2180
ΟΙ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ
Σύμφωνα με τον Carlo Cipolla – (ιστορικός οικονομολόγος 1922 – 2000 ) υπάρχουν 5 νόμοι της ανθρώπινης βλακείας:
Νόμος 1ος:
Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας υποτιμά τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων σε κυκλοφορία.
Νόμος 2ος:
Η πιθανότητα ότι ένα ορισμένο πρόσωπο είναι βλαξ είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του προσώπου.
Νόμος 3ος:
Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο που προκαλεί απώλειες σε άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, ενώ ο ίδιος δεν αποκομίζει κανένα κέρδος και ενδεχομένως ακόμη και να υποστεί ζημίες.
Νόμος 4ος:
Μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα την καταστρεπτική δύναμη των ηλιθίων.
Νόμος 5ος:
Ένας βλαξ είναι το πιο επικίνδυνο είδος του ατόμου. Ένας βλαξ είναι πιο επικίνδυνος από ένα κακοποιό.
Σύμφωνα με τον Cipolla λοιπόν, εάν θέσουμε στην οριζόντια τετμημένη το πλεονέκτημα (ή μειονέκτημα) που κάποιος λαμβάνει από την δική ενέργεια, και στον κάθετο άξονα y τα αποτελέσματα σε άλλους ανθρώπους, από τη δική του ενέργεια, τότε έχουμε τις συμπεριφορές όπως αυτές αντιστοιχούν σε κάθε τεταρτημόριο:
1ο τεταρτημόριο: Αναφέρεται στους ευφυείς οι οποίοι κατορθώνουν να έχουν θετική δράση και στο σύνολο και στον εαυτό τους.
2ο τεταρτημόριο: Αναφέρεται σε αυτούς που προσφέρουν στο σύνολο αλλά βλάπτουν τον εαυτό τους. Με εκχυδαϊστική νοοτροπία τους αποκαλούμε όπως αναγράφεται στο διάγραμμα.
3ο τεταρτημόριο: Αναφέρεται στους super-duper βλάκες που βλάπτουν και τον εαυτό τους και το σύνολο. Πρόκειται για τους πιο επικίνδυνους και από τους κακοποιούς όπως αναφέρει ο 5ος νόμος.
4ο τεταρτημόριο: Αναφέρεται στους κακοποιούς που βλάπτουν το σύνολο προκειμένου να ωφελήσουν τον εαυτό τους.
Όλα τα ανωτέρω προέρχονται από το έργο του Cipolla «Η δύναμη της βλακείας»
Αθανάσιος Διάκος Μουσουνίτσα
Μονή Δαμάστας
Λαμιακός κάμπος
Χρονική ακολουθία !!!
Η Βούλα Παπαχρήστου επιβεβαίωσε τη δυναμική της στο τριπλούν και με άλμα στα 14.60, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου, σημειώνοντας μία ακόμη μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα στους φετινούς αγώνες.
Αφιέρωσε τη νίκη της στα θύματα των φονικών πυρκαγιών της Αττικής. Ένα άλμα ήταν αρκετό για τη Βούλα Παπαχρήστου, αφού ισοφαρίζοντας την καλύτερη επίδοση της χρονιάς στην Ευρώπη με 14.60 μέτρα, κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου.
Το παγωτό της νιότης έλιωσε, αλλά…
Ένας διαδικτυακός φίλος μου «άνοιξε τα μάτια» προ ημερών όταν μου αποκάλυψε πως η ζωή μας διαρκεί μόνο χίλιους μήνες. Και αυτό αν φτάσουμε υγιείς 85 ετών. Αλλιώς είναι λιγότεροι. Έχουμε μόνο χίλιους μήνες, στο καλύτερο »σενάριο», και αναρωτιέμαι πόσο εύκολα τους σπαταλάμε. Με έπιασε πανικός σε αυτή τη σκέψη, γιατί »το χώνεψα». Είναι μια αναμφισβήτητη σκληρή αλήθεια, η οποία δεν »μακιγιάρεται».
