Φρίξον, ήλιε στέναξον γη .. Η Πολις εάλω….
λίγες λέξεις, αλλά με βάρος αιώνων

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Φρίξον, ήλιε στέναξον γη .. Η Πολις εάλω….
λίγες λέξεις, αλλά με βάρος αιώνων

Σήμερα το μεσημέρι είχαμε τη χαρά φιλοξενήσουμε στα γραφεία μας εκλεκτούς -φίλους συνεργάτες ας με τους οποίους συζητήσαμε τρόπους ενίσχυσης της συνεργασίας μας.
Η συζήτηση ήταν γόνιμη, οι ιδέες πολλές και η διάθεση για ακόμη στενότερη συνεργασία εμφανής.
Τους ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο, τις σκέψεις και τις προτάσεις τους. Κρατάμε πολλά από όσα ακούστηκαν και σίγουρα θα βρεθούν οι τρόποι υλοποιήσης.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ πίστευε ότι “Ο γέρος και η θάλασσα” ήταν το καλύτερο βιβλίο που είχε γράψει. Μαζί του συμφώνησαν τόσο οι κριτικοί όσο και το κοινό. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που μιλάει για την ιστορία ενός γέρου ψαρά που είναι μόνος και αβοήθητος παλεύοντας απελπισμένα στον ωκεανό, στα ανοιχτά της Κούβας, με έναν τεράστιο ξιφία. Χρησιμοποιεί όλη την τέχνη και το μυαλό του. Η μάχη θα διαρκέσει για τρεις μέρες και ο Σαντιάγκο θα νικήσει. Αργά την τρίτη νύχτα, θα μπει στο λιμάνι, δίπλα στη μικρή του βάρκα… Τότε θα πλέει μονάχα το άσπρο κόκαλο από το τεράστιο ψάρι που καταβρόχθισαν στη διαδρομή τους οι καρχαρίες.

Ένα ακόμη παλιό βιβλίο από αυτά που ανασύρω τελευταία από την βιβλιοθήκη μου.
Τίτλος του: «Οι θεμελιώδεις νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας» του Ζαν Μπαμπύ (Jean Baby), είναι ένα εισαγωγικό έργο εκλαϊκευμένης μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας.
Το διαβάσαμε στα νιάτα μας μαζί με κάποια άλλα παρόμοια αλλά τελικά δεν μας συγκίνησαν οι μαρξιστικές ιδέες. Κάποιες τις βρήκαμε ουτοπιστικές και κάποιες άλλες να τις εντάσσω σε αυτές που έρχονται σε αντίφαση με την ανθρώπινη φύση αλλά και με τον κόσμο γενικότερα όπως βέβαια εγώ τον αντιλαμβανόμουν.
Να επανέλθουμε ξανά στο βιβλίο:
Ο συγγραφέας προσπαθεί να εξηγήσει — με απλό και παιδαγωγικό τρόπο — πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα σύμφωνα με τη θεωρία του Μαρξ.
Το βασικό του θέμα είναι:
η εργασία ως πηγή αξίας, το κεφάλαιο και το κέρδος, η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, η υπεραξία, οι οικονομικές κρίσεις και η συγκέντρωση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.
Το απόσπασμα στο εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό της μαρξιστικής ανάλυσης και προέρχεται από το Το Κεφάλαιο του Karl Marx:
«Το εμπόρευμα που δημιουργεί περισσότερη αξία από όση κοστίζει είναι η εργατική δύναμη».
Δηλαδή, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο εργάτης παράγει περισσότερη οικονομική αξία από εκείνη που αμείβεται ως μισθό, και από αυτή τη διαφορά γεννιέται το καπιταλιστικό κέρδος.
Το βιβλίο το αγόρασα το 1974, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τις δεκαετίες 1960–1970 από τις εκδόσεις «Στοχαστής», που τότε εξέδιδαν πολλά έργα πολιτικής οικονομίας, φιλοσοφίας και αριστερής θεωρίας. Για πολλούς ανθρώπους εκείνης της εποχής αποτέλεσε ένα πρώτο «σχολείο» κατανόησης του μαρξισμού και της οικονομικής σκέψης.
Έχει ενδιαφέρον ότι το εξώφυλλο και η γλώσσα του αποπνέουν εκείνη την παλιά εποχή των ιδεολογικών αναζητήσεων, όταν τα οικονομικά συστήματα δεν θεωρούνταν απλώς τεχνικά μοντέλα, αλλά σχεδόν κοσμοθεωρίες για το πώς πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία.










Η φράση μοιάζει με γρίφο, αλλά κρύβει μια από τις πιο γοητευτικές ιδέες της σύγχρονης κοσμολογίας. Πώς γίνεται κάτι να έχει τέλος, αλλά να μην έχει… άκρη;
Στην καθημερινότητά μας, ό,τι είναι πεπερασμένο έχει και ένα σύνορο: ένα δωμάτιο έχει τοίχους, μια λίμνη έχει όχθη. Η γεωμετρία όμως έχει άλλη άποψη, και το καλύτερο παράδειγμα είναι ο πλανήτης μας:
Έχει συγκεκριμένο μέγεθος; Ναι (πεπερασμένο).
Έχει κάπου γκρεμό ή «άκρη»; Όχι (χωρίς όρια).
Αν αρχίσεις να περπατάς ευθεία, δεν θα πέσεις ποτέ στο κενό. Απλώς, κάποια στιγμή, θα επιστρέψεις εκεί που ξεκίνησες. Αυτό συμβαίνει επειδή η επιφάνεια της Γης είναι καμπυλωμένη.
Βασισμένοι στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein, οι επιστήμονες υπέθεσαν ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με το Σύμπαν. Ο χώρος μπορεί να μην είναι ένα απέραντο άδειο κουτί, αλλά να καμπυλώνεται από την ύλη και την ενέργεια.
Αν ταξιδέψεις αρκετά μακριά στο διάστημα, θεωρητικά ίσως να μην βρεις ποτέ ένα «τείχος» όπου τελειώνει η δημιουργία, αλλά να καταλήξεις στο σημείο εκκίνησής σου.
Η σύγχρονη επιστήμη δεν έχει απαντήσει ακόμα με βεβαιότητα αν το Σύμπαν είναι πεπερασμένο ή άπειρο. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι ο κόσμος μας είναι σχεδόν «επίπεδος», αλλά μπορεί απλώς να είναι τόσο τεράστιος που η καμπυλότητά του να μας διαφεύγει.
Η φράση «πεπερασμένο αλλά δίχως όρια» δεν αφορά μόνο τα αστέρια. Είναι και μια υπενθύμιση για εμάς τους ίδιους: η ζωή μας μπορεί να έχει όρια, αλλά η σκέψη μας είναι ελεύθερη να ταξιδεύει στο άπειρο!