TO ΠΑΘΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΠΡΟΣΕΚΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε σκύλους και γάτες να φορούν στο λαιμό τους ένα πλαστικό χωνί γιατί μετά από μια επέμβαση ή ένα τραύμα στο λαιμό τους δεν πρέπει να απλώσουν το πόδι τους σε πληγή που επουλώνεται. Τούτο το κατασκεύασμα φυσικά και δεν το έχουν επινοήσει τα τετράποδα και είναι πρωτοβουλία κάποιου ανθρώπου που νοιάζεται γι’ αυτά και τα εκνευρίζει αφάνταστα, καθώς προσπαθούν να το βγάλουν χωρίς να τα καταφέρνουν.
Στην περίπτωση όμως του περιστεριού που είδα κάτω από ένα φοίνικα στο Μουσείο, το κολάρο που φοράει δεν προέρχεται από κάτι τέτοιο καθώς κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτά και επί πλέον είναι πρακτικά αδύνατη μια τέτοια επέμβαση σε πουλί όσο και αγαπημένο να είναι για έναν άνθρωπο. Το πλαστικό κολάρο που φορούσε το περιστέρι ήταν συνέπεια της βουλιμίας που χαρακτηρίζει αυτά τα πετούμενα που δοκιμάζουν ότι βρίσκουν στο έδαφος της πόλης χωρίς να προσέχουν αν είναι καθαρά ή αν κάνει να το βάλουν στο στομάχι τους.
Στην περίπτωση, το περιστέρι έβαλε το κεφάλι του μέσα σε ένα πλαστικό ποτηράκι μιας χρήσης, απ’ αυτά που έχουν ένα καπάκι να μη χύνεται το υγρό και από την τρύπα του περνάει ένα καλαμάκι. Σε τέτοια ποτήρια σερβίρεται συνήθως καφές φραπέ ή κάτι σχετικό και με ένα τέτοιο στα χέρια κυκλοφορεί ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας σε όλους τους χώρους ακόμη και μέσα στα αστικά λεωφορεία καθώς η κατασκευή περιορίζει τον κίνδυνο να χυθεί σε ένα φρενάρισμα το υγρό και να λερώσει τα ρούχα όπου είναι δίπλα.
Υπολογίζεται δε πως κάθε μέρα χρησιμοποιείται ένας απίστευτος αριθμός από τέτοια πλαστικά ποτηράκια και καλαμάκια βεβαίως τα οποία όλα καταλήγουν στα σκουπίδια και τούτο είναι εμφανές και σε πολλά σημεία της πόλης και στα καλαθάκια των σκουπιδιών που ξεχειλίζουν από τέτοια καθώς και από πλαστικά μπουκάλια νερού. Είναι ένα πρόβλημα για το περιβάλλον λένε η ειδικοί και μελετούν τρόπους να περιοριστεί η χρήση τους και μάλιστα κυκλοφορεί και η σκέψη να φορολογηθούν όπως οι πλαστικές σακούλες στα καταστήματα, μέτρο επίσης αμφίβολης αποτελεσματικότητας πλην των κρατικών εσόδων.
Τούτα τα ζητήματα βεβαίως και δεν απασχολούν καθόλου το περιστέρι το οποίο είχε την ατυχία να του μείνει στο κεφάλι το καπάκι και παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάνει δεν μπορεί να το αφαιρέσει. Πιθανόν η κατάσταση που ζει να του γίνει και μάθημα όπως και στους ανθρώπους που μετά από ένα ανάλογο πάθημα, προσέχουν πια που βάζουν το κεφάλι τους ή δεν συνεχίζουν να χώνουν παντού τη μύτη τους. Το περιστέρι με το κολάρο ξεχωρίζει και τα άλλα της παρέας του που αλητεύουν στην πλατεία του Μουσείου το αποφεύγουν επιδεικτικά γιατί τους δημιουργεί κάποιο φόβο, αλλά υποψιάζομαι, πως αν τους δοθεί η ευκαιρία θα πάθουν το ίδιο γιατί οι προκλήσεις περισσεύουν και ο κίνδυνος καραδοκεί, ακόμα και στα κατακάθια ενός φραπέ σε πλαστικό ποτηράκι στα σκουπίδια…
ΑΘΗΝΑ, 06082018. Εφημερίδα “Φιλελεύθερος”, σελ. 37
Γιάννης Καραμαγκάλης
Ένα Blog
O Πόλεμος Των Τρολς – Κομματικοί Στρατοί Και Προπαγάνδα Στο Τwitter
Μεσημέρι Τρίτης 11 Οκτωβρίου. Για πολλούς θα ήταν μια τυπική ημέρα στο γραφείο. Όχι όμως για όλους. Για κάποιους η ημέρα είναι κρίσιμη. Πρέπει να κερδιθεί μία μάχη. Αυτή του Twitter.
