Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Η Ουκρανία παραχώρησε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης τον εμβληματικό ναό του Αγίου Ανδρέα

Η Ουκρανία αποφάσισε σήμερα να δώσει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντιουπόλεως το δικαίωμα να χρησιμοποιεί έναν εμβληματικό ναό, ο οποίος θα του χρησιμεύει πλέον ως αντιπροσωπεία στο Κίεβο, μετά την απόφασή του να αναγνωρίσει στη χώρα αυτή μια Εκκλησία ανεξάρτητη από την κηδεμονία της Μόσχας.
Συνολικά 237 βουλευτές (απαιτούνταν κατ’ ελάχιστον 226) ψήφισαν υπέρ ενός νόμου προς την κατεύθυνση αυτή που προτάθηκε από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο, ο οποίος θα πρέπει και να τον δημοσιεύσει για να τεθεί σε ισχύ.
Βάσει του νόμου αυτού, τΤ ιδιοκτήτης του οποίου θα παραμείνει ωστόσο το κράτος.
Η απόφαση αυτή εντάσσεται στη διαδικασία της αναγνώρισης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μιας ανεξάρτητης Εκκλησίας στην Ουκρανία, εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο ουκρανός ειδικός σε θέματα θρησκείας Ντμίτρο Γκορεβόι.
«Για να έχουμε μια ομαλή συνεργασία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, πρέπει αυτό να διαθέτει μια αντιπροσωπεία στο Κίεβο», υπογράμμισε.
Αριστούργημα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής και κτισμένος πάνω σ’ έναν λόφο, ο ναός του Αγίου Ανδρέα με τους τιρκουάζ θόλους θεωρείται ένας από τους ωραιότερους του Κιέβου. Οικοδομήθηκε τον 18ο αιώνα, όταν η Ουκρανία αποτελούσε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πάνω στα σχέδια του γεννημένου στο Παρίσι ιταλού αρχιτέκτονα και διακοσμητή Μπαρτολομέο Φραντσέσκο Ραστρέλι.
Τα οικοδομήματά του, που είναι πολυάριθμα στην παλιά Ρωσική Αυτοκρατορία και περιλαμβάνουν κυρίως τα Χειμερινά Ανάκτορα και τη Μονή Σμόλνυ στην Αγία Πετρούπολη, είναι αποτέλεσμα μιας προσαρμογής των στοιχείων του ευρωπαϊκού μπαρόκ στις τοπικές παραδόσεις.
Ο ναός, την οικοδόμηση του οποίου είχε παραγγείλει στον Ραστρέλι η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Ρωσίας, έλαβε το όνομά του από τον απόστολο Ανδρέα που, σύμφωνα με τον θρύλο, επισκέφθηκε την περιοχή του Κιέβου και προφήτευσε ότι θα γινόταν η κοιτίδα του χριστιανισμού στα σλαβικά
Δημοσιεύτηκε στισ

Σύγχρονοι Αγαμέμνονες και Αχιλλείς 

Οι σύγχρονοι Αγαμέμνονες και Αχιλλείς αδυνατούν να αναλάβουν τις προσωπικές ευθύνες και τα αποδίδουν όλα στους αντιπάλους, στους ξένους (Αμερικανικός ιμπεριαλισμός, Γερμανία… παγκοσμιοποίηση…ΔΝΤ).
Και ποιος μπορεί να σταθεί ανάχωμα σε αυτόν τον τεχνητό πολιτικό εμφύλιο; Η θεά Αθηνά που απέτρεψε τον Αχιλλέα να χτυπήσει με το ξίφος τον Αγαμέμνονα δεν υπάρχει «ξανθής δε κόμης έλε πηλείωνα» (Ιλιάδα Α, 197 «και από τα ξανθά μαλλιά έπιασε τον Πηλείδη) και το «Αιδώς Αργείοι» δεν συγκινεί κανέναν, αφού η ντροπή είναι προνόμιο των «αδύνατων».
Κι έτσι οι Έλληνες ασκούνται στην εμφύλια διαμάχη δικαιώνοντας τη θέση του Θεοτοκά: «Για να συζητήσουν οι Έλληνες πρέπει να διαιρεθούν σε παρατάξεις. Χρειάζεται όμως μια πρόφαση» (Ελεύθερο πνεύμα).
Λύσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Ο κατήφορος θα σταματήσει όταν από τον οχετό των ύβρεων περάσουμε στη διαλεκτική των επιχειρημάτων. Έτσι μόνο ο δημόσιος βίος θα εξυγιανθεί πολιτικά και το ήθος θα νικήσει τις σκοπιμότητες και τις πολιτικές ιδιοτέλειες ή κομματικούς τακτικισμούς.
Είθε να μη χρειαστεί ένα ανάλογο ιδιόχειρο σημείωμα, όπως το παρακάτω του Γ. Α. Μαγκάκη:
«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι ένας άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια» (Η ζωή πάνω στο νήμα).
Βιβλία χρήσιμα: α. Ομήρου Ιλιάδα, β. Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ «Πόσο ελληνικό είναι το Βυζάντιο», γ. Ευριπίδη «Φοίνισσες», δ. Γ. Δερτιλή «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις», ε. Κορνήλιου Καστοριάδη «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας», στ. Μάκη Καραγιάννη «Μικρό και αλαζονικό έθνος».

***

Ηλίας Γιαννακόπουλος
Φιλόλογος 
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ
 Η τύχη δεν ξεγελιέται!!!
ας υποθέσουμε ότι ζείτε σε μια μεγαλούπολη όπως το Βερολίνο ή του Αμβούργου.
Βρίσκεστε στο λεωφορείο και κάποιος επιβάτης κατεβαίνει ξεχνώντας την ομπρέλα του.
Την παίρνετε εσείς έχοντας κοντά κατά νου το εξής :
Να καλέσετε το ίδιο βράδυ στο τηλέφωνο είναι τυχαίο πενταψήφιο αριθμό , Με την ελπίδα ότι θα πετύχετε τον  ιδιοκτήτη της.
Ιστορία αυτή είναι βεβαίως φανταστική και ο καθένας θα  χαρακτήριζε την συμπεριφορά σας απελπιστικά αφελή .
Μη βιαστείτε όμως να γελάσετε κάθε Σάββατο εκατομμύρια άνθρωποι ελπίζουμε ότι θα πετύχουν τους έξι αριθμούς που κερδίζουν τον Λόττο . Εδώ οι πιθανότητες είναι μία στις 13.983.816 και  είναι σαφέστατα μικρότερες από ότι στο παράδειγμα με την ομπρέλα γιατί εκεί υπάρχουν μόνο 10 εκατομμύρια δυνατότητες ( δηλαδή τυχαίες ακολουθίες επτά ψηφίων )

Απόσπασμα από το βιβλίο , μαθηματικά πεντάλεπτα   του Ehrhad Behrends .

Δημοσιεύτηκε στισ

Έκθεση μαθητή του Δημοτικού…


Στη συνέχεια δημοσιεύουμε μια πραγματική έκθεση ενός μαθητή του Δημοτικού. Την
έδωσε ή ίδια ή μητέρα του, ανώνυμα φυσικά, για να δείξει και στους άλλους
γονείς πώς… απέχουν