Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Αλληλοσκοτώνονται τα κομματόσκυλα του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΡΤ (ανακοίνωση-κόλαφος)

Σεπτέμβριος 2, 2018
Δημόσια καταγγελία εναντίον του τρόπου διοίκησης της ΕΡΤ και συγκεκριμένα των διαδικασιών που ακολουθούνται για τη στελέχωση των θέσεων ευθύνης του νέου οργανογράμματος, έδωσε στη δημοσιότητα ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ.
Ο Γιώργος Θαλασσινός με δημόσια παρέμβαση του που φέρει τον ειρωνικό τίτλο «ΕΡΤ- Επιστροφή στις ρίζες» καταλογίζει στον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ Β. Κωστόπουλο παράτυπες διαδικασίες, αποκλεισμό ικανών στελεχών, έλλειψη λογοδοσίας και κυρίως έλλειψη στρατηγικού οράματος για τη Δημόσια Τηλεόραση.
Αφορμή, στάθηκε η διαδικασία επιλογής Γενικού Διευθυντή Ραδιοφωνίας, με τελική επιλογή του Δ.Σ. την τοποθέτηση του ίδιου του Διευθύνοντος Συμβούλου Β. Κωστόπουλου. «Οι αρμόδιοι ας αναλογιστούν τη ζημιά που γίνεται σ’ ένα μεγάλο και έμπειρο Ραδιοτηλεοπτικό Οργανισμό σε βάθος χρόνου και τα επιχειρήματα που προσφέρονται σε όσους τον επιβουλεύονται», σημειώνει.
Δημοσιεύτηκε στισ

Έγγραφο – βόμβα για τα Σκόπια

Δευτέρα 03 Σεπτεμβρίου 2018, 00:02

Έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στα Σκόπια αποδεικνύει ότι οι δήθεν υποχωρήσεις που έκανε ο Ζόραν Ζάεφ στο Μακεδονικό ζήτημα δεν ήταν τίποτε άλλο από τις θέσεις της χώρας του ήδη από την κυβέρνηση Γκρούεφσκι με πρόεδρο τον Τσερβενκόφσκι το 2008! Τις οποίες είχαν γνωστοποιήσει στην αμερικανική κυβέρνηση για τα περαιτέρω… Και τότε, κυβέρνηση και 320 Έλληνες κολαούζοι τι υπέγραψαν πρόσφατα; Άλλη μια προδοτική θέση.
Όπως αποκαλύπτει το έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας τον Ιούλιο του 2008, με πρέσβειρα την Τζίλιαν Μιλοβάνοβιτς, τα Σκόπια είχαν πληροφορήσει ότι η βασική θέση τους ήταν

  1. να ονομαστούν Βόρεια Μακεδονία και
  2. να αναγνωριστεί ότι έχουν μακεδονική εθνικότητα και μακεδονική γλώσσα. Μάλιστα, η αμερικανική πλευρά μεθόδευε να γίνει η αναγνώριση της γλώσσας μέσω του ΟΗΕ με τρόπο που να μην εξαρτάται από την Ελλάδα να αντιδράσει!

Αφού είχε προηγηθεί το βέτο Καραμανλή- (Μολυβιάτη) τον Απρίλιο του 2008 στο ΝΑΤΟ, η ελληνική κυβέρνηση βολιδοσκοπήθηκε πάλι για την παραπάνω θέση των σκοπιανών και αρνήθηκε να δεχτεί τις θέσεις γλώσσας και εθνικότητας.
Έκτοτε το θέμα πάγωσε και ΗΠΑ- Σκόπια περίμεναν μια καλύτερη στιγμή. Ώσπου εμφανίστηκαν ως μάννα εξ ουρανού οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που ήταν πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα με μοναδικό αντάλλαγμα να στηριχτούν για να κρατηθούν στην εξουσία.
Τι ακριβώς διαπραγματεύονταν δήθεν τα σαΐνια του κυρίου Κοτζιά, αφού τελικά υπέγραψαν τις επί 10ετία θέσεις της σκοπιανής πλευράς; Η απάντηση είναι απλή εκ του αποτελέσματος: Δεν διαπραγματεύονταν με τους Σκοπιανούς. Διαπραγματεύονταν με τους Αμερικάνους τα ανταλλάγματα για να υπογράψουν. Και ξόδεψαν μέρες επί ημερών για να σκαρφιστούν με ποιο τρόπο θα περάσουν στον ελληνικό λαό την κατάπτυστη και προδοτική συμφωνία ως επιτυχία.
Το πώς θα προωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ οι ΗΠΑ δεν είναι ακόμα γνωστό, αλλά ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Αλλά, δεν είναι γνωστό και κάτι εξ ίσου σημαντικό. Η αφωνία και η παντελής σιωπή του Κ Καραμανλή πριν και μετά την υπογραφή της κατάπτυστης και επικίνδυνης για τα ελληνικά γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα συμφωνίας των Πρεσπών.
Διότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι γνώστης όλου του παρασκηνίου που προηγήθηκε τα τελευταία 10 χρόνια και τους τελευταίους μήνες. Και ξέρει με λεπτομέρειες την πορεία προς την προδοσία. Και ξέρει ότι η σιωπή του και η άρνησή του να αντιδράσει δυναμικά, όπως θα άρμοζε σε υπεύθυνο πατριώτη ηγέτη, απέναντι σε μια συμφωνία επιζήμια για τη χώρα συνιστά εξ ίσου επιζήμια στήριξη στην κυβέρνηση. Κάτι ακόμα χειρότερο. Συνιστά συνυπευθυνότητα.
Έχει συναίσθηση ο κ. Καραμανλής και η παράταξη που τον περιθάλπει;
Και πάνω σ αυτό το τοπίο εμφανίστηκαν 320 συμπολίτες να υπογράψουν κείμενο στήριξης στη συμφωνία των Πρεσπών, γιατί, λένε, «εξασφαλίζει το μέλλον των λαών των δύο χωρών αλλά και της βαλκανικής γειτονιάς μας με ειρήνη, αλληλεγγύη και συνύπαρξη».

