ΘΗΒΑ 
Eνα μέτωπο, δύο ωφελημένοι, δύο χαμένοι…
Η σύμπηξη αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου θα εξυπηρετήσει πρωτίστως τις επιδιώξεις της ΝΔ και δευτερευόντως του ΣΥΡΙΖΑ.
Και θα βλάψει τα ενδιάμεσα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), αφού δύσκολα θα πείσουν για την αυτονομία τους Γιώργος Καρελιάς 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018, 07:08 4
Η συζήτηση των ημερών για το υπό συγκρότηση «αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» δεν θα είναι παροδική. Πιθανότατα θα συνεχιστεί μέχρι να στηθούν οι κάλπες για έναν απλό λόγο: βολεύει τους δύο μονομάχους, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
Το παράδοξο είναι ότι σιγοντάρεται από τμήματα των μικρότερων κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου (ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι), τα οποία μόνο να χάσουν έχουν, αν οι εκλογές πάρουν, όπως είναι σχεδόν βέβαιο, το χαρακτήρα μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων.
Στο ΠΑΣΟΚ, αν και η υπό την Φώφη Γεννηματά ηγετική ομάδα προσπαθεί να τηρήσει κάποιες ισορροπίες που να εξυπηρετούν την επιδίωξη της αυτονομίας, ο δημόσιος λόγος της συντριπτικής πλειονότητας των στελεχών διακρίνεται μόνο από την αντιΣΥΡΙΖΑ πολεμική του, ενώ υπάρχουν και πρόσωπα που προτάσσουν την αναγκαιότητα να διακηρυχθεί από τώρα η (μετεκλογική) κυβερνητική σύμπραξη με την ΝΔ.
Στο Ποτάμι η φιλομητσοτακική τάση είναι εμφανέστερη και θα εκδηλωθεί με συνεργασίες βουλευτών του με την ΝΔ, καθιστώντας σισύφειο έργο την προσπάθεια του Σταύρου Θεοδωράκη για αυτόνομη κάθοδο.
Ο Τσίπρας ψάχνει ξανά για κορόιδα – θα τα βρεί;
Πατήστε εδώ Στην ΝΔ παρακολουθούν όλα αυτά με εμφανή ικανοποίηση, αφού γνωρίζουν ότι στέλνουν άκοπα στη δική της κάλπη κεντρώους και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, στο πλαίσιο του δόγματος «να διώξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ».
Η στάση της ηγεσίας της δεν είναι ενιαία και αυτό εξυπηρετεί πολλαπλούς στόχους. Για παράδειγμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη σαββατιάτικη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», αποκήρυξε τρόπον τινά τα μέτωπα: «Δεν μου αρέσουν, τα θεωρώ μια τελείως ξεπερασμένη έννοια και προτρέπω τα στελέχη της ΝΔ να αποφεύγουν αυτούς τους αναχρονιστικούς και ανούσιους καυγάδες».
Φυσικά, υπάρχουν άλλα στελέχη που καλλιεργούν όχι μόνο το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, αλλά και ιδεολογικοποιούν το θέμα, όπως ο Μάκης Βορίδης με την πολύκροτη δήλωσή του «ο κ. Μητσοτάκης να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς, για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία».
Ετσι όπως εξελίσσεται η συζήτηση, η εξ αντικειμένου σύμπηξη ενός αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου θα ευνοήσει εκλογικά τη ΝΔ, αφού ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού μπορεί να ψηφίσουν απευθείας ΝΔ «για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ».
Ταυτόχρονα και εξ αντανακλάσεως μπορεί να ωφεληθεί και εκείνος εναντίον του οποίου συγκροτείται το «μέτωπο». Το είδαμε στην περίοδο του 1989, όταν η ΝΔ και ο τότε Συνασπισμός της Αριστεράς συνασπίστηκαν με στόχο τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, αλλά συνέβη το αντίθετο από το επιδιωκόμενο: το ΠΑΣΟΚ διατήρησε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του και λίγα χρόνια αργότερα επανήλθε στην εξουσία. Σήμερα από ένα αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο μπορεί να ωφεληθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι περισσότεροι αντιδεξιοί ψηφοφόροι, που τον προτίμησαν το 2015, δεν θα τον εγκαταλείψουν.