Η ημέρα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Ήταν η ημέρα της προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για την διαπλοκή. Ήδη από το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας 2 hastags σκαρφάλωναν σιγά-σιγά στην σκάλα των trends. Πρόκειται για το #skaNDala και το #Syriza_Xeftiles, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τους κομματικούς στρατούς για να κερδίσουν την μάχη των social media.
Zoύμε άλλωστε στην εποχή που καταναλώνουμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας στα social media. Αυτό το γεγονός έχει μεταφέρει το ενδιαφέρον των κομμάτων σε αυτά. Πέρα από τις επίσημες επικοινωνιακές καμπάνιες στις επίσημες σελίδες των κομμάτων στα social media, στο παρασκήνιο υπάρχουν ολόκληροι κομματικοί στρατοί από ψεύτικα accounts, που προσπαθούν να επηρεάσουν την blogόσφαιρα. Τουλάχιστον η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωταθλητές σε αυτό το σπορ.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πώς δίνεται μια μάχη στο Twitter;
Το σκεπτικό βασίζεται στα λεγόμενα trends, τα οποία με την σειρά τους εξαρτώνται από τρεις βασικούς παράγοντες:
- Τον όγκο των Tweets και των Retweets με αναφορά στο εκάστοτε trend.
- Την ταχύτητα με την οποία θα δημοσιευθούν τα συγκεκριμένα tweets.
- Τον αριθμό των ανθρώπων που θα δουν και θα αλληλεπιδράσουν με τα συγκεκριμένα tweets, άρα με τον αριθμό των followers των χρηστών που δημοσιεύουν τα συγκεκριμένα tweets.
Στόχος όλων των trends, είναι να σκαρφαλώσουν όσο το δυνατόν ψηλότερα στην λεγόμενη trending list. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται μεγάλος όγκος από τις τρεις παραπάνω προϋποθέσεις. Ακριβώς επειδή ένας λογαριασμός δεν μπορεί εύκολα να πετύχει αυτό το στόχο, δημιουργούνται κατά δεκάδες ψεύτικοι λογαριασμοί, που σκοπό έχουν να πετύχουν τη μαζικότητα που απαιτείται από τα παραπάνω κριτήρια.
Πως φτιάχνονται οι Στρατοί
Μπορούν να φτιαχτούν δεκάδες accounts με την χρήση ενός και μόνο gmail, απλά τοποθετώντας μία τελεία μετά από κάθε χαρακτήρα του mail, για να δημιουργηθεί και διαφορετικός λογαριασμός. Όσο μεγαλύτερο το gmail σε χαρακτήρες, τόσο πιο πολλά accounts μπορούν να δημιουργηθούν.

Aπό εκεί και πέρα τα πράγματα είναι εύκολα. Ένα random ελληνικό όνομα και μία φωτογραφία από ξένους χρήστες στο instagram, το vk, τo Flickr, το Tumblr ή το ίδιο το Twitter αρκούς για να φτιάξει κάποιος ένα αληθοφανές twitter account. Bέβαια, υπάρχει και η τακτική της ανωνυμίας. Αccounts-περσόνες χωρίς «όνομα», με ένα ψευδώνυμο, δημοσιεύουν κατά κόρον και αποκτούν κοινό μέσα από το περιεχόμενό τους. Τέτοια accounts, τα οποία είναι πολύ δημοφιλή στον κόσμο του twitter, ονομάζονται «το βαθύ τουίτερ». Αρκετές φορές πρόκειται για καθαρά «κομματικά» accounts, που εξυπηρετούν σκοπούς προπαγάνδας, αλλά υπάρχουν και οι σπάνιες περιπτώσεις που από πίσω κρύβεται κάποιος πραγματικός χρήστης που δεν θέλει να δημοσιοποιήσει το όνομά του. Η πολιτική απορρήτου του Twitter δίνει απεριόριστες δυνατότητες στους χρήστες να αναπτύξουν ψεύτικες ή εικονικές «persones», σε αντίθεση με το Facebook που έχει αυστηροποιήσει την πολιτική απορρήτου του τα τελευταία 3 χρόνια.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα δημιουργίας ψεύτικου λογαριασμού. Η πηγή της φωτογραφίας είναι από ένα ξένο blog.
