30 «πολυλειτουργικά αγροκτήματα» σε ένα «μονοπάτι» από τον Έβρο έως την Κρήτη
Eνα αγροτουριστικό «μονοπάτι» από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη έχει ανοιχτεί, με πολλές ιδέες, μεράκι, κόπο, αλλά και αγωνίες, φιλοδοξώντας να δείξει σε όσους το διαβούν τα τοπικά προϊόντα, τις παραδόσεις, την καθημερινή ζωή της υπαίθρου και των δραστηριοτήτων της.
Μία ομάδα ανήσυχων ανθρώπων, στα χρόνια της κρίσης, αποφάσισε να ξεφύγει από το κλασικό αγροτουριστικό μοντέλο και να επεκτείνει τις εργασίες των οικογενειακών τους επιχειρήσεων, κατά τρόπο που να αναδεικνύεται η ταυτότητα της κάθε περιοχής, με την παράλληλη προσφορά ποικίλων ποιοτικών υπηρεσιών (αθλητισμού, προάσπισης υγείας κ.α.)
Χαρακτηρίστηκαν ως «πολυλειτουργικά αγροκτήματα», καθώς η δραστηριότητά τους αγγίζει και τους τρεις τομείς της οικονομίας: γεωργική παραγωγή, μεταποίηση και παροχή υπηρεσιών.
Στο μονοπάτι από τον Έβρο έως την Κρήτη, τριάντα ιδιοκτήτες πολυλειτουργικών αγροκτημάτων, συναντήθηκαν στην πανέμορφη και γραφική Αμφίκλεια, προκειμένου να θέσουν τις βάσεις για τη δημιουργία του Δικτύου Πολυλειτουργικών Αγροκτημάτων. Ενός Δικτύου που θα αποτελεί την ενιαία και επίσημη φωνή όλων με τους αρμόδιους φορείς.
Στο Συνέδριο συμμετείχε ως παρατηρητής και το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, το οποίο θα είναι αρωγός στην προσπάθεια ανάπτυξης και εξέλιξης του θεσμού των Πολυλειτουργικών Αγροκτημάτων.
Εξάλλου στόχος του ΑΠΕ-ΜΠΕ είναι το άνοιγμα στην κοινωνία και η προβολή των θεμάτων που απασχολούν το κοινωνικό σύνολο.
Στο πλαίσιο αυτό το Πρακτορείο ξεκίνησε τη λειτουργία της διαδικτυακής πλατφόρμας για την προβολή επιχειρήσεων αγροτουρισμού και την προώθηση της πρωτογενούς παραγωγής, με έμφαση στον εξαγωγικό προσανατολισμό.
Η αρχή έγινε με τα πολυλειτουργικά αγροκτήματα, καθώς το Πρακτορείο πιστεύει ότι αποτελούν μια σημαντική πρωτοβουλία για την οικονομία της χώρας.
Σε πρώτη φάση στο Δίκτυο Συνεργασίας Πολυλειτουργικών Αγροκτημάτων συμμετέχουν 30 επιχειρήσεις απ’ όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για τα πολυλειτουργικά αγροκτήματα: ΕΥΡΩΘΗΡΑΜΑ (Έβρος), ΠΛΑΤΑΝΟΡΕΜΑ (Ιερισσός Χαλκιδικής), ΠΕΤΑΛΟ (Δράμα), ΚΤΗΜΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Καβάλα), ΚΕΡΑΜΑΡΙΟ (Δρακότρυπα Μουζακίου), ΚΤΗΜΑ ΜΠΕΛΛΟΥ (Πιερία), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΑΜΦΙΚΑΙΑ (Αμφίκλεια), ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΒΑΤΕΡΗ (Λίμνη Ευβοίας), ΕΛΑΙΩΝΑΣ (Ροβιές Ευβοίας), ΚΤΗΜΑ ΜΟΝΤΟΦΩΛΙ (Παλαιά Χώρα Καρύστου), ΜΑΚIS INN (Θερμησία Ερμιόνης Αργολίδας), ΕΥΜΕΛΕΙΑ (Γούβες Λακωνίας), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΜΑΡΙΝΗ (Μεγάλη Μαντινεία Καλαμάτα), ΜΗΛΙΑ (Βλάτος Βαθύ-Χανιά), ΒΑΜΟΣ (Βάμος Χανιά), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΜΕΤΟΧΙ (Χανιά), ΜΕΤΟΧΙ (Χωριό Μετόχι Χανίων), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΔΑΛΑΜΠΕΛΛΟΣ (Ρέθυμνο), ΚΤΗΜΑ ΒΕΛΑΝΙ (Ηράκλειο), ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΜΑΝΑΛΗ (Σίκινος), ΚΤΗΜΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΡΙΜΑΛΗ (Ικαρία), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΑΚΤΕΡ (Κέα), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΠΕΡΛΕΑΣ (Κάμπος Χίου), ΚΤΗΜΑ ΛΟΓΟΘΕΤΗ (Ζάκυνθος), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΛΙΘΙΕΣ (Ζάκυνθος), ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΘΕΡΙΑΝΟΥ (Ζάκυνθος), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΚΡΙΤΟΝΟΥ (Κεφαλονιά), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΛΕΒΕΝΤΗΣ (Κεφαλονιά), ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΒΙΟΠΟΡΟΣ (Κέρκυρα) και ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΡΟΓΓΙΑ (Κέρκυρα
εργασίες ανθρώπων του μόχθου «Έφυγε» ο Ελληνοαμερικανός κροίσος Άλεξ Σπανός: Από ξυπόλητος μετανάστης στην κορυφή του κόσμου (εικόνες)
SHARE 
Στα 95 του χρόνια απεβίωσε ο αυτοδημιούργητος Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας και δισεκατομμυριούχος Άλεξ Σπανός.
Είχε κατορθώσει να περιλαμβάνεται στους 1.100 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου κατά το Forbes, με περιουσία ύψους 2.4 δισ. δολαρίων.
Ξεκίνησε σαν ένα κατά κυριολεξία ξυπόλητο παιδί μεταναστών. Ωστόσο, πέρα από οτιδήποτε μπορεί να γραφεί για τον Άλεξ Σπανό (ή να αλιευθεί εύκολα από την εκτενέστατη αυτοβιογραφία που εξέδωσε το 2002), ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στο ότι πέθανε ακριβώς δύο μήνες μετά από τη σύζυγό του, Φαίη.
Ο Σπανός έπασχε από άνοια την τελευταία περίοδο της ζωής του και ίσως ακριβώς λόγω αυτής της ασθένειας ενδέχεται να μην τον συνέτριψε η θλίψη για το ότι δεν κατάφερε να γιορτάσει τα 70 χρόνια γάμου με την αγαπημένη του Φαίη (Φωτεινή) Σπανού-Παπαφακλή. Εκείνη άφησε την τελευταία της πνοή λίγες ημέρες πριν από την 70η γαμήλια επέτειό τους.
«Η κατασκευαστική μου εταιρεία αντιπροσωπεύει μια επένδυση 10 ή και 20 φορές μεγαλύτερη από αυτήν που έχω κάνει στο αμερικανικό ποδόσφαιρο και την ομάδα των Λος Άντζελες Τσάρτζερς.