Με απασχολεί πολύ αυτή η παραδοχή τις τελευταίες ημέρες και πιάνω τον εαυτό μου, ακόμη και χωρίς λόγο, να την »πετάω» και σε συζητήσεις. «Παιδιά έχουμε μόνον χίλιους μήνες από την ημέρα που γεννιόμαστε».
Το προσωπικό μου ημερολόγιο έχει περάσει αρκετά το μισό προσδόκιμο των 85 ετών και συνεπώς μου απομένουν αν φτάσω υγιής στα 85 και αν υπολογίζω σωστά περίπου 360 μήνες.
Τι σας λέω καλοκαιριάτικα τώρα και σας προβληματίζω με τα δικά μου θα αναρωτιέστε; Τελικά όμως δεν είναι και τόσο μεγάλο θέμα. Γιατί εκεί που καθόμουν στην παραλία συνοφρυωμένος για τα χρόνια που περνούν, έρχεται η ζωή και μου δίνει ένα γερό χαστούκι. Τέσσερα αγοράκια, γύρω στα 8 πρέπει να ήταν στην τρίτη με τετάρτη δημοτικού, έστησαν στην άμμο ένα »διπλάκι». Είχα πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι, να δω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο στην παραλία μας. Οι μάγκες έβαλαν για «δοκάρια» τις σαγιονάρες τους και άρχισαν να παίζουν με τόση χαρά που έφτασε μέχρι την ψυχή μου.
Τους χάζευα τους μπόμπιρες για μισή ώρα, που ακούραστοι πλατσούριζαν στο κύμα, έκαναν τάκλινγκ και τρίπλες στην άμμο, σούταραν και ήταν ευτυχισμένοι. Παρακαλούσα να μου έρθει η μπάλα κοντά να τους τη γυρίσω για να νιώσω ένα δευτερόλεπτο κι εγώ παιδί. Και το θαύμα έγινε. Μιά στραβοκλωτσιά έφερε τη μπάλα τους δίπλα μου και πριν «σκάσει» στην άμμο με ένα βολ πλανέ την επέστρεψα. ήταν ευγενικά παιδάκια μου είπαν ευχαριστούμε και τα τέσσερα και το ένα συγγνώμη.
«Παίξτε αγόρι μου όσο θέλετε» τους απάντησα. »Παίξε αγόρι μου» απάντησα στον εαυτό μου που είχε γυρίσει το 1972 όταν ήμουν εκεί που ήταν τα παιδάκια 8 ετών. Όταν μετρούσα πίσω μου μόλις 100 μήνες στη ζωή μου.
Ήθελα να σηκωθώ και να παρακαλέσω τους πιτσιρικάδες να με αφήσουν να παίξω μαζί τους. Ήθελα να γίνω ζητιάνος της νιότης τους. Ήθελα να γευτώ κι εγώ λίγο από το »παγωτό» της ευτυχίας που δεν έχει χρώμα. Είναι αόρατο. Και όπως κάθε παγωτό λιώνει γρήγορα. Συνήλθα αμέσως και αρκέστηκα στο ένα σουτ που έδωσα στη μπλα τους για να την επιστρέψω. Η μπάλα γύρισε, σκέφτηκα, τα παιδικά χρόνια στην παραλία, όμως, έφυγαν ανεπιστρεπτί.
»Ανόητε» μονολόγησα μέσα μου. ‘‘Παραπονιέσαι που είσαι μεσήλικας και ντρέπεσαι να ζητήσεις να παίξεις μπάλα στην παραλία με οκτάχρονα παιδιά. Σκέψου όμως ανόητε κάποιους (ευτυχώς πολύ λίγους) φίλους σου από τη νιότη, συμμαθητές, συμπαίκτες στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, συναδέλφους που δεν είναι καν στη ζωή. Άλλους που έχουν προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να είναι στην παραλία. Άλλους που ο τρόπος ζωής τους ή η αμέλεια, τους »μεταμόρφωσε» σε κοιλαράδες και όχι να σουτάρουν τη μπάλα αλλά δυσκολεύονται να περπατήσουν».