Διαχείριση πολλών λογαριασμών, τα μυστικά και το «ψυγείο»
Υπάρχουν δεκάδες ελεύθερα και επί πληρωμή προγράμματα, τα οποία κάνουν αυτή τη δουλειά. Το πιο γνωστό, είναι το TweetDeckστο οποίο μπορείς να διαχειριστείς έως 99 accounts από μία και μόνο εφαρμογή, χωρίς να χρειάζεται να είσαι συνδεδεμένος σε 99 διαφορετικούς λογαριασμούς στο browser, πράγμα που απαιτεί ένα pc υψηλών δυνατοτήτων. Με ένα απλό laptop, tablet ή κινητό, μπορεί κάποιος να διαχειριστεί 99 λογαριασμούς την ίδια στιγμή.
O M. είναι ένας από τους ανθρώπους που έκανε αυτή τη δουλειά. Δέχθηκε να μου μιλήσει, ανώνυμα και με την προϋπόθεση πως δεν θα ανακαλύψω προσωπικά του στοιχεία. «Δεν είναι εύκολη δουλειά», ήταν από τα πρώτα πράγματα που μου είπε. «Καθημερινά διαχειρίζεσαι διαφορετικά προφίλ στο Tweetdeck και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός ώστε να μην δώσεις «πάτημα» για να καταλάβουν ότι πρόκειται για επαγγελματικούς λογαριασμούς. Υποτίθεται πως πίσω από τα προφίλ βρίσκονται «αληθινοί χρήστες» με ενδιαφέροντα. Πρέπει όλα να φαίνονται φυσιολογικά. Για παράδειγμα δεν ποστάρουμε τα ίδια πράγματα, σε πολλά προφίλ γιατί «καρφωνόμαστε». Προσπαθούμε επίσης να μην δημιουργούμε μαζικά προφίλ, γιατί υπάρχουν εργαλεία που καταγράφουν τα πάντα. Ακόμα και αν οι ανάγκες το απαιτούν, δημιουργούμε 2-3 ανά ημέρα, τους δίνουμε «δραστηριότητα» και μετά τα αφήνουμε «στο ψυγείο» για κάποια έκτακτη ανάγκη».
Eδώ μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα με έντονη δραστηριότητα σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.
Στην παρακάτω εικόνα φαίνεται η συχνότητα δημιουργίας διαφορετικών accounts, τα οποία αν και φαίνονται διαφορετικά κρύβουν πολλές φορές από πίσω τον ίδιο χρήστη. Μια απλή επίσκεψη στα προφίλ των συγκεκριμένων accounts αρκεί: Χρησιμοποιούν τα ίδια hashtags και μιλούν για τα ίδια θέματα, από την ίδια σκοπιά και χωρίς συνεχή δραστηριότητα, που θα υποδήλωνε έναν φυσιολογικό χρήστη.

