Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Από το 2015 η Βιργινία Γρίβα δηλώνει ως κύριο επάγγελμα το αγροτικό. Πριν από μερικά χρόνια όμως, η ζωή της ήταν διαφορετική, καθώς εργαζόταν ως τραπεζικός υπάλληλος χωρίς αγροτικό υπόβαθρο, αλλά έχοντας τη βαθιά επιθυμία να γνωρίσει και να ασχοληθεί με την πρωτογενή παραγωγή.
Η αγάπη της για τη φύση και την επαρχία την είχε ήδη οδηγήσει μαζί με τον άντρα της στην περιοχή της Αμφίκλειας στη Φθιώτιδα το 2005. Δέκα χρόνια μετά, πήρε την απόφαση να αφήσει το πρότερο επάγγελμά της και να καλλιεργήσει καρυδιές και ελιές σε μια συνολική έκταση 37 στρεμμάτων.
«Η απόφασή μου να ξεκινήσω την καλλιέργεια της καρυδιάς και της ελιάς ήταν συνειδητή, καθώς πλέον δεν έβρισκα βιώσιμο το επάγγελμα που έκανα.
Βγήκα, λοιπόν, με εθελουσία και επένδυσα όλη την αποζημίωση στο νέο μου ξεκίνημα», δηλώνει στην «ΥΧ» η Βιργινία, η οποία ανήκει στους ανθρώπους που σε μία νέα αρχή δεν βλέπουν μόνο το ρίσκο, αλλά και τις ευκαιρίες που μπορεί να προσφέρει.
Παρά, λοιπόν, την έλλειψη εμπειρίας, η Βιργινία είχε τη θέληση να μάθει, να γνωρίσει, αλλά και να επενδύσει σε τεχνολογικές λύσεις και ορθολογικές πρακτικές ήδη από το ξεκίνημα της αγροτικής της πορείας. Επενδύσεις Μην έχοντας, λοιπόν, το κεφάλαιο της γης και του μηχανολογικού εξοπλισμού, παρά μόνο μερικά στρέμματα στα οποία δεν είχε γίνει η φύτευση, η 47χρονη αγρότισσα αγόρασε γη και νοίκιασε κάποια άλλη, ενώ επένδυσε και σε μηχανολογικό εξοπλισμό τεχνολογικά προηγμένο.
Όπως δήλωσε η ίδια στην «ΥΧ»: «Προσπαθώ σε όποιο στάδιο βρίσκομαι και ό,τι επένδυση κάνω να την κάνω με γνώμονα την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, γιατί πιστεύω ότι θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην απόδοση της παραγωγής και θα βοηθήσουν πολύ στη σωστή και λελογισμένη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.
Να μην κάνει, δηλαδή, κάποιος αλόγιστους ψεκασμούς, με αποτέλεσμα να προστατεύει το περιβάλλον και να αυξάνει παράλληλα την απόδοση της καλλιέργειάς του». Η αντίληψη αυτή οδήγησε τη Βιργινία στη χρήση συστήματος στάγδην άρδευσης για το οποίο αναφέρει πως βοηθάει στην εξοικονόμηση νερού αλλά και στη σωστή υδρολίπανση του εδάφους.
Εκτός, όμως, από αυτό, η 47χρονη αγρότισσα έχει αξιοποιήσει την ευκαιρία που της δίνεται μέσω των Σχεδίων Βελτίωσης για την επένδυση σε μηχανήματα τεχνολογικά προηγμένα: «Έχω επιλέξει η αγορά του μηχανολογικού εξοπλισμού να είναι στραμμένη σε καινοτόμο τεχνολογία.
Δηλαδή, ο νεφελοψεκαστήρας, ο οποίος αγοράσαμε, έχει ένα σύστημα ηλεκτρονικού υπολογιστή, ο οποίος αυτόματα ρυθμίζει τη δόση του ψεκαστικού υγρού ανάλογα με τον στόχο που έχει προκαθορίσει, δηλαδή ανάλογα με τα λίτρα ανά στρέμμα που θέλει να ψεκάσεις. Έτσι, γίνεται και ομοιόμορφος ψεκασμός, δηλαδή έχεις πιο αποδοτικό ψεκασμό, αλλά δεν γίνεται και σπατάλη φυτοφαρμάκων», τονίζει η Βιργινία.
Οι προσπάθειές της, όμως, για να αποκτήσει το προϊόν της την καλύτερη ποιότητα δεν σταματούν στα παραπάνω. Τις προσεχείς ημέρες, η ίδια θα καλλιεργεί με τη βοήθεια ενός λογισμικού συλλογής δεδομένων υγρασίας, φυλλώματος, πρόβλεψης και αντιμετώπισης ασθενειών και εντόμων που αφορούν τους ξηρούς καρπούς και συγκεκριμένα την καρυδιά. Ορθολογικές πρακτικές Η Βιργινία, διαμέσου της γνώσης που έχει αποκομίσει από το διάβασμα για την καλλιέργειά της, αλλά και τη βοήθεια γεωπόνων, χρησιμοποιεί συγκεκριμένες πρακτικές που έχουν ως σκοπό την ορθολογική χρήση των πόρων. Συγκεκριμένα, «όσον αφορά την παρακολούθηση και την αντιμετώπιση των εχθρών, και κυρίως της καρπόκαψας, που είναι ο κυριότερος εχθρός στις καρυδιές, εφαρμόζεται παρακολούθηση και καταγραφή πληθυσμών με τοποθέτηση παγίδων φερομόνης, έτσι ώστε οι ψεκασμοί με εντομοκτόνα να ελαχιστοποιούνται και να στοχεύουν ακριβώς στο σωστό στάδιο ανάπτυξης του εντόμου.
Επίσης, για την παρακολούθηση των αναγκών της καλλιέργειας σε λιπάσματα και ιχνοστοιχεία γίνεται κάθε χρόνο το καλοκαίρι φυλλωδιαγνωστική ανάλυση για να παρακολουθούνται τυχόν ελλείψεις στα φυτά και να προσαρμόζεται το πρόγραμμα λίπανσης της επόμενης καλλιεργητικής περιόδου, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καρυδεώνων. Τέλος, πραγματοποιείται εδαφολογική ανάλυση κάθε τρία χρόνια για να διαπιστωθεί η κατάσταση του εδάφους», καταλήγει. Πηγή: http://www.ypaithros.gr
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
– Monsters, not aliens //Αποκαλύφθηκε, τελικά, ο λόγος για τον οποίο έκλεισε επί 11 ημέρες το Αστεροσκοπείο στο Sunspot του Νέου Μεξικού, μετά από εισβολή πρακτόρων του FBI. Οι αρχές των ΗΠΑ είχαν ενδείξεις ότι ένας από τους υπαλλήλους χρησιμοποιούσε τη διαδικτυακή σύνδεση για να διακινεί υλικό παιδικής πορνογραφίας. Η γειτνίαση με την γνωστή Area 52 είχε πυροδοτήσει πλήθος σεναρίων συνωμοσίας, καθώς οι αρχές δεν είχαν δώσει καμία εξήγηση για τους λόγους που οδήγησαν στο κλείσιμο της εγκατάστασης. Το Αστεροσκοπείο λειτουργεί από το 1947, είναι επισκέψιμο και ειδικεύεται στην παρατήρηση του ηλίου.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Τακτοποίηση Αυθαιρέτων. Αξίζει τον κόπο η ταλαιπωρία και το κόστος;
Μεταξύ μας, πρόκειται για μια μικρή, δαπανηρή ταλαιπωρία. Είναι μάλλον δίκαιη και λογική ταλαιπωρία αφού ο ιδιοκτήτης τιμωρείται για μια αυθαιρεσία, μια μικρή ή μεγαλύτερη παράβαση του νόμου και των κανονισμών.
Η Ρύθμιση αυθαιρέτων, εμπεριέχει πολλά στοιχεία της ορθόδοξης και της καθολικής χριστιανικής θρησκείας:
«Αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστι αμαρτία.»
Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, αυτό το ρητό αυτό έχει πολύ ύφος, έχει και Βιβλικό σκεπτικό, αλλά δεν θα το συναντήσουμε αυτούσιο πουθενά στην Αγία Γραφή. Ας δεχτούμε ωστόσο ότι στα λόγια του Χριστού και των Αποστόλων του πολύ συχνά διαβάζουμε και γίνεται λόγος για την Εξομολόγηση και την Άφεση αμαρτιών.
Στη σημερινή πραγματικότητα ωστόσο, η τακτοποίηση ή αλλιώς η ρύθμιση μια αυθαίρετης κατασκευής ή μιας αλλαγής χρήσης σε κάποιο ακίνητο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.
Προστατεύει τον ιδιοκτήτη από μελλοντικά πρόστιμα και καταγγελίες.
Οι πιο συχνές περιπτώσεις αυθαιρεσιών, αφορούν ακίνητα που ενώ έχουν κατασκευαστεί με νόμιμη άδεια, κάποια στιγμή, κάποιος μηχανικός, κάποιος ιδιοκτήτης «αμάρτησε για το παιδί του» και προχώρησε σε κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες υπερβάσεις δόμησης.
Κλασικό παράδειγμα το μπαλκόνι που μετατράπηκε σε παιδικό δωμάτιο ή γραφείο. Ή μια κλειστή θέση στάθμευσης που μετατράπηκε σε κατοικία για να «μπορεί να έχει κάπου ησυχία να διαβάζει το παιδί»
Οι περισσότερες από αυτές τις μικρές αμαρτίες, εφόσον τις εξομολογηθούν οι ιδιοκτήτες θα τους συγχωρεθούν αρκεί βέβαια να πληρώσουν ένα πρόστιμο, στα συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα που κατά καιρούς ορίζει η Πολιτεία.
