The New York Times
Γιατί δίνουμε προτεραιότητα στα ασήμαντα;
Γιατί έχουμε την τάση να ασχολούμαστε πρώτα με τις λιγότερο σημαντικές υποχρεώσεις ή εργασίες μας και στη συνέχεια με ότι είναι πραγματικά είναι σημαντικό; Γιατί μας εξαναγκάζει ο εγκέφαλός μας, υποστηρίζουν οι ειδικοί, καθώς «εργάζεται εναντίον μας» –εξηγεί ο Τιμ Χερέρα στους New York Times– δίνοντας προτεραιότητα σε εργασίες που μας προσφέρουν άμεση ικανοποίηση.
Με λίγα λόγια η ανταμοιβή που αργεί, ανεξάρτητα από το μέγεθος και την ποιότητά της, δυσαρεστεί τον εγκέφαλό μας. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Journal of Consumer Research» οι άνθρωποι έχουν την τάση να εκτελούν πρώτα μικρότερης σημασίας αλλά επείγουσες εργασίες που πρέπει να ολοκληρωθούν εντός μιας συγκεκριμένης προθεσμίας παρά να ασχολούνται με ό,τι είναι μείζονος σημασίας αλλά δεν επείγει. Και αυτό παρατηρείται ακόμα και στην περίπτωση που το αποτέλεσμα της δευτερεύουσας εργασίας ή ασχολίας ή υποχρέωσης είναι αντικειμενικά υποδεέστερο από τον αντίκτυπο που θα είχε η διευθέτηση του πραγματικά σημαντικού ζητήματος.
«Ακόμα και αν γνωρίζουμε πως το μείζον αλλά όχι επείγον είναι καθοριστικότερο, ενστικτωδώς θα επιλέξουμε αυτό που δεν έχει μεγάλη σημασία αλλά επείγει», σημειώνει ο αμερικανός δημοσιογράφος. Και για να ξεπεράσουμε αυτήν τη δυσκολία, μας προτείνει να έχουμε κατά νου μια συμβουλή του 34ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ο οποίος υποστήριζε «πως ό,τι είναι σημαντικό σπάνια είναι επείγον και ό,τι είναι επείγον σπάνια είναι σημαντικό».
|
|
Μπορεί ένας ανόητος να είναι ευτυχισμένος;
Όχι απλώς μπορεί, αλλά σύμφωνα με τον Γουσταύο Φλομπέρ η βλακεία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ζει κανείς ευτυχισμένα.
Σύμφωνα με μια διάσημη ρήση του, “Οι τρεις προϋποθέσεις για να είσαι ευτυχισμένος είναι να είσαι βλάκας, εγωιστής και με καλή υγεία. Αν όμως λείπει η πρώτη, δεν γίνεται τίποτα.”
(Στο πρωτότυπο: Etre bête, égoïste et avoir une bonne santé, voilà les trois conditions voulues pour être heureux. Mais si la première vous manque, tout est perdu).
ΑΠΟΨΗ› Θ. Μαυρίδης
Γιατί πιστεύω ότι θα πάμε σε εκλογές τον Σεπτέμβριο
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018,
Δεν μπορεί να μην το ξέρουν! Είναι εξαφανισμένοι σε πολλές περιοχές της χώρας. Κάθε μέρα που περνάει χάνουν ψηφοφόρους. Αν πάνε σε εκλογές το 2019 θα κινδυνεύσουν από την νόσο των δεινοσαύρων. Αν πάνε τώρα θα χάσουν πολλούς μήνες μισθών και προνομίων. Έχουν να διαλέξουν μεταξύ της ήττας και της συντριβής. Θα πάω κόντρα στα προγνωστικά και θα ποντάρω στην ήττα του Σεπτεμβρίου!
