ότι δεν έχουν χρόνο. Τα προλαβαίνουν όλα και δεν είναι λίγα.
Αυτοί οι άνθρωποι ζουν τη ζωή, δεν τους ζει η ζωή. Έχουν μάθει την τέχνη της. Πρώτα ακούν και μετά μιλάνε. Δρουν αντί να γκρινιάζουν. Παρατηρούν αντί να κρίνουν κι αποφασίζουν να το κάνουν, όταν και μόνο αυτό είναι σκόπιμο. Όταν οι πελάτες ή οι συνεργάτες τους παίρνουν χαρά, εκείνοι παίρνουν ακόμη μεγαλύτερη. Νοιάζονται για τους άλλους. Νοιάζονται αληθινά. Αλλά πρώτα από όλα νοιάζονται για τον εαυτό τους και το δείχνουν. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους λες και χαμογελάνε.
Αγαπούν αυτό που κάνουν. Πάντα βρίσκουν τον τρόπο να το αγαπήσουν. Έχουν αυτό που θέλουν, επειδή απλά θέλουν αυτό που έχουν. Ξέρουν να λένε «όχι», χωρίς να χρειαστεί να το φωνάξουν. Βλέπουν τη δουλειά τους σαν τη σημαντικότερη στον κόσμο, κι ας το βλέπουν κάποιες φορές μόνο αυτοί. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν προσδοκίες πρώτα από τον εαυτό τους και μετά από τους άλλους. Συγκεντρώνονται στον στόχο τους και δεν σκορπιούνται. Σου φτιάχνουν τη μέρα γιατί έχουν φροντίσει πρώτα να φτιάξουν τη δική τους. Κάνουν πλάκα με τον εαυτό τους, αλλά ποτέ για τον εαυτό τους. Ξέρουν πολλά, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ξέρουν ότι δεν ξέρουν.
Αυτοί οι άνθρωποι πετυχαίνουν, ακόμη κι όταν «αποτυχαίνουν». Αυτοί οι άνθρωποι πάντα πετυχαίνουν, γιατί απλά το έχουν επιλέξει. Ακριβώς όπως η κυρία με την κολαρισμένη στολή και τις φρεσκογυαλισμένες γαλότσες.
***
Στέφανος Ξενάκης
Πηγή: kathimerini
Από την Σαμαρίνα στη συλλογή του Γρηγόρη
Λάο Τσέ
Ο ουρανός είναι αιώνιος και η Γη διαρκής.
Γιατί;
Δεν ζουν για τον εαυτό τους και έτσι ζουν πολύ.
Ο Σοφός προτιμά να είναι έσχατος και έτσι γίνεται πρώτος.
Απαρνείται τον εαυτό του και έτσι διαρκεί.
Μήπως του δίνεται, επειδή δεν ζητά;
ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης
Μωρέ θα φύγουν και θα ‘ναι μέρα μεσημέρι
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2018, 00:02
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τρομαγμένοι από τις αναμνήσεις της περιόδου 2010-15 έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ΣΥΡΙΖΑίων και θεωρούμε ότι αυτοί οι τύποι είναι πολιτικά εφτάψυχοι. Ότι πάλι την τελευταία στιγμή κάτι θα βρουν να κάνουν ώστε να κατσικωθούν άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Μπούρδες. Έχουμε καταντήσει όλοι φοβικοί άνευ λόγου και αιτίας.
Φίλοι και γνωστοί μου λένε τακτικότατα: «Αυτοί δεν θα φύγουν, άκου με που σου λέω. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν πρόκειται να φύγουν.» Κι όταν τους λέω ότι θα φύγουν ωραιότατα και κανονικότατα, ότι θα χάσουν τις εκλογές όποτε γίνουν και ότι τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής τους ομάδας θα σωριαστούν ξέπνοα και με κατεβασμένα αυτιά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, με κοιτάζουν γεμάτοι δυσπιστία, σα να μου λένε πως είμαι αφελής που πιστεύω αυτά τα αυτονόητα.
Όλα τούτα δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης τρομάρας που καλλιεργήθηκε από τις ορδές των Συριζοαγανακτισμένων την περίοδο 2010-15, απέναντι σε οποιονδήποτε είχε διαφορετική άποψη από την δική τους. Στην συνέχεια, το αδίστακτο των κυβερνητικών μεθόδων τους σε συνδυασμό με τον θηριώδη προπαγανδιστικό τους μηχανισμό, δημιούργησαν συνθήκες «περικύκλωσης» των αντιφρονούντων.
Για ικανό διάστημα, στις διαλυμένες δυνάμεις της κεντροαριστεράς και στις αποδυναμωμένες της κεντροδεξιάς, κυριάρχησε η άποψη του «καλύτερα να μην μπλέξω μ’ αυτούς γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να πάθω». Κλασική αντίδραση απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που φάνταζε στα μάτια του μέσου πολίτη ως καθεστώς, πάει να πει ως μια παντοδύναμη ομάδα αδίστακτων. Βασικότερο όπλο του καθεστώτος η σπίλωση.