Όμως από τη στιγμή που απέκτησα τους Chargers, ο κόσμος θα με θυμάται για πάντα σαν ιδιοκτήτη ενός συλλόγου της Natiolal Football League» έλεγε χαρακτηριστικά ο Άλεξ Σπανός -και φυσικά είχε απόλυτο δίκιο.
Παρόλο που η εταιρεία που ο ίδιος ίδρυσε και διηύθυνε, το 1977 είχε φτάσει να θεωρείται η μεγαλύτερη κατασκευαστική διαμερισμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια των ΗΠΑ, η τεράστια επιτυχία που γνώρισε ο Σπανός ως επιχειρηματίας δεν ήταν αρκετή για να τον κάνει διάσημο.
Η φήμη του εκτοξεύτηκε όταν ενεπλάκη στο πρωτάθλημα «ποδοσφαίρου», δηλαδή αυτό που συνήθως καταχρηστικά αποκαλείται «ράγκμπι» σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου το άθλημα είναι πρακτικά άγνωστο.
Πάνω από όλα η οικογένεια
Η σχέση του Σπανού με την οικογένειά του συνιστούσε ανέκαθεν πρωταρχική, υπέρτατη αξία. Εκείνος είχε καταγωγή από το χωριό Εύα της Μεσσηνίας, περίπου 20 χλμ. από την Καλαμάτα, ενώ οι ρίζες της Φωτεινής ήταν από τη Σύμη. Ήταν και οι δύο απόγονοι Ελλήνων μεταναστών, ενώ τόσο ο Άλεξ όσο και η Φαίη είχαν γεννηθεί στην Αμερική. Ο μεν Άλεξ Γκας Σπανός γεννήθηκε το 1923 στο Στόκτον της Καλιφόρνιας με γονείς τους Έλληνες μετανάστες Κωνσταντίνο και Ευανθία.
Η δε Φωτεινή το 1926 στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντας. Ο πατέρας της ήταν υποδηματοποιός, λεγόταν Νικήτας Παπαφακλής, ενώ η μητέρα της, η Δέσποινα πέθανε από καρκίνο τη στιγμή που η Φωτεινή ήταν περίπου τριών ετών.
Πρόωρα όμως πέθανε και η μητριά της, επίσης Ελληνίδα και γειτόνισσα της εκλιπούσας, την οποίαν παντρεύτηκε ο Νικήτας Παπαφακλής υπό την πίεση της παροικίας των ομογενών, ώστε να εξασφαλιστεί η φροντίδα και ανατροφή της Φαίης και του κατά δυόμιση χρόνια μικρότερου αδελφού της.
Ο Άλεξ Σπανός ήταν ένα από τα έξι παιδιά των γονέων του, οι οποίοι βρίσκονταν σε διαρκή και σφοδρή σύγκρουση.
Ο Άλεξ Σπανός είχε, ήδη από πολύ μικρή ηλικία είχε αποπειραθεί να αποδράσει από το περιβάλλον της οικογενείας του. Υπ’ αυτή την έννοια, το να παντρευτεί άμεσα ίσως ήταν μια επιλογή στην κατεύθυνση της απομάκρυνσης από τη μιζέρια και την αναστάτωση. Είχε ερωτευτεί κεραυνοβόλα την 18χρονη Φωτεινή όταν συναντήθηκαν σε κοινή συντροφιά Ελληνοαμερικανών το 1944.
Το 1948 παντρεύτηκαν και γρήγορα απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Ντιν, την Ντία, την Αλέξις και τον Μάικλ. Πριν καταταγεί στον αμερικανικό στρατό και υπηρετήσει σαν χειριστής στο ουραίο πολυβόλο αεροσκαφών (είχε ήδη εγκαταλείψει την εκπαίδευσή του ως πιλότου), ο Άλεξ Σπανός είχε εργαστεί από τα 8 του χρόνια στο αρτοποιείο του πατέρα του. Κατόπιν αποπειράθηκε να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο της Καλιφόρνιας, διέκοψε όμως τη φοίτησή του για το στρατό. Παράλληλα διακρίθηκε σε πανεπιστημιακούς αγώνες κολύμβησης και καταδύσεων -και με τις αθλητικές του επιδόσεις αποπειράθηκε κατ’ αρχάς να εντυπωσιάσει τη Φαίη.
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Στόκτον όπου και άρχισε η τεκνοποιία. Οι νιόπαντροι έπιασαν αμέσως δουλειά στον οικογενειακό φούρνο το Roma Lunch Bakery. Σύντομα όμως κατέστη σαφές ότι ο Άλεξ Σπανός δεν θα μπορούσε ποτέ να περιοριστεί στα στενά όρια μιας τόσο μικρής, οικογενειακής επιχείρησης.
Το 1951 δανείστηκε από έναν τοπικό τραπεζίτη 800 δολάρια, προκειμένου να αγοράσει ένα φορτηγάκι, με το οποίο θα πουλούσε σάντουιτς και σνακ στους εργάτες των καλλιεργειών στην πεδιάδα Σαν Χοακίν. Παρόλο που και εκείνοι ήταν άκληροι μετανάστες όπως και ο Σπανός, τον βοήθησαν άθελά τους να πετύχει: έως το 1956 ήταν εκατομμυριούχος.
Η έναρξη της απογείωσης
Επένδυσε κεφάλαια στην ανάπτυξη και τις αγοραπωλησίες ακινήτων. Το 1960 ίδρυσε την A.G. Spanos Construction Co και έως το 1977 είχε αναδειχθεί σε αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο του τομέα των κατασκευών.
Η οικονομική του επιφάνεια συνοδεύτηκε από κοινωνική άνοδο. Παίζοντας γκολφ γνώρισε τον θρυλικό Αμερικανό κωμικό, Μπομπ Χόουπ, με τον οποίον έγιναν στενοί φίλοι. Στη συντροφιά του Σπανού άρχισαν να εμφανίζονται πρώην Πρόεδροι των ΗΠΑ, όπως ο Τζέραλντ Φορντ.
Η εκτίμηση της οποίας έχαιρε στον ευρύτερο κύκλο του Λευκού Οίκου, αποδείχθηκε με την επίσκεψή του στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 2004.
Συνοδεύοντας τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, ο Άλεξ Σπανός εκπλήρωσε μία από τις μεγαλύτερές του επιθυμίες, να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πατρίδα. Παρά τις πιέσεις που είχε ασκήσει στο παρασκήνιο, ο Άλεξ Σπανός δεν είχε καταφέρει να πείσει τους Αθανάτους της Ολυμπιάδας να επιλέξουν την Αθήνα για τη διοργάνωση του 1996.
Προηγουμένως ο Σπανός είχε χορηγήσει σημαντικές εκδηλώσεις όπως η έκθεση «Αναζητώντας τον Μέγα Αλέξανδρο» στο μουσείο DeYoung Memorial του Σαν Φρανσίσκο. Ο ίδιος άρχισε επίσης να προσφέρει πολύ μεγάλα ποσά σε φιλανθρωπικές δράσεις, ενώ δεν λησμόνησε να χρηματοδοτήσει την κατασκευή ή συντήρηση της εκκλησίας, του δημοτικού σχολείου και ενός γηπέδου αθλοπαιδιών στην πατρογονική του γη, την Εύα Μεσσηνίας.