Στο δεύτερο αντάρτικο ανέβηκαν στο βουνό αν και γνώριζαν ότι ήσαν χαμένοι. Ο Στάλιν είχε πάρει τις αποστάσεις του και ο κόσμος είχε ήδη χωριστεί στα δύο. Προτίμησαν να παίξουν την πιθανότητα «κάτι να αλλάξει απρόσμενα» από το να συμβιβαστούν σε μία πάλη εντός της αστικής δημοκρατίας, όπως έκαναν οι σύντροφοί τους στην Γαλλία και στην Ιταλία. Αν το είχαν κάνει, η χώρα σήμερα θα ήταν σε ένα άλλο επίπεδο. Τέλος πάντων, έγινε ό,τι έγινε, με τα γνωστά επακόλουθα.
Το 2015 επιχείρησαν την ρεβάνς. Έπεσαν για άλλη μία φορά στον τοίχο, προκαλώντας και αυτή την φορά ανυπολόγιστη ζημιά στην χώρα. Οι μόνοι που κέρδισαν απ’ όλο αυτό το μακελειό ήσαν οι πραιτοριανοί του καθεστώτος. Ο ελληνικός λαός πλήρωσε βαρύ τίμημα για τις ιδεοληψίες του Αλέξη.
Τώρα «παίζεται» μία ακόμη πράξη του δράματος. Έχοντας υποστεί μία βαριά ιδεολογική ήττα έχουν δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να επαναλάβουν το λάθος του παρελθόντος και να περιμένουν ότι κάτι απρόσμενο θα αλλάξει. Η δεύτερη είναι να προσπαθήσουν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να επιχειρήσουν να βρουν σανίδα σωτηρίας στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.
Δεν έχει ακόμη κριθεί το αποτέλεσμα, αλλά πιστεύω ότι βρίσκονται πιο κοντά στην δεύτερη επιλογή. Ήδη κάνουν τις πρώτες δοκιμές. Αλλάζουν ρούχα και περιφέρονται προσποιούμενοι τους μεταρρυθμιστές. Για να εξακολουθήσουν, όμως, να είναι χρήσιμοι στους νέους τους φίλους στο εξωτερικό, θα πρέπει να έχουν ένα υπολογίσιμο εκλογικό ποσοστό. Ένας Τσίπρας του 18% θα τους είναι άχρηστος. Ένας Τσίπρας του 25% μπορεί να τους είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στο μέλλον, όταν θα θέλουν να κλείσουν και τα υπόλοιπα εθνικά θέματα. Εφόσον θέλουν να διασωθούν θα πρέπει να πάνε άμεσα σε εκλογές.
Εφόσον τελικά επικρατήσουν οι φωνές της λογικής, θα πάνε σε εκλογές την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου ή την πρώτη του Οκτωβρίου. Μετά από τα πανηγύρια της εξόδου από τα μνημόνια (παρουσία όλων των Μοσχοβισί της Ευρώπης) και της ΔΕΘ, όπου θα έχουν ενισχυμένη παρουσία οι Αμερικανοί. Σε εκείνη την φάση οι πιθανότητες του Αλέξη να συγκρατήσει δυνάμεις είναι καλή. Και τότε θα το κάνει. Επειδή ο Αλέξης είναι κομμουνιστής, δεν είναι ανόητος. Ανόητοι θα αποδειχτούν για άλλη μία φορά όσοι πιστεύουν στις μεταλλάξεις. Αλλά αυτό θα μας απασχολήσει στο μέλλον, όχι ακόμη.
Θανάσης Μαυρίδης
[email protected]
ΥΓ: Κάποτε τα δικαστήρια κατηγορούσαν τους κομμουνιστές ότι έπαιρναν ρούβλια. Και οι Έλληνες πρωθυπουργοί έκαναν τεμενάδες σε Αμερικανούς καλαμαράδες. Ποιος θα το έλεγε ότι το σωτήριο έτος 2018 θα βλέπαμε σε αριστερή εφημερίδα την λέξη «ρούβλια» στον τίτλο της, αναφερόμενη στην αυξημένη διείσδυση των Ρώσων στην Ελλάδα. Ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν…
Έτοιμο το τραπεζάκι για τις αρτοκλασίες στην Ζωοδόχο Πηγή
Δείγματα της τέχνης της τυροκομικής όπως διδάσκεται από την πειραματική σχολή Αλιμου.