Να με συμπαθάνε οι 320, αλλά η κίνησή τους έρχεται από τα χρονοντούλαπα όπου κομματικά πρόβατα βέλαζαν χορωδιακά για να πείσουν με τις βαρύνουσες υπογραφές τους ότι αφού αυτοί οι «διανοούμενοι και μεγαλοσχήμονες» συμφωνούν πρέπει να συμφωνήσει και «ο λαουτζίκος». Κατά τα άλλα είμαστε κατά της αξιοκρατίας!

Από το παλαιοκομματικό κλισέ ήδη το κείμενο των 320 «επώνυμων» προδίδει την ασχετοσύνη του για το θέμα. Η απώλεια της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ μακεδονικής ταυτότητας για τους Έλληνες παραγωγούς και καταναλωτές θα ζημιώσει πάνω από 4.500 ελληνικές επιχειρήσεις έτσι όπως έχει υπογραφεί η συμφωνία τσάτρα πάτρα για να γίνει το χατήρι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Και τελικώς, δεν καταλάβαμε καλά. Αυτοί οι 320 «της αριστεράς» τι υπερασπίζονται; Το συμφέρον των ΗΠΑ να έχουν ένα προτεκτοράτο που να εμποδίζει τις συμμαχίες βαλκανικών χωρών (Ελλάδα- Σερβία πχ) όταν πρόκειται να διακυβευτούν τα συμφέροντα των Αμερικάνων ή των Γερμανών στην περιοχή; Τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, που θέλουν να αποκόψουν εντελώς τη Ρωσία από τη Βαλκανική;
Τίποτε από αυτά. Οι άνθρωποι μισούν την Ελλάδα και την πατρίδα. Δεν είναι αντιεθνικιστές. Είναι καθαρά ανθέλληνες. Δεν τους είδαμε ποτέ να διαμαρτύρονται όταν ο Έρντογαν ή η Τουρκία απειλούν, προβοκάρουν, παραβιάζουν διεθνείς νόμους στο Αιγαίο και στη Θράκη. Δεν τους είδαμε ποτέ να διαμαρτύρονται για τις καταστροφές και τις απειλές της αλβανικής κυβέρνησης κατά των Ελλήνων της Αλβανίας.
Δεν τους είδαμε ποτέ να διαμαρτύρονται για τις προκλήσεις και τον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών με τη «Μακεδονία του Αιγαίου». Δεν τους είδαμε ποτέ να διαμαρτύρονται για τη βεβήλωση των ελληνικών μνημείων σε όλο τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, ούτε τους ακούσαμε ποτέ να ξεστομίζουν κουβέντα για τη δήμευση των ελληνικών περιουσιών σε όλη την Τουρκία με νόμους στρατιωτικού τύπου. Όπου υπάρχει Ελλάδα είναι απόντες. Με αποτροπιασμό!
Ίσα κι όμοια οι 320 με την ελληνική κυβέρνηση. Συνυπογράφουν προδοτικά κείμενα, με ζημιά για την Ελλάδα και οι Έλληνες τους κοιτάνε χάσκοντας, κοιτάζοντας πώς θα βγάλουν κανένα φραγκάκι. Σε ποια πατρίδα, δεν τους ενδιαφέρει. Ας μιλάνε και σουαχίλι. Εκεί θα κολλήσουμε; Κατά τα άλλα τους συγκινεί που ο Τσιτσιπάς προχωράει και είναι Έλληνας! Αρκεί να μην πληρώνουν οι ίδιοι για την προπόνησή του.
Μια χώρα που το πρόβλημά της δεν είναι οικονομικό. Έγινε οικονομικό επειδή είναι μια χώρα απάτριδων. Ηγεμόνων και λαού. Αλλιώς, τέτοιοι ηγεμόνες δεν θα επιζούσαν. Και τέτοιος λαός θα ήταν στους δρόμους.
Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης

Δημοσιεύτηκε στισ
Who Said What
Ο θάνατος του John McCain σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής – ο ίδιος αντιπροσώπευε μια σειρά από αξίες που μοιάζει να βρίσκονται σε αποδρομή στις μέρες μας, τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και της ευρύτερης κουλτούρας που αγκαλιάζει την καθημερινότητα στη Δύση. Ένα απ’ τα πολλά εξαιρετικά κείμενα που διάβασα αυτές τις μέρες για τον McCain, το ρόλο που έπαιξε όσο ήταν εν ζωή και τη θέση που του επιφυλάσσει η ιστορία μετά θάνατον το υπογράφει ο Vinson Cunningham στον New Yorker. Το τελευταίο αντίο στον Αμερικανό Γερουσιαστή είπαν φίλοι, συγγενείς, αλλά και πάλαι ποτέ πολιτικοί του αντίπαλοι, όπως ο Barack Obama και ο George W. Bush το Σάββατο στη Ουάσιγκτον, όμως κανείς επικήδειος δεν με συγκίνησε όσο αυτός που εκφώνησε η κόρη του Meghan. “Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να θρηνήσουμε τον θάνατο του αμερικανικού μεγαλείου, του αληθινού, όχι της φτηνής ρητορικής από άνδρες που ούτε καν θα πλησιάσουν ποτέ τη θυσία που έκανε εκείνος τόσο πρόθυμα”.
Δημοσιεύτηκε στισ
Περί θυρανοιξίων ο λόγος !!!!

Κρατήστε  ελεύθερο το απόγευμα του Σαββάτου 15/9 . 
ώρα 18 θα γίνουν τα θυρανοίξια του ναΐσκου της Ζωοδόχου Πηγής στο Τσούμα Πούσι από τον Σεβασμιότατο Θηβών και Λεβαδείας  κ κ Γεώργιο και τον ιερέα του χωριού μας Πατέρα Αθανάσιο Ραπτοδήμο 
Όσοι πιστοί ( και μη ) προσέλθετε !!
Θα ακολουθήσει γιορτινό τραπέζι κατά τα ειωθότα και φυσικά γλέντι μετά μουσικής !!!

Θα εγκαινιάσουμε έτσι και το θεατράκι που βρίσκεται δίπλα στο χώρο του Ναίσκου 

Δημοσιεύτηκε στισ
Ο Σοφός συντονίζεται με τις ανάγκες του κόσμου.
Σε όσους είναι καλοί φέρεται καλά.
Σε όσους δεν είναι καλοί, επίσης φέρεται καλά, γιατί καλοσύνη σημαίνει δύναμη.
Όσοι είναι τίμιοι τους εμπιστεύεται.
Όσοι δεν είναι τίμιοι επίσης τους εμπιστεύεται, γιατί εμπιστοσύνη σημαίνει δύναμη.
Είναι αμερόληπτος, δεν διαχωρίζει και δεν κρίνει
γι αυτό ακούει και βλέπει σαν μικρό παιδί.

ΛΑΟ ΤΣΕ 

Δημοσιεύτηκε στισ
«Αυτό που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ευρώπη είναι η απουσία θρησκευτικού αισθήματος, ακόμη και εντός των θρησκειών. Η διαρκής παρουσία θρησκευτικού αισθήματος, ακόμη και εντός μιας υλιστικής ιδεολογίας, είναι χαρακτηριστικό της σοβιετικής Ρωσίας. Στους Ρώσους, καθετί λαμβάνει θρησκευτικό χαρακτήρα, ακόμη και ο αθεϊσμός.»
Βάλτερ Σούμπαρτ (Walter Schubart, 1897-1942), Η Ευρώπη και η ψυχή της Ανατολής (Europa und die Seele des Ostens, Λουκέρνη 1938).

