Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Η Βούλα Παπαχρήστου επιβεβαίωσε τη δυναμική της στο τριπλούν και με άλμα στα 14.60, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου, σημειώνοντας μία ακόμη μεγάλη επιτυχία για την Ελλάδα στους φετινούς αγώνες. 

Αφιέρωσε τη νίκη της στα θύματα των φονικών πυρκαγιών της Αττικής. Ένα άλμα ήταν αρκετό για τη Βούλα Παπαχρήστου, αφού ισοφαρίζοντας την καλύτερη επίδοση της χρονιάς στην Ευρώπη με 14.60 μέτρα, κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Βερολίνου.

Δημοσιεύτηκε στισ

Το παγωτό της νιότης έλιωσε, αλλά…


Ένας διαδικτυακός φίλος μου «άνοιξε τα μάτια» προ ημερών όταν μου αποκάλυψε πως η ζωή μας διαρκεί μόνο χίλιους μήνες. Και αυτό αν φτάσουμε υγιείς 85 ετών. Αλλιώς είναι λιγότεροι. Έχουμε μόνο χίλιους μήνες, στο καλύτερο »σενάριο», και αναρωτιέμαι πόσο εύκολα τους σπαταλάμε. Με έπιασε πανικός σε αυτή τη σκέψη, γιατί »το χώνεψα». Είναι μια αναμφισβήτητη σκληρή αλήθεια, η οποία δεν »μακιγιάρεται».
Με απασχολεί πολύ αυτή η παραδοχή τις τελευταίες ημέρες και πιάνω τον εαυτό μου, ακόμη και χωρίς λόγο, να την »πετάω» και σε συζητήσεις. «Παιδιά έχουμε μόνον χίλιους μήνες από την ημέρα που γεννιόμαστε». 
Το προσωπικό μου ημερολόγιο έχει περάσει αρκετά το μισό προσδόκιμο των 85 ετών και συνεπώς μου απομένουν αν φτάσω υγιής στα 85 και αν υπολογίζω σωστά περίπου 360 μήνες.
Τι σας λέω καλοκαιριάτικα τώρα και σας προβληματίζω με τα δικά μου θα αναρωτιέστε; Τελικά όμως δεν είναι και τόσο μεγάλο θέμα. Γιατί εκεί που καθόμουν στην παραλία συνοφρυωμένος για τα χρόνια που περνούν, έρχεται η ζωή και μου δίνει ένα γερό χαστούκι. Τέσσερα αγοράκια, γύρω στα 8 πρέπει να ήταν στην τρίτη με τετάρτη δημοτικού, έστησαν στην άμμο ένα »διπλάκι». Είχα πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι, να δω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο στην παραλία μας. Οι μάγκες έβαλαν για «δοκάρια» τις σαγιονάρες τους και άρχισαν να παίζουν με τόση χαρά που έφτασε μέχρι την ψυχή μου.
Τους χάζευα τους μπόμπιρες για μισή ώρα, που ακούραστοι πλατσούριζαν στο κύμα, έκαναν τάκλινγκ και τρίπλες στην άμμο, σούταραν και ήταν ευτυχισμένοι. Παρακαλούσα να μου έρθει η μπάλα κοντά να τους τη γυρίσω για να νιώσω ένα δευτερόλεπτο κι εγώ παιδί. Και το θαύμα έγινε. Μιά στραβοκλωτσιά έφερε τη μπάλα τους δίπλα μου και πριν «σκάσει» στην άμμο με ένα βολ πλανέ την επέστρεψα. ήταν ευγενικά παιδάκια μου είπαν ευχαριστούμε και τα τέσσερα και το ένα συγγνώμη.
«Παίξτε αγόρι μου όσο θέλετε» τους απάντησα. »Παίξε αγόρι μου» απάντησα στον εαυτό μου που είχε γυρίσει το 1972 όταν ήμουν εκεί που ήταν τα παιδάκια 8 ετών. Όταν μετρούσα πίσω μου μόλις 100 μήνες στη ζωή μου.

Ήθελα να σηκωθώ και να παρακαλέσω τους πιτσιρικάδες να με αφήσουν να παίξω μαζί τους. Ήθελα να γίνω ζητιάνος της νιότης τους. Ήθελα να γευτώ κι εγώ λίγο από το »παγωτό» της ευτυχίας που δεν έχει χρώμα. Είναι αόρατο. Και όπως κάθε παγωτό λιώνει γρήγορα. Συνήλθα αμέσως και αρκέστηκα στο ένα σουτ που έδωσα στη μπλα τους για να την επιστρέψω. Η μπάλα γύρισε, σκέφτηκα, τα παιδικά χρόνια στην παραλία, όμως, έφυγαν ανεπιστρεπτί.

»Ανόητε» μονολόγησα μέσα μου. ‘‘Παραπονιέσαι που είσαι μεσήλικας και ντρέπεσαι να ζητήσεις να παίξεις μπάλα στην παραλία με οκτάχρονα παιδιά. Σκέψου όμως ανόητε κάποιους (ευτυχώς πολύ λίγους) φίλους σου από τη νιότη, συμμαθητές, συμπαίκτες στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, συναδέλφους που δεν είναι καν στη ζωή. Άλλους που έχουν προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να είναι στην παραλία. Άλλους που ο τρόπος ζωής τους ή η αμέλεια, τους »μεταμόρφωσε» σε κοιλαράδες και όχι να σουτάρουν τη μπάλα αλλά δυσκολεύονται να περπατήσουν».
Ηρέμησα. Προσευχήθηκα για τα παιδιά όλης της Γης. Χαιρέτησα με ένα νεύμα του χεριού τα παιδάκια της παραλίας που μάλλον δεν μου έδωσαν σημασία και καλά έκαναν. Ανέβηκα χωρίς να λαχανιάσω τα 90 σκαλιά που οδηγούν από την παραλία μας στον δρόμο. Άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει, κοίταξα σε ένα καθρέφτη αυτοκινήτου και έχω τα μάτια μου, τα αυτιά μου, τη μύτη μου, όλα μου τα δόντια καθώς και τα μαλλιά μου.
Και συνέχισα να περπατάω με τα δύο μου πόδια για να φτάσω (μακάρι) υγιής ως τα 85 μου. Συνέχισα να ζήσω με αξιοπρέπεια τους υπόλοιπους (μακάρι) 360 μήνες που που απομένουν…
_______________________
   Πηγή: aixmi.gr
Δημοσιεύτηκε στισ
Ο αστικός μύθος ήθελε πριν πολλά χρόνια τους επιχειρηματίες του χώρου της τεχνολογίας να «εξαγοράζουν» τα καλά μυαλά που έβγαιναν από τα Πανεπιστήμιαγια να εκμηδενίσουν την πιθανότητα να δημιουργηθούν εταιρείες – θαύματα στα γκαράζ. 
Γιατί η ελληνική ελίτ στήριξε (ζει) τον Αλέξη;Του Θανάση Μαυρίδη
Η … μεσαία τάξη ήταν πάντα «εχθρός» για την «ελίτ». Ένα ρεύμα μικρών εταιρειών που προσπαθούν να αναπτυχτούν δημιουργούν δυναμική για ένα περιβάλλον ίσων ευκαιριών!
Το μεγάλο μυστικό για την ελληνική οικονομία βρίσκεται εκεί ακριβώς, στην έλλειψη ίσων ευκαιριών. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη, έτσι ώστε να κερδίζουν λίγοι και εκλεκτοί. Και μάλιστα χωρίς να ρισκάρουν κάτι περισσότερο από την καλή τους φήμη. Στο ερώτημα, λοιπόν, τι έχουν να φοβηθούν οι εκπρόσωποι των μεγάλων οικογενειών της χώρας από μία ουσιαστική πολιτική αλλαγή, η απάντηση είναι προφανής: Κινδυνεύουν να κληθούν να παίξουν για πρώτη φορά σε ένα «καθαρό παιγνίδι».
Δεν είναι αλήθεια παράξενο το γεγονός ότι όλοι οι ξένοι επενδυτές που κάνουν δουλειές στην χώρα μας έχουν μαζί τους και Έλληνες συνεταίρους με ποσοστά της τάξης του 5%-15%; Τι τους χρειάζονται; Τους λείπουν τα χρήματα ή δεν είναι σε θέση να προσλάβουν έναν ικανό manager;
Ας πούμε ότι εσείς, ένας Έλληνας πολίτης, δέχεστε την επίσκεψη της Google στο σπίτι σας ή στο γραφείο σας και σας προτείνεται να συμμετέχετε στην εξαγορά μιας ελληνικής εταιρείας με ποσοστό της τάξης του 5%. Ενενήντα πέντε τοις εκατό η Google, πέντε τοις εκατό εσείς. Ένα ευρώ θα αγοράσει την κάθε μετοχή η Google, ένα ευρώ θα κοστίσει και σε εσάς. Θα βάλετε, λοιπόν, τις οικονομίες σας και θα είστε ο μέτοχος της μειοψηφίας (της πολύ μεγάλης μειοψηφίας) απέναντι σε ένα μεγαθήριο, όπως η Google. Για ποιόν λόγο; Για να εξαρτάστε από τις αποφάσεις του 95%; Για να σκλαβώσετε τα χρήματά σας σε μία επένδυση που δεν ελέγχετε; Πότε άλλοτε το έχετε κάνει για να το κάνετε τώρα; Μπορείτε να βάλετε αυτά τα λεφτά απευθείας στην Google μέσω του χρηματιστηρίου. Θα πουλήσετε όταν θέλετε!
Αν ήμουν στη θέση ενός Έλληνα ολιγάρχη και ερχότανε η Google, θα έλεγα το εξής: «Το πέντε της εκατό ας είναι η αμοιβή μου για τις υπηρεσίες που ήρθατε για να αγοράσετε. Διότι κάτι με θέλετε, δεν με βρήκατε στον Χρυσό Οδηγό».
Η καινοτομία είναι η λύση για την Ελλάδα του αύριο. Αλλά και ταυτόχρονα η μεγάλη απειλή για ένα κομμάτι του επιχειρηματικού κόσμου που έχει μάθει να επιχειρεί μόνο σε μία κλειστού τύπου Οικονομία. Αυτό το κομμάτι δεν θέλει να αλλάξει κάτι σε σχέση με αυτά που ισχύουν σήμερα, επειδή νιώθει ότι έτσι θα απειληθεί το ίδιο. Σε μία ανοικτή Οικονομία, όπου το κράτος παίζει μόνο τον ρυθμιστικό του ρόλο, η οποιαδήποτε ξένη εταιρεία μπορεί να επενδύσει στην Ελλάδα χωρίς να χρειάζεται μεσάζοντες και συνοδούς.
Η ίδια η Ελλάδα κρύβει μέσα της επιχειρηματικές δυνάμεις που έχουν τον δυναμισμό εκείνον που χρειάζεται για να οδηγήσουν την χώρα σε πρωτόγνωρα μονοπάτια. Εκείνο που απαιτούν είναι Οικονομική Ελευθερία.
Ο αστικός μύθος ήθελε τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας στην Ελλάδα να κόβουν πρόωρα όποιο λουλούδι άνθιζε. Είπαμε! Αστικός μύθος ήταν. Δεν μπορούμε να το αποδείξουμε. Αν πάντως είναι αλήθεια, δεν μιλάμε απλά για μία δόλια πράξη, αλλά για μία εγκληματική ενέργεια. Προμελετημένη; Σίγουρα ναι! Αν είχαμε επενδύσει στις καινοτόμες επιχειρήσεις, αν πρωταγωνιστούσαμε στην τεχνολογία, θα μας ήταν φανερό ότι τα κρατικά συμβόλαια που υπέγραφαν οι κυβερνήσεις μας ήταν τόσο ακριβά, που η φυλακή θα ήταν μία ήπια τιμωρία για αυτό το μέγεθος της απάτης! Ας πούμε, γιατί να αγοράσει κάποιος παλαιά τεχνολογία από μία χώρα που κατέρρεε οικονομικά, αν μπορούσε να την παράγει κάποιος άλλος στην Ελλάδα με πολύ χαμηλότερο κόστος; Ένα μόνο παράδειγμα ήταν αυτό, σε μία χώρα που βαρεθήκαμε να βλέπουμε τα τρένα να περνάνε…
ΠΗΓΗ: liberal.gr
Δημοσιεύτηκε στισ
ΓΝΩΜΕΣ 
Το παράδειγμα της Χάικε Ντρέσλερ Χάρη στη νίκη του Μίλτου Τεντόγλου μάθαμε ότι η θρυλική γερμανίδα αθλήτρια εργάζεται ως ανώνυμη -και αόρατη- εθελόντρια στο Πανευρωπαϊκό Στίβου του Βερολίνου. 

Η αγάπη της για τον αθλητισμό, η πορεία της και ο κόπος της τώρα, σε βάζουν σε σκέψεις για κάποιους δικούς μας θρύλους…

 Ανδρέας Στασινός 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018, 15:40 

Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρεις τηλεόραση σε ελληνικό νησί τον Αύγουστο του 1983. Αλλά έπρεπε να βρεις· και τη βρήκα στα κλεφτά. Για μια εβδομάδα θα τριγυρνούσα όσο πιο αργά μπορούσα καλαμάκια στους φραπέδες που ήταν το αντίτιμο για να κάθομαι στη βεράντα ενός ξενοδοχείου, έχοντας προσεκτικά στρέψει την καρέκλα όχι προς τη θάλασσα αλλά προς την ασπρόμαυρη τηλεόραση στο σαλόνι. 
Ο Αύγουστος του 1983 ήταν για τους λάτρεις του στίβου κάτι σαν πρώτος οργασμός. Θα βλέπαμε επιτέλους τους Σοβιετικούς να συγκρούονται με τους Αμερικανούς στο παρθενικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι (είχε μεσολαβήσει το εμπάργκο στους Ολυμπιακούς της Μόσχας το 1980). 
Τελικά είδαμε τις Ανατολικογερμανίδες. 

Θυμάμαι ακόμα και τώρα τον Γιάννη Διακογιάννη να μιλάει με θαυμασμό για ένα 18χρονο αγέλαστο κορίτσι –τι κορίτσι, δηλαδή, θηρίο– τη Χάικε Ντάουτε.
 Η οποία κατέκτησε με εντυπωσιακό τρόπο το χρυσό στο άλμα εις μήκος. Ηταν αυτή που αργότερα μάθαμε και χειροκροτήσαμε ως Χάικε Ντρέσλερ.
 Αυτήν, που 35 Αύγουστους μετά από εκείνον του 1983, πήγε να ασπαστεί ο Μίλτος Τεντόγλου όταν κατέκτησε το δικό του χρυσό στο Ευρωπαϊκό του Βερολίνου.
 Η μεγάλη Χάικε Ντρέσλερ, των πέντε ολυμπιακών μεταλλίων, η φανταστική Χάικε Ντάουτε εκείνου του άλλου Αυγούστου της δικής της και της δικής μας νιότης, ήταν το βράδυ της Τετάρτης στο τερέν του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου ως μια απλή, ανώνυμη εθελόντρια. 
Τακτοποιούσε σχολαστικά την άμμο στο σκάμμα ύστερα από κάθε άλμα αθλητή. «Είναι σαν κηπουρική» περιέγραψε.
 Μόνο που κάθεσαι επί ώρες κάτω από τον ήλιο με ένα εργαλείο που σου τσακίζει τα χέρια. «Δεν πειράζει, είναι ένα όνειρο ζωής, να ξαναβρεθώ πλάι εδώ, δίπλα σε όλους αυτούς τους νέους αθλητές» είπε.
 Δεν ξέρω τι κάνουν οι δικοί μας θρύλοι του κλασικού αθλητισμού, αλλά σίγουρα δεν τους έχω δει σε τέτοια ταπεινή εργασία και μάλιστα αφιλοκερδώς σε σχέση με τον αθλητισμό που τόσο τους βοήθησε.
 Αλλος είναι κρυμμένος ως ξενοδόχος στα Ζαγοροχώρια, άλλη πολιτεύεται κάπου μεταξύ ΠΑΣΟΚ, πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ και δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και οι άλλοι στην πλειονότητά τους περιμένουν 1η και 15 τον μισθό ως βαθμοφόροι των Ενόπλων Δυνάμεων. 
Υπάρχει μια ειρωνεία στη σύγκριση με την Ντρέσλερ.
 Διότι αν υπάρχει μία δυτική χώρα που να προσέγγισε τον κλασικό αθλητισμό με ανατολικογερμανικά πρότυπα αυτή είναι η δική μας. Πουθενά αλλού δεν υπήρξε τέτοια κρατική αρωγή-επένδυση στον κλασικό (και όχι μόνο, αλλά αυτό ας το αφήσουμε στην άκρη για λίγο) αθλητισμό όσο στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα: υψηλά πριμ, ευνοϊκοί διορισμοί στον στρατό, ονοματοδοσίες πλοίων, γραμματόσημα κλπ. 
Δεν ξέρω αν η Ντρέσλερ έγινε ποτέ αξιωματικός του περιβόητου Nationale Volksarmee της ΛΔΓ, αλλά επειδή συνέχισε και ως Γερμανίδα (κατακτώντας χρυσό μετάλλιο και στη Βαρκελώνη το 1992 αλλά και στο Σίδνεϊ το 2000) τέτοια σιρίτια στον Bundeswehr δεν δίνονται έτσι.
 Η Ντρέσλερ, στα 53 της, εργάζεται ως ασφαλίστρια. Και μιλάμε για μια γυναίκα-σύμβολο του στίβου, μια αθλήτρια που έφαγε 20 χρόνια με επιτυχίες στους στίβους, όχι κάποια που έκανε πέντε χρόνια ένα πέρασμα και ύστερα τα παράτησε. 
Η Ντρέσλερ δεν είναι η μοναδική εθελόντρια στο Ευρωπαϊκό του Βερολίνου. Απ’ ό,τι έμαθα και ο Σεμπάστιαν Μπάγερ, σπουδαίος γερμανός άλτης του μήκους, επιστρατεύτηκε στο ταρτάν βοηθώντας στην τηλεμετρία μέσω λέιζερ, καθώς και η παγκόσμια ρέκορντγουμαν της σφυροβολίας Μπέτι Χάιντλερ. 
Δεν τους βλέπουμε επειδή δεν πρέπει να τους βλέπουμε: «Δεν πρέπει να κοιτάς κάποια τηλεοπτική κάμερα, ούτε κάποια άλλη κάμερα τηλεμετρίας, πρέπει να είσαι όσο πιο αόρατος γίνεται» εξήγησε η Ντρέσλερ, η οποία για να αναλάβει αυτό το πόστο πέρασε από ειδική εκπαίδευση και εξετάσεις.
 Για πρώτη φορά από εκείνο τον Αύγουστο του 1983, η Χάικε πρέπει να είναι αόρατη. Αλλά η επιθυμία της να παραμείνει, έστω και ως άσημη εθελόντρια και στα 53 της, μέρος αυτού του θαυμαστού σύμπαντος του κλασικού αθλητισμού είναι κάτι που λάμπει. Είναι ένα όμορφο παράδειγμα που θα ήταν ωραίο να ακολουθήσουν και κάποιοι δικοί μας θρύλοι. Αν μπορούν…

 Πηγή: Protagon.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Μυρμήγκι…
«κλέφτης» διαμαντιού

»

Παρασκευή,
10 Αυγ 2018 08:41 UPD:
08:41

rkbiker89 /

Μπορεί
να φαίνεται μικροσκοπικό και άκακο, ωστόσο φαίνεται πως καταφέρνει να μεταφέρει
ακόμη και πολύτιμα αντικείμενα. Βίντεο που κάνει τον γύρο του
Διαδικτύου κατέγραψε ένα μυρμήγκι… «κλέφτη» να μεταφέρει ένα μικρό διαμάντι,
μέσα σε κοσμηματοπωλείο.

Το μικροσκοπικό έντομο «συνελήφθη»
επ’ αυτοφώρω να σέρνει το διαμάντι, αν και ο πολύτιμος λίθος ήταν πολύ
μεγαλύτερο από το ίδιο.
Τα μυρμήγκια έχουν τη δυνατότητα να
μεταφέρουν αντικείμενα βάρους 10 φορές μεγαλύτερου από το δικό τους.
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 22.000 είδη
μυρμηγκιών, από τα οποία έχουν ταξινομηθεί περισσότερα από 12.500. 
Τα μυρμήγκια σχηματίζουν αποικίες με
μέγεθος που ποικίλει, από μερικές δεκάδες θηρευτές οι οποίοι ζουν σε μικρές
φυσικές κοιλότητες. έως κοινωνίες με υψηλή οργάνωση που καλύπτουν μεγάλες
περιοχές και αποτελούνται από εκατομμύρια μέλη.
Οι μεγαλύτερες αποικίες αποτελούνται
κυρίως από στείρα άπτερα θηλυκά που σχηματίζουν τάξεις «εργατών», «στρατιωτών»,
ή άλλες εξειδικευμένες ομάδες.
Οι αποικίες περιγράφονται κάποιες
φορές ως υπεροργανισμοί, επειδή τα μυρμήγκια μοιάζουν να συμπεριφέρονται σαν
μια ενιαία ύπαρξη, καθώς εργάζονται συλλογικά.
Τα μυρμήγκια έχουν αποικίσει σχεδόν
κάθε ηπειρωτική περιοχή της Γης. Τα μόνα μέρη στα οποία δεν υπάρχουν
αυτόχθονες πληθυσμοί μυρμηγκιών είναι η Ανταρκτική και κάποια
απομακρυσμένα ή αφιλόξενα νησιά.
naftemporiki.gr με πληροφορίες από Wikipedia
Δημοσιεύτηκε στισ
Γήπεδο: Γεώργιος Καραϊσκάκης
Διαιτητής: François Letexier (FRA)
Βοηθοί: Cyril Mugnier (FRA), Mehdi Rahmouni (FRA)
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Πέδρο Μαρτίνς): Γιαννιώτης, Ελαμπντελαουί, Μιράντα, Βούκοβιτς, Τσιμίκας, Μπουχαλάκης, Καμαρά (91′ Τοροσίδης), Φορτούνης (86′ Φετφατζίδης), Χριστοδουλόπουλος (78′ Βρουσάι), Ποντένσε, Γκερέρο.
ΛΟΥΚΕΡΝΗ (Ρενέ Βάιλερ): Σάλβι, Γκρέτερ, Άλβες, Σμιντ, Σβέγκλερ (58′ Βάργκας), Σίντλερ, Βόκα, Γκβίλια, Σνόιλι (58′ Σουλτζ), Σιρπφ, Ελέκε (74′ Ντεμασάι).
Γκολ: 10′, 33′ Χριστοδουλόπουλος, 36′, 84′ Γκερέρο
Κάρτες: 16′ Καμαρά, 61′ Μπουχαλάκης – 20′ Σμιντ, 39′ Βόκα, 56′ Σνόιλι.