Ο τελευταίος νόμος που ισχύει και ρυθμίζει όλες τις «τακτοποιήσεις αμαρτιών» στα ακίνητα είναι ο νόμος 4495/17.
Στις ευεργετικές ρυθμίσεις του νόμου μπορούν να υπαχθούν αυθαίρετες κατασκευές ή αυθαίρετες αλλαγές χρήσης σε κτήρια που έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις 28 Ιουλίου 2011 καθώς και όλες εκείνες όπου μέχρι την παραπάνω ημερομηνία είχε αποδεδειγμένα ολοκληρωθεί ο φέρων οργανισμός τους.
Τα ακίνητα, αναλόγως της κατηγορίας του αυθαιρέτου, νομιμοποιούνται ή εξαιρούνται οριστικά από κατεδάφιση ή διαφορετικά ρυθμίζονται για 30 χρόνια.
Το σημαντικό όμως είναι ο νόμος αυτός απαγορεύει κάθε μεταβίβαση επί ακινήτου στο οποίο υπάρχουν αυθαίρετες κατασκευές ή αυθαίρετη αλλαγή χρήσης.
· πρώτο και σημαντικό «μυστικό» σ’ αυτή τη διαδικασία είναι ότι για την οποιαδήποτε μεταβίβαση ακινήτου που έχει τακτοποιηθεί στο παρελθόν, θα πρέπει οπωσδήποτε να ελεγχθεί η ορθότητα και η ακρίβεια της τακτοποίησης.
· Ενδέχεται σε αρκετές από αυτές τις μεταβιβάσεις να απαιτηθεί παραπάνω κόστος αλλά και συνεννόηση του συμβολαιογράφου με τον μηχανικό για μια σωστή και άρτια τακτοποίηση των ενεχομένων αυθαιρεσιών.
Τα σχέδια που θα χρειαστούν για την περαίωση της ρύθμισης, θα καταχωρηθούν και στο συμβόλαιο της μεταβίβασης και θα συνοδεύουν την ταυτότητα του ακινήτου.
Με απλά λόγια, η διασφάλιση της νομιμότητας των ακινήτων προϋποθέτει άρτια και ολοκληρωμένη ρύθμιση/τακτοποίηση των όποιων ενεχομένων αυθαιρεσιών τους.
Χρειάζεται όμως προσοχή.
· Με τον τελευταίο νόμο τακτοποίησης αυθαιρέτων απαιτείται και έλεγχος στατικής επάρκειας της κατασκευής που σε αρκετές περιπτώσεις ενδέχεται να αποβεί δαπανηρή και χρονοβόρος.
· Ψευδείς ή ανακριβείς δηλώσεις τακτοποίησης ενέχουν ποινικές ευθύνες για τον μηχανικό και τον ιδιοκτήτη.
Επίσης, αν ο αγοραστής, σε μεταγενέστερο χρόνο, αμφισβητήσει την τακτοποίηση, ενδέχεται να ανατρέψει και την μεταβίβαση του ακινήτου απαιτώντας πίσω τα χρήματά του.
Μεταξύ μας, όποιος έχει κάνει την «αμαρτία» το γνωρίζει. Λογικά μόλις τελειώσει με την αυθαίρετη κατασκευή θα έπρεπε να στείλει ένα e mail για να ζητήσει την τακτοποίησή του.
Στην πραγματικότητα όμως, άφεση αμαρτιών ζητούν μόνον όσοι θέλουν να κάνουν κάποια μεταβίβαση (πώληση, γονική παροχή κλπ). Η μεγάλη πλειονότητα των ιδιοκτητών τακτοποιούν τα ακίνητά τους είτε γιατί θέλουν να τα μεταβιβάσουν, είτε για να κάνουν προσθήκη με οικοδομική άδεια, ή για να αποφύγουν τα ογκώδη πρόστιμα λόγω κάποιας επικείμενης καταγγελίας.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Πιτσιόρλας: Ετσι πρέπει να γίνονται τα έργα στο εξής
Τα λόγια του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα, ότι τα επόμενα 4-5 χρόνια η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία θα απογειωθούν στις μεταφορές, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα που βιώνει η περιοχή.
Σήμερα, με τις φτυαριές από τα στελέχη της Fraport και του επενδυτικού σχήματος, θεμελιώθηκε το νέο Terminal του αεροδρομίου «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Το κιβώτιο που τοποθετήθηκε στο έδαφος και σκεπάστηκε με το χώμα των εργασιών, υπήρχαν σημερινές εφημερίδες, ένα σημείωμα της Fraport και ένα κέρμα, που συνηθίζουν οι Γερμανοί σε τέτοιες περιπτώσεις.
Σε στέρεες βάσεις λοιπόν, μπαίνει το αεροδρόμιο «Μακεδονία», μια επένδυση πάνω από 100 εκατ. ευρώ, σε σύνολο 400 εκατ. για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια, που αναμένεται να αλλάξει ριζικά τις αερομεταφορές στη χώρα μας. Βέβαια, χρειάζονται αναμόρφωση και τα λοιπά αεροδρόμια της χώρας, που ελέγχει η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, όμως δεν είναι της παρούσης αυτή η συζήτηση.
Παρουσία των κορυφαίων στελεχών της Fraport στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τους Ελληνες επενδυτές, υπουργούς και βουλευτές, τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, δημάρχους, εκπροσώπους αεροπορικών εταιρειών, έγινε η θεμελίωση ενός πολύ σημαντικού έργου.
«Θυμάμαι, όταν στην κρίσιμη συνάντηση στην Αθήνα, για να ληφθεί η τελική απόφαση από την Fraport για το αν θα προχωρήσει στην επένδυσαν, ήρθαν όλοι, το διοικητικό και εποπτικό συμβούλιο της εταιρείας, ακόμη και το συμβούλιο των εργαζομένων. Ενιωσα ότι μιλάμε με έναν πραγματικό συνεργάτη με βαθιά κουλτούρα για τη δουλειά και τους εργαζόμενους και με έπεισαν ότι κάνουμε το σωστό,» ο Στέργιος Πιτσιόρλας, αναπληρωτής υουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, επισημαίνοντας ότι «ολοκληρώσαμε ένα έργο που ξεκίνησαν προηγούμενες κυβερνήσεις», και δίνοντας το στίγμα ότι «η ανάληψη των αεροδρομίων από τη Fraport και τα έργα που συντελούνται, σηματοδοτούν την αλλαγή της κουλτούρας, για το πώς πρέπει να γίνονται τα έργα στο εξής.»
Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και τα λόγια του Νίκου Μαυραγάνη, υφυπουργού Υποδομών και Μεταφορών, ο οποίος επισήμανε ότι «σε συμμαχία με την ιδιωτική πρωτοβουλία μπορούμε να δώσουμε εξαιρετικά αποτελέσματα,» τονίζοντας παράλληλα ότι η ανάπτυξη των μεταφορών ήταν στο 18% το 2017, πάνω κι από τον τουρισμό, ενώ για το αεροδρόμιο Μακεδονία είπε ότι πρέπει να καταστεί διαμετακομιστικό κέντρο των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Ανάλογες ήταν οι κουβέντες και του Απόστολου Τζιτζικώστα, που βλέπει ότι με την ανάπτυξη του λιμένα της Θεσσαλονίκης, το μετρό που έρχεται το 2020, το αεροδρόμιο και τις λοιπές υποδομές, η περιοχή θα αλλάξει εικόνα.
Για τεράστιο έργο μίλησε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρης, που θα «ξυπνήσει» την πόλη ώστε να γίνει επιθυμητός προορισμός, αναφέροντας ότι «αποδεικνύεται πως οι αποκρατικοποιήσεις έχουν άμεσα αποτελέσματα.»
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Alexander Zinell, αναφέρθηκε στη σημασία του έργου για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, αλλά και στον συμβολισμό του για την Ελλάδα: «Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την αυγή μιας νέας εποχής ανάπτυξης για την Ελλάδα. Δεν υπάρχει καταλληλότερο μέρος για να ξεκινήσει αυτή η επόμενη μέρα από αυτόν τον ιστορικό τόπο. Το νέο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης δεν αποτελεί απλώς μέρος του κατασκευαστικού προγράμματος. 100 εκατ. ευρώ, από τα συνολικά 415 εκατ. ευρώ που θα κοστίσουν τα έργα για την αναβάθμιση των 14 αεροδρομίων, θα διατεθούν εδώ στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”. Στόχος μας είναι η πλήρης μεταμόρφωσή του σε έναν σύγχρονο κεντρικό κόμβο για τα νοτιοανατολικά Βαλκάνια.»
Το έργο
Εκτός από την κατασκευή νέου Τερματικού Σταθμού, συνολικής έκτασης που θα ξεπερνά τα 34.033 τ.μ., η «νέα εποχή» για το αεροδρόμιο «Μακεδονία» περιλαμβάνει την ανακαίνιση του υπάρχοντος τερματικού σταθμού 24.000τ.μ. καθώς επίσης την κατασκευή νέου πυροσβεστικού σταθμού, αλλά και την αναβάθμιση της μονάδας Βιολογικού Καθαρισμού και τη σύνδεσή της με το δίκτυο της πόλης. Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν σημαντικά έργα αναβάθμισης όπως: ανακαίνιση του οδοστρώματος στους χώρους προσγείωσης – απογείωσης και στάθμευσης των αεροσκαφών, εγκατάσταση σύγχρονου συστήματος διαχείρισης και ελέγχου αποσκευών. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το πρώτο τρίμηνο του 2021.