Σε κάθε περίπτωση, η τακτική των «μετώπων» δεν ευνοεί τα μικρά κόμματα, εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, τα οποία μπορεί να δουν δυνητικούς ψηφοφόρους τους να λακίζουν από δύο μεριές.
Οι μεν προς την ΝΔ με στόχο «να διώξουμε τον Τσίπρα» και οι δε προς τον ΣΥΡΙΖΑ, για «να μην έρθει ο Μητσοτάκης». Αν αυτή είναι η εξέλιξη, η μεν ΝΔ μπορεί να νικήσει, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκρατήσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του και θα καταστεί ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος στην αντιπολίτευση. Μάλιστα, αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, η πίεση προς τα κεντρώα-κεντροαριστερά κόμματα (ουσιαστικά προς το ΠΑΣΟΚ) για σχηματισμό κυβέρνησης από κοινού με την ΝΔ θα είναι μεγάλη. Και και η ηγεσία του θα βρεθεί σε δυσχερή θέση, αφού η σύμπραξη της περιόδου 2012-2014 (κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου) οδήγησε το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ σε λυμφατική κατάσταση με εκλογικά ποσοστά κοντά στο όριο της κοινοβουλευτικής επιβίωσης.
Συνοψίζουμε: η διαφαινόμενη σύμπηξη αντιΣΥΡΙΖΑ «μετώπου», τυπικού ή άτυπου, ωφελεί πρωτίστως την ΝΔ και δευτερευόντως τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ζημιώνει τα ενδιάμεσα μικρά κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, τα οποία δεν θα μπορέσουν να πείσουν για την αυτόνομη πορεία τους, θα εμφανιστούν ως παρακολούθημα και μοιραία μέρος των δυνητικών ψηφοφόρων τους θα κατευθυνθεί προς τους δύο μονομάχους.
Θα πάθουν, δηλαδή, αυτό που λέει η αρχαιοελλληνική παροιμία: «Ουαί τω μη τοις ιδίοις όνυξι ξυομένω».
Τουτέστιν, «αλίμονο σ’ αυτόν που δεν ξύνεται με τα δικά του νύχια».
Πηγή: Protagon.gr
Καταρράκτες Ανδρου
Κτήμα Σιγάλα
Με πίστη στο Μαυροτράγανο
Ο Πάρις Σιγάλας στήριξε όσο λίγοι τη σπάνια ερυθρή ποικιλία της Σαντορίνης, η οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια κινδύνευε με εξαφάνιση. Και δικαιώθηκε.
Σαντορινιός στην καταγωγή, επισκέφτηκε για πρώτη φορά το νησί όταν ήταν επτά ετών, για να γνωρίσει τον παππού του. Μαθηματικός, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, διορισμένος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, για χρόνια ζούσε ανάμεσα στη Σαντορίνη και την Αθήνα. Ιδρυσε το οινοποιείο το 1991, με έδρα την παραδοσιακή κάναβα της οικογένειας. Το 1998 οι εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν σε νέο ιδιόκτητο χώρο, στους Μπαξέδες της Οίας. Με συνεχείς επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό και στην επέκταση των εγκαταστάσεων, διαμορφώθηκε η σημερινή παραγωγική υποδομή, με δυνατότητα επεξεργασίας και εμφιάλωσης 300.000 φιαλών ετησίως. Το 2005, ο Πάρις Σιγάλας εγκατέλειψε οριστικά τη διδασκαλία και αφοσιώθηκε στην οινοποιία. Δεν το μετάνιωσε. Δεν του λείπουν οι ρυθμοί της Αθήνας. «Οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων, με τόση άσφαλτο, συχνά ξεχνούν ότι υπάρχει και χώμα», λέει συχνά. Η εμπειρία τού να φυτεύει αμπέλια και να φτιάχνει κρασί έχει για τον ίδιο κάτι σχεδόν μεταφυσικό: «Ενα κομμάτι γης, με τη δική σου παρέμβαση, αλλάζει. Και η φύση δεν τιθασεύεται εύκολα»…
Ο οινοποιός ανάμεσα στ’ αμπέλια.
Τα τελευταία χρόνια, έχει επικεντρώσει τις προσπάθειές του στη διάσωση του θηραϊκού αμπελώνα. Από τι κινδυνεύει; Από την υπερδόμηση. «Δεν μπορεί να υπάρχουν αμπέλια ανάμεσα στα σπίτια», λέει. «Και δεν είναι αποκλειστικά δικό μας θέμα. Εχουμε ευθύνη απέναντι στη διεθνή οινική κοινότητα, γιατί διαθέτουμε έναν αμπελώνα-μνημείο, που ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά. Δεν είναι στη διακριτική μας ευκαίρια να τον περιφρουρήσουμε· είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε». Για τον ίδιο, η εκπόνηση ενός χωροταξικού σχεδίου είναι μονόδρομος. Οπως και ο ποιοτικός, υψηλού επιπέδου τουρισμός. «Η ρυμοτομία των θηραϊκών αμπελιών είναι σπουδαία. Αν και είναι μικροί κλήροι, όλα έχουν δικό τους δρόμο. Αν δημιουργηθούν οι ζώνες αμπελοκαλλιέργειας και ξαναδημιουργήσουμε αυτούς τους δρόμους, θα αναπτυχθεί ο οινοτουρισμός».
Η παράδοση της Σαντορίνης είναι τα λευκά κρασιά. Ετσι, οι περισσότερες ετικέτες του Κτήματος Σιγάλα βασίζονται στο Ασύρτικο (όπως και στο Αθήρι και το Αηδάνι, αλλά σε μικρότερο βαθμό). Ολοένα και περισσότερα δημοσιεύματα υπάρχουν σήμερα στον διεθνή Τύπο για τη σαντορινιά ποικιλία, με την εξαιρετικά έντονη οξύτητα, τον ευχάριστο ορυκτώδη χαρακτήρα και το μεγάλο βάθος. Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται πλέον απαραίτητο κάθε καλό εστιατόριο στο εξωτερικό να περιλαμβάνει τουλάχιστον μία Σαντορίνη στη λίστα του. Στους σημαντικότερους διεθνείς οινικούς διαγωνισμούς, αντιστοίχως, οι ετικέτες του Domaine Sigalas παίρνουν εξαιρετικές βαθμολογίες και βραβεύονται. «Από το αναγνωριστικό στάδιο, που διήρκεσε αρκετά χρόνια, περνάμε σ’ εκείνο της αποδοχής και της καθιέρωσης. Δεν ήταν απλή υπόθεση», λέει ο Πάρις Σιγάλας. «Επρεπε να κάνουμε πολλές υπερβάσεις, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, μια αγορά παλιά, με παράδοση στο κρασί, κατασταλαγμένες απόψεις και οινική κουλτούρα».
Διακόσια στρέμματα του κτήματος καλλιεργούνται σε γραμμική υποστηλωμένη διαμόρφωση – πενήντα σε κουλούρες.
Παρά την αναμφισβήτητη κυριαρχία του Ασύρτικου, οι αμπελώνες του νησιού είναι κατά 20% φυτεμένοι και με ερυθρές ποικιλίες. Μία από αυτές είναι το Μαυροτράγανο,που παίρνει το όνομά του από τις μαύρες και τραγανές ρώγες του. Παραδοσιακά, η οινοποίησή του γινόταν με στόχο την αρωματική και γευστική βελτίωση των γλυκών λιαστών κρασιών. Για δεκαετίες, λοιπόν, είχε αναπόφευκτα μείνει στη σκιά του Ασύρτικου και του Vinsanto και κινδύνευε με εξαφάνιση. Ο κ. Σιγάλας είναι από τους πρώτους που διείδαν τις δυνατότητές του. Ξεκίνησε σε πειραματικό επίπεδο την οινοποίησή του το 1997. Από το 2002 -έπειτα από τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα- φυτεύει αμπέλια με Μαυροτράγανο σε έκταση 100 στρεμμάτων, ενώ σιγά-σιγά μπαίνουν στην παραγωγή και νέα αμπέλια.