Α Καραβασίλης 

Δημοσιεύτηκε στισ

Πώς πρέπει να μιλάς για να πείθεις, σύμφωνα με τους αρχαίους


Μέλος του Institut de France και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, ο ελληνιστής Laurent Pernot είναι ο σπουδαίος Γάλλος ειδικός της ρητορικής της Αρχαιότητας. Κατά την άποψή του, οι Αρχαίοι, εφευρίσκοντας και διαμορφώνοντας την τέχνη της πειθούς, μάς κληροδότηταν όχι μόνο μεθόδους και τεχνικές, αλλά και ένα αληθινό πρότυπο κοινωνίας.
«Η ρητορική», επισημαίνει μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στο περιοδικό Le Point, «είναι μία διαδικασία προσέγγισης και πολιτισμού. Προμηθεύει ένα μοντέλο δημιουργίας ανθρωπίνων σχέσεων, που μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε λίγο καλύτερα και όλοι μαζί. Η βία και η καταπίεση αναπτύσσονται σε κοινωνίες που δεν αφήνουν θέση στον ελεύθερο λόγο και στην ανταλλαγή επιχειρημάτων. Δηλαδή, όπου υπάρχει η ρητορική, αποδέχεται κανείς την ύπαρξη του άλλου. Ένα από τα περίφημα συνθήματα του Μάη του ΄68 “Φτάνουν οι πράξεις, ας περάσουμε στα λόγια”, εννοεί ακριβώς αυτό». «Ο λόγος είναι το εργαλείο λειτουργίας της κοινωνίας», θα αναφέρει σε άλλο σημείο της συνέντευξής του.
  Ακολουθεί η συνέντευξη του Laurent Pernot, στους Romain Brethes και Thomas Mahler για λογαριασμό του εβδομαδιαίου περιοδικού Le Ρoint.
  • Τι είναι η ρητορική; Σήμερα έχουμε γι΄αυτή μία εικόνα αρκετά πεζή, που συνδέεται με κενά και ψεύτικα λόγια.
Laurent Pernot: Πρέπει να ξεκινήσουμε από τον αρχαίο ορισμό της ρητορικής, δηλαδή την τέχνη της πειθούς. Η ρητορική είναι μία προσπάθεια κατανόησης και ρύθμισης της πειθούς, αυτού του αινιγματικού φαινομένου, που οδηγεί στο να μεταβάλλει κάποιος την άποψή του χωρίς καμία βία, μόνο με τον λόγο. Οι Έλληνες εφηύραν αυτή την τέχνη. Και το σημαντικότερο που είπαν, ήταν, νομίζω, πως υπάρχουν τρεις πηγές πειθούς. Υπάρχουν βεβαίως τα λογικά επιχειρήματα, αλλά επίσης υπάρχει η αυθεντία και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται αυτός που ομιλεί. Και έπειτα υπάρχει η ψυχολογία εκείνου, ο οποίος βρίσκεται στο ακροατήριο: είναι θυμωμένος, φοβάται, είναι αδιάφορος;
  • Το περίφημο «λόγος, ήθος, πάθος», που συναντάται στη «Ρητορική» του Αριστοτέλη;
Ακριβώς. Η πειθώ δεν έχει να κάνει μόνο με τη χρήση επιχειρημάτων (λόγος). Πρέπει επίσης να ληφθεί υπ΄όψιν η προσωπικότητα του ομιλητή (ἦθος) και το πάθος (αρχ. πάθος), που κινητοποιεί τα συναισθήματα του ακροατηρίου. Η άλλη μεγάλη ιδέα της ρητορικής είναι πως υπάρχει μία μέθοδος, για να δομήσει κανείς έναν λόγο. Η Αρχαιότητα πρόβλεψε πέντε κλασικά στάδια: τη σύλληψη των επιχειρημάτων (εὕρεσις), τη διάταξη των επιχειρημάτων με τρόπο αποτελεσματικό (τάξις), το ύφος και την έκφραση(λέξις), την απομνημόνευση (μνήμη), ώστε να παραμείνει ο λόγος στο νου του ομιλητή και την εκφώνηση (ὑπόκρισις). Είναι πολύ σημαντικό, διότι ο καθένας μπορεί να διαπρέψει στον έναν ή στον άλλον τομέα. Μπορεί να είναι έξυπνος, χωρίς όμως καλή φυσική παρουσία, και αντιστρόφως.
Γιατί η τέχνη αυτή αναπτύχθηκε στην Ελλάδα;
Υπήρχε φυσικά κάποια τέχνη του λόγου και σε άλλους πολιτισμούς, γιατί τίποτε δεν είναι πιο φυσικό από τον ίδιο τον λόγο. Αλλά η θεωρητικοποίησή του, με τη μορφή ενός ιδιαίτερου κλάδου, αποτελεί εφεύρεση της Αρχαίας Ελλάδας. Η λέξη της «ρητορικής» πρέπει να ξαναμπεί στη σειρά των ελληνικών λέξεων, που υποδηλώνουν τις σημαντικές καινοτομίες στον πολιτισμό μας, δίπλα στην «πολιτική», την «ιστορία», τη «φιλοσοφία», την «ηθική», τα «μαθηματικά» …. Αυτό είναι το ελληνικό θαύμα, μία σειρά από θωρητικοποιήσεις με οικουμενική διάσταση.