Ιδιοκτήτης ομάδας «ράγμπι»
Το 1984 ο Άλεξ Σπανός αγόρασε την ομάδα των San Diego Chargers αντί περίπου 50 εκατ. δολαρίων. Επρόκειτο για έναν σύλλογο που δεν έκανε πρωταθλητισμό, κάτι που συνεχίστηκε και επί προεδρίας Σπανού.
Οι Chargers παρόλ’ αυτά, έφτασαν στον μεγάλο τελικό του Super Bowl το 1994 -όπου όμως ηττήθηκαν. Το γεγονός ότι η πόλη του Σαν Ντιέγκο κατέβαλε στον Σπανό 25 εκατ. δολάρια για εργασίες επέκτασης του σταδίου-έδρας για την ομάδα του, δεν τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή.
Αγαπητός όμως δεν ήταν ούτε στους υπαλλήλους του, καθώς οι εργαζόμενοι στα γραφεία των Chargers κρύβονταν κάτω από τα γραφεία τους όταν άκουγαν το μεγάλο αφεντικό να έρχεται. Πάντως, από το 1993 ο Άλεξ Σπανός -και αφού είχε δοκιμάσει τι σημαίνει να σε απορροφά η κατάθλιψη- παρέδωσε τα ηνία της ομάδας στον πρωτότοκο γιο του, τον Ντιν.
Το 2000 έκανε ένα 7πλο μπάι-πας στην καρδιά του, κάτι που μάλλον επέσπευσε την ολοκλήρωση της αυτοβιογραφίας του. Αλλά και μια πολύ μεγάλη δωρεά, για την ανέγερση ενός νοσοκομειακού κέντρου στο Σακραμέντο της Καλιφόρνιας, ειδικά για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών.
Ο Άλεξ Σπανός, παρότι ζάπλουτος, με το προσωπικό του αεροπλάνο να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα να τον μεταφέρει στο Σαν Ντιέγκο, παρέμεινε πάντα ένας απλός, άνθρωπος. Όμως, όσο και εάν συνήθιζε να γευματίζει στο ίδιο εστιατόριο του Στόκτον όπως και τότε που ήταν πάμπτωχος, ο Σπανός δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα αγαπητός. Αντιθέτως, στην παρουσίαση του βιβλίου του δέχτηκε απειλές ακόμη και για τη ζωή του.
Και βεβαίως δεν θεωρήθηκε κίνηση προσέγγισης των απλών συμπολιτών του όταν ο Σπανός ανήγειρε μια κολοσσιαίων διαστάσεων έπαυλη-φρούριο στο Στόκτον, για τον ίδιον και την οικογένεια των παιδιών και των εγγονών του. Όσο για την απαγωγή της μητέρας του από κακοποιούς, το 1985, ο Άλεξ Σπανός προτιμούσε πάντα να μην αποκαλύπτει το παραμικρό.
To 2017 οι San Diego Chargers μετακόμισαν στο Λος Άντζελες και μετονομάστηκαν σε Los Angeles Chargers, όμως ο Άλεξ Σπανός είχε ήδη αποσυρθεί από τη διοίκηση της ομάδας -απαλλάσσοντας τους συνεργάτες του από τα ουρλιαχτά του όποτε θεωρούσε ότι τα πράγματα δεν γίνονταν όπως ακριβώς εκείνος τα ήθελε.
Τα παιδιά και τα εγγόνια του ανέλαβαν να τον διαδεχτούν στις επιχειρήσεις του ομίλου Spanos, στους Chargers αλλά και στο έντονο φιλανθρωπικό έργο που είχε οραματιστεί να εκτελέσει ο Άλεξ.
To 2008 o Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας απένειμε στον Άλεξ Σπανό το βραβείο του ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής, σαν δείγμα αναγνώρισης της προσφοράς του στην Ελλάδα.
Και όπως τόνιζε ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του «η επιτυχία δεν μπορεί να συμπυκνωθεί σε μία φράση, μπορεί όμως να γίνει κατανοητή εάν τη διηγηθείς σαν μια ιστορία».
Τσίπρας: O Οκνηρός Ημιμαθής της διπλανής πόρτας
SHARE
Γεννημένος λαϊκιστής… Είναι το τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα του πρωθυπουργού μας και άρα σοβαρό πολιτικό του ατού, που το χρησιμοποιεί κατά κόρον.
Ονομάζεται Δημήτρης Χριστοδουλάκης, είναι μαθηματικός και έχει διδακτορικό στα συστήματα πληροφορικής.
Στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που μού απευθύνει γράφει αυτά που ακολουθούν και τα οποία αισθάνομαι ότι πρέπει να μεταφέρω στους αναγνώστες μου. Πρόκειται για εξόχως ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, που θα πρέπει να προβληματίσουν σοβαρά κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Γράφει, λοιπόν, ο Δημ. Χριστοδουλάκης:
«O Thomas Jefferson ήταν ο τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Επίσης ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, σπουδαγμένος στις Ευρώπες, γαιοκτήμονας με πληθώρα δούλων στην κατοχή του και ολίγον προικοθήρας.
Όταν αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ, παρότι επιτυχημένος πολιτικός, ο κόσμος δεν ήταν με το μέρος του. Δεν είχε εκείνο το κάτι που θα τον έκανε αρεστό στο ευρύ κοινό. Δεν ήταν παιδί του λαού και το ήξερε. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κάτι το ευφυέστατο. Είπε στον λαό πως το πρότυπο Αμερικανού πολίτη δεν είναι ο πλούσιος επιτυχημένος γαιοκτήμονας, αλλά ο φτωχός αναξιοπαθής αγρότης.
Ο μέσος Αμερικάνος δηλαδή. Οι ταλαίπωροι πολίτες αισθάνθηκαν ιδιαίτερη τιμή από τα λόγια του Jefferson. Δεν είναι και λίγο να μαθαίνεις πως είσαι το πρότυπο ενός ολόκληρου έθνους. Και βεβαίως τον εξέλεξαν πρόεδρο τους σε ανταπόδοση της τιμής. Και γιατί να μην τον τιμήσουν με την ψήφο τους; Αφού εκείνος τους τίμησε με τον θαυμασμό του, η ψήφος ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν για τον άνθρωπο που επιτέλους αναγνώρισε την ανωτερότητα τους.
“Ο Jefferson, είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού. Είχε ανακαλύψει αυτό που λέμε “λαϊκισμό”. Είπε στον φτωχό λαό πως είναι όλοι τους υπέροχοι, πως δεν χρειάζεται να αλλάξουν καθόλου. Αν παρόλη την ανωτερότητα τους, τυγχάνει και να υποφέρουν από την μιζέρια της ζωής τους, τότε ο φταίχτης δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι οι ίδιοι αλλά ο,τιδήποτε άλλο. Οι ίδιοι ήταν άλλωστε πρότυπο μίας ολόκληρης κοινωνίας.
“Σχεδόν διακόσια χρόνια μετά, ένας άλλος γόνος πλουσιότατης οικογένειας της αμερικανικής ηπείρου και υιός πρώην προέδρου των ΗΠΑ, ο George Bush ο νεότερος, αποφασίζει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2000.
Ήταν με διαφορά το αουτσάϊντερ των Ρεπουμπλικάνων υποψηφίων για το χρίσμα και ο λιγότερο δημοφιλής. Την ώρα που κανένας δεν τού έδινε σημασία, πήγε και έδωσε μία συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο γνωστού αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου και έγινε ρεζίλι των σκυλιών.