Πως προέκυψε η συνεργασία σου;
«Από γνωριμία. Ήμουν αρκετά ενεργός στο Twitter και έτσι προέκυψε η συνεργασία, αρχικά με υποψήφιο και μετέπειτα στην «ομάδα» του κόμματος. Δεν ήμουν των ίδιων πεποιθήσεων με τον υποψήφιο, αλλά δεν με πείραζε. Ήθελα απλά να κάνω τη δουλειά και να πληρώνομαι». Όσο για τα ποσά, όπως ομολόγησε ο Μ. πρόκειται για «μαύρο» εισόδημα, της τάξης των 200-250 ευρώ/μήνα, για 6ήμερη εργασία 4-5 ωρών την ημέρα. Ανάμεσα στις αρμοδιότητές του είναι να «τσεκάρει» τι γράφεται για τον υποψήφιο ή το κόμμα στα social media τόσο manually όσο και με την βοήθεια προγραμμάτων. Όπως ο ίδιος αναφέρει υπάρχουν ημέρες που απλά προσπαθεί να «αποκρούσει» αρνητικά σχόλια χρηστών εναντίον του κόμματος ή του υποψήφιου με απαντήσεις μέσω πολλαπλών λογαριασμών, ή να ψάχνει για δηλώσεις στελεχών του αντίπαλου κόμματος που προκάλεσαν αίσθηση, να τις απομονώσει και να τις προωθησει στα social. Ωστόσο οι δύσκολες ημέρες είναι αυτές που η Βουλή συνεδριάζει για ένα κρίσιμο ζήτημα ή που έχει προκύψει ένα σοβαρό ζήτημα επικαιρότητας ή γκάφα από στέλεχος του αντίπαλου κόμματος. «Είναι η μητέρα των μαχών οι ολομέλειες στη Βουλή», είπε. Όταν τον ρώτησα για τα trends #skaNDala και #Syriza_Xeftiles, μου περιέγραψε την διαδικασία δημιουργίας τους ενός εκ των δύο.
«Συνήθως συννενοούμαστε με τους υπόλοιπους πολύ πριν την έναρξη της ολομέλειας, εφόσον ξέρουμε πότε ξεκινά. Έτσι έχουμε τη δυνατότητα να προγραμματίσουμε tweets γενικού περιεχομένου με το hashtag που μας ενδιαφέρει, χωρίς αναφορές σε φράσεις που ειπώθηκαν στη Βουλή, απλά για να αρχίσει το hashtag να «ζεσταίνεται» (μτφ: Να αποκτά όγκο αναφορών). Φροντίζουμε τα tweets αυτά να έχουν μικρή χρονική απόσταση μεταξύ τους και να είναι αρκετά ώστε να καταφέρει το hastag στην trending list. ‘Oταν ανεβαίνει ο αρχηγός του αντίπαλου κόμματος στο βήμα, τότε αρχιζουμε και κανουμε το live tweeting, με σχόλια στις φράσεις του. Εκεί υπάρχει και ο μεγαλύτερος όγκος των tweets. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει, τόσο πιο πολύ επηρρεάζεται και ο απλός κόσμος να σχολιάσει το συγκεκριμένο θέμα».
Για την ιστορία, το hastag #skaNDala» όχι μόνο κυριάρχησε στη μάχη της 11ης Νοεμβρίου, αλλά συνεχίζει την πορεία του μέχρι και σήμερα, με αρκετά tweets να γράφονται καθημερινά.

Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα ψεύτικου λογαριασμού, που δουλεύει ξεκάθαρα για λογαριασμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι το @_aspa_. Ας δούμε την δραστηριότητά του.

Όπως φαίνεται, υπάρχει ασυνήθιστα υψηλή δραστηριότητα σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, και σχεδόν μηδενική σε άλλες. Είναι κλασσική περίπτωση ψεύτικου λογαριασμού, που δημιουργήθηκε, «πήρε δραστηριότητα» και «μπήκε στο ψυγείο», όπως μας περιέγραφε ο Μ.
Η εντονότερη δραστηριότητα εμφανίζεται αρχικά στις 8 Δεκεμβρίου. Είναι η ημερομηνία θανάτου του χουντικού Στυλιανού Παττακού. Όλα τα tweets του συγκεκριμένου λογαριασμού εκείνη την ημέρα χρησιμοποιούν το hastag #pattakos και αφήνουν ξεκάθαρες υπόνοιες για σύνδεσή του με την ΝΔ. Η επόμενη έντονη δραστηριότητα παρουσιάζεται στις 11 Δεκεμβρίου, οπότε και ο συγκεκριμένος λογαριασμός tweetάρει και retweetάρει αποκλειστικά tweets που περιέχουν το hastag #skandala. Γενικότερα, η δραστηριότητά του λογαριασμού αυτού φαίνεται πως «γυρνάει» γύρω από πολύ συγκεκριμένα hastags.

Η κορυφαία δραστηριότητα του account έρχεται στις 8 Δεκεμβρίου, με το διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα. Παρακάτω υπάρχουν μερικά χαρακτηριστικά Tweets. Πάνω κάτω, όλα τα επόμενα κινήθηκαν στο ίδιο κλίμα. Συχνή αναφορά στο hastag #διάγγελμα, προκειμένου να υπάρχει όσο το δυνατόν περισσότερο περιεχόμενο με θετικές γνώμες για τα όσα εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, ακριβώς στα πρότυπα της τακτικής που αναφέρθηκε πιο πάνω.