  • Ήδη στον Όμηρο, ο λόγος αποτελεί χαρακτηριστικό του ομηρικού ήρωα, όπως και η ομορφιά και το θάρρος…
Πράγματι, οι ήρωες στον Όμηρο εκφωνούν τουλάχιστον τόσους λόγους, όσες και οι μάχες, στις οπoίες παίρνουν μέρος! Αλλά το πιο αξιοσημείωτο είναι πως στην «Ιλιάδα» και στην «Οδύσσεια», συναντούμε ήδη έναν προβληματισμό γύρω από τη ρητορική τέχνη. Κάποιος, για παράδειγμα, εκφράζει μία άποψη για έναν λόγο, που μόλις εκφωνήθηκε, και αμέσως ο Οδυσσέας, ο Φοίνιξ και ο Αίαντας εκφωνούν κι αυτοί με τη σειρά τους λόγους, ώστε να προκύπτουν οι συγκρίσεις μεταξύ των διαφόρων μορφών ευγλωττἰας.
Στη συνέχεια, κατά τον πέμπτο προ Χριστού αιώνα, συστηματοποιήθηκε η θεωρία της ρητορικής τέχνης. Πρέπει να προσδιορίσουμε το πλαίσιο αυτής της συστηματοποίησης. Γιατί, αν και η Ρητορική είναι η εννοιολογική ανάλυση της πειθούς, αντικατοπτρίζει επίσης και μία λειτουργία της κοινωνίας, έναν τρόπο συμβίωσης.
Στην Αθήνα συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της δημοκρατίας, υπόβαθρο της ρητορικής ήταν το δικαστικό πεδίο : οι αγορητές παραθέτουν τα επιχειρήματά τους και ακολουθεί η ετυμηγορία του λαού, ο οποίος όμως δεν θεωρεί πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια, αλλά μόνον τη δικαστική. Στο πολιτικό πεδίο συμβαίνει το ίδιο: όταν οι πολίτες πρέπει να λάβουν μία απόφαση, συγκεντρώνονται, μιλούν, ακούνε, και στο τέλους επικρατεί κάποια άποψη, έναντι μιας άλλης. Όπως σημείωσε ο Fénelon γενικεύοντάς το: «Στους Έλληνες όλα εξαρτώνταν από τον λαό, και ο λαός εξαρτώνταν από τον λόγο». Ο λόγος είναι το εργαλείο λειτουργίας της κοινωνίας.
  • Η πρώτη σημαντική σχολή είναι αυτή των σοφιστών, οι οποίοι έχουν σήμερα πολύ κακή φημη. Την άξιζαν;
Οι σοφιστές – ο Γοργίας, ο Πρωταγόρας … – αποτελούν την πρώτη σημαντική στιγμή της θεωρητικοποίησης της ρητορικής τέχνης. Έρχονταν από άλλες περιοχές του ελληνικού κόσμου, και η παρουσία τους στην Αθήνα προκάλεσε αίσθηση. Ισχυριζόμενοι, όπως ο Πρωταγόρας, ότι «για κάθε πράγμα μπορούμε να υποστηρίξουμε εξ ίσου επιτυχώς μία άποψη, όσο και την αντίθετή της», χρησιμοποιώντας το ίδιο ισχυρά επιχειρήματα, αυτοί οι σοφιστές έδιναν εντύπωση ανηθικότητας και υποστήριζαν έναν σκανδαλώδη σχετικισμό. Επιτέλεσαν όμως ένα αξιοσημείωτο έργο ανάλυσης και μετάδοσης της ρητορικής τέχνης. Ο Πλάτων ονείδισε τη σοφιστική και τον σοφιστή, θεωρώντας τον σοφιστή κακέκτυπο του φιλοσόφου. Πρέπει επίσης να πούμε πως ο Πλάτων ήταν εξαιρετικά συγκρατημένος όσον αφορά στη ρητορική. Όντας αντίπαλος της δημοκρατίας, δεν μπορούσε παρά να καταγγείλει την τέχνη του λόγου, τη ρητορική, η οποία αποτελούσε κινητήρια δύναμη του αθηναϊκού καθεστώτος. Αυτό και για προσωπικούς λόγους, καθώς ο δάσκαλός του, ο Σωκράτης, είχε καταδικαστεί σε θάνατο, όχι τόσο από τη δημοκρατία, αλλά κυρίως από την ίδια τη ρητορική: ο Σωκράτης παρουσιάστηκε ενώπιον ενός λαϊκού δικαστηρίου και δεν έπεισε τους δικαστές. Κατά τη διάρκεια της Αρχαιότητας η φιλοσοφία και η ρητορική ήταν, μπορούμε να πούμε, αδελφές που εχθρεύονταν η μία την άλλη, ωστόσο αλληλοεμπλουτίζονταν.
  • Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Δημοσθένης (384-322), για να διορθώσει ένα πρόβλημα άρθρωσης, μιλούσε βάζοντας μικρά βότσαλα στο στόμα του, ή έτρεχε απαγγέλλοντας στίχους, για να δυναμώσει τη φωνή του…
Ο Δημοσθένης είχε διαμορφώσει μία υπόγεια αίθουσα, όπου εξασκούνταν στην αγόρευση. Λέγεται πως ξύριζε το μισό κεφάλι, όταν κατέβαινε εκεί, και ξανανέβαινε, όταν τα μαλλιά του είχαν μεγαλώσει. Μία προτομή του Δημοσθένη εμφανίζει μία παραμόρφωση στο στόμα, κάτι που εξηγεί ίσως το πρόβλημα του ρήτορα στην εκφορά του λόγου. Οι διηγήσεις που συνδέονται με τον Δημοσθένη, δείχνουν πως η ρητορική είναι πρωτευόντως αποτέλεσμα δουλειάς. Για τους Έλληνες η ρητορική εκπορεύεται από τρεις πηγές: το φυσικό ταλέντο (ωραία φωνή, ωραία φυσική παρουσία, διαύγεια πνεύματος), τη θεωρητική κατάρτιση (μέθοδοι) και τέλος την εξάσκηση.
Να γιατί η ρητορική είναι στην ουσία της δημοκρατική. Αν κάποιος εμφανίζει μειονεκτήματα – χαμηλή φωνή ή όχι εντυπωσιακή φυσική παρουσία – και πάλι μπορεί να καταφέρει να μιλήσει ωραία, αναπτύσσοντας τις δύο άλλες πλευρές. Κατά μία έννοια αυτό είναι ένα ηθικό δίδαγμα.
  • Σε τι μπορεί να μας χρησιμεύσει σήμερα η ρητορική;
Η ρητορική προσφέρει τον κώδικα. Έχουμε όλοι αισθανθεί κάποτε τον φόβο να μην ξερουμε τι να πούμε ενώπιον ενός ακροατηρίου, να μας λείπουν τα κατάλληλα επιχειρήματα. Η ρητορική δεν προσφέρει έτοιμους λόγους, για να ανταπεξέλθει κάποιος σε αυτή την κατάσταση, αλλά ιδέες, έναν κατάλογο ερωτήσεων, που μπορεί κανείς να υποβάλει στον εαυτό του, ώστε να είναι ικανός να αναπτύξει αποτελεσματικά ένα θέμα. Το κλασικό σχεδιάγραμμα του δικανικού λόγου, με τα πέντε μέρη, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλη περίσταση, αποτελεί ένα ενδεικτικό πλαίσιο.
Αρχίζει με το προοίμιο, που σκοπό έχει να κερδίσει την προσοχή του ακροατηρίου, επιδιώκοντας να καταδείξει πως αυτό που θα ειπωθεί το αφορά. Ο Κικέρωνας ήταν ειδικός στο είδος αυτό, όπως για παράδειγμα στον πρώτο λόγο του «Κατά Κατιλίνα» : «Ω καιροί, ώ ήθη. Αυτά όλα η Σύγκλητος τα ξέρει, ο ύπατος τα βλέπει, και όμως ο Κατιλίνας ζεί ακομη!». Ακολουθεί η διήγησις, που αφηγείται τα γεγονότα. Εδώ ο ομιλητής τοποθετείται ήδη στο ζήτημα, αφού εκθέτει τα γεγονότα με τον δικό του τρόπο, ντύνοντάς τα με τον μανδύα της αντικειμενικότητας. Τα γεγονότα αυτά πρέπει να παρουσιαστούν με τον πιο άμεσο τρόπο, τον ονομαζόμενο σήμερα storytelling. Σε τρίτη φάση έρχεται η πρότασις, που αναγγέλει τα σημεία που θα εξεταστούν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στον προφορικό λόγο, περισσότερο απ΄ ό,τι στον γραπτό, είναι απαραίτητο να καθοδηγήσει ο ρήτορας το ακροατήριό του. Στην τέταρτη θέση έρχεται η επιχειρηματολογία, η πίστις, που είναι και το σημαντικότερο. Η ρητορική μάς «προμηθεύει» διάφορες λίστες επιχειρημάτων, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθοούν. Αν θέλετε να προτείνετε κάποιο μέτρο, για παράδειγμα, πρέπει να αποδείξετε πως είναι δίκαιο, νόμιμο, δυνατό, χρήσιμο, απαραίτητο, ηθικό και σύμφωνο με τις παραδόσεις… Ο ομιλητής εξετάζει όλα αυτά τα σημεία και αναρωτιέται ποια είναι αποτελεσματικότερα στη δική του περίπτωση. Μπορείτε να το επιχειρήσετε σε μία συνεδρίαση, σε μια αίθουσα διδασκαλίας ή σε ένα διοικητικό συμβούλιο: η μέθοδος δουλεύει! Και τέλος υπάρχει ο επίλογος, που ήταν συνήθως σύντομος στους Αρχαίους. Είναι η στιγμή κατά την οποία μπορεί κανείς να κινητοποιήσει τα πάθη. Ο Κικέρων πάλι, ήταν κορυφαίος σε αυτό. Όταν υπήρχαν πολλοί δικηγόροι που αγόρευαν, άφηναν τον Κικέρωνα να αγορεύσει τελευταίος, γιατί ήξεραν πως μπορούσε να εξάψει το ακροατήριό του αλλά και να του προκαλέσει αγανάκτηση.
  • Ως προς τι ο Κικέρων ενσαρκώνει την ακμή της ρητορικής;
Ο Κικέρων πραγματοποιεί μία σύνθεση, καθώς ήταν ο σημαντικότερος ρήτορας της εποχής του, αλλά και ο θεωρητικός της ρητορικής και φιλόσοφος, ενώ το έργο του αποτελεί τη βάση της μελλοντικής ανθρωπιστικής παιδείας. Συνδυάζει την τιμιότητα με την ευχαρίστηση και αναζητά τη συμφιλίωση μεταξύ αλήθειας και καλλιέπειας. Είναι το ιδανικό της πολιτικής του Γάλλου προέδρου Μακρόν, της «ταυτόχρονης» διευθέτησης αντίθετων πραγμάτων. Και έπειτα ο Κικέρων είναι ο άνδρας της μοίρας, γιατί δολοφονήθηκε για τις ιδέες του, ενώ οι αντίπαλοί του, μεταξύ αυτών και ο Αντώνιος, κατέλαβαν την εξουσία με τη βία. Εκτός από τον αξιοθαύμαστο λόγο, ο Κικέρων ήξερε να προσαρμόζεται στο ακροατήριό του. Ο λατινιστής Guy Achard υπολόγισε ότι, όταν ο ρήτορας απευθυνόταν στη Σύγκλητο, αφιέρωνε το 16% της επιχειρηματολογίας του, για να καταδείξει την ευγένεια της πράξης, έναντι 1%, όταν βρισκόταν ενώπιον της συνέλευσης του λαού, οπότε και χρησιμοποιούσε επιχειρήματα, που αναφέρονταν στη χρησιμότητα της πράξης. Ο Κοϊντιλιανός εμπνεύστηκε από τον Κικέρωνα στη συγγραφή της Ρητορικής αγωγής (Instituto oratoria), δηλαδή της ρητορικής εκπαίδευσης. Το έργο αυτό αποτελεί το πιο ωραίο σύνολο όλων των εποχών στο είδος των εγχειριδίων ρητορικής.
  • Η ρητορική μπορεί να επιστρατευτεί στην ερωτική έλξη;
Ασφαλώς! Η «τέχνη του έρωτα» (Ars amatoria) του Οβίδιου, μπορεί να διαβαστεί και ως μία σάτιρα των εγχειριδίων ρητορικής: «Μελετήστε τις ελευθέριες τέχνες, σας το συνιστώ, νέοι Ρωμαίοι (…), η γυναίκα, ηττημένη θα καταθέσει τα όπλα στην ευγλωττία σας. Αλλά κρύψτε τα μέσα που διαθέτετε και μην αναλώνετε την ευφράδειά σας…». Και το αρχαιότερο κείμενο πάνω στη ρητορική, το «Ἑλένης ἐγκώμιον» του Γοργία, υπερασπίζεται εκείνη που θεωρούνταν η αιτία του Τρωικού Πολέμου, καθώς εγκατέλειψε τον άνδρα της και υπέκειψε στις προτάσεις του Πάρη. Ο Γοργίας την απενοχοποιεί εξετάζοντας τους διάφορους λόγους που θα μπορούσαν να την έχουν καθοδηγήσει. 1) Είτε οι θεοί το θέλησαν, και δεν είναι δικό της το σφάλμα. 2) Είτε αρπάχθηκε με τη βία, και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. 3) Είτε πείστηκε από τον λόγο του, και ποιος μπορεί να αντισταθεί στη δύναμη της πειθούς; 4) Είτε τον ερωτεύτηκε, και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο θεό Έρωτα. Σε κάθε περίπτωση ο Ελένη, κατά τον Γοργία, είναι αθώα.
  • Πώς κρίνετε τους σύγχρονους πολιτικούς ρήτορες;
Οι μεγάλοι κοινοβουλευτικοί ρήτορες της τρίτης Δημοκρατίας, ο Κλεμανσώ, ο Ζορές, παρουσίασαν αληθινά έργα ρητορικής. Σήμερα ένας πολιτικός δεν θα τολμούσε κάτι τέτοιο από φόβο μήπως κατηγορηθεί πως κάνει επίδειξη. Η κομματική πειθαρχία έχει σκοτώσει την κοινοβουλευτική ρητορική. Στην αρχαία Αθήνα, μπορούσαν με τον λόγο να πείσουν στην Εκκλησία του Δήμου, ενώ σήμερα, αν η ψήφιση μιας ρύθμισης είναι αποφασισμένη εκ των προτέρων, και αν, επί πλέον, το θέμα της συζήτησης είναι, λόγου χάριν, ο καθορισμός της τιμής της πατάτας την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορούμε να πάμε πολύ μακριά με τη ρητορική.
  • Η ρητορική θεωρούνταν επί μακρόν η βασίλισσα των μαθημάτων. Ήταν καλό αυτό;
Η ρητορική είναι μία τέχνη φτιαγμένη για να διδάσκεται. Η ωραία έκφραση κάποιου δεν εξαρτώνταν μόνο από την επιδεξιότητά του. Προϋπέθετε επίσης παιδεία, την ανάγνωση και την ερμηνεία σπουδαίων κειμένων, γνώσεις λογικής, γλωσσολογίας, ιστορίας και δικαίου. Περιελάμβανε ασκήσεις διαφόρων ειδών. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν κυρίως τα προγυμνάσματα της ρητορικής, τις μελέτες, μία μέθοδο ενεργούς παιδαγωγικής, που συνίστατο στη σύνθεση ενός υποτιθέμενου ρητορικού λόγου πάνω σε θέμα, που είχε δοθεί. Στη Ρώμη η μελέτη αποτελεί ένα κοσμικό γεγονός και παίρνει διαστάσεις υπερβολής, όταν οι φοιτητές πρέπει να αναπτύξουν θέματα περίτεχνα:
Μία νέα κοπέλα αρπάζεται και βιάζεται από πειρατές και στη συνέχεια συλλαμβάνεται από ληστές. Πρέπει να αποδειχθεί ότι είναι πολίτης, για να επανεναχθεί στην πόλη.
Ή ακόμη, ένας άνδρας κατηγορείται ότι βίασε δύο γυναίκες την ίδια νύχτα, ξέροντας ότι ένας νόμος ορίζει πως η γυναίκα που βιάστηκε, μπορεί να προτείνει, είτε να θανατωθεί ο βιαστής της, είτε να απαιτήσει να την παντρευτεί: τι θα συμβεί αν η μια γυναίκα ζητήσει την καταδίκη του σε θάνατο και η άλλη τον γάμο;
«Μέσα από τέτοια αυθαίρετα παραδείγματα, εμπεδωνόταν μία αληθινή μάθηση των τεχνικών της επιχειρηματολογίας και της παρουσίασης. Ο Πετρώνιος στο «Σατυρικό» τα εμπαίζει. Όμως, νομίζω πως αυτή η διδασκαλία είναι αξιοπρόσεκτη. Σχετικά πρόσφατα μιλούσαν ακόμη για λειτουργία «τάξεων ρητορικής». Η ρητορική παρέμεινε παρούσα για δυόμιση χιλιάδες χρόνια στο ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό σύστημα.
  • Ο Jean-Michel Blanquer ανήγγειλε ότι το 2021 όλοι οι υποψήφιοι του Baccalauréat (απολυτήριο Λυκείου) θα περάσουν από μία μεγάλη προφορική εξέταση. Ποια είναι η γνώμη σας;
Είναι ένα πολύ καλό μέτρο. Επί μακρόν η Γαλλία αποτελούσε εξαίρεση, αφιερώνοντας μικρή θέση στην προφορική διδασκαλία, και ήταν προσανατολισμένη κυρίως στις γραπτές εξετάσεις. Είναι ωστόσο εμφανές πως στην κοινωνία μας όλο και περισσότερο πρέπει να είναι κανείς ικανός να χειρίζεται αποτελεσματικά την τέχνη της δημόσιας ομιλίας, κυρίως στον χώρο της εργασίας. Αυτό είναι το καλύτερο, γιατί θα οδηγήσει τους εκπαιδευτικούς να σκύψουν περισσότερο στις μεθόδους της ρητορικής.
  • Ακούγοντάς σας, σχηματίζει κανείς την εντύπωση πως η ρητορική θα σώσει τον κόσμο…
Μα τον έχει κιόλας σώσει! Κάθε φορά που οι άνθρωποι κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι ή σε ένα ημικύκλιο για να ανταλλάξουν επιχειρήματα, αντί να χρησιμοποιήσουν ύβρεις και βία, η ανθρωπότητα έκανε μία μικρή πρόοδο. Προφανώς δεν πρέπει να είναι κανείς αφελής. Ο λόγος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξαπάτηση και για τη χειραγώγηση. Ωστόσο, η διαδικασία της πειθούς περιλαμβάνει το να προσεγγίσει κάποιος έναν άλλον. Όταν σκέφτομαι μόνος, είμαι δυνατός για το δίκιο μου και είμαι σίγουρος ότι δε σφάλλω. Όταν όμως απευθύνομαι στον άλλο, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Υπό αυτή την έννοια η ρητορική είναι μία διαδικασία προσέγγισης και πολιτισμού. Προμηθεύει ένα μοντέλο δημιουργίας ανθρωπίνων σχέσεων, που μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε λίγο καλύτερα και όλοι μαζί. Η βία και η καταπίεση αναπτύσσονται σε κοινωνίες που δεν αφήνουν θέση στον ελεύθερο λόγο και στην ανταλλαγή επιχειρημάτων. Δηλαδή όπου υπάρχει η ρητορική, αποδέχεται κανείς την ύπαρξη του άλλου. Ένα από τα περίφημα συνθήματα του Μάη του ΄68 «Φτάνουν οι πράξεις, ας περάσουμε στα λόγια», εννοεί ακριβώς αυτό.
_______________________
   Πηγή: .iefimerida.gr
by Αντικλείδι , https://antikleidi.com