Δεν ήξερε τίποτα σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Αγνοούσε ακόμα και τα ονόματα σημαντικών πολιτικών ηγετών. Ακόμα και το πολίτευμα συμμαχικών κρατών.
Για εβδομάδες το βίντεο του εξευτελισμού του έκανε τον γύρο του κόσμου και όλοι γελούσαν με την ασχετοσύνη, την αφέλεια και την αδιαφορία που επεδείκνυε για όλα τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούσαν τότε την ανθρωπότητα.
“Παραδόξως, μαζί με όλους τους άλλους γελούσαν και οι επιτελείς της προεκλογικής του εκστρατείας και οργανωτές της σχετικής συνέντευξης, που έβλεπαν τα ποσοστά δημοτικότητάς του να ανεβαίνουν με γοργούς ρυθμούς.
“Αυτό ήταν. Ο ξινός και απόμακρος Μπον Βιβάν, γυιος του πρώην προέδρου και πετρελαιάς, George Bush τζούνιορ, είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού. Ο μέσος Αμερικανός πολίτης που δεν ξέρει την τύφλα του για την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, είχε βρει στο πρόσωπο του Bush το άλτερ έγκο του.
“Αν ο πρόεδρος δεν χρειάζεται να είναι έξυπνος, τότε γιατί να είμαι κι εγώ”, θα σκέφτονταν προφανώς οι ψηφοφόροι του όταν τον επέλεγαν για πρόεδρο τους. Όσο οι αντίπαλοι του τον χλεύαζαν για την ασχετοσύνη του, τόσο ο λαός τον συμπαθούσε και τον ένιωθε σαν κάτι από τον εαυτό του.
“Ο Bush είχε για υπουργό εξωτερικών του την Condoleezza Rice. Μία γυναίκα εξαιρετικής ευφυΐας και ικανοτήτων. Κανείς δεν ταυτίστηκε ποτέ μαζί της. Ούτε καν οι Αφροαμερικανοί. Δεν είχαν τίποτα κοινό με την Rice. Το αμερικάνικο όνειρο δεν αφορά ευφυείς και πολυτάλαντους ανθρώπους που επέτυχαν στην ζωή τους χρησιμοποιώντας τις ικανότητες που απόκτησαν με σκληρή εργασία.
Το αμερικανικό όνειρο αφορά τους ανθρώπους που από το τίποτα έγιναν τα πάντα, εκμεταλλευόμενοι μία ευκαιρία, μία αλλαγή της τύχης, μία συγκυρία, μία κατάλληλη στιγμή. Αφορά εκείνους που άκοπα έγιναν όλα αυτά που όλοι θα θέλαμε να είμαστε κι’ ας μη το μολογάμε.
“Αν πρέπει να ψάξω για έναν εκφραστή του αμερικανικού ονείρου στην ελληνική πραγματικότητα δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη περίπτωση από τον πρωθυπουργό μας, τον Αλέξη Τσίπρα.
“Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ψεγάδια. Δεν είναι ιδιαίτερα ευφυής. Δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένος. Δεν φαίνεται να τού άρεσε ποτέ το διάβασμα. Δεν είναι εργασιομανής. Μία φορά στην ζωή του χρειάστηκε να εργαστεί δύο συνεχόμενες βάρδιες και ακόμα έχει να το λέει.
Δεν ξέρει αγγλικά αλλά δεν κολλάει να χρησιμοποιήσει αυτά τα λίγα που κατέχει οπουδήποτε τού χρειαστεί. Ο τρόπος που πολιτεύεται θυμίζει επαρχιακό καφενέ. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος έγινε άκοπα και σχεδόν αιφνιδιαστικά πρωθυπουργός μας. Επιτέλους, οι απανταχού “να ‘μουν για μια μέρα πρωθυπουργός”, δικαιωθήκαν. Είδαν ένα δικό τους παιδί να τα καταφέρνει.
“Η διαφορά ανάμεσα στο Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης του Καβάφη και τον Τσίπρα, είναι ότι ο δεύτερος δεν φοβάται για την αμορφωσιά του. Δεν ντρέπεται για την οκνηρία του. Δεν είναι λιγομίλητος. Δεν νιώθει την ανάγκη να αγοράζει σε κοινή θέα βιβλία ελληνικά, ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά όπως ο άλλος ηγεμών. Δεν είναι βαθύς στις σκέψεις αλλά και δεν τον ενδιαφέρει να είναι.
“Τού αρκεί να είναι ο προπονητής του καφενείου, ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, ο μέτριος φοιτητής, ο ημιμαθής της διπλανής πόρτας –που κατάφερε, όμως, εύκολα και γρήγορα να γίνει κυβερνήτης όλων μας.
Δεν είναι ο μαρξιστικός ιδεαλισμός που κάνει τον Τσίπρα αγαπητό στον λαό. Είναι οι χαζομαρούλες, τα λαθάκια, η ανεμελιά, η αφέλεια, ο ωχαδερφισμός που τον κάνει έναν από εμάς.
“Αν λοιπόν πρέπει να συγκρίνω τον Jefferson και τον Bush με τον Τσίπρα, θα πω ότι ο πρώτος έγινε επιτηδευμένα λαϊκιστής, ο δεύτερος εκπαιδεύτηκε από τους συμβούλους του στον λαϊκισμό, ενώ ο τρίτος γεννήθηκε λαϊκιστής.
Είναι ο μόνος από τους τρεις που ο λαϊκισμός είναι η μητρική του γλώσσα
Puma Vs Adidas: Η επικότερη διαμάχη στον κόσμο -Από πίσω βρίσκεται η ιστορία μίσους δύο αδελφών [εικόνες]
Κάιν και Άβελ. Ρωμύλος και Ρώμος. Adidas και Puma; Η αντιπαλότητα μεταξύ δύο από τις πιο αναγνωρίσιμες μάρκες παγκοσμίως ξεπέρασε τον απλό εταιρικό ανταγωνισμό.
Ήταν μια οικογενειακή διαμάχη που όχι μόνο χώρισε δύο αδέρφια, αλλά χώρισε και τους κατοίκους της πόλης τους σε αντιμαχόμενες φατρίες, και διήρκησε 60 χρόνια.
Ο Ρούντολφ Ντάσλερ
Στη δεκαετία του 1920, τα δύο αδέρφια ήταν συνεργάτες στην εταιρεία αθλητικών υποδημάτων Dassler Brothers, που λειτουργούσε από το πλυσταριό της μητέρας τους στην μικρή γερμανική πόλη Herzogenaurach. Ο Αδόλφος (Adi) Ντάσλερ ήταν ο ήσυχος, προσεγμένος τεχνίτης που σχεδίαζε και έφτιαχνε τα παπούτσια, ενώ ο μεγαλύτερος Ρούντολφ (Rudi) ήταν ο εξωστρεφής πωλητής.
Ο Αδόλφος (Αντι) Ντάσλερ
Ο Αδόλφος (Αντι) Ντάσλερ
Αν και τα δύο αδέρφια εντάχθηκαν στο ναζιστικό κόμμα όταν ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία το 1933, αυτό δεν τους εμπόδισε από το να πείσουν τον θρύλο του αφροαμερικανικού στίβου, Τζέσε Όουενς να φορέσει τα παπούτσια τους όταν αγωνίστηκε και κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936. Η νίκη του Όουενς έδωσε στα παπούτσια τους διεθνή φήμη και οι πωλήσεις των προϊόντων των αδερφών Ντάσλερ απογειώθηκαν.