»Ανόητε» μονολόγησα μέσα μου. ‘‘Παραπονιέσαι που είσαι μεσήλικας και ντρέπεσαι να ζητήσεις να παίξεις μπάλα στην παραλία με οκτάχρονα παιδιά. Σκέψου όμως ανόητε κάποιους (ευτυχώς πολύ λίγους) φίλους σου από τη νιότη, συμμαθητές, συμπαίκτες στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, συναδέλφους που δεν είναι καν στη ζωή. Άλλους που έχουν προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να είναι στην παραλία. Άλλους που ο τρόπος ζωής τους ή η αμέλεια, τους »μεταμόρφωσε» σε κοιλαράδες και όχι να σουτάρουν τη μπάλα αλλά δυσκολεύονται να περπατήσουν».
Ηρέμησα. Προσευχήθηκα για τα παιδιά όλης της Γης. Χαιρέτησα με ένα νεύμα του χεριού τα παιδάκια της παραλίας που μάλλον δεν μου έδωσαν σημασία και καλά έκαναν. Ανέβηκα χωρίς να λαχανιάσω τα 90 σκαλιά που οδηγούν από την παραλία μας στον δρόμο. Άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει, κοίταξα σε ένα καθρέφτη αυτοκινήτου και έχω τα μάτια μου, τα αυτιά μου, τη μύτη μου, όλα μου τα δόντια καθώς και τα μαλλιά μου.
Και συνέχισα να περπατάω με τα δύο μου πόδια για να φτάσω (μακάρι) υγιής ως τα 85 μου. Συνέχισα να ζήσω με αξιοπρέπεια τους υπόλοιπους (μακάρι) 360 μήνες που που απομένουν…
_______________________
Πηγή: aixmi.gr
Ο αστικός μύθος ήθελε πριν πολλά χρόνια τους επιχειρηματίες του χώρου της τεχνολογίας να «εξαγοράζουν» τα καλά μυαλά που έβγαιναν από τα Πανεπιστήμιαγια να εκμηδενίσουν την πιθανότητα να δημιουργηθούν εταιρείες – θαύματα στα γκαράζ.
Του Θανάση Μαυρίδη
Η … μεσαία τάξη ήταν πάντα «εχθρός» για την «ελίτ». Ένα ρεύμα μικρών εταιρειών που προσπαθούν να αναπτυχτούν δημιουργούν δυναμική για ένα περιβάλλον ίσων ευκαιριών!
Το μεγάλο μυστικό για την ελληνική οικονομία βρίσκεται εκεί ακριβώς, στην έλλειψη ίσων ευκαιριών. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη, έτσι ώστε να κερδίζουν λίγοι και εκλεκτοί. Και μάλιστα χωρίς να ρισκάρουν κάτι περισσότερο από την καλή τους φήμη. Στο ερώτημα, λοιπόν, τι έχουν να φοβηθούν οι εκπρόσωποι των μεγάλων οικογενειών της χώρας από μία ουσιαστική πολιτική αλλαγή, η απάντηση είναι προφανής: Κινδυνεύουν να κληθούν να παίξουν για πρώτη φορά σε ένα «καθαρό παιγνίδι».