Η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ
Πριν τις εκλογές του 2012, το protagon.gr μίλησε με τους ανθρώπους που στελέχωναν την επικοινωνιακή ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Μία ομάδα νέων ανθρώπων μίλησε on camera για το πως δουλεύει ο τομέας των social media του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά την διάρκεια που ένας νεαρός εξηγούσε τις επιθέσεις που δέχονται τα επίσημα accounts του ΣΥΡΙΖΑ από τα trolls της ΝΔ, η κάμερα έπιασε κάτι πολύ ενδιαφέρον: Ένα mail που έδινε link για επεξεργασμένο videο της επίσημης καμπάνιας της ΝΔ, που είχε φτιαχτεί για να προωθηθεί στα social μέσω των troll accounts. Μάλιστα, η κάμερα έπιασε και τις «οδηγίες» για χρήση ενός συγκεκριμένου hastag που θα χρησιμοποιούνταν οργανωμένα. Mάλιστα, ένα μέλος της ομάδας παραδέχεται στην κάμερα πως «μια από τις αγαπημένες του ασχολίες είναι να τσακώνεται με άλλους, είτε κατά μόνας, είτε σε συντονισμό με άλλους». Είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ξεσκεπάσματος oργανωμένου «κομματικού» στρατού στα social media.
Αν και η ΝΔ είχε την πρωτοκαθεδρία στο «παιχνίδι» των trolls και της επιρροής στο Twitter μέχρι το 2014, η κατάσταση σήμερα είναι διαφορετική. Μετά τις ευρωεκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε δυναμικά στην αρένα των trolls και πήρε σχεδόν τα ινία. Η υπεροχή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α απογειώθηκε κατά την περίοδο της προεδρικής εκλογής και κορυφώθηκε στο δημοψήφισμα. Σήμερα, η ισορροπία αυτή φαίνεται πως ανατρέπεται ξανά.
Η ομάδα της ΝΔ
Η στρατηγική της ΝΔ ήταν εντελώς διαφορετική. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, η ομάδα της ΝΔ δεν βασιζόταν στην δημιουργία μεγάλου όγκου περιεχομένου από πολλά accounts, αλλά το αντίστροφο. Η τροφοδοσία με περιεχόμενο γινόταν στοχευμένα, μέσω ενός καναλιού, από το οποίο γινόταν αναπαραγωγή από στους ψεύτικους λογαριασμούς και τα avatars. Η λεγόμενη «Ομάδα Αλήθειας» ήταν το κανάλι που διοχεύτευε και συνεχίζει να διοχετεύει με περιεχόμενο τα social media για λογαριασμό της ΝΔ, μέχρι τα μέσα του 2015. Πρόκειται για έναν καλά οργανωμένο μηχανισμό που έχει «μάτια και αυτιά» παντού: Από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, όπου υπάρχει πλήρης εποπτεία για το τι λέγεται από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι σε θέση να απομονώσουν συγκεκριμένα αποσπάσματα και να τροφοδοτήσουν τα social media, μέχρι το internet. Είναι η ομάδα που κρατάει την σύνθεσή της ως επτασφράγιστο μυστικό, ωστόσο υπάρχει η κοινή παραδοχή πως πίσω από την ιδέα και τον συντονισμό υπήρχε – και ίσως υπάρχει ακόμα- ο πρώην συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, Γιώργος Μουρούτης.
Πρωταθλητής ωστόσο στα ψεύτικα προφίλ φαίνεται πως είναι ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης. Tα παρακάτω usernames παρουσιάζουν δύο κοινά χαρακτηριστικά: ανέστειλαν την λειτουργία τους την ίδια ακριβώς ημέρα και κατά την παρουσία τους στο twitter έγραφαν συνεχώς υποστηρικτικά tweets για τον κ. Γεωργιάδη και έκαναν διαρκώς retweets σε δικά του tweets.