Minetta insurance/ Digital applications
Τι γίνεται αφότου φύγουμε απ ‘ αυτή τη ζωή; – Μάνος Αντώναρος
Ο Μάνος Αντώναρος έγραφε απλά και απλά… υπέροχα! Από τις καλύτερες πένες της ελληνικής δημοσιογραφίας, πέθανε δυστυχώς σήμερα.. Η πρώην σύζυγός του Ολίβια Γαβρίλη τον αποχαιρέτισε με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο, ενώ μας θύμισε ένα άρθρο που είχε γράψει ο Μάνος το 2013 για εκείνη και για τον θάνατο.
~~~~~
“Δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν πολλά «δυστυχώς».Με ρώτησε τις προάλλες η γυναίκα μου η Ολιβ κάτι, που προετοιμαζόμουν να απαντήσω όταν θα με ρωτούσε η 3,5χρονη κόρη μου, η Αθηνά:
-Τι γίνεται αφότου φύγουμε απ ‘ αυτή τη ζωή;
Αιφνιδιάστηκα.
Το μυαλό μου από τη θέση “parking” ξαφνικά έσπασε το φράγμα του ήχου.
Ο,τι ξέρω από τη ζωή συμπυκνώθηκε σε μια λέξη:
-Τίποτα!
-Τι τίποτα; Η Αθηνά (δλδ η Ολιβ) συνέχισε να ρωτά.
Ε, δεν πιστεύω ότι όταν κάποιος πεθαίνει, συμβαίνει μετά κάτι. Πεθαίνει. Τέλος. Κοιμάται και δεν ξαναξυπνά. Του συμβαίνει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε ένα σκύλο, καμηλοπάρδαλη, κατσαρίδα, σαλιγκάρι.
Τι επιλεκτικός Θεός είναι αυτός που ΜΟΝΟ στον άνθρωπο δίνει την πολυτέλεια της Κόλασης ή του Παράδεισου. … της μετα θάνατον ζωής…
Ισως να μην μας αρέσει να θυμόμαστε ότι είμαστε συγκλονιστική μειοψηφία σ’ αυτόν τον πλανήτη, για να ορίζουμε και τους κανόνες.
Βέβαια υπάρχουν και μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που πιστεύουν στην μετεμψύχωση. Μπράβο τους…μόνο που κανένας μέχρις στιγμής δεν το’χει επιβεβαιώσει.
Υπάρχουν λοιπόν μερικοί που πιστεύουν έτσι , άλλοι που πιστεύουν αλλιώς και μερικοί –όπως εγώ- που πιστεύουμε στο τέλος.
Από τη στιγμή μάλιστα που έγινα πρώτη φορά πατέρας πείστηκα ότι η συνέχεια είναι τα παιδιά μας.
Αυτή είναι η απάντηση μου…. Αλλά μεταξύ μας: αν και την πιστεύω, δεν μου πολύ-αρέσει (ως απάντηση)
Τι σημαίνει το «μετά τη ζωή τίποτα»!
Πολύ μηδενιστικό αδελφέ μου…
Χθες το βράδι με την Ολιβ, τα παιδιά και τον φίλο μας τον Θωμά, που επιστρέφει στη Σαλονίκη, πήγαμε στη «Μαργαρώ» στον Πειραιά για γαρίδες. Είναι δίπλα ακριβώς στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στο Χατζηκυριάκειο. Πηγαίνω πάνω από 25 χρόνια εκεί… με ξέρουν και τους ξέρω… και καμαρωνω όταν η Αθηνά μασουλάει τις καλύτερες γαρίδες στον Πειραιά… ή θέλει να δοκιμάσει λίγο από την παπάρα που΄χω κάνει στην απίστευτη χωριάτικη…
Πηγαίνω από τότε που ήμουν νεαρός.
Πήγαινα με τη Λιάνα Κανέλη που ήταν φιλαράκι μου όταν δουλεύαμε μαζί στον Σκάι. Ακόμα την αγαπώ πολύ μόνο που δεν την συναντώ πια… και η αλήθεια είναι ότι μου λειπει.
Πήγαινα όμως και με τον αδελφικό μου φίλο, τον Δημήτρη Καρύδη… που μεγαλώσαμε μαζί… που γελάσαμε μαζί… που αγαπήσαμε μαζί… που παίξαμε χαρτιά μαζί… που μεθούσαμε μαζί… μέχρι που ένα πρωινό…πριν μερικά χρόνια…. μου τηλεφώνησε ο κολλητός-κολλητός του, ο Μιχάλης Νομικός και μου είπε:
– Μάνο, ο Δημήτρης έφυγε!
Η Ολιβ καμάρωνε τον Αρχέλαο που μασουλούσε μια φέτα ψωμί.
Την κοίταξα.
Με κοίταξε και χαμογέλασε.
-Τι;
-Τίποτα!
Δεν ήταν η ώρα να της πώ ότι τελικά όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή δεν γινόμαστε «τίποτα»… αλλά γινόμαστε: ανάμνηση.
Αυτή είναι η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα υπόλοιπα ζωά.
Αφήνει πίσω το αποτύπωμα του στο μυαλό των άλλων.
Την αναμνηση δλδ.
Ναι, ήταν και ο Δημήτρης στο τραπέζι αφού τον σκέφτηκα.
Και δεν ήταν μόνο ο Δημήτρης, αλλά και ο Νίκος.
Ο Νίκος Χρυσαφόπουλος, συνάδελφος μου… τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Στον «Ελεύθερο Τύπο»… Εκείνος πολιτικός συντάκτης εγώ ελεύθερο ρεπορτάζ.
Με το που τον είδα τον αγάπησα βαθειά.
Οσοι τον συνάντησαν τον αγάπησαν βαθειά. Ολοι!
Δεν εχω ματασυναντήσει (έστω και αν γεννήθηκα σε ένα σπίτι που οι επαγγελματίες ιερά τέρατα του χιούμορ μόνο που δεν στρατοπέδευαν) άνθρωπο με πιο δημιουργικό χιούμορ. Το όπλιζε κατά βούληση. Υψηλού επιπέδου πλάκα αντιληπτή από όλους… απίστευτα ελιτίστικη, αν ήθελε.
Δεν βρίσκω λέξεις. Οσοι τον γνώρισαν καταλαβαίνουν τι εννοώ.
Αυτός με πρωτοπήγε στην «Μαργαρώ». Πηγαίναμε συχνά πάλι όταν δουλευαμε μαζί στον Σκάι.
Ένα βράδι έπεσε για ύπνο και δεν ξύπνησε ποτέ. Καρδιακή προσβολή.
Η Αθηνά κουρασμένη σκαρφαλώνει στην αγκαλιά μου.
Σας δίνω τον λόγο της συνείδησης μου….εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα τίποτα πειρσσότερο από το να την κάνω πάσα στην αγκαλιά του Νίκου… που και εκείνος καθόταν στη παρέα μας. Να του τη συστήσω.
Χθες παρήγγειλα κρασί.
Δεν πίνω κρασί… αλλά πίνανε εκείνοι.
Αναμνήσεις γινόμαστε Ολιβ μου… αναμνήσεις.
ΥΓ. Το τελευταίο πόστο του Νίκου Χρυσαφόπουλου ήταν αρχισυντάκτης στην εκπομπή της Λιάνας Κανέλη.
Η ζωή είναι κέντημα.
Δεν είναι;”
_______________________
Πηγή: tlife.gr