Ποια είναι, όμως, τα χαρίσματα του Μαυροτράγανου, τα οποία τον κάνουν να το πιστεύει τόσο πολύ; Μπορεί να δώσει κρασιά «ράτσας», των οποίων οι τανίνες και ο έντονος χαρακτήρας υποδηλώνουν δυνατότητα παλαίωσης. Οσο για τον καλύτερο συνοδό του στο φαγητό; Ακριβώς λόγω της τανικότητάς του, θέλει δίπλα του δυνατά τυριά και κόκκινα κρέατα με έντονες σάλτσες. «Εμφιαλώνουμε 9.000 φιάλες το χρόνο», συμπληρώνει ο Πάρις Σιγάλας. «Επίσης, επενδύουμε και σε επίπεδο πειραματικό, τόσο στο αμπέλι όσο και στην οινοποίηση, για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε τη θέση μας πως η Σαντορίνη μπορεί να χαρακτηριστεί αμπελοτόπι, το οποίο παράγει και κόκκινο κρασί, ξεχωριστό και ιδιαίτερο».
Σε αριθμούς
Ο αμπελώνας του Κτήματος καλύπτει 250 στρέμματα. Τα 50 καλλιεργούνται με την παραδοσιακή κουλούρα και τα 200 σε γραμμική υποστυλωμένη διαμόρφωση, κάτι που αποτελεί νεωτερισμό για τη Σαντορίνη. Παράγονται 13 ετικέτες. Η παραγωγή φτάνει τις 350.000 φιάλες ετησίως. To 42% εξάγεται στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία.
Μπαξές, Οία, τηλ. 22860 71 644, www.sigalas-wine.com
Το Κτήμα Σιγάλα είναι επισκέψιμο.
Από τον Ιούνιο ώς το Σεπτέμβριο:
Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00 – 22.00 / Σάββατο & Κυριακή, 11.00 – 22.00
Από τον Οκτώβριο ώς το Μάιο:
Δευτέρα – Παρασκευή, 10.00 – 19.00 / Σάββατο & Κυριακή, 11.00 – 19.00
Στην ξενάγηση, εκτός από την περιδιάβαση στους αμπελώνες και το οινοποιείο, οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν και μια γευσιγνωσία που περιλαμβάνει 8 ετικέτες κρασιών από το Κτήμα Σιγάλα και 3 κρασιά από τις πιο σημαντικές ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών. Ενα ποτήρι με παλαιωμένο κρασί της ετικέτας ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΠΟΠ του Κτήματος, από το ιδιωτικό κελάρι, κλείνει αυτή τη μοναδική οινική εμπειρία.
Διάρκεια ξενάγησης και γευσιγνωσίας: περίπου 2 ώρες, τιμή: 25 € το άτομο.
Για όσους δεν διαθέτουν αυτοκίνητο: τους θερινούς μήνες, κάθε μισή ώρα υπάρχει λεωφορείο που συνδέει τα Φηρά με την Οία. Για να βρεθείτε στο οινοποιείο, πρέπει να κατεβείτε στη στάση Φοινικιά και να ακολουθήσετε το δρόμο που οδηγεί στην παραλία. Ο δρόμος είναι κατηφορικός και ο περίπατος ιδιαίτερα ευχάριστος, μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο. Αν, μάλιστα, βρεθείτε εκεί το ηλιοβασίλεμα, η εμπειρία θα σας μείνει αξέχαστη.
Τα πολλά χρώματα συσκοτίζουν το μάτι,
οι πολλοί ήχοι κουράζουν το αυτί,
τα πολλά μπαχαρικά σκοτώνουν τη γεύση,
το κυνήγι κάνει τον άνθρωπο μανιακό.
Τι κάνει λοιπόν ο Σοφός; Ακολουθεί τη διαίσθησή του
και όχι τις επιθυμίες.
Προτιμά αυτό και όχι εκείνο.
ΛΑΟ ΤΣΕ
Απεβίωσε ο Ιωάννης Μοσκαχλαϊδής ιδρυτής της «Krinos Foods»
Ο αείμνηστος Ιωάννης Μοσκαχλαϊδής.
Απεβίωσε στην Αθήνα, όπου έζησε για σειρά ετών, ο Ιωάννης -Γιάννης- Μοσκαχλαϊδής (John Moscahlaidis), ιδρυτής της «Krinos Foods», της «μεγαλύτερης εταιρείας εισαγωγών και διανομής ελληνικών τροφίμων στη Βόρεια Αμερική».
Σύμφωνα με το ανακοινωθέν που εξέδωσε η οικογένειά του, ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής είχε γεννηθεί στη μικρή πόλη της Αμφισσας. Μετά το Λύκειο σπούδασε στη Νομική Σχολή της Αθήνας μέχρι που κατετάγη στον στρατό για να πολεμήσει στον Εμφύλιο.
Ως υπολοχαγός πέρασε 4 χρόνια (1946-1950) μαχόμενος τους κομμουνιστές αντάρτες στα ελληνικά βουνά και έγινε ένας από τους πιο παρασημοφορημένους Ελληνες αξιωματικούς της εποχής του.
Τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας, την ύψιστη ελληνική διάκριση για πράξεις ανδρείας και διακεκριμένης ηγεσίας στο πεδίο της μάχης, ενώ έλαβε πολλά ακόμη μετάλλια.
Εως το 1950 οι πόλεμοι είχαν καταστρέψει την Ελλάδα τελείως αναγκάζοντας πολλούς Ελληνες να φύγουν και να αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.
Η οικογένεια του Γιάννη Μοσκαχλαϊδή ήταν στις επιχειρήσεις με ελιές για πολλές γενιές και αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγούς ελιάς και εξαγωγείς τότε. Για περαιτέρω ανάπτυξη, ο ίδιος πήγε στις ΗΠΑ για να προσπαθήσει να πουλήσει τις ελιές της οικογένειας σε μία νέα αγορά.
Στις αρχές του ’50 ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής ξεκίνησε μία μικρή επιχείρηση στη Νέα Υόρκη με την ονομασία «Arista Olive Co Inc.». Παράλληλα, γράφτηκε και αποφοίτησε από τη Σχολή για Επιχειρήσεις του New York University.
Ανέπτυξε την αγορά και σύντομα άρχισε να εισάγει προϊόντα όπως ελαιόλαδο και τυριά. Το ελαιόλαδο, που είχε την επωνυμία «Krinos», συνάντησε μεγάλη επιτυχία.
Οταν τα μικρά του φορτηγά παρέδιδαν στα ελληνικά καταστήματα στην Αστόρια, οι καταστηματάρχες πάντα ανήγγειλαν την παράδοση λέγοντας «Εφτασε το Krinos!».
Το 1958 ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής αγόρασε ένα κτίριο στην Tribeca στο Μανχάταν και μετέφερε την «Arista» στο πρώτο της πραγματικό γραφείο. Το 1960 αγόρασε το κτίριο δίπλα διπλασιάζοντας έτσι τον αποθηκευτικό χώρο.
Το 1965 επεκτάθηκε στον Καναδά νοικιάζοντας μία αποθήκη στο Μόντρεαλ.
Μερικά χρόνια αργότερα νοίκιασε ένα κτίριο στο Τορόντο επίσης. Αργότερα, την ίδια χρονιά εξαγόρασε μία ανταγωνίστρια εταιρεία την Salona Importing Company.
Οι δουλειές συνέχισαν να αναπτύσσονται και το 1971 αγόρασε τη δική του αποθήκη στο Μόντρεαλ.
Μέχρι το 1973, ο κόσμος γνώριζε την ονομασία «Krinos» και ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής άλλαξε την ονομασία των επιχειρήσεων σε ΗΠΑ και Καναδά σε «Krinos Foods Inc.» και «Krinos Foods Canada Ltd.) αντίστοιχα.
Το 1974 εξαγόρασε μία ακόμη ανταγωνίστρια, την «George E. Athens Co.», περισσότερο γνωστή από το «Big Alpha».
Το 1977 η «Krinos Foods Canada» μεταφέρθηκε στη νέα της ιδιόκτητη αποθήκη στο Τορόντο.
Στο μεταξύ, η «Krinos» στις ΗΠΑ συνέχισε να αναπτύσσεται στη Νέα Υόρκη και ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής αγόρασε ένα μεγαλύτερο κτίριο στην Tribeca, όπου μετέφερε την επιχειρηματική του βάση.
Στα τέλη του ’70 εξαγόρασε μερίδιο που του έδινε τον έλεγχο στην «Athens Pastries & Frozen Foods Inc.», παρασκευάστρια φύλλου και προϊόντων με βάση τη ζύμη στο Κλίβελαντ του Οχάιο.
Σύντομα μετά η «Athens» εξαγόρασε την μεγαλύτερη ανταγωνίστριά της, την «Apollo Foods», με έδρα τη Νέα Ιερσέη, από την «Pillsbury Foods».
Ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής συγχώνευσε τις επιχειρήσεις στην εγκατάσταση του Κλίβελαντ και προχώρησε σε μεγάλη επέκταση. Η «Athens Foods Inc.» που προέκυψε κατέστη η μεγαλύτερη κατασκευάστρια φύλλου στον Κόσμο.
Το 1981 έχτισε νέα εγκατάσταση αποθήκευσης και παρασκευής στο Λονγκ Αϊλαντ Σίτι της Νέας Υόρκης. Η εγκατάσταση κέρδισε βραβείο και αναγνωρίστηκε ως το «Best Industrial Design Building of the Year» για την πόλη της Νέας Υόρκης.
Τέλος, το 1986, ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής εξαγόρασε τη μεγαλύτερη ανταγωνίστριά του, την «Standard Importing Company» σε ΗΠΑ και «SICO Foods» στον Καναδά.
Οι οντότητες αυτές σε συνδυασμό καθιέρωσαν την «Krinos» ως την μεγαλύτερη εταιρεία εισαγωγής και διανομής ελληνικών τροφίμων στη Βόρεια Αμερική.
Κάποιο διάστημα έπειτα ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής αποσύρθηκε. Στις αρχές του 2000 μετακόμισε πίσω στην Ελλάδα μόνιμα, ώστε να είναι με την οικογένειά του, ειδικά τα 4 εγγόνια του.
Στα προσωπικά του ενδιαφέροντα ήταν η όπερα, η ιστορία και η πολιτική. Διάβαζε πάρα πολύ και αγαπούσε τα ταξίδια.
Υπήρξε επίσης ιδιαίτερα ενεργός στη φιλανθρωπία και δημιούργησε το δικό του Ιδρυμα αφιερωμένο στο να υποστηρίζει τους Ελληνες στις ΗΠΑ.
Ο Γιάννης Μοσκαχλαϊδής ήταν στο Συμβούλιο της Αρχιεπισκοπής του Καθεδρικού της Αγίας Τριάδας και για χρόνια υποστηρικτής της Εκκλησίας, τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ελλάδα.
Ακόμη, ήταν στο Συμβούλιο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής και ένας εκ των μεγαλύτερων χορηγών της. Επιπρόσθετα υποστήριζε το «Ronald McDonald House», ειδικά για Ελληνόπουλα χτυπημένα από τον καρκίνο.
Υπήρξε σημαντικός ευεργέτης των Φίλων της Νεμέας και έπαιξε βασικό ρόλο στην αποκατάσταση του Ναού του Δία στη Νεμέα στην Ελλάδα.
Παρείχε δεκάδες υποτροφίες σε πολλά υποσχόμενους σπουδαστές και έκανε πολλές ακόμη φιλανθρωπίες
του Δημήτρη Βασιλείου**
Έχει χυθεί πολύ μελάνι γιατί η Ελλάδα «διώχνει» τους πάντες : τα παιδιά της, τους επενδυτές, τις νέες τεχνολογίες, την ίδια την επιχειρηματικότητα.
Είμαστε πολύ χαμηλά σε όλους τους σχετικούς δείκτες και όλοι γκρινιάζουμε. Εννοείται δικαίως. Δεν είναι όμως μόνο η υπερφορολόγηση, τα τεκμήρια,οι προκαταβολές φόρου, οι εισφορές, το Κράτος-αφέντης, τα άπειρα δικαιολογητικά, η πολυνομία κλπ κλπ. Είναι πολλά που στραγγαλίζουν την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα.
Μερικά αφορούν εμάς τους ίδιους τους Επιχειρηματίες, οι οποίοι πρέπει να ξαναγίνουμε “επιχειρηματίες” – και να μάθουμε στα παιδιά μας τηναξία της Επιχειρηματικότητας.
Ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας είναι ότι λόγω διαφόρων κοινωνικών εξελίξεων, σε μια βαθιά κλειστή και συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική, το να είσαι επιχειρηματίας είναι μεγάλο υπαρξιακό και φιλοσοφικό πρόβλημα.
Θεωρείται σχεδόν μη-φυσιολογικό !!
Ξέρω πολλούς μικρούς επιχειρηματίες, ειδικά στα τρόφιμα, που έβαλαν στην επιχείρησή τους τη “νέα γενιά”, αλλά και πολλούς που ματώνουν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους για να βρουν μια “καλύτερη” (πιο άνετη) δουλειά (αλλού).
Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι οι προσδοκίες όσων συζητάνε να “επιχειρήσουν” – που νομίζουν ότι είναι πρωτίστως θέμα κεφαλαίων.
Δεν είναι.
Είναι πρωτίστως θέμα κουλτούρας. Mεγάλο μέρος αυτής είναι το ρίσκο – που πάντα (πρέπει να) συνοδεύεται από την καινοτομία, μικρή ή μεγάλη. Η Ελλάδα είναι μία χώρα όπου και στο λεξικό ΔΕΝ υπάρχει διάκριση μεταξύ Businessman και Entrepreneur.
Στην πράξη η διαφορά είναι χαώδης.
- Ο Businessman διαχειρίζεται “πόρους” και “σχέδια” – συχνά άλλων.
- O Entrepreneur “παίζει τα ρέστα του” – και συχνά το κεφάλι του.
Μας βολεύει να μην κατανοούμε την διαφορά – και όχι μόνο στην
Ελλάδα.
Ελλάδα.
Πολλά είναι αυτά που δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη της υγιούς
μικροεπιχειρηματικότητας στην Ελλάδα : η μετανάστευση, η εσωστρέφεια, η
κρατικοδίαιτη οικονομία, το πελατειακό σύστημα, η μικρή αγορά, το εύκολο
μαύρο χρήμα, η απόσταση από τις μεγάλες αγορές, η έλλειψη οργάνωσης
κλπ κλπ.
μικροεπιχειρηματικότητας στην Ελλάδα : η μετανάστευση, η εσωστρέφεια, η
κρατικοδίαιτη οικονομία, το πελατειακό σύστημα, η μικρή αγορά, το εύκολο
μαύρο χρήμα, η απόσταση από τις μεγάλες αγορές, η έλλειψη οργάνωσης
κλπ κλπ.
Είναι όμως σημαντικό πλέον να αρχίζουμε να αποδεχόμαστε ότι οι Μικρο-
Επιχειρηματίες της ελληνικής οικονομίας, σε μια αγορά που είναι διαρκώς όχι
μόνο μη-κρατικοποιημένη αλλά και παγκοσμιοποιημένη, αν δεν βάλουμε το
“υπολογισμένο ρίσκο” στη ζωή μας, θα οδηγηθούμε σε εξαφάνιση.
Επιχειρηματίες της ελληνικής οικονομίας, σε μια αγορά που είναι διαρκώς όχι
μόνο μη-κρατικοποιημένη αλλά και παγκοσμιοποιημένη, αν δεν βάλουμε το
“υπολογισμένο ρίσκο” στη ζωή μας, θα οδηγηθούμε σε εξαφάνιση.
Το Κράτος δεν μπορεί να προσλάβει άλλους και οι μεγάλες εταιρίες έχουν βάσανα οι
ίδιες.
ίδιες.
Άρα η Ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας περνάει ΚΑΙ από την Ανταγωνιστικότητα των Μικρών Επιχειρήσεων.
Και αυτό σημαίνει βασικά “εξαγωγές” – προϊόντων και υπηρεσιών.
Για να είσαι όμως ανταγωνιστικός στην νέα παγκοσμιοποιημένη εποχή, δεν
είναι δυνατόν να μην έχεις ένα ανταγωνιστικό προϊοντικό χαρακτηριστικό
(USP) , μια διαφοροποίηση, τελικά μια καινοτομία που να έχει δυνατότητες
κλιμάκωσης. Άρα να έχεις πάρει υπολογισμένο επιχειρηματικό (επενδυτικό)
ρίσκο ώστε να αναπτύξεις καινοτόμες λύσεις.
Για να είσαι όμως ανταγωνιστικός στην νέα παγκοσμιοποιημένη εποχή, δεν
είναι δυνατόν να μην έχεις ένα ανταγωνιστικό προϊοντικό χαρακτηριστικό
(USP) , μια διαφοροποίηση, τελικά μια καινοτομία που να έχει δυνατότητες
κλιμάκωσης. Άρα να έχεις πάρει υπολογισμένο επιχειρηματικό (επενδυτικό)
ρίσκο ώστε να αναπτύξεις καινοτόμες λύσεις.
Οι εποχές που στην οικογενειοκρατούμενη Ελλάδα, μπορείς να βασίζεσαι στο
να πάρεις αυτό που σου “αξίζει” γιατί απλά κάνεις φιλότιμες προσπάθειες και
είσαι “καλός” άνθρωπος, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
να πάρεις αυτό που σου “αξίζει” γιατί απλά κάνεις φιλότιμες προσπάθειες και
είσαι “καλός” άνθρωπος, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Μια νέα εποχή μας περιμένει και, ευτυχώς, με την κρίση ξεκίνησε. Μένει εμείς να σηκώσουμε το γάντι, παρά την ολομέτωπη επίθεση που αντιμετωπίζουμε από το κράτος.
Είμαστε μόνοι μας αλλά είμαστε πολλοί. Και αξίζουμε.
Είμαστε μόνοι μας αλλά είμαστε πολλοί. Και αξίζουμε.
{** ο Δημήτρης Βασιλείου είναι Επιχειρηματίας Τροφίμων, με πτυχίο Μηχανολόγου
Μηχανικού και Μεταπτυχιακού σε Διοίκηση Επιχειρήσεων.
Είναι δημιουργός της “Authentic Greece”, καινοτόμου εταιρίας που αξιοποιεί τα
Επώνυμα Τοπικά Τρόφιμα ως εργαλείο Marketing Ξενοδοχείων και Προορισμών}
Μηχανικού και Μεταπτυχιακού σε Διοίκηση Επιχειρήσεων.
Είναι δημιουργός της “Authentic Greece”, καινοτόμου εταιρίας που αξιοποιεί τα
Επώνυμα Τοπικά Τρόφιμα ως εργαλείο Marketing Ξενοδοχείων και Προορισμών}
Απρόσμενη επίσκεψη
Πρωινό της εργατιάς