Δεν είναι αλήθεια παράξενο το γεγονός ότι όλοι οι ξένοι επενδυτές που κάνουν δουλειές στην χώρα μας έχουν μαζί τους και Έλληνες συνεταίρους με ποσοστά της τάξης του 5%-15%; Τι τους χρειάζονται; Τους λείπουν τα χρήματα ή δεν είναι σε θέση να προσλάβουν έναν ικανό manager;
Ας πούμε ότι εσείς, ένας Έλληνας πολίτης, δέχεστε την επίσκεψη της Google στο σπίτι σας ή στο γραφείο σας και σας προτείνεται να συμμετέχετε στην εξαγορά μιας ελληνικής εταιρείας με ποσοστό της τάξης του 5%. Ενενήντα πέντε τοις εκατό η Google, πέντε τοις εκατό εσείς. Ένα ευρώ θα αγοράσει την κάθε μετοχή η Google, ένα ευρώ θα κοστίσει και σε εσάς. Θα βάλετε, λοιπόν, τις οικονομίες σας και θα είστε ο μέτοχος της μειοψηφίας (της πολύ μεγάλης μειοψηφίας) απέναντι σε ένα μεγαθήριο, όπως η Google. Για ποιόν λόγο; Για να εξαρτάστε από τις αποφάσεις του 95%; Για να σκλαβώσετε τα χρήματά σας σε μία επένδυση που δεν ελέγχετε; Πότε άλλοτε το έχετε κάνει για να το κάνετε τώρα; Μπορείτε να βάλετε αυτά τα λεφτά απευθείας στην Google μέσω του χρηματιστηρίου. Θα πουλήσετε όταν θέλετε!
Αν ήμουν στη θέση ενός Έλληνα ολιγάρχη και ερχότανε η Google, θα έλεγα το εξής: «Το πέντε της εκατό ας είναι η αμοιβή μου για τις υπηρεσίες που ήρθατε για να αγοράσετε. Διότι κάτι με θέλετε, δεν με βρήκατε στον Χρυσό Οδηγό».
Η καινοτομία είναι η λύση για την Ελλάδα του αύριο. Αλλά και ταυτόχρονα η μεγάλη απειλή για ένα κομμάτι του επιχειρηματικού κόσμου που έχει μάθει να επιχειρεί μόνο σε μία κλειστού τύπου Οικονομία. Αυτό το κομμάτι δεν θέλει να αλλάξει κάτι σε σχέση με αυτά που ισχύουν σήμερα, επειδή νιώθει ότι έτσι θα απειληθεί το ίδιο. Σε μία ανοικτή Οικονομία, όπου το κράτος παίζει μόνο τον ρυθμιστικό του ρόλο, η οποιαδήποτε ξένη εταιρεία μπορεί να επενδύσει στην Ελλάδα χωρίς να χρειάζεται μεσάζοντες και συνοδούς.
Η ίδια η Ελλάδα κρύβει μέσα της επιχειρηματικές δυνάμεις που έχουν τον δυναμισμό εκείνον που χρειάζεται για να οδηγήσουν την χώρα σε πρωτόγνωρα μονοπάτια. Εκείνο που απαιτούν είναι Οικονομική Ελευθερία.
Ο αστικός μύθος ήθελε τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας στην Ελλάδα να κόβουν πρόωρα όποιο λουλούδι άνθιζε. Είπαμε! Αστικός μύθος ήταν. Δεν μπορούμε να το αποδείξουμε. Αν πάντως είναι αλήθεια, δεν μιλάμε απλά για μία δόλια πράξη, αλλά για μία εγκληματική ενέργεια. Προμελετημένη; Σίγουρα ναι! Αν είχαμε επενδύσει στις καινοτόμες επιχειρήσεις, αν πρωταγωνιστούσαμε στην τεχνολογία, θα μας ήταν φανερό ότι τα κρατικά συμβόλαια που υπέγραφαν οι κυβερνήσεις μας ήταν τόσο ακριβά, που η φυλακή θα ήταν μία ήπια τιμωρία για αυτό το μέγεθος της απάτης! Ας πούμε, γιατί να αγοράσει κάποιος παλαιά τεχνολογία από μία χώρα που κατέρρεε οικονομικά, αν μπορούσε να την παράγει κάποιος άλλος στην Ελλάδα με πολύ χαμηλότερο κόστος; Ένα μόνο παράδειγμα ήταν αυτό, σε μία χώρα που βαρεθήκαμε να βλέπουμε τα τρένα να περνάνε…
ΠΗΓΗ: liberal.gr