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τρομαγμένοι από τις αναμνήσεις της περιόδου 2010-15 έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ΣΥΡΙΖΑίων και θεωρούμε ότι αυτοί οι τύποι είναι πολιτικά εφτάψυχοι. Ότι πάλι την τελευταία στιγμή κάτι θα βρουν να κάνουν ώστε να κατσικωθούν άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Μπούρδες. Έχουμε καταντήσει όλοι φοβικοί άνευ λόγου και αιτίας.
Φίλοι και γνωστοί μου λένε τακτικότατα: «Αυτοί δεν θα φύγουν, άκου με που σου λέω. Δεν ξέρω τι θα κάνουν, αλλά δεν πρόκειται να φύγουν.» Κι όταν τους λέω ότι θα φύγουν ωραιότατα και κανονικότατα, ότι θα χάσουν τις εκλογές όποτε γίνουν και ότι τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής τους ομάδας θα σωριαστούν ξέπνοα και με κατεβασμένα αυτιά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, με κοιτάζουν γεμάτοι δυσπιστία, σα να μου λένε πως είμαι αφελής που πιστεύω αυτά τα αυτονόητα.
Όλα τούτα δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης τρομάρας που καλλιεργήθηκε από τις ορδές των Συριζοαγανακτισμένων την περίοδο 2010-15, απέναντι σε οποιονδήποτε είχε διαφορετική άποψη από την δική τους. Στην συνέχεια, το αδίστακτο των κυβερνητικών μεθόδων τους σε συνδυασμό με τον θηριώδη προπαγανδιστικό τους μηχανισμό, δημιούργησαν συνθήκες «περικύκλωσης» των αντιφρονούντων.
Για ικανό διάστημα, στις διαλυμένες δυνάμεις της κεντροαριστεράς και στις αποδυναμωμένες της κεντροδεξιάς, κυριάρχησε η άποψη του «καλύτερα να μην μπλέξω μ’ αυτούς γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να πάθω». Κλασική αντίδραση απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που φάνταζε στα μάτια του μέσου πολίτη ως καθεστώς, πάει να πει ως μια παντοδύναμη ομάδα αδίστακτων. Βασικότερο όπλο του καθεστώτος η σπίλωση.
Βέβαια, από το 2015 ως το 2018 κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Κάθε μέρα που περνούσε, κάθε βδομάδα που κυλούσε, ένας πολίτης, μια ομάδα ανθρώπων ή μια κοινωνική κατηγορία έβλεπε να διαψεύδεται, να θίγεται, να εξαντλείται οικονομικά, να προσβάλλεται θεσμικά και ηθικά. Όλα αυτά τα χρόνια, κατά μία έννοια ήταν και η ιστορία μιας διαρκούς αθόρυβης πολιτικής μετακίνησης από τον πλειοψηφούσα και παντοδύναμη κυβερνητική παράταξη προς το πουθενά. Δηλαδή προς το «δεν ψηφίζω», προς το «άκυρο», «λευκό», «όλοι ίδιοι είναι», «δεν πάνε όλοι στο διάολο» και άλλα συναφή.
Πάνω όμως απ’ αυτή την αθόρυβη κίνηση που έκανε το νερό του αυλακιού, συνέχιζε να υπάρχει αυτή η κούφια πανοπλία της ΣΥΡΙΖΑικής δήθεν παντοδυναμίας, του άχαστου Αλέξη ή του σαρωτικού ιδεολογικού οπλοστασίου της αριστεράς. Αυτή η πανοπλία απέτρεψε για ικανό διάστημα και ακόμα προσπαθεί να ματαιώσει την μετακίνηση των πολιτών από το «πουθενά», στις κάλπες της αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα όμως, το παντοδύναμο στράτευμα του Αλέξη είναι τζούφιο πίσω απ’ την σιδερένια βιτρίνα του. Έχει απολέσει κάθε μαχητική ικανότητα του και το μόνο που έχει απομείνει είναι ο θρύλος του.
Ο θρύλος αυτός, που κάνει τους γνωστούς μου να λένε με ένα είδος μεταφυσικού φόβου «αυτοί δεν θα φύγουν ποτέ», θα σπάσει μόνο μ’ έναν τρόπο: Όταν οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς πάψουν να είναι σαν φοβισμένα κουνέλια απέναντι τους. Όταν αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Όταν πουν μέσα τους «μωρέ θα φύγουν και θα ναι μέρα μεσημέρι». Όταν πάψουν να κοιτάνε έντρομοι γύρω τους μόλις μιλήσει ο Αλέξης, αναρωτώμενοι πόσους ψηφοφόρους ξαναπλάνεψε.
Όταν πάψουν να τρέμουν μόλις ακούσουν για την πιθανότητα να μη γίνουν οι μειώσεις των συντάξεων πάνω στις οποίες είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους. Όταν πάψουν να φοβούνται ενδόμυχα τη Θεανώ, τον Πολάκη και τον Κατρούγκαλο. Όταν τέλος πάντων, πάψουν να είναι ψοφοδεείς απέναντι σ’ ένα σύστημα που όσο πιο φαφούτικο είναι, τόσο πιο τρομερά ψεύτικα δόντια επιδεικνύει.