Η πόλη Herzogenaurach
Η πόλη Herzogenaurach
Όμως, η επιτυχία δημιούργησε νέες εντάσεις στη σχέση των αδερφών, οι οποίες είχαν ήδη αρχίσει να οξύνονται από το γεγονός ότι οι οικογένειές τους ζούσαν στην ίδια βίλα, παρά το γεγονός ότι οι σύζυγοί τους δεν τα πήγαιναν πολύ καλά. Υπήρξαν πολλά περιστατικά που λέγεται ότι ενίσχυσαν την σύγκρουσή τους, αλλά το πιο ευρέως αποδεκτό συνέβη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Σύμμαχοι βομβάρδισαν το Herzogenaurach. Όταν ο Adi και η σύζυγός του μπήκαν σε ένα καταφύγιο στο οποίο βρισκόταν ήδη ο Ρούντι και η σύζυγός του, αναφώνησε: «Οι μπάσταρδοι επέστρεψαν» αναφερόμενος στις συμμαχικές δυνάμεις. Ο Ρούντι ήταν πεπεισμένος ότι η παρατήρηση αυτή απευθυνόταν στον ίδιο και την οικογένειά του. Τότε γεννήθηκε μία διαμάχη – μια από τις πιο επικές και ίσως Βιβλική στην επιχειρηματική ιστορία. (Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως το θέμα Adidas Vs Puma βρίσκεται στην 20η θέση των μεγαλύτερων επιχειρηματικών αντιπάλων στη λίστα του Fortune).
Ο Τζέσε Όουενς φοράει τα αθλητικά παπούτσια των αδερφών Ντάσλερ και κατακτά 4 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936
Ο Τζέσε Όουενς φοράει τα αθλητικά παπούτσια των αδερφών Ντάσλερ και κατακτά 4 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936
Όταν ο Ρούντι κλήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό, είχε υποψιαστεί πως ο Άντι και η σύζυγός του, είχαν σχεδιάσει να τον στείλουν στο μέτωπο για να φύγει από την μέση στην δουλειά. Αργότερα, ο Ρούντι συνελήφθη αρχικά γιατί εγκατέλειψε την θέση του και στη συνέχεια από τους Συμμάχους, λόγω υποψίας πως εργαζόταν για την Γκεστάπο. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Ρούντι ήταν πεπεισμένος πως ο Άντι ήταν εκείνος που τον ξεγέλασε, με τις υποψίες του να επιβεβαιώνονται από μια αναφορά που κατατέθηκε από έναν Αμερικανό αξιωματικό. Ενώ ο Ρούντι βρισκόταν φυλακισμένος, ο Άντι ξανάχτισε την επιχείρηση, πουλώντας παπούτσια στην αμερικανική G.I.
Ο Άντι Ντάσλερ με την σύζυγό του
Η σύγκρουση κλιμακώθηκε καθώς τα δύο αδέρφια χώρισαν την εταιρεία στα δύο το 1948, διαιρώντας τα περιουσιακά στοιχεία και τους υπαλλήλους. Ο Άντι ονόμασε την εταιρεία Adidas, έναν συνδυασμό του ονόματος και του επωνύμου του. Ο Ρούντι επιχείρησε το ίδιο, ονομάζοντας αρχικά την εταιρεία του «Ruda» αλλά τελικά το άλλαξε στο πιο αθλητικό «Puma». Οι δυο τους έχτισαν ανταγωνιστικά εργοστάσια στις αντίθετες πλευρές του ποταμού Aurach και γρήγορα έγιναν υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας του Herzogenaurach, με τους κατοίκους της πόλης να εργάζονται είτε για την μία είτε για την άλλη εταιρεία.
Το εργοστάσιο της Adidas
Το εργοστάσιο της Puma στην πόλη Herzogenaurach
Καθώς ολόκληρη η πόλη συμμετείχε, εν μέρει, στην εχθρότητα της οικογένειας Ντάσλερ, η αντιπαλότητα πήρε τραγελαφικές διαστάσεις. Υπήρχαν τοπικές επιχειρήσεις που εξυπηρετούσαν μόνο την Adidas ή την Puma, οι σχέσεις ή οι γάμοι ανάμεσα σε υπαλλήλους τους διαφορετικών εταιρειών απαγορεύονταν και το Herzogenaurach έγινε γνωστό ως «η πόλη που όλοι γυρνάνε τον λαιμό τους» καθώς οι κάτοικοί της πρώτα κοιτούσαν ποιανής εταιρείας παπούτσια φορούσες προτού μιλήσουν σε κάποιον.
Ο Άντι Ντάσλερ στο εργοστάσιό του
Ο Άντι Ντάσλερ συνομιλούσε με τους αθλητές και άκουγε τις συμβουλές τους για τα αθλητικά του υποδήματα
Το τέλος μιας εχθροπραξίας έξι δεκαετιών ήρθε το 2009, όταν οι εργαζόμενοι των δύο εταιρειών αποφάσισαν να παίξουν έναν φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου. Μέχρι τότε, οι αδερφοί Ντάσλερ είχαν και οι δύο πεθάνει, με διαφορά 4 ετών ο ένας από τον άλλον. Ακόμη όμως και στον θάνατο, η εχθρότητα συνεχίστηκε καθώς τα δύο αδέρφια θάφτηκαν στα αντίθετα άκρα του ίδιου νεκροταφείου, όσο το δυνατόν πιο μακριά ο ένας από τον άλλον.
Φωτογραφίες: AP, Wikipedia, Adidas
Το Ταξίδι Ξεκινά – Ξανά
Δύο χρόνια, 2 μήνες και 23 μέρες. Τόσος καιρός μεσολάβησε από την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση του μάστερ μου στην Αγγλία και στην επιστροφή μου (ξανά) στην Αγγλία για διδακτορικό.
Σε αυτά τα δύο χρόνια έψαξα να βρω και μίλησα με τουλάχιστον 8 καθηγητές στην Ελλάδα, οι οποίοι μου είπαν ότι μπορούσα αν ήθελα να κάνω μαζί τους τη διδακτορική μου διατριβή, αλλά δεν μπορούσαν να μου εγγυηθούν οποιαδήποτε χρηματοδότηση. Έπρεπε μόνος μου να χρηματοδοτήσω το διδακτορικό μου. Εκείνη την περίοδο άνοιξε πράγματι μία χρηματοδοτική ευκαιρία μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη χρηματοδότηση διδακτορικών σπουδών, για την οποία όμως έπρεπε να είχα ήδη εγγραφεί σαν διδακτορικός φοιτητής (πώς όμως θα μπορούσα να αποφασίσω να το κάνω αν δεν είχα από πριν τη χρηματοδότηση, και με τη γραφειοκρατία που επικρατεί να σταματάει τη διαδικασία συνεχώς;)
Πριν λίγες εβδομάδες ξεκίνησα λοιπόν το διδακτορικό μου στην Αγγλία.