Oι λογαριασμοί @SotirisGrivas @athinakarapano1 @annakaranikola2 @giannaantonopo2 @giannaapostolo1 @NasiotisTasos@AGerantwni @FeniaTsipianiti@manoloudisvasi1@DwrotheaItskou @ΤinaGialitaki είναι μόνο μερικοί από τον υπεράριθμο στρατό που διατηρούσε ο κ. Γεωργιάδης στο Twitter.
Ας πάρουμε μερικές περιπτώσεις, που αποδεικνύουν τα παραπάνω. Τρεις χρήστες, με πάνω από 1000 retweets στον λογαριασμό του αντιπροέδρου της ΝΔ.
Όταν ρωτήσαμε τον Μ. για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις, γέλασε λέγοντας πως «ήταν απρόσεκτοι» και πως «αρκετά bots του Άδωνι έπεσαν λόγω μαζικών reports όταν έγιναν αντιληπτά». Γενικότερα, η τάση των reports δεν ήταν συνηθισμένη, από τα δύο στρατόπεδα, όπως μας περιγράφει ο Μ., ωστόσο υπάρχουν τρανταχτές περιπτώσεις λογαριασμών με μεγάλο κοινό και επιρροή που έπεσαν θύματα μαζικών επιθέσεων μέσω reports, όπως ο LavrentisBeria και ο Cocobilly.
Τελικά, μήπως δεν είναι και τόσο αθέμιτος αυτός ο πόλεμος των ψεύτικων προφιλ; Μήπως εντάσσεται στην ευρύτερη πολιτική μάχη για την εξουσία; Είναι ηθικός; Είναι ανήθικος; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που με απασχολούν εδώ και καιρό. Δεν τα έχω απαντήσει ακόμη, και μάλλον θα αργήσω αρκετά. Η μάχη σίγουρα θα συνεχίζεται για πολύ, όσο τα social media μπαίνουν όλο και περισσότερο στις ζωές μας.

Υπάρχει ανέξοδος τρόπος αύξησης της παραγωγικότητας των επιχειρήσεων;
Του Σπύρου Παολινέλη
Είμαι βέβαιος ότι θα θυμάστε κάποια φορά, που εξυπηρετηθήκατε από έναν υπάλληλο που έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον να σας εξυπηρετήσει και έμοιαζε να ικανοποιείται κάνοντάς το.
Που έκανε το πρόβλημά σας, δικό του πρόβλημα και δεν σταματούσε παρά μόνο αν έβρισκε λύση.
Κάποιον που έκανε μόνο τα απαραίτητα, δούλευε πίσω από μια διαδικασία και όταν χρειαζόταν κάτι που δεν πρόβλεπε η διαδικασία, περνούσε το θέμα σε άλλον ή σας έλεγε “τι να σας κάνω κύριέ μου, ένας υπάλληλος είμαι.”
Και κάποιον που έμοιαζε να ψάχνει την ευκαιρία να γκρινιάξει, να βγάλει προς τα έξω το θυμό του και να κακολογεί την εταιρεία που τον πλήρωνε; Αντί να προσπαθεί να λύσει το πρόβλημά σας να σας κουτσομπολεύει την εταιρεία του;
Όλοι μας έχουμε συναντήσει εκπροσώπους και των τριών βαθμίδων δέσμευσης εργαζομένων, κατά σειρά: δεσμευμένους (engaged), μη δεσμευμένους (non engaged), ενεργά αποδεσμευμένους (actively disengaged).
Η σημασία και οι επιπτώσεις, που έχει στη ζωτικότητα ενός οργανισμού και μιας οικονομίας γενικότερα, το ποσοστό των εργαζομένων που ανήκει σε κάθε βαθμίδα δέσμευσης, είναι προφανής.
Αν για παράδειγμα, το ποσοστό των δεσμευμένων είναι 10%, των μη-δεσμευμένων 70% και των ενεργά αποδεσμευμένων 20% τότε σε κάθε άτομο που προσπαθεί να σπρώξει το κάρο εμπρός, αντιστοιχούν 7 άτομα που κάθονται στο κάρο
και πρέπει να κουβαλήσει το βάρος τους και άλλα 2, που κρατάνε κόντρα. Σίγουρα το κάρο δεν θα πάει πολύ μακριά!
Τα παραπάνω ποσοστά δεν είναι τυχαία. Είναι πολύ κοντά στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Στην τελευταία έρευνα της Gallup “State of the Global Workplace”, που δημοσιεύτηκε στο τέλος του 2017 και βασίστηκε σε στοιχεία που
συνελέγησαν μεταξύ 2014-2016 από 155 χώρες, τα αντίστοιχα ποσοστά για την Ελλάδα ήταν 11%, 71%, 17%, σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα της έρευνας του 2013.
Η ίδια έρευνα επιβεβαιώνει ότι οι εταιρείες με την υψηλότερη δέσμευσηέχουν 17% μεγαλύτερη παραγωγικότητα, 21% μεγαλύτερη κερδοφορία και 70% λιγότερα εργατικά ατυχήματα από τις εταιρείες με τη χαμηλότερη δέσμευση.
Καθώς η παραγωγικότητα είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η επίδραση των εργαζομένων, που είναι δεσμευμένοι, είναι κρίσιμη, καθώς είναι αυτοί που θα φέρουν και θα υλοποιήσουν νέες ιδέες, θα λύσουν παλιά προβλήματα
και θα αποτρέψουν καινούργια, θα βλέπουν τα εμπόδια ως ευκαιρίες ανάπτυξης, θα ψάχνουν για το καλύτερο επειδή το θέλουν και όχι επειδή τους ζητήθηκε.
Σε ένα πρόσφατο δελτίο για την ελληνική οικονομία διαπιστώνεται “χαμηλή και μειούμενη παραγωγικότητα παρά την ανάκαμψη της οικονομίας”. Έκπληξη;
Το επίπεδο δέσμευσης είναι και ένα δείκτης, που αναδεικνύει τάσεις για το μέλλον. Με αυτή τη θεώρηση η ανταγωνιστικότητά μας σε σχέση με τους γείτονές μας είναι σε κακή πορεία, όπως δείχνουν τα νούμερα. Έτσι, ενώ για την Ελλάδα τα ποσοστά
δεσμευμένων είναι 11%, στη Βουλγαρία είναι 18%, στην Αλβανία 22%, στη Σερβία 22%, στην Κροατία 13% (με μεγάλη αύξηση από το 2013, όταν το ποσοστό ήταν 3%), στην Τουρκία 17%, στη Ρουμανία 22%.
Εμείς είμαστε σε καθοδική πορεία και οι γείτονες σε ανοδική!
Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν φαίνεται να σταματά εδώ, καθώς το 21% των εργαζομένων όλων των ηλικιών επιθυμεί να μετακομίσει μόνιμα σε άλλη χώρα. Με το νούμερο αυτό να ανεβαίνει δραματικά και να γίνεται 36% ανάμεσα στους νέους 15-29 ετών.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να ανήκει στις ανεπτυγμένες χώρες, αυτές που η ανάπτυξή τους θα προέλθει από την καινοτομία και την πολυπλοκότητα των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει. Έχει λοιπόν ανάγκη από δεσμευμένους νέους, την ίδια στιγμή, που αυτοί
ψάχνουν να φύγουν.
Τι πρέπει να κάνουμε όμως για να αναστρέψουμε αυτή τη δυναμική;
Σίγουρα η δέσμευση επηρεάζεται από το συνολικό περιβάλλον μιας κοινωνίας και από το εταιρικό περιβάλλον. Οι εταιρείες μπορούν να επηρεάσουν άμεσα το περιβάλλον μέσα στο οποίο συμβαίνει η απόδοση των εργαζομένων τους και σε αυτό θα
εστιάσουμε περισσότερο εδώ. Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη από έναν μέντορα, που θα τους βοηθήσει να αναπτυχθούν και να βελτιώσουν τα δυνατά τους σημεία.
Οι μελέτες της Gallup και της The Ken Blanchard Companies δείχνουν τους παρακάτω κύριους μοχλούς ανάπτυξης δέσμευσης, όχι αναγκαστικά με σειρά προτεραιότητας. Κοινό χαρακτηριστικό τους, ότι είναι πρακτικώς ανέξοδοι, δεν κοστίζουν χρήματα.
• Ένα όραμα, μια αίσθηση σκοπού, που δίνει νόημα στη δουλειά των ατόμων και τα κάνει να νοιώθουν ότι συνεισφέρουν σε κάτι σημαντικό, πέρα από την κερδοφορία της εταιρείας. Τα κέρδη είναι το καύσιμο, που χρειάζεται η εταιρεία για να πάει κάπου,
δεν είναι αυτοσκοπός.
Αυτό το “κάπου” είναι που δίνει νόημα στην εργασία όλων.
• Διαφάνεια, Εντιμότητα, Δικαιοσύνη: Το όραμα, οι μεγάλες στρατηγικές και οι στόχοι, δηλ. η στρατηγική ηγεσία, επιδρούν μόνο στο μέτρο, που έχουν “μεταφραστεί” σωστά σε τακτική ηγεσία, δηλ. σε πολιτικές, διαδικασίες, αμοιβές και παροχές διαφανείς και
δίκαια κατανεμημένες. Και εδώ ακριβώς είναι ο άλλος μοχλός.
• Ευκαιρίες για επαγγελματική ανάπτυξη και μηχανισμοί ανατροφοδότησης για ατομική βελτίωση και ανάπτυξη. Η αίσθηση ότι είμαστε αποτελεσματικοί στην αντιμετώπιση των καθημερινών προκλήσεων και ότι μεγαλώνουμε και ανθίζουμε επαγγελματικά, είναι
μια από τις κύριες ψυχολογικές ανάγκες των ανθρώπων.
• Εστίαση στα ισχυρά σημεία των ατόμων. Ο Peter Drucker έλεγε ότι η παραγωγικότητα της προσπάθειας για να γίνει κάποιος εξαιρετικός στα ισχυρά του σημεία, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από εκείνη να γίνει κάποιος καλός στα αδύνατά του σημεία.
Και η έρευνα της Gallup το επιβεβαιώνει: “Η τωρινή πρακτική του μάνατζμεντ, που προσπαθεί να κάνει ισχυρά τα αδύνατα σημεία, δεν δουλεύει.”
• Ξεκάθαρες προσδοκίες απόδοσης. Οταν τα άτομα γνωρίζουν τι αποτελέσματα περιμένουμε από αυτά και τους δώσουμε τον χώρο, που χρειάζονται, θα μπορέσουν να πάρουν πρωτοβουλία και να λειτουργήσουν προληπτικά. Όταν ζητάμε από τα άτομα να ακολουθούν
απλά μια διαδικασία, που οδηγεί σε ένα επιθυμητό μεν αλλά μη ορατό σε αυτούς αποτέλεσμα, είναι φυσικό να ακολουθούν απλά τη διαδικασία και έτσι να αισθάνονται αποδεσμευμένοι από το αποτέλεσμα και τη δουλειά τους.
• Επίδειξη πραγματικού ενδιαφέροντος για το άτομο ως άνθρωπο και όχι απλά ως ένα εξάρτημα μιας παραγωγικής διαδικασίας. Ενδιαφέρον για τα θέλω του, τις προσδοκίες του, τους πόνους του. Δεν κοστίζει τίποτε αρκεί να γίνεται από ειλικρινές ενδιαφέρον αλλιώς
γυρίζει μπούμερανγκ και κοστίζει πολύ.
Θα κλείσω με το περίφημο Gallup Q12, τις 12 ερωτήσεις στις οποίες βασίζεται η έρευνα της Gallup. Η απάντηση σε μία από αυτές, προβλέπει καλύτερα από κάθε άλλη το τελικό σκορ δέσμευσης. Για τους μυημένους δεν θα φανεί παράξενο ότι αυτή η ερώτηση είναι:
“Υπάρχει κάποιος στη δουλειά, που ενθαρρύνει την ανάπτυξή σου;”
Με λίγα, λόγια, υπάρχει ένα χρυσωρυχείο, που μπορεί να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα κάθε οργανισμού αλλά και της οικονομίας γενικότερα. Αυτό το χρυσωρυχείο είναι μπροστά μας και η εξόρυξη είναι ανέξοδη.
* Ο κ. Σπύρος Παολινέλης είναι Συνιδρυτής της Amnis Learning and Growth και της Blanchard International Hellas
«Το παν στις φυσικές καταστροφές είναι η πρόληψη»
Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών έχει στη φαρέτρα του ένα πολύτιμο εργαλείο πρόληψης καταστροφών, που αξιοποιούν χώρες από όλον τον κόσμο. Η ελληνική Πολιτική Προστασία ακόμα δεν έχει ζητήσει την ενεργοποίησή του.

