Μετά από την ολοκλήρωση του μεγάλου κατασκευαστικού έργου η χωρητικότητα και η δυναμικότητα του αεροδρομίου Θεσσαλονίκης θα αυξηθεί σημαντικά, μετατρέποντας το αεροδρόμιο σε μια σύγχρονη πύλη εισόδου για την Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας.
Πιο συγκεκριμένα, οι σταθμοί check-in θα αυξηθούν κατά 47%, ενώ τα διπλάσια θα είναι τα σημεία ασφαλείας. Την ίδια στιγμή, οι ιμάντες παραλαβής αποσκευών θα είναι κατά 75% περισσότεροι, με τον συνολικό αριθμό των πυλών του αεροδρομίου να αυξάνεται κατά 50%.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Η «Διαύγεια» και ο Λουδοβίκος των Σφακίων
Οπως ο Λουδοβίκος ο ΙΔ’ ύψωσε τον θρόνο πάνω από τους νόμους, οι μικροί Λουδοβίκοι του ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά πιστεύουν ότι αρκεί η υπογραφή τους για να είναι κάτι νόμιμο και, φυσικά, αυτομάτως ηθικό.
Και ο Πολάκης θέλει να καταργήσει τη Διαύγεια
Παναγιώτης Κακολύρης
19 Σεπτεμβριου 2018, 20:37
1
Είναι δυνατόν να είπε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας ότι οι δημόσιες διαφανείς-διαδικασίες είναι «κάστρα διαφθοράς που πρέπει να σπάσουν», ή μήπως πρόκειται για fake news;
Αρνήθηκα να πιστέψω ότι είναι δυνατόν ένα μέλος της κυβέρνησης να πει ουσιαστικά στη Βουλή «αφήστε τις διαδικασίες και τις μπούρδες, υπάρχω εγώ για να διασφαλίσω το δημόσιο συμφέρον».
Και όμως το είπε, υπαινισσόμενος την κατάργηση του συστήματος «Διαύγεια», τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «όλα αυτά με τη διαύγεια, τη διαφάνεια, τα δέκα επίπεδα ελέγχου, έχουν φτιάξει κάποιοι ένα κάστρο υποτίθεται διαφάνειας, τιμιότητας, ελέγχου και μέσα τρώνε.
Και το έχουν φτιάξει για να μην μπει να φάει κανένας άλλος. Αυτό θα αλλάξει. Αυτή θα είναι η δουλειά της επόμενης τετραετίας».
«Διαύγεια», το νέο… «κάστρο» που θέλει τώρα να «σπάσει» ο Πολάκης
Στον πυρήνα της «ρεβιζιονιστικής» λογικής του κ. υπουργού υπάρχει η αντίληψη του«L’état c’est moi», του «Το κράτος είμαι εγώ».
Οπως ο Λουδοβίκος ο ΙΔ’ (βασιλιάς Ηλιος) ύψωσε τον θρόνο πάνω από τους νόμους, οι μικροί Λουδοβίκοι του ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά πιστεύουν ότι αρκεί η υπογραφή τους για να είναι κάτι νόμιμο και φυσικά αυτομάτως ηθικό.
Τι σημασία έχουν οι δικλείδες ασφαλείας όταν αυτό που επείγει είναι να φανεί ότι η κυβέρνηση κάνει έργο;
Προφανώς σε συζητήσεις καφενείου σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει περιθώριο αναφοράς σε θεσμικά αντίβαρα, μηχανισμούς ελέγχου και εξισορρόπησης.
Εξάλλου σε κάποια καφενεία ακούγονται και ατάκες του στυλ «ο Παπαδόπουλος μάς έφτιαξε δρόμους και αρδευτικά έργα».
Το επιχείρημα του κ. υπουργού μοιάζει να ακολουθεί εκ του παραλλήλου αυτή τη λογική: δεν με νοιάζουν οι «λεπτομέρειες», η δουλίτσα να γίνεται ή έστω να φαίνεται ότι γίνεται.
Ομως μπορεί μια σύγχρονη – δημοκρατική κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι δεν την νοιάζει η θεσμική διαδικασία, η διαφάνεια και εν τέλει ο έλεγχος;
Φυσικά καλείται και είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία, αλλά μπορεί να γυρίζει το ρολόι πίσω από τις αρχές του Διαφωτισμού;
Οχι. Γι’ αυτό και ο κ. υπουργός ενώ θεωρητικά μιλά θεσμικά από τη Βουλή, κάνει ουσιαστικά παρέμβαση στη συζήτηση του καφενείου.
Κλείνει το μάτι για τα γεφύρια, τους δρόμους και τα αρδευτικά που έρχονται.
Ωστόσο η μεγαλύτερη (δυστυχώς όχι απόλυτη) διαφάνεια στις δημόσιες δαπάνες και τις αποφάσεις των δημοσίων φορέων αποτελεί κεκτημένη διαδικασία ελέγχου.
Διεθνείς μελέτες καλούν την Ελλάδα να «ανοίξει» περισσότερο τις διαδικασίες της, όχι να τις κλείσει.
Η δημοσιοποίηση είναι από μόνη της μέθοδος μιας κάποιας αποτροπής της διαφθοράς. Δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να μαθαίνουν αυτά που κάποιοι μπορεί να επιθυμούν κρυφά. Προφανώς δεν είναι τέλεια.
Προφανώς θέλει βελτιώσεις. Αλλά έτσι μαθαίνουμε για τις κατατμήσεις έργων που γίνονται ώστε να μπορούν ορισμένοι να πάρουν κι αυτοί μέρος της πίτας, άσχετα αν τελικά δεν μπορούν να τα ολοκληρώσουν.
Ετσι πληροφορούμαστε για προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις φίλων και συγγενών που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι.
Η αντιμετώπιση ενός συστήματος με προβλήματα στη λογική «πονάει κεφάλι – κόβει κεφάλι», μπορεί να ταίριαζε στον Λουδοβίκο, αλλά όχι στο σήμερα.
Και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό το να πάμε πίσω από την εποχή του Μοντεσκιέ, επειδή κάποιοι δεν αισθάνονται άνετα σε ένα περιβάλλον διαφάνειας και προτιμούν τα θολά νερά.
text
Κάποια στιγμή Ρουβίκωνας και Αστυνομία πρέπει να συνεργαστούν. Και επισήμως
Πηγή: Protagon.gr
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Ο Richard Lindzen, ατμοσφαιρικός φυσικός του πανεπιστημίου MIT και ένας από τους κορυφαίους κλιματολόγους στον κόσμο, συνοψίζει τα πορίσματα της επιστήμης για την κλιματική αλλαγή.
(Για να ενεργοποιήσετε τους ελληνικούς υπότιτλους, επιλέξτε ρυθμίσεις, εν συνεχεία κάντε κλικ στους υπότιτλους και επιλέξτε τους ελληνικούς)
Είμαι ατμοσφαιρικός φυσικός. Έχω δημοσιεύσει περισσότερες από 200 επιστημονικές εργασίες. Για 30 χρόνια δίδαξα στο MIT και κατά το χρονικό αυτό διάστημα το κλίμα άλλαξε αξιοσημείωτα λίγο. Αλλά η κραυγή για την “υπερθέρμανση του πλανήτη” γίνεται όλο και περισσότερο διαπεραστική. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι όσο λιγότερες είναι οι κλιματικές αλλαγές, τόσο δυνατότερες γίνονται οι φωνές για τον κλιματικό συναγερμό.
Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα για να δημιουργηθεί μια ακριβέστερη εικόνα για το τι πραγματικά αντιμετωπίζουμε με το ζήτημα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης ή, όπως αποκαλείται σήμερα, της κλιματικής αλλαγής.
Υπάρχουν βασικά τρεις ομάδες ανθρώπων που ασχολούνται με το θέμα. Η πρώτη και η δεύτερη ομάδα είναι επιστήμονες. Η τρίτη ομάδα αποτελείται κυρίως, στον πυρήνα της, από πολιτικούς, περιβαλλοντολόγους και μέσα ενημέρωσης.
Η πρώτη ομάδα συνδέεται με το επιστημονικό τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή ή IPCC (ομάδα εργασίας 1). Αυτοί είναι επιστήμονες που ως επί το πλείστον πιστεύουν ότι οι πρόσφατες κλιματικές αλλαγές οφείλονται κατά κύριο λόγο στην καύση ορυκτών καυσίμων από τον άνθρωπο – πετρέλαιο, άνθρακα και φυσικό αέριο. Αυτό απελευθερώνει C02, διοξείδιο του άνθρακα, στην ατμόσφαιρα και πιστεύουν ότι αυτό θα μπορούσε τελικά να θερμάνει επικίνδυνα τον πλανήτη.
Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από επιστήμονες που δεν θεωρούν το θέμα αυτό ιδιαίτερα σοβαρό. Αυτή είναι η ομάδα στην οποία ανήκω. Συνήθως μας αναφέρουν ως σκεπτικιστές. Σημειώνουμε ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους το κλίμα αλλάζει – ο ήλιος, τα σύννεφα, οι ωκεανοί, οι μεταβολές στην τροχιά της γης καθώς και μια πληθώρα άλλων παραγόντων. Κανένας από αυτούς τους παράγοντες δεν είναι πλήρως κατανοητός και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα αποτελούν τον κυρίαρχο παράγοντα. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μεγάλη συμφωνία μεταξύ των δύο ομάδων επιστημόνων. Τα παρακάτω είναι τέτοια σημεία συμφωνίας:
1) Το κλίμα αλλάζει συνεχώς.
2) Το διοξείδιο του άνθρακα είναι ένα αέριο του θερμοκηπίου χωρίς το οποίο η ζωή στη γη δεν είναι δυνατή, αλλά προσθέτοντας το στην ατμόσφαιρα πιθανότατα να οδηγήσει σε κάποια αύξηση της θερμοκρασίας.
3) Τα ατμοσφαιρικά επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα έχουν αυξηθεί από το τέλος της Μικρής Εποχής των Παγετώνων τον 19ο αιώνα.
4) Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (τους τελευταίους δύο αιώνες) η μέση παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί ελαφρά και απρόβλεπτα κατά περίπου 1,8 βαθμούς της κλίμακας Φαρενάιτ ή κατά ένα βαθμό Κελσίου, αλλά μόνο από τη δεκαετία του 1960 είναι οι ανθρωπογενείς εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου αρκετές για να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο. 5) Δεδομένης της πολυπλοκότητας του κλίματος, καμία σίγουρη πρόβλεψη για τη μελλοντική παγκόσμια μέση θερμοκρασία ή για τις επιπτώσεις της μπορεί να γίνει. Η IPCC, παραδέχθηκε στην έκθεσή της για το 2007 ότι “Η μακροπρόθεσμη πρόβλεψη των μελλοντικών κλιματικών καταστάσεων δεν είναι δυνατή”. Κυρίως, το σενάριο ότι η καύση των ορυκτών καυσίμων οδηγεί σε καταστροφή δεν αποτελεί μέρος αυτών που υποστηρίζει καμιά από τις δύο ομάδες.
Γιατί λοιπόν τόσοι πολλοί άνθρωποι ανησυχούν, πράγματι, γεμάτοι πανικό για το θέμα αυτό.
Εδώ είναι που υπεισέρχεται η τρίτη ομάδα – οι πολιτικοί, οι περιβαλλοντολόγοι και τα ΜΜΕ.
Ο παγκόσμιος συναγερμός για την υπερθέρμανση τους παρέχει, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, αυτά που οι περισσότεροι θέλουν: Για τους πολιτικούς είναι τα χρήματα και η εξουσία. Για τους οικολόγους είναι τα χρήματα για τις οργανώσεις τους και η επιβεβαίωσή της σχεδόν θρησκευτικής αφοσίωσής τους στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι μια καταστροφική δύναμη που ενεργεί επάνω στη φύση. Και για τα μέσα ενημέρωσης είναι η ιδεολογία, τα χρήματα και τα πρωτοσέλιδα – τα σενάρια για το τέλος του κόσμου πουλάνε .
Εν τω μεταξύ, κατά την τελευταία δεκαετία, επιστήμονες που δεν έχουν αντικείμενο τη φυσική του κλίματος ακολουθούν τη μόδα, δημοσιεύοντας εργασίες με τις οποίες αποδίδουν στην παγκόσμια υπερθέρμανση τα πάντα, από την ακμή μέχρι τον συριακό εμφύλιο πόλεμο. Και ο καπιταλισμός των διαπλεκόμενων συμφερόντων άρπαξε με προθυμία τις επιδοτήσεις που οι κυβερνήσεις τόσο γενναιόδωρα παρέχουν.
Δυστυχώς, η τρίτη ομάδα κερδίζει στη διαμάχη επειδή έχει καταπνίξει κάθε σοβαρή συζήτηση που θα έπρεπε να γίνει. Αλλά ενώ οι πολιτικοί, οι περιβαλλοντολόγοι και τα κάθε είδους μέσα μπορούν να ξοδεύουν πολλά χρήματα και να φοβίζουν πολύ κόσμο, δεν είναι σε θέση να θάψουν την αλήθεια. Το κλίμα θα έχει την τελευταία λέξη πάνω σ’αυτό.
Είμαι ο Ρίτσαρντ Λίντσεν, ομότιμος καθηγητής ατμοσφαιρικών επιστημών στο MIT, για την PragerUniversity.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Το success story της Κύπρου : Εξέδωσε 10ετές ομόλογο με απόδοση μόλις 2,4%
Με ιδιαίτερη επιτυχία ολοκληρώθηκε η έκδοση δεκαετούς ομολόγου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ύψους 1,5 δισ. ευρώ και με απόδοση 2,4%.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Πρόδρομος Προδρόμου, δήλωσε ότι «το μεγάλο ενδιαφέρον -αφού η έκδοση υπερκαλύφθηκε σχεδόν τέσσερις φορές- και η ιστορικά ευνοϊκότερη απόδοση για τη χώρα μας, μαρτυρούν την εμπιστοσύνη της διεθνούς οικονομικής κοινότητας στην κυπριακή οικονομία, στις προοπτικές της και στις πολιτικές που ακολουθούνται».
Μετά την επιστροφή της Κύπρου σε επενδυτική βαθμίδα, καθώς και την ένταξη της στο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, «η σημερινή επιτυχής έκδοση είναι ένα καθαρό δείγμα της νέας προοπτικής που ανοίγεται για την Κύπρο», πρόσθεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ο υπουργός Οικονομικών, Χάρης Γεωργιάδης, σε ανάρτηση στο twitter χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα ως «ψήφο εμπιστοσύνης για την κυπριακή οικονομία» και «δικαίωση των αποφάσεων ευθύνης και της μεγάλης προσπάθειας του συνόλου των παραγωγικών μας δυνάμεων».
Η ζήτηση για κυπριακό ομόλογο ανήλθε στα 5,7 δισ. ευρώ, ενώ αρχικός στόχος του υπουργείου Οικονομικών ήταν η άντληση ποσού ύψους 1 δισ. ευρώ.
Το βιβλίο προσφορών άνοιξε στις διεθνείς αγορές στις 11.05 το πρωί και έκλεισε στις 13.00. Ημερομηνία έκδοσης του ομολόγου είναι η 25η Σεπτεμβρίου του 2018 και η ημερομηνία λήξης η 25η Σεπτεμβρίου του 2028.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κέρδος online 18/9/2018 21:23
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Μπεν Φερένζ: «Κοίταξα την Κόλαση»
Νυρεμβέργη, 1947. Ο Μπεν Φερένζ είναι ο επικεφαλής εισαγγελέας στην δίκη των Ταγμάτων Θανάτου των SS. «Είχαν δολοφονήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Κι εγώ είχα τις αποδείξεις στα χέρια μου», λέει στο inside story ο τελευταίος εν ζωή πρωταγωνιστής της «μεγαλύτερης δίκης στην ιστορία της ανθρωπότητας».
Η φωνή του από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, φτάνει σε εμένα ζωηρή και δυνατή. Ο Μπεν Φερένζ έχει διάθεση για κουβέντα. «Καλείς από την Αθήνα, λοιπόν. Θαυμάσια. Σε ακούω, ξεκίνα», μου λέει, κάνοντας σαφές ότι έχει μεν όρεξη για συζήτηση, αλλά όχι και πολύ χρόνο. Όταν δεν φροντίζει την γυναίκα του, που όπως μου λέει είναι πλέον η προτεραιότητά του, ο 98χρονος νομικός γράφει ασταμάτητα. Του φαίνεται αδιανόητο να μην εργάζεται. «Και τι άλλο να κάνω; Μήπως έχω και χρόνο για χάσιμο;», σχολιάζει, γελώντας με τον αυτοσαρκασμό του.
«Θα πήγαινα και στο Τορόντο, το είχα προγραμματίσει, αλλά δυστυχώς έχω ένα μικροπρόβλημα υγείας και ο γιατρός μου ήταν κατηγορηματικός, δεν πρέπει να κουραστώ με τα αεροπλάνα», συνεχίζει. Ο Φερένζ θα πήγαινε στον Καναδά για να είναι εκεί στο Toronto International Film Festival. Η παγκόσμια πρεμιέρα του Prosecuting Evil του Μπάρι ΆβριτςProsecuting Evil: The Extraordinary World of Ben Ferencz | tiff ήταν προγραμματισμένη για τις 7 Σεπτεμβρίου.
Η ταινία ήταν που έδωσε και σε μένα μια θαυμάσια αφορμή για να του ζητήσω να μου αφηγηθεί την ιστορία της ζωής του, ανακαλώντας κάποια από τα πιο συγκλονιστικά επεισόδια του περασμένου αιώνα. Σε αυτά τα επεισόδια, ο ίδιος είχε αναδειχθεί αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης ήταν μόλις 27 ετών. Και εκείνη ήταν η πρώτη του δίκη. Πολύ νέος, πολύ άπειρος. Με τα μάτια όλου του κόσμου στραμμένα πάνω του. Ένας μικροκαμωμένος νεαρός που έμοιαζε σχεδόν παιδί. Αλλά ο Μπεν Φερένζ δεν ήταν παιδί. Και δεν ήταν καθόλου αφελής ή άβγαλτος. Ο 98χρονος άνδρας ανήκει σε μια γενιά που ωρίμασε γρήγορα. Διότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η εποχή, ο τόπος, οι συνθήκες δεν του είχαν αφήσει επιλογές.
Ο Μπεν Φερένζ το 1948. [Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood Foundation & Schulberg Productions]
Από τα Καρπάθια στο Hell’s Kitchen
«Να σας πω την ιστορία από την αρχή, ωραία. Λοιπόν, γεννήθηκα στα Καρπάθια, στην Τρανσυλβανία το 1920. Την έχετε ακουστά εσείς την Τρανσυλβανία, είστε Ευρωπαία. Εκεί που γεννήθηκα εγώ είναι η Ρουμανία». Η αδελφή του είχε γεννηθεί τρία χρόνια νωρίτερα, στο ίδιο κρεβάτι, αλλά στην Ουγγαρία. Ο Μπεν Φερένζ γελάει. «Βλέπετε, τότε το χωριό ανήκε στην Ουγγαρία. Εγώ είμαι Ρουμάνος, η αδελφή μου Ουγγαρέζα. Πολύ μου αρέσει να το λέω αυτό, με κάθε ευκαιρία, γιατί δείχνει πόσο ανόητος είναι τελικά ο εθνικισμός».
Ο Φερένζ είναι μόλις εννέα μηνών όταν οι γονείς του αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να μεταναστεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Υπήρχε τρομερή φτώχεια στο χωριό, δεν υπήρχαν δουλειές. Έπειτα μια οικογένεια Εβραίων, όπως η δική μας, είχε κι άλλα προβλήματα. Οι Καθολικοί της Ρουμανίας δεν μας συμπαθούσαν καθόλου και το έδειχναν». Έτσι η οικογένεια μπαίνει στο καράβι για τη Νέα Υόρκη. Χωρίς χρήματα, χωρίς να ξέρουν την γλώσσα, χωρίς ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Μόνο με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.
«Εγκατασταθήκαμε σε ένα υπόγειο, στο Hell’s Kitchen», αφηγείται, «και πρέπει να σας πω ότι η γειτονιά μας το άξιζε το όνομά της». Την εποχή που εκείνος μεγάλωνε αυτή ήταν η συνοικία με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Και η καθημερινότητα δεν ήταν τόσο συναρπαστική όσο την βλέπουμε στις ταινίες του Χόλιγουντ. «Ήταν πολύ σκληρή ζωή. Οι γονείς μου ήταν πάμφτωχοι. Δεν είχαν δεξιότητες που μπορούσαν να τους χρησιμεύσουν. Ο πατέρας μου ήταν τσαγκάρης, αλλά βασικά είχε μάθει να φτιάχνει μπότες στην Τρανσυλβανία. Στη Νέα Υόρκη, όπως φαντάζεστε ίσως, δεν υπήρχε ζήτηση για το συγκεκριμένο προϊόν. Τελικά, όμως, στάθηκε τυχερός γιατί βρήκε δουλειά ως θυρωρός».
Εκεί που μεγάλωνε, συνεχίζει, το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου θα ήταν να στραφεί στην παρανομία. «Όταν ήμουν παιδί, μου είχε πει κάποιος ότι εσύ θα γίνεις ή καλός εγκληματίας ή καλός δικηγόρος. Εγώ τότε δεν ήξερα τι ακριβώς κάνει ένας δικηγόρος, αλλά είχα ήδη αποφασίσει ότι εγκληματίας δεν θέλω να γίνω», λέει γελώντας. Στάθηκε τυχερός, μου λέει, γιατί πήρε άριστη εκπαίδευση. Ο Φερένζ τέλειωσε ένα σχολείο για χαρισματικά παιδιά και από εκεί έγινε δεκτός στο Χάρβαρντ, όπου σπούδασε με υποτροφία.
«Δεν γνωρίζαμε το μέγεθος του εγκλήματος»
Την περίοδο που αποφοιτούσε, όλοι οι φίλοι του έφευγαν στον πόλεμο. «Τρέχαμε όλοι να καταταγούμε. Εγώ ήθελα να πάω στην αεροπορία, αλλά τα πόδια μου δεν έφταναν τα πεντάλ. Έχω ύψος 1,55. Τι να κάνω, πήγα στον Στρατό Ξηράς. Και με έστειλαν στην Ευρώπη». Ο 23χρονος Νεοϋορκέζος θα πάρει μέρος, όπως μου λέει, σε όλες τις μεγάλες μάχες, από τις ακτές της Νορμανδίας και μέχρι τον Ρήνο, παντού. «Είδα τη φρίκη του πολέμου. Την είδα ως στρατιώτης». Στον Ρήνο έφτασε όταν ο πόλεμος φαινόταν ότι είχε κριθεί. Ο αμερικανικός στρατός ιδρύει ένα Τμήμα Εγκλημάτων Πολέμου, για να ερευνήσει τα εγκλήματα κατά των Αμερικανών στρατιωτών. Στο πρόσωπο του νεαρού νομικού από το Χάρβαρντ βλέπουν το σωστό πρόσωπο τη σωστή στιγμή. Ο Φερένζ μου λέει ότι δεν του πέρασε από το μυαλό να αρνηθεί. «Σας λέω, είχα ήδη δει τη φρίκη του πολέμου». Κάνει μια μικρή παύση. «Αλλά, αυτό που αντικρίσαμε…».
[Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood Foundation & Schulberg Productions]
Ο Μπεν Φερένζ είναι ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που θα μπουν στα στρατόπεδα θανάτου. «Δεν είχατε έως τότε γνώση της κατάστασης που επικρατούσε στα στρατόπεδα;» ρωτάω. «Υπήρχαν αναφορές, αλλά όχι, το μέγεθος του εγκλήματος, όχι, δεν το γνωρίζαμε». Ο Φερένζ κάνει πάλι μια παύση. «Κοιτάξτε, έχουν περάσει δεκαετίες, έχω γράψει κι έχω μιλήσει αμέτρητες φορές. Δυσκολεύομαι… Θα το ξανακάνω, όμως, γιατί πρέπει. Λοιπόν, ακούστε». Άλλη μια παύση, σαν να παίρνει θέση σε μια φανταστική γραμμή εκκίνησης, προτού αρχίσει να μιλάει, γρήγορα, χωρίς διακοπή για να πάρει ανάσα.
«Πρώτα μπαίνουμε στο ΜπούχενβαλντBuchenwald concentration camp, ήταν το πρώτο στρατόπεδο θανάτου στο οποίο βρέθηκα. Οι Γερμανοί προσπαθούν να το σκάσουν κι ο αμερικανικός στρατός τους καταδιώκει. Οι κρατούμενοι, όσοι είναι ακόμη σε θέση να κινηθούν, τρέχουν γύρω γύρω παλεύοντας να αρπάξουν κάποιον άνθρωπο, οποιονδήποτε. Κορμιά κείτονται στη γη. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι ζωντανοί ή νεκροί. Τα μάτια τους εκλιπαρούν για βοήθεια. Μπροστά από τα κρεματόρια στοιβαγμένα σκελετωμένα πτώματα. Ανθρώπινα πλάσματα που περιμένουν τη σειρά τους για να καούν, λες και είναι κάρβουνα. Χάος, απόλυτο χάος. Αρουραίοι παντού. Διάρροια, δυσεντερία, εξαθλίωση». Η δουλειά του, συνεχίζει, ήταν να μπει στο στρατόπεδο, να συγκεντρώσει τα τεκμήρια των εγκλημάτων και να εξαφανιστεί. «Να φύγω από εκεί μέσα όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Για να πάω στο επόμενο στρατόπεδο», λέει.
Το στρατόπεδο Μπούχενβαλντ, 16 Απριλίου 1945, πέντε μέρες μετά την απελευθέρωσή του. [Private H. Miller/ National Archives and Records Administration]
Δεκαετίες μετά, στα 98 του χρόνια, δεν μπορεί να βγάλει από τη μνήμη του σώματός του την μυρωδιά της καμένης ανθρώπινης σάρκας. «Το έχω πει ξανά, αλλά δεν υπάρχουν άλλα λόγια για να το περιγράψω. Κοίταξα την Κόλαση». Υπάρχει μια σκηνή της οποίας έγινε μάρτυρας, που εξακολουθεί σήμερα ακόμη να τον στοιχειώνει. Φτάνοντας στο στρατόπεδο που είχε απελευθερωθεί από τον αμερικανικό στρατό, είδε κρατούμενους, αποστεωμένους, να κυνηγάνε έναν φρουρό. Τον άρπαξαν και τον έβαλαν ζωντανό στο κρεματόριο. Τον έκαψαν ζωντανό. Ο νεαρός άνδρας δεν επιχείρησε να τους σταματήσει. Είχε κοκαλώσει. «Δεν θα μπορούσα και να τους έχω σταματήσει», λέει. «Σας εξηγώ, πρέπει να το καταλάβετε, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κάνει ο πόλεμος στον άνθρωπο».
«Θα σας πω, όμως, μια άλλη ιστορία. Δεν θυμάμαι πια αν συνέβη στο Μπούχενβαλντ ή στο ΜάουτχαουζενMauthausen-Gusen concentration camp complex», ξεκινάει ο Φερένζ την εξιστόρηση, εξηγώντας μου ότι μόλις έμπαινε στο στρατόπεδο, πήγαινε κατευθείαν στο γραφείο της διοίκησης, όπου βρίσκονταν τα αρχεία. Από έξω τοποθετούσε στρατιώτες, ώστε να μην μπορεί κανείς να μπει ή να βγει χωρίς την άδειά του. Μόλις έφτασε στο ένα από τα δυο στρατόπεδα, ήταν εκεί ένας κρατούμενος, που εργαζόταν στο γραφείο. «Σας περίμενα» είπε ο άνδρας στον Φέρενζ μόλις τον είδε. Κι έπειτα τον οδήγησε σε ένα σημείο, κοντά στα ηλεκτροφόρα σύρματα μέσα στα οποία ήταν κλεισμένο το στρατόπεδο. «Εκεί σκάψαμε και ξεθάψαμε ένα κουτί. Και μέσα στο κουτί υπήρχαν κάρτες με ονόματα και τις φωτογραφίες, φανταστείτε τα κάπως σαν διαβατήρια. Ήταν τα στοιχεία όλων των αξιωματικών που είχαν περάσει από το στρατόπεδο».
«Τα σκαλοπάτια του Θανάτου»: Οι κρατούμενοι στο Μάουτχαουζεν υποχρεώνοντας να κουβαλήσουν ένα κομμάτι γρανίτη 186 σκαλιά προς την κορυφή του λατομείου. Δεξιά, Γερμανοί αξιωματικοί στα Σκαλιά του Θανάτου. [Bundesarchiv]
«Και τι θέλατε να κάνω; Να τους παρακαλέσω να με βοηθήσουν;»
Ο κρατούμενος είχε πάρει διαταγή να καταστρέφει τις κάρτες μετά την αποχώρησή τους, αλλά είχε παρακούσει. «Τις φύλαξε. Και κάθε φορά που φύλαγε μια κάρτα, έθετε τη ζωή του σε κίνδυνο. Και όταν μου τις παρέδωσε, γνώριζε ότι μου παρέδιδε τεκμήρια ανεκτίμητης αξίας, γιατί τώρα εγώ ήμουν σε θέση να τοποθετήσω συγκεκριμένα πρόσωπα στον χώρο και τον χρόνο. Είχα μέχρι και φωτογραφίες. Ήξερα ποιος έμπαινε και έβγαινε και τι ώρα συνέβαινε αυτό», λέει ο Φερένζ και στη φωνή του είναι φανερή η ικανοποίηση, σαν να ήταν μόλις χθες που πήρε στα χέρια του αυτό το πολύτιμο αρχείο. «Αλλά το πιο σημαντικό, όταν το σκεφτόμουν αργότερα, ήταν το γεγονός ότι μέσα σε αυτήν την κόλαση, εκείνος ο άνδρας είχε διατηρήσει την ελπίδα του ότι θα ερχόταν η μέρα που οι ένοχοι θα λογοδοτούσαν. Με αυτήν την ελπίδα φύλαξε τα τεκμήρια».
Την ίδια περίοδο, ο νεαρός νομικός είχε αναλάβει να διεξάγει ανακρίσεις σε περιπτώσεις που υπήρχαν βάσιμες υποψίες πως οι ναζί είχαν δολοφονήσει Αμερικανούς πιλότους. Είναι γνωστό, έχει επανειλημμένα γραφτεί, ότι ο Φερένζ χρησιμοποιούσε μια καθόλου πρωτότυπη ανακριτική μέθοδο. Μάζευε τους ντόπιους εκεί που είχε καταρριφθεί το αεροπλάνο κι είχε δολοφονηθεί ο πιλότος και τους απειλούσε ότι αν δεν του αποκάλυπταν όσα γνώριζαν θα τους πυροβολούσε. Δεν είναι αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από έναν νομικό. «Τους έλεγα γράψτε σε ένα χαρτί ό,τι γνωρίζετε. Αν πείτε ψέματα, θα σας σκοτώσω. Και τι θέλατε να κάνω; Να τους παρακαλέσω να με βοηθήσουν;» σχολιάζει.
«Κοιτάξτε, είμαστε κοντά στο τέλος του πολέμου κι έχω απέναντί μου καμιά 50αριά Γερμανούς. Κάποιοι έχουν ξυλοκοπήσει έως θανάτου έναν Aμερικανό πιλότο. Να τους καλοπιάσω; Θα είχε αποτέλεσμα, λέτε; Εγώ έπρεπε να μάθω τι έγινε. Τους σκότωσα; Δεν τους σκότωσα. Ούτε θα τους σκότωνα, προφανώς. Αλλά ναι, τους απείλησα. Αυτό έκρινα ότι έπρεπε να κάνω», υπερασπίζεται την απόφασή του ο 98χρονος άνδρας.
«Είχαν δολοφονήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Κι εγώ είχα τις αποδείξεις στα χέρια μου»
Ο Φερένζ θα ολοκληρώσει την αποστολή του και θα επιστρέψει στη Νέα Υόρκη μία ημέρα μετά τα Χριστούγεννα του 1945. Το σχέδιό του ήταν να ασκήσει τη δικηγορία. «Αλλά πού να βρω πελάτες; Αφού έλειπα, δεν με ήξερε κανείς. Είχα δουλέψει στα στρατόπεδα του θανάτου στην Ευρώπη. Ε, και; Στη Νέα Υόρκη, για να βρω δουλειά σε δικηγορικό γραφείο, αυτό δεν είχε καμία αξία», εξηγεί. Είχε, όμως, για το αμερικανικό Πεντάγωνο. «Μια ημέρα παίρνω ένα τηλεγράφημα που λέει “Please sir” – κανείς δεν με είχε έως τότε αποκαλέσει sir – “περάστε από το γραφείο μας”. Και πήγα, βεβαίως. Εκεί μου λένε ότι σχεδιάζουν δίκες εναντίον των ναζί και θέλουν από εμένα να επιστρέψω στην Ευρώπη». Το Διεθνές Στρατιωτικό ΔικαστήριοInternational Military Tribunal at Nuremberg | Holocaust Encyclopedia, άλλωστε, είχε ήδη συσταθεί. Οι Δίκες της ΝυρεμβέργηςNuremberg Trials είχαν αρχίσει. Ο Χέρμαν ΓκέριγκHermann Göring κάθισε στο εδώλιο τον Νοέμβριο του 1945.
O Χέρμαν Γκέρινγκ στο εδώλιο στη Δίκη της Νυρεμβέργης, 1946.
Αλλά μετά το τέλος της δίκης του Γκέριγκ, ο αμερικανικός στρατός είχε σκοπό να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη μια σειρά από ηγετικές μορφές του ναζιστικού καθεστώτος, «γιατρούς, νομικούς, στρατηγούς, βιομηχάνους». Και αυτό που ήθελαν από τον νεαρό δικηγόρο ήταν να ηγηθεί μιας ομάδας από ερευνητές που θα συνέλεγαν στοιχεία για αυτές τις δίκεςSubsequent Nuremberg Trials. «Πίσω στην Γερμανία, λοιπόν. Διάλεξα τους συνεργάτες μου και αρχίσαμε τη δουλειά. Η έδρα μας ήταν στο Βερολίνο. Ανάμεσα στα έγγραφα που συγκεντρώνουμε παρατηρούμε κάτι αναφορές από το Ανατολικό Μέτωπο. Εκεί καταγράφονται με λεπτομέρειες οι ενέργειες των EinsatzgruppenEinsatzgruppen | Holocaust Encyclopedia».
Ο Φερένζ και οι συνεργάτες του είχαν πέσει πάνω στα τεκμήρια της δολοφονικής δράσης των ταγμάτων θανάτου των SS. «Είχαμε μπροστά μας όλες τις αποδείξεις ότι τα Einsatzgruppen είχαν αποστολή να δολοφονούν, χωρίς έλεος ή δεύτερη σκέψη, όλους τους Εβραίους, Ρομά, ανθρώπους με αναπηρίες, κομμουνιστές, διανοούμενους, ομοφυλόφιλους. Και είχαν πράγματι δολοφονήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά». Η φωνή του Φερένζ είναι γεμάτη ένταση, πάλι. «Κι εγώ είχα τις αποδείξεις στα χέρια μου».
Οι κατηγορούμενοι στη δίκη των Einsatzgruppen των SS. [Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood Foundation & Schulberg Productions]
Με αυτά τα στοιχεία, ο Μπεν Φερένζ πηγαίνει από το Βερολίνο στη Νυρεμβέργη και ζητάει να μιλήσει με τον επικεφαλής εισαγγελέα του αμερικανικού στρατιωτικού δικαστηρίου, τον στρατηγό Τέλφορντ ΤέιλορTelford Taylor. «Του λέω, κοιτάξτε τι έχω εδώ, πρέπει να κάνουμε άλλη μια δίκη». Ο Τέιλορ του απαντάει ότι δεν υπάρχουν ούτε χρήματα, ούτε διαθέσιμο προσωπικό για άλλη μια δίκη. Μόνο μια λύση υπήρχε. Ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος ο Φερένζ την υπόθεση, συμπληρωματικά με την ερευνητική δουλειά που έκανε; «Βεβαίως, του λέω. Θα το κάνω». Κι έτσι ο 27χρονος Νεοϋορκέζος έγινε ο εισαγγελέας στη Δίκη των Ταγμάτων Θανάτου των SSEinsatzgruppen Trial, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1947. Αυτή που το Associated Press επρόκειτο να χαρακτηρίσει την μεγαλύτερη δίκη στην ιστορία της ανθρωπότητας.
«Έχεις 3.000 μαζικούς δολοφόνους, μπορείς να δικάσεις μόνο τους 22 από αυτούς»
Για τον Μπεν Φερένζ, αυτή ήταν η πρώτη δίκη που αναλάμβανε. Τον ρωτάω αν αισθανόταν την πίεση από τις προσδοκίες της παγκόσμιας κοινότητας. Ήταν πολύ απασχολημένος και αποφασισμένος, μου απαντάει. Δεν είχε χρόνο να νιώσει οτιδήποτε άλλο, πέρα από την βεβαιότητα ότι θα πετύχαινε την καταδίκη τους. «Αλλά, κοιτάξτε, μιλάμε για 3.000 άνδρες. Δεν μπορούσα να δικάσω 3.000 άνδρες, είχαμε μόλις 22 θέσεις», λέει. Έτσι ο Φερένζ διάλεξε τους 22 αξιωματικούς που θα λογοδοτούσαν για λογαριασμό όλων. Πώς επέλεξε τους 22; «Ξεχώρισα άνδρες που ήταν ψηλά στην ιεραρχία και είχαν υψηλή μόρφωση. Και τους κατηγόρησα για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», διηγείται και καταλαβαίνω ότι ακόμη θυμώνει με όσα είχε ανακαλύψει εκείνο τον καιρό για τις μαζικές δολοφονίες που εκείνοι οι άνδρες είχαν φέρει σε πέρας κατ’ εντολή του καθεστώτος.
«Στόχος μας δεν είναι η εκδίκηση, ούτε ζητάμε απλώς μια δίκαιη τιμωρία. Ζητάμε από το δικαστήριο να επιβεβαιώσει με μια διεθνή ποινική πράξη το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει με ειρήνη και αξιοπρέπεια, άσχετα από τη φυλή ή τη θρησκεία του. Η υπόθεσή μας είναι μια έκκληση της ανθρωπότητας στον Νόμο». Η ιστορική ομιλία του Φερένζ στη Νυρεμβέργη, 1947.
Τι είπαν για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους; «Α, απολύτως τίποτε. Τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν συγκλονιστικά, ήταν ακλόνητα. Μια ερώτηση τους έγινε. Δηλώνετε αθώος ή ένοχος; Και δήλωσαν όλοι ότι είναι αθώοι! Προφανώς όλοι καταδικάστηκαν. Οι δεκατρείς καταδικάστηκαν σε θάνατο», λέει ο Φερένζ, ο οποίος ωστόσο δεν είχε ζητήσει τη θανατική καταδίκη. Γιατί όχι; «Ούτε την είχα ζητήσει, ούτε ένιωσα κάποια μεγαλύτερη ικανοποίηση επειδή ορισμένοι οδηγήθηκαν στην κρεμάλα, όχι». «Γιατί;». «Τι γιατί; Έχεις 3.000 μαζικούς δολοφόνους και μπορείς να δικάσεις μόνο τους 22 από αυτούς. Αρκεί αυτό για να πούμε ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη; Και πώς δικαιώθηκαν τα θύματα, εκείνο το ένα εκατομμύριο των ανθρώπων, επειδή εκτελέστηκαν δεκατρείς ένοχοι; Όχι, δεν είναι αυτός ο θρίαμβος της δικαιοσύνης», λέει ο 98χρονος νομικός, ο οποίος αφηγείται πως μετά τη Νυρεμβέργη, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τη δημιουργία ενός διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, που θα εκδίκαζε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Το 1998, όταν η Διπλωματική Διάσκεψη των Πληρεξουσίων των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε το Καταστατικό της ΡώμηςRome Statute of the International Criminal Court για την ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ο Μπεν Φερένζ είχε θεωρήσει ότι η διεθνής κοινότητα έκανε ένα τεράστιο βήμα. Μιλώντας τότε στα Ηνωμένα Έθνη, είχε χαρακτηρίσει το Καταστατικό της Ρώμης τον χαμένο κρίκο για την διεθνή παγκόσμια τάξη. «Η σύσταση ενός Διεθνούς Δικαστηρίου είναι πια κάτι που θα υλοποιήσουμε». Το 2002, το Καταστατικό της Ρώμης θα κυρωθεί και την 1η Ιουλίου ιδρύεται το Διεθνές Ποινικό ΔικαστήριοInternational Criminal Court. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στο ΔΠΔ είναι μια μόνιμη πηγή απογοήτευσης για τον εισαγγελέα της Δίκης της Νυρεμβέργης. Ενώ ο Μπιλ Κλίντον το 2000 είχε υπογράψει το Καταστατικό της Ρώμης, δεν το υπέβαλε προς επικύρωση στην Γερουσία. Και το 2002, ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Μπους αρνήθηκε να επικυρώσει το Καταστατικό.
Πρόσφατα, ο Μπεν Φερένζ εκφράστηκε με μεγάλη οργή για την πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ ενάντια στην παράτυπη μετανάστευση, που έχει αποτέλεσμα να απομακρύνονται βίαια τα παιδιάTrump’s New Attack on Immigrant Children | ACLU από τους γονείς τους. «Πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ναι, το έχω πει και επιμένω σε αυτό», μου λέει όταν του θυμίζω τη δήλωσή του. «Κοιτάξτε όλες τις διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να σας θυμίσω ότι κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια, ή μεταχείριση απάνθρωπη και ταπεινωτική. Λοιπόν πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις την τακτική Αμερικανών στρατιωτών που αποσπούν μωρά από τους γονείς τους, επειδή δεν πέρασαν νόμιμα τα σύνορα; Προφανώς παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών αυτών», συνεχίζει, προσθέτοντας ότι παρόλα τα προβλήματα, όσο και αν ο ίδιος βρίσκει αποκρουστική την πολιτική του σημερινού προέδρου, η Αμερική παραμένει μια μεγάλη και αληθινή δημοκρατία.
Η Μάρλεν Ντίτριχ στην μπανιέρα
Κάποια στιγμή αποτολμώ μια ερώτηση, άσχετη με όσα έχουμε συζητήσει έως τώρα. Αλλά με τρώει η περιέργεια. Ισχύει ότι στη διάρκεια του πολέμου είχε συστηθεί, με έναν μάλλον ανορθόδοξο τρόπο, στην Μάρλεν ΝτίτριχMarlene Dietrich; Ο 98χρονος Νεοϋορκέζος βάζει τα γέλια. «Λοιπόν, είστε όλοι σας απίστευτοι. Άκου εκεί. Δεν υπάρχει δημοσιογράφος, που να μην με έχει ρωτήσει για την Μάρλεν Ντίτριχ», λέει και του απαντάω πως δεν εκπλήσσομαι. «Αλλά να ήταν μόνο οι δημοσιογράφοι, θα έλεγα εντάξει», συνεχίζει ενώ ακόμη γελάει. «Πριν μερικά χρόνια είχαν έρθει κάτι ερευνητές από το Χάρβαρντ στο σπίτι για να συνεργαστούμε. Και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που ήθελαν να τους πω; Πώς είχα πετύχει γυμνή την Μάρλεν Ντίτριχ». Θα μου πει, όμως, για την Ντίτριχ, διότι το επεισόδιο εξακολουθεί να τον διασκεδάζει.
H Mάρλεν Ντίτριχ ψυχαγωγεί το 23ο Τάγμα Ειδικών Δυνάμεων (γνωστό και ως «Στρατός Φάντασμα»), Νοέμβριος 1944.
«Συνέβη σε έναν στρατώνα κοντά στο Μόναχο. Μια μέρα μας ανακοίνωσαν ότι επίκειται επίσκεψη της Μάρλεν Ντίτριχ. Ξέρετε, θα ερχόταν να ψυχαγωγήσει το στράτευμα. Δεν είχε καμιά σπουδαία φωνή, εδώ που τα λέμε, αλλά ήταν βέβαια αφάνταστα γοητευτική. Επειδή υπέθεσαν ότι η κ. Ντίτριχ θα ήθελε να κάνει ένα μπάνιο πριν βγει στη σκηνή, αποφασίστηκε ότι θα είχε στη διάθεσή της ένα δωμάτιο με μπανιέρα κι έναν ολόκληρο όροφο ελεύθερο. Σε εμένα, στο μεταξύ, αναγνωρίζοντας τις δεξιότητες που είχα αποκτήσει στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, εκτός από καθήκοντα γραφείου, μου είχαν αναθέσει να κρατάω καθαρές τις τουαλέτες. Έτυχε λοιπόν να είμαι εγώ εκείνος που ανέλαβε να στέκεται έξω από την πόρτα, όσο μέσα η κ. Ντίτριχ έπαιρνε το μπάνιο της», αφηγείται.
Μετά από εύλογο χρονικό διάστημα, μου λέει, άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα. Για να βρεθεί αντιμέτωπος με την Μάρλεν Ντίτριχ, γυμνή. «Στην μπανιέρα, χωρίς αφρούς από τις σαπουνάδες», διευκρινίζει. Αιφνιδιασμένος, κάνει πίσω και ψελλίζει «Oh, pardon me sir». «Λίγο αργότερα, όταν βγήκε, της ζήτησα συγνώμη, είπα ότι δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν ακόμη στο μπάνιο. Η Ντίτριχ παρατήρησε ότι θα γινόμουν καλός διπλωμάτης. “Μα να με αποκαλέσεις sir;” μου είπε και γελούσε». Η ηθοποιός βρήκε τόσο συμπαθητικό τον νεαρό στρατιώτη, που τον κάλεσε να την συνοδεύσει στο γεύμα της με τον στρατηγό ΠάτονGeorge S. Patton. Αλλά ο Φερένζ της εξήγησε ότι ο στρατηγός δεν θα ενέκρινε την παρουσία του. «Θα πούμε ότι γνωριζόμαστε από παλιά, ότι υπήρξαμε γείτονες» του λέει. Ο νεαρός συμφωνεί. «Κι αν ρωτήσουν πού ήμασταν γείτονες, πείτε τους στην Ευρώπη», της λέει. Οι δυο τους πηγαίνουν πράγματι παρέα στο γεύμα, σε ένα τραπέζι στρωμένο για δέκα άτομα. «Κι εμφανίζεται τότε ο στρατηγός Πάτον, παίρνει αγκαζέ την Ντίτριχ κι εξαφανίζονται όσο οι υπόλοιποι στεκόμαστε προσοχή», ολοκληρώνει την αφήγηση.
«Κανείς δεν με πλησίασε για να πει μια συγγνώμη»
Αφού είχε ολοκληρώσει την αποστολή του και στην Νυρεμβέργη, κι ενώ ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, τα σχέδια ανατρέπονται για άλλη μια φορά. «Ήταν μαζί μου και η Γερτρούδη, είχαμε παντρευτεί αμέσως μετά τον πόλεμο και πριν ξαναφύγω για την Γερμανία», λέει. «Τελικά γυρίσαμε στην Αμερική δέκα χρόνια αργότερα, έχοντας κάνει στο μεταξύ τέσσερα παιδιά». Ο Φερένζ παρέμεινε στην Νυρεμβέργη έπειτα από αίτημα μιας ομάδας από γνωστές εβραϊκές οργανώσεις, προκειμένου να ασχοληθεί με την υπόθεση των πολεμικών αποζημιώσεων. «Καταλαβαίνετε ότι εδώ είχαμε ένα πολύ σοβαρό θέμα, καθώς εκατομμύρια δικαιούχοι ήταν νεκροί. Τι θα γινόταν με τις περιουσίες τους; Δεν έπρεπε να τις καρπωθούν οι δολοφόνοι τους».
Έτσι ο Φερένζ ανέλαβε να στήσει ένα ίδρυμα που θα διεκδικούσε και θα διαχειριζόταν τις περιουσίες για τις οποίες δεν υπήρχαν εν ζωή δικαιούχοι. «Αφού πρώτα έφτιαξα τους μηχανισμούς για να αποζημιωθούν οι επιζώντες, έκανα το επόμενο βήμα. Πρώτα δικάζεις τους ενόχους, έπειτα αποζημιώνεις τα θύματα και στη συνέχεια κάνεις ό,τι μπορείς για να μην επαναληφθεί το έγκλημα. Έκανα και τα τρία βήματα, όσο καλύτερα επέτρεπαν οι δυνάμεις μου».
Τα χρόνια μετά τον πόλεμο, όσο ο Μπεν Φερένζ και η οικογένειά του ζούσαν στην Νυρεμβέργη, η γερμανική κοινωνία δεν είχε ακόμη επιχειρήσει να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Η αποναζιστικοποίηση θα αργούσε τουλάχιστον μια δεκαετία. Τι σήμαινε αυτό για έναν Αμερικανοεβραίο, γεννημένο στην Ευρώπη; Πώς ένιωθε ζώντας ανάμεσα σε ανθρώπους που γνώριζε ότι λίγα χρόνια νωρίτερα θα είχαν στείλει τον ίδιο και τους αγαπημένους του στα στρατόπεδα του θανάτου; «Όλα εκείνα τα χρόνια, κανείς ποτέ δεν με πλησίασε για να πει μια συγγνώμη. Ούτε ένας. Ούτε μια φορά. Είχα απογοητευθεί πολύ από τους ανθρώπους», θυμάται.
Πολλά χρόνια αργότερα η γερμανική κυβέρνηση τον ενημέρωσε ότι ήθελαν να του απονείμουν την ανώτατη τιμητική διάκριση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ο Φερένζ το συζήτησε τότε με εκπροσώπους εβραϊκών οργανώσεων. «Οι περισσότεροι μου έλεγαν, “τρελός είσαι; Θα δεχτείς να σε βραβεύσουν οι άνθρωποι που δολοφόνησαν τους γονείς μας; Δεν ντρέπεσαι καθόλου;”. Λοιπόν, εγώ το σκέφτηκα αρκετά και είπα ότι κατανοώ μεν την οπτική τους, αλλά αυτοί που θέλουν να μου απονείμουν μετάλλιο δεν είναι τα ίδια πρόσωπα που δολοφόνησαν τους γονείς σας. Δεν βαρύνονται οι ίδιοι με τα εγκλήματα των πατεράδων και των παππούδων τους. Και αν αυτοί τώρα θέλουν να τιμήσουν εμένα – εμένα που καταδίκασα τους πατεράδες τους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας – ε, τότε, εγώ θα δεχτώ την συγγνώμη τους».
Λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, τον ρωτάω αν εκτιμά ότι έχουμε κάτι διδαχτεί από τις Δίκες της Νυρεμβέργης. «Θα σας πω τι διδάχτηκα εγώ από την εμπειρία μου στα πεδία των μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην αίθουσα του δικαστηρίου στη Νυρεμβέργης. Κι ελπίζω να το πάρετε σοβαρά υπόψη σας. Μόνο ο σεβασμός προς το διεθνές δίκαιο μπορεί να μας προστατεύσει από τους εαυτούς μας. Κοιτάξτε, είναι φοβερό, σκεφτόμαστε πάντα με όρους του Μεσαίωνα. Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πάνε να σκοτωθούν, να σκοτώσουν αγνώστους, σε τόπους για τους οποίους συχνά δεν έχουν ιδέα, επειδή οι ηγέτες τους τούς έπεισαν ότι είναι εχθροί τους. Γιατί; Βασικά τρία είναι τα πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να σκοτώσουν: η θρησκεία, το έθνος και ο πλούτος», συνεχίζει ακάθεκτος ο Φερένζ, «πρέπει να το καταλάβετε εσείς, η γενιά σας, γιατί εγώ το ξέρω καλά. Κι είμαι κι 98 ετών, έτσι; Δεν ανησυχώ για μένα. Λοιπόν, ακόμη και μια κακή δικαστική απόφαση είναι προτιμότερη από τον πόλεμο».
Έχει εργαστεί στον Ταχυδρόμο, τον Ελεύθερο Τύπο, την Ελευθεροτυπία και το Marie Claire. Ήταν European Journalism Fellow στο Βερολίνο. Το βιβλίο της «Ο τραγουδιστής του Αουσβιτς. Εστρόγκο Ναχάμα, Θεσσαλονίκη 1918 – Βερολίνο 2000» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καπόν.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
ΣΤΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΚΗΣ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Γράφει ο Κοσμάς Ζακυνθινός
Με μια εφαρμογή του μέλλοντος για τους ασθενείς με διαβήτη, η Novo Nordisk καινοτομεί εισάγοντας στις υπηρεσίες της το πρώτο chatbot (ψηφιακό ρομπότ) που είναι διαθέσιμο 24/7 την εβδομάδα και ακούει στο όνομα… Σοφία!
Το chatbot Σοφία (Shophia), που είναι διαθέσιμο μέσα από τον ειδικά σχεδιασμένο ιστότοπο Cornerstones4Care που έχει αναπτύξει η φαρμακευτική επιχείρηση, έχει τη μορφή μιας ψηφιακής γυναικείας φιγούρας.
Στη δεξιά πλευρά της σελίδας το κουμπί «Ask Sophia» με ένα κλικ ανοίγει το παράθυρο διαλόγου, προκειμένου να προσφερθεί η απαιτούμενη υποστήριξη προς τους ασθενείς.
Το chatbot, που οποίο ενεργοποιήθηκε τον περασμένο Απρίλιο και αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης, απαντά άμεσα στις ερωτήσεις των ασθενών.
Εάν δεν γνωρίζει την απάντηση δίνει πολλαπλές επιλογές αναζήτησης, μέσω προωθήσεων ή ανακατευθύνσεων.
Το chatbot της Novo Nordisk έχει και βελτιωτικό χαρακτήρα, καθώς εκπαιδεύεται μέσω της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, βελτιώνοντας συνεχώς με την αποτελεσματικότητα του, με την πάροδο του χρόνου.
Συνομιλίες και ερωτήσεις
Μέχρι στιγμής, η Σοφία έχει δεχθεί πάνω από 11.000 συνομιλίες και έχει ερωτηθεί περισσότερες από 27.000 φορές, όπως επισημαίνει η Amy West, επικεφαλής Μάρκετινγκ και Ψηφιακής Υγεία στη Novo Nordisk.
Η Novo Nordisk μέσω των ερωτήσεων που δέχεται η Sophia από τους ασθενείς, μπορεί να κατανοήσει περισσότερα πράγματα για τις συνήθειες και τις ανησυχίες τους.
Η Sophia «γεννήθηκε» μετά τα παράπονα ασθενών για τη διαδικτυακή διαθεσιμότητα στην πληροφόρηση που παρείχε η ιστοσελίδα Cornerstones4Care.com (από τις 11 το πρωί έως την 1 π.μ.).
«Οι άνθρωποι αναζητούν πληροφορίες όταν έχουν χρόνο. Ο διαθέσιμος χρόνος μπορεί να είναι αργά το βράδυ, όταν τα παιδιά βρίσκονται στο κρεβάτι ή όταν άνθρωποι δεν εργάζονται. Η συμβουλευτική ομάδα θα πρέπει να είναι διαθέσιμη για τους ασθενείς με διαβήτη», όπως τονίζει δήλωσε η Amy West.
Τεχνητή νοημοσύνη
Η Novo Nordisk δημιούργησε τη Sophia, αξιοποιώντας την τεχνολογία της Τεχνητής Νοημοσύνης και την τεχνολογία προσομοίωσης κειμένου – φωνής.
Ταυτόχρονα ανέπτυξε και χαρακτηριστικά της ενσυναίσθησης, προκειμένου να υπάρχει κατά το δυνατόν περισσότερο ρεαλιστική διασύνδεση, στα ατομικά χαρακτηριστικά του ασθενή με διαβήτη.
Ο διαδικτυακός τόπος Cornerstones4Care έκανε το ντεμπούτο του το 2011 ως μέσω υποστήριξης των ασθενών σε περιπτώσεις ανάγκης.
Με τη Sophia, η Novo Nordisk προωθεί την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και σε άλλους τομείς, προσφέροντας στους ασθενείς κάτι περισσότερο από φάρμακα.