Η αλήθεια ήταν ότι στην αρχή ήμουν λίγο διστακτικός να ξαναφύγω στο εξωτερικό. Όμως στην Ελλάδα δεν φαινόταν ότι είχα κάποια ελπίδα να ξεκινήσω άμεσα. Έτσι αποφάσισα να κάνω αίτηση για διδακτορικό με υποτροφία σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού και συγκεκριμένα στην Αγγλία. Γενικότερα η Μεγάλη Βρετανία έχει επενδύσει πάρα πολύ στην επιστημονική έρευνα και οι πιθανότητες να βρεις εκεί ένα διδακτορικό που σε ενδιαφέρει είναι πολλές.
Δεν χρειάστηκε να ψάξω τους καθηγητές για να τους μιλήσω. Βλέπετε εκεί τα projects για διδακτορικούς δημοσιεύονται και όποιος έχει τα απαιτούμενα προσόντα μπορεί να κάνει μια ηλεκτρονική αίτηση στο πανεπιστήμιο για το θέμα που τον ενδιαφέρει. Έτσι και έκανα. Μετά από λίγες ημέρες μου έστειλαν ένα email στο οποίο με ενημέρωναν ότι διαθέτω όλα τα απαραίτητα προσόντα και ότι ήθελαν να κάνουν μια συνέντευξη μαζί μου. Μου έδιναν και την επιλογή να κάνουμε τη συνέντευξη μέσω Skype, αφού γνώριζαν ότι δεν βρίσκομαι στην χώρα τους. Η αγωνία μου δεν κράτησε πολύ, λίγο καιρό μετά τη συνέντευξη μου πρόσφεραν μια θέση υποψήφιου διδάκτορα στο πανεπιστήμιό τους με υποτροφία. Από εκεί και πέρα όλα ήταν δική τους δουλειά. Εκτός από κάποια προσωπικά στοιχεία που έπρεπε να τους δώσω, δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα άλλο. Αν υπάρχει κάτι που θα χαρακτήριζε τα πανεπιστημιακά ιδρύματα στη Βρετανία είναι η οργάνωση.
Την πρώτη μέρα που έφτασα στο πανεπιστήμιο όλα λειτουργούσαν άψογα. Τι κι αν ήταν Αύγουστος και για πολλούς ο μήνας των διακοπών τους. Ο άνθρωπος της ασφάλειας του κτηρίου ήταν στην θέση του, οι ρεσεψιονίστ ήταν πίσω από τον πάγκο τους με χαμόγελο και έτοιμοι να σου δώσουν την πληροφορία που ζητούσες.
Και, όχι, δεν μας καλωσόρισαν οργανωμένοι φοιτητές που εθελοντικά έκαναν αυτή την δουλειά. Μας καλωσόρισαν -εκτός από τους καθηγητές-, οι διευθυντές του κάθε τμήματος, οι υπεύθυνοι της βιβλιοθήκης, οι υπεύθυνοι του τμήματος υπολογιστών. Όλοι αυτοί οι οποίοι κατέχουν τις μεγαλύτερες θέσεις στην ιεραρχία του πανεπιστημίου βγήκαν από τα γραφεία τους για εμάς.
Αλλά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκαναν οι καθηγητές που θα επιβλέψουν το διδακτορικό μου, που κατέβηκαν από τον τρίτο όροφο που ήταν τα γραφεία τους για να με καλωσορίσουν με χαρά, να με ξεναγήσουν στους χώρους ενός εντυπωσιακού και καθαρού κτηρίου, απίστευτα προσεγμένου. Δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω ότι για να μπω μέσα έπρεπε να βγάλω στη ρεσεψιόν κάρτα επισκέπτη, καθώς δεν είχα φοιτητική ταυτότητα ακόμα και απαγορεύεται η είσοδος σε εξωπανεπιστημιακούς, αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.
Ύστερα από αυτή τη συνάντηση ακολούθησαν πολλές ξεναγήσεις και εκδηλώσεις για τους νέους διδακτορικούς φοιτητές, ώστε να μας λύσουν κάθε απορία και, φυσικά, πάντα με τον καθιερωμένο μπουφέ στο τέλος. Και, όχι, δεν μας καλωσόρισαν οργανωμένοι φοιτητές που εθελοντικά έκαναν αυτή την δουλειά. Μας καλωσόρισαν -εκτός από τους καθηγητές-, οι διευθυντές του κάθε τμήματος, οι υπεύθυνοι της βιβλιοθήκης, οι υπεύθυνοι του τμήματος υπολογιστών. Όλοι αυτοί οι οποίοι κατέχουν τις μεγαλύτερες θέσεις στην ιεραρχία του πανεπιστημίου βγήκαν από τα γραφεία τους για εμάς.
Το κλίμα που επικρατεί είναι συναδελφικό και αυτό προσπαθούσαν να μας περάσουν. Ότι όλοι είμαστε μια ομάδα με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο (καθηγητές, υπάλληλοι, υποψήφιοι διδάκτορες). Είναι πολύ όμορφο να βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα με συναδέλφους από όλο τον κόσμο και από την πρώτη στιγμή να νιώθεις οικεία μαζί τους. Έτοιμος να μοιραστείς τις εμπειρίες σου, να ανταλλάξεις απόψεις και να προσπαθήσεις να μπεις στον τρόπο σκέψης ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα από τη δική σου.
Πλέον έχω και τη δική μου κάρτα κρεμασμένη στο λαιμό, που μου δίνει πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και σε χώρους αποκλείστηκα για υποψήφιους διδάκτορες. Με τον προσωπικό μου υπολογιστή, το ντουλάπι μου, την κουζίνα ώστε να μπορώ να φτιάξω κάτι να φάω τις μέρες που θα δούλευω για ώρες. Το ταξίδι μου έχει αρχίσει.
«Άμα δεν έχτισες και δεν πάντρεψες δεν ξέρ’ς τίποτις»
«Τα σερκά είναι πλούτος, τα θηλ’κά είναι γραμμάτιο»
Μπορεί σήμερα να το θεωρούμε απίστευτο, παράλογο και ίσως ψεύτικο. Είναι όμως αλήθεια. Στα αντρόγυνα «εκείνης της εποχής», τα τέκνα δεν είχαν την ίδια αξία!
«Τα σερκά είναι πλούτος, τα θηλ’κά είναι γραμμάτιο».
Κι ας μην κατσουφιάζ’ κάποιος. «Έχω τρία παιδιά και μια κουπέλα!»
Κάτι τέτοιο θα άκουγε όποιος θα ρωτούσε τον πολύτεκνο πατέρα. Και καλά να ήταν έτσι.
Να ήταν και τα τέσσερα θηλ’κά; «Φωτιά στον κόρφο τ’ καθενός με τέτοια φαμπλιά!»
«Κοπελόσπορος έπεσε στο σπίτ’».
«Μας μάτιασε εκείν’ η παλιοβρώμα η γειτόν’σα, που να τ’ν φάει κακό σιρσεγγ’». Κι άλλα πολλά.
Το βάρος έπεφτε στη γυναίκα. «Πού μας έτ’χε το τυχερό μας». «Το σόι μας όλο γαλάρια έβγαζε.
Μας ξακάμπ’σι αυτή η τσιουράπου και μας τόκλεισε το σπίτ’».
Ήταν μεγάλο το πρόβλημα γι’ αυτό λάμβαναν μέτρα και πριν από τον γάμο. Στα προζύμια: έβαζαν σερκά να ζυμώσουν. Τα προσκέφαλα στο γάμο τα κουβάλαγαν αγόρια. Κατά το γάμο η έγκυος δεν έτρωγε φακές.
Δεν κάθονταν στη σκούπα, ούτε στη βαρέλα, γιατί, όσα στεφάνια έχει η βαρέλα, τόσες τσούπρες θα κάμει…
Τα γιατροσόφια πλείστα: Το σερκόχορτο.
Ήταν το βοτάνι που έκανε θαύματα. Το έπινε η νύφ’ και γίνονταν το θαύμα. Αγόρι. Το μάζευαν στα βουνά και στα λαγκάδια και κυκλοφορούσε, βέβαια, κρυφά και εμπιστευτικά. Υπήρχαν και οι επιτήδειοι που το εμπορεύονταν κανονικά και, μάλιστα «το πουλούσαν ακριβά».
Ενίοτε προκειμένου «να πετύχουν το παιδί», δηλαδή τον κληρονόμο, ο «άντρας γκάστρωνε συνεχώς τη γυναίκα». Και το πείραμα επαναλαμβάνονταν. Όπου πετύχαιναν το σερκό. Στο τρίτο, τέταρτο κ.ο.κ. Από αρχαιοτάτων χρόνων ίσχυε ότι «κληρονομούσε μόνο ο άντρας». Η γυναίκα «κληρονομούνταν». Μεγάλο πρόβλημα ήταν τα πολλά παιδιά. Γι’ αυτό κυκλοφορούσε -μυστικά πάντοτε- και το στερφόχορτο.
Το έτρωγαν τα γίδια και δεν ξαναγένναγαν.
Ο καθένας, όπως νόμιζε το «παρήγαγε». Το στούμπαγε, το αλάτιζε, το διάβαζε στην εκκλησία, το έτρωγε η γ’ναίκα και «γιοκ κούτσ’κο».
Υπήρχε κανονική συνταγή. Πότε θα το φάει, σε πόσες δόσεις, προ ή μετά φαγητού κ.λπ. Εκεί που γίνονταν τα δράματα ήταν άμα «η νύφ’ ήταν στέρφα».
Στέρφα είναι τα στείρα ζώα , αυτά που δεν γέννησαν, «τα στέριφα» όπως τα λέει ο Θεόκριτος στα Βουκολικά του.«Στερφοπάτησε δεν έπιασε ο μάρκαλος».
Κατ’ επέκταση στέρφος σημαίνει άγονος και ακαλλιέργητος.«Eίκοσι μερόνυχτα πάνω στη στέρφα γης και μόνο αγκάθια» (Οδυσ. Ελύτης). Δεν βρίσκεις αμαλαϊά στα στέρφα χωράφια. Παραπέρα. Στέρφος είναι ο άδειος, ο κενός, ο χωρίς περιεχόμενο. «Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές/τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια». Καββαδίας «Πούσι». Στέρφος καιρός. Κακοκαιρία.
«Στεγνόςκαι στέρφος ο καιρός και αδυσώπητος…». Κι άρχιζαν τα όργανα. «Τη βάρισιανεμογκάστρ’». Ο λαός λέει ανεμογκάστρι την ψεύτικη – μαϊμού γκαστριά. Αυτό που η ιατρική επιστήμη ονομάζει ψευδοκύηση και οπωσδήποτε το ερμηνεύει επιστημονικά.
Η γυναίκα είχε όλα τα συμπτώματα της γκαστριάς αλλά γιοκ κούτσ’κο. Το πήρε ο σιαϊτάν’ς. Άρχιζε το τετραβάγγελο, συνήθως η πεθερα. «Την είχα δει ιγώ. Μούργκα πούναι, τι περιμέν’ς;». Και δόστου παρακάτω. «Τέτοια τραβαζίκα είναι. Πού να πιάσ’ πιδί. Στραβώθ’κα κι γω και ο μακαρίτ’ς ο άντρας μ’ και τ’ν δεχτήκαμαν νύφ’. Έπρεπε να πάρω μια τζιουμανίκα… Γκαβωθήκαμαν ντιπ κατά ντιπ. » «Δεν πιάν’ ο μαρκάλος σ’ αυτήν. Κάθιτι και μουτζουκλαίει.
Πάει χαμένο εκείνο το μουλαϊνκο το δ’κό μ’». Μερικά από όσα άκουγε. Κι ακόμα η «άκληρη» γυναίκα, η γυναίκα που είχε την ατυχία να μην τεκνοποιήσει, ήταν η άτεκνη, η στέρφα, η στείρα, η μαρμάρω, η αχαΐρευτη, η ανεπρόκοπη και πάει λέγοντας… Θεραπεία για την «ατυχία» της, δεν υπήρχε. Πίστευε, όμως, πως κάτι μπορεί να γίνει με το πρόβλημά της.
Και κατέφευγε στα όποια ερασιτεχνικά θεραπευτικά μέσα… Και δόστου ματζούνια, να χαϊμαλιά. Είχαν καλή δουλειά οι ριχτολόγοι, οι κομπογιανίτες και οι κάθε λογής τσαρλατάνοι… Mάτιασμα-ξεμάτιασμα, διώξιμο και αποδιώξιμο των δαιμονικών. Έρχεται το σερκό.
Τελικό βήμα, τελευταία προσπάθεια το διάβασμα στην εκκλησία. Ευχές , λειτουργίες, ευχέλαια και τάματα.
Κάπως έτσι σαν το δημοτικό τραγούδι. «Τάξε μανούλα ‘μ τάματα, σ’ όλα τα μοναστήρια../τάξε κερί στον ΄Αιλιά, φλουριά στην άγια Λαύρα…»
Γράφει ο λαογράφος Χρήστος Τούμπουρος
ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΊΕΣ 
Κέρκυρα 2008
στο βάθος τα Βαρδούσια
Αφήστε τις δεξιώσεις και βάλτε φωτιά στα μπατζάκια σας
Δευτέρα 08 Οκτωβρίου 2018,
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Όλα καλά στο «Μανιφέστο Μητσοτάκη».
Κυρίως η σταθερή πεποίθηση του Κυριάκου ότι η ΝΔ χρειάζεται άνοιγμα προς το κέντρο και την αριστερά ως αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει πολιτική κυριαρχία. Ένα μόνο ξέχασε να πει ο Κυριάκος προς το ακροατήριο που τον χειροκροτούσε:
Ότι αυτά γίνονται μόνο όταν τα στελέχη τρέχουν σπίτι-σπίτι κι όχι όταν η μοναδική τους καθημερινή βόλτα είναι από τον ράφτη για να προβάρουν υπουργικά κουστούμια.
Θαρρώ πως πολλά μεσαία και ανώτερα στελέχη της ΝΔ έχουν παρεξηγήσει την κατάσταση.
Κάθε Κυριακή πίνουν σταυροπόδι τον καφέ τους κοιτάζοντας τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύουν οι εφημερίδες και από την Δευτέρα ως το επόμενο Σάββατο δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να ονειρεύονται την εξουσία που θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στα χέρια τους για να την διαχειριστούν κατά βούληση.
Δεν λέω, πρόκειται για ωραία απασχόληση, πλην δεν είναι αυτή που θα φέρει τη νίκη για την οποία μιλά ο Μητσοτάκης.
Θα ‘πρεπε όμως να γνωρίζουν ότι εκεί έξω, στους δρόμους, στα καφέ, στις γειτονιές και στους εργασιακούς χώρους, υπάρχει πολύς κόσμος που είναι τελείως ανενημέρωτος.
Επειδή οι «στελεχάρες» της ΝΔ φρίττουν μ’ αυτά που λέει ο Παπαχριστόπουλος για το Μακεδονικό, με τις αντιφάσεις των κυβερνητικών επί του τραπεζικού κραχ και με την οικονομική κατάντια που έχει φθάσει η ΔΕΗ, νομίζουν ότι το ίδιο φρίττουν και τα εκατομμύρια των πολιτών που ζουν κάπου τριγύρω τους. Οπότε είναι ήσυχοι ότι ο Τσίπρας είναι καταδικασμένος στην συνείδηση της μεγάλης λαϊκής μάζας, επειδή είναι καταδικασμένος στην δική τους συνείδηση. Αμ δε…
Αν δεν κόψουν την πλάκα και την ευδαίμονα ραθυμία τους, να ξέρουν ότι ο παμπόνηρος Τσίπρας και οι μηχανισμοί του είναι ακόμα ικανοί να φέρουν το παιχνίδι στα μέτρα τους.
Οι μελλοντικοί Νεοδημοκράτες υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι κάθονται στα καφέ του Κολωνακίου και πιστεύουν ότι αυτός που περνά κάθιδρος από το απέναντι πεζοδρόμιο τρέχοντας για μια ψευτοδουλειά, έχει εμπεδώσει τις καταγγελίες Κριμπάλη για την ΕΡΤ, οπότε πνέει μένεα εναντίον του Παπά και του Αλέξη. Κούνια που τους κούναγε.
Όλα καλά στο «Μανιφέστο Μητσοτάκη».
Κυρίως η σταθερή πεποίθηση του Κυριάκου ότι η ΝΔ χρειάζεται άνοιγμα προς το κέντρο και την αριστερά ως αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει πολιτική κυριαρχία. Ένα μόνο ξέχασε να πει ο Κυριάκος προς το ακροατήριο που τον χειροκροτούσε:
Ότι αυτά γίνονται μόνο όταν τα στελέχη τρέχουν σπίτι-σπίτι κι όχι όταν η μοναδική τους καθημερινή βόλτα είναι από τον ράφτη για να προβάρουν υπουργικά κουστούμια.
Θαρρώ πως πολλά μεσαία και ανώτερα στελέχη της ΝΔ έχουν παρεξηγήσει την κατάσταση.
Κάθε Κυριακή πίνουν σταυροπόδι τον καφέ τους κοιτάζοντας τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύουν οι εφημερίδες και από την Δευτέρα ως το επόμενο Σάββατο δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να ονειρεύονται την εξουσία που θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στα χέρια τους για να την διαχειριστούν κατά βούληση.
Δεν λέω, πρόκειται για ωραία απασχόληση, πλην δεν είναι αυτή που θα φέρει τη νίκη για την οποία μιλά ο Μητσοτάκης.
Θα ‘πρεπε όμως να γνωρίζουν ότι εκεί έξω, στους δρόμους, στα καφέ, στις γειτονιές και στους εργασιακούς χώρους, υπάρχει πολύς κόσμος που είναι τελείως ανενημέρωτος.
Επειδή οι «στελεχάρες» της ΝΔ φρίττουν μ’ αυτά που λέει ο Παπαχριστόπουλος για το Μακεδονικό, με τις αντιφάσεις των κυβερνητικών επί του τραπεζικού κραχ και με την οικονομική κατάντια που έχει φθάσει η ΔΕΗ, νομίζουν ότι το ίδιο φρίττουν και τα εκατομμύρια των πολιτών που ζουν κάπου τριγύρω τους. Οπότε είναι ήσυχοι ότι ο Τσίπρας είναι καταδικασμένος στην συνείδηση της μεγάλης λαϊκής μάζας, επειδή είναι καταδικασμένος στην δική τους συνείδηση. Αμ δε…
Αν δεν κόψουν την πλάκα και την ευδαίμονα ραθυμία τους, να ξέρουν ότι ο παμπόνηρος Τσίπρας και οι μηχανισμοί του είναι ακόμα ικανοί να φέρουν το παιχνίδι στα μέτρα τους.
Οι μελλοντικοί Νεοδημοκράτες υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι κάθονται στα καφέ του Κολωνακίου και πιστεύουν ότι αυτός που περνά κάθιδρος από το απέναντι πεζοδρόμιο τρέχοντας για μια ψευτοδουλειά, έχει εμπεδώσει τις καταγγελίες Κριμπάλη για την ΕΡΤ, οπότε πνέει μένεα εναντίον του Παπά και του Αλέξη. Κούνια που τους κούναγε.
Ιδέα δεν έχει το αγχωμένο ανθρωπάκι, όχι διότι είναι βλάκας αλλά διότι δεν βρέθηκε κανένας να τον πιάσει ένα βραδάκι και να του εξηγήσει νηφάλια πέντε πράγματα. Και ποιος να τον πιάσει; Αφού αυτοί που είναι εντεταλμένοι γι αυτή τη δουλειά συχνάζουν μόνο σε σουαρέ και high εκδηλώσεις.
Να ξέρουν λοιπόν οι «στελεχάρες» πως εκεί έξω, στις μάζες των απόκληρων και των ημιαπασχολούμενων, έχει πέσει σύρμα ότι η κυβέρνηση (ενόψει εκλογών) ετοιμάζει μαζικές προσλήψεις και παροχές κάθε είδους.
Και σαν τα πεινασμένα γατιά που βλέπουν την νοικοκυρά να βγαίνει κρατώντας το πιάτο με τα ψαροκόκαλα, αρχίζουν να συρρέουν γύρω απ’ τα πόδια της μπας και τσιμπήσουν κανένα μισοφαγωμένο ψαροκέφαλο που θα ξεγελάσει την πείνα τους.
Χεστήκανε (μετά συγχωρήσεως) όλοι αυτοί για τις αντισυνταγματικές παρεμβάσεις του Σύριζα στην δικαιοσύνη ή για τις αντιδεοντολογικές του εγκυκλίους στις κρίσεις του δημοσίου.
Η λύση λοιπόν δεν είναι να πίνουν καφέ στο Da Capo και ν’ αφήνουν τον Κυριάκο να πείσει οκτώ εκατομμύρια ψηφοφόρους, αλλά να πάρουν φωτιά τα μπατζάκια τους και ν’ αρχίσουν να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια και στα καφενεία. Αλλιώς φέξε μου και γλίστρησα.
Στο χωριό μου δεν διαβάζουν Liberal, αλλά ακούνε τον κάθε ψεκασμένο να λέει μπούρδες περί ασφαλιστικού-Πινοσέτ, δίχως να υπάρχει κανένας να του απαντήσει.
Και επίσης, οι «στελεχάρες» να μην στραβομουτσουνιάζουν όταν βλέπουν καμιά καινούρια φάτσα να μπαίνει στα κομματικά γραφεία. Το άνοιγμα στο κέντρο και στην αριστερά θα γίνει μέσα από ανθρώπους, όχι μέσα από ομιλίες και παράτες. Όχι να είναι όλοι θεωρητικώς υπέρ του ανοίγματος, αλλά ν’ αλλάζουν τα φώτα σ’ όποιον κεντρώο ή αριστερό δουν να μπαίνει στις γραμμές τους, διότι φοβούνται ότι θα τους φάει τις θέσεις που αυτοί έχουν καπαρώσει από την σημαία.
Εντάξει;