Θα ακολουθήσουν τα εγκαίνια του θεάτρου Τσούμα Πουσι με τη μουσική επιμέλεια του μαέστρου Κώστα Ασημάκη και μουσικού προεξάρχοντος του Αποστόλης Βαγγελάκη δεξιοτέχνη του παραδοσιακού κλαρίνου
Θα υπάρξουν και εκπλήξεις με πρωτοεμφανιζομένους καλλιτέχνες !!!!!
|
|
εξαίρετος καλλιτέχνης !!!
Αποστόλης Βαγγελάκης: ‘’ Το παραδοσιακό τραγούδι βρίσκεται στο DNA κάθε Έλληνα ανεξαρτήτως ηλικίας’’

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1972.
Το 2004 διορίστηκε στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σαν καθηγητής μουσικής.
Την περίοδο 2004 με 2007 δίδαξε παράλληλα παραδοσιακά πνευστά στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής Άρτας του Τ.Ε.Ι. Ηπείρου και το 2007 εργάστηκε στο Αρχείο Ελληνικής Μουσικής του ίδιου τμήματος.
Το 2006 εκδόθηκε το βιβλίο του Η τεχνική του παραδοσιακού κλαρίνου από τον μουσικό οίκο fagotto. Ο δεύτερος τόμος βρίσκεται υπό έκδοση.
Έχει συνεργαστεί ως μουσικός με πολλούς εκπροσώπους της παραδοσιακής, λαϊκής και έντεχνης μουσικής όπως: Πέτρο Λούκα Χαλκιά, Πέτρο Γαϊτάνο, Dulce Pontes καθώς και με πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους παίζοντας τραγούδια από όλη την Ελλάδα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποτελεί βασικό συνεργάτη του Γιώργου Νταλάρα συμμετέχοντας σε συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Από το 2008 συνεργάζεται με το Πρόγραμμα Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Διδακτικής των Επιστημών και της Τεχνολογίας του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών ως αποσπασμένος αναλαμβάνοντας τη μελέτη του τμήματος «μουσική» στα δύο βυζαντινά quadrivium που σώζονται σήμερα.
Επιπλέον ξεκίνησε διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Η τεχνική και ο αυτοσχεδιασμός του κλαρίνου στην παραδοσιακή μουσική του Πωγωνίου: μια παιδαγωγική προσέγγιση» που θα εκπονήσει στο Πανεπιστήμιο Βόλου με επιβλέποντες τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Λάμπρο Λιάβα και την Άννα Χρονάκη, όπου το παιδαγωγικό της τμήμα θα γίνει σε συνεργασία με το πρόγραμμα Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Διδακτικής των Επιστημών και της Τεχνολογίας.
Οι «ολιγαρκείς» προέρχονται συνήθως από τη μεσαία τάξη και είναι ένθερμοι υποστηρικτές της υγιεινής ζωής –
Το κίνημα ξεκίνησε στις ΗΠΑ με το σύνθημα: «Πρόωρη συνταξιοδότηση για Οικονομική Ανεξαρτησία». Εκεί τα μέλη του κινήματος αυξήθηκαν με γοργούς ρυθμούς σε αντίθεση με τη
Ο 47χρονος Βερολινέζος Λαρς Χάτβιχ είναι από τους ένθερμους υποστηρικτές του κινήματος.
«Με μία λάμπα φωτιζόταν το σπίτι μου.Έκανα αποταμίευση αλλά και οικονομία στο νερό και το τηλέφωνο…».
«Πριν από τέσσερα χρόνια διαπίστωσα ότι δεν χρειαζόμουν πλέον το μισθό μου: δεν χρειαζόταν πλέον να δουλεύω, οπότε έφυγα από τη δουλειά μου», λέει ο 47χρονος Βερολινέζος στη γαλλική
«Για ένα ή δύο χρόνια, έγινα εξαιρετικά τσιγκούνης», θυμάται.
«Απέφευγα να ανοίγω το φως στο σπίτι, αγόραζα το φθηνότερο φαγητό. Ευτυχώς όμως η φάση αυτή τελείωσε», υποστηρίζει ο Γερμανός.
«Έλαβα την απόφασή μου το 2004, αλλά χρειάστηκε δέκα χρόνια για να επιτύχω το στόχο μου κάνοντας οικονομία αλλά και υιοθετώντας μιας υγιή στρατηγική χρηματοοικονομικών επενδύσεων».
Ο Χάτβιχ από το Βερολίνο δεν είναι μοναδική περίπτωση: το διαδίκτυο είναι γεμάτο με blogs και φόρουμ που απευθύνονται στο κίνημα των ολιγαρκών.
Ο 29χρονος Όλιβερ Νέλτινγκ θέλει να είναι οικονομικά ανεξάρτητος.
«Στόχος μου είναι να είμαι ευτυχισμένος», λέει ο νεαρός προγραμματιστής από το Ανόβερο.
Σε καμία περίπτωση δεν σκέφτεται να συνταξιοδοτηθεί σε ηλικία 67 ετών.
«Συνταξιοδότηση στα 67; Μου φαίνεται αδιανόητο.Αλλά μπορώ να φανταστώ ότι, όταν θα είμαι 40 ετών, θα κάνω σίγουρα κάτι διαφορετικό», λέει χαρακτηριστικά.
Σπαρτιάτικη ζωή: τα απολύτως απαραίτητα
Τα κίνητρα των μελών του «κινήματος των ολιγαρκών» είναι πολιτικά, οικολογικά ή προσωπικά.
Οι «ολιγαρκείς» προέρχονται συνήθως από τη μεσαία τάξη και είναι ένθερμοι υποστηρικτές της υγιεινούς ζωής. Το τσιγάρο είναι απαγορευμένο ή επιτρέπεται με μέτρο. Τα αυτοκίνητα, τα μεγάλα
«Χρειάζομαι πραγματικά όλα αυτά τα πράγματα που η καταναλωτική κοινωνία θέλει πάση θυσία να με πείσει ότι τα χρειάζομαι;», διερωτάται η Γκιζέλα Έντερς, συγγραφέας βιβλίου που ασχολείται
«Αυτή η αμφισβήτηση αποτελεί προϋπόθεση πριν προχωρήσουμε για την επίτευξη του στόχου», προσθέτει.
«Στόχος του κινήματος είναι ένας: Η απελευθέρωση του εαυτού μας από τον «υπαρξιακό φόβο για τα χρήματα», την απώλεια εργασίας ή το άγχος που μας αρρωσταίνει. Η οικονομική ανεξαρτησία
Το 2017, ο Γάλλος Ερίκ και η σύντροφός του Σοφί αποφάσισαν να γυρίσουν την πλάτη στη ζωή που είχαν μέχρι τότε.
«Αποκτήσαμε έναν γιο, νέες προτεραιότητες, διαφορετικές επιθυμίες», όπως εξηγούν στη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro».
Η νεαρή μητέρα εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Ο σύζυγός της άφησε και αυτός τη δουλειά του, χωρίς όμως να απομακρυνθεί από το χώρο των επιχειρήσεων. Στην ηλικία των
«Αυτός ο τρόπος ζωής επηρεάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους στη Δύση, ειδικά στις ΗΠΑ. Στόχος: η συσσώρευση κεφαλαίου όσο το δυνατόν γρηγορότερα, προκειμένου να αποσυρθούν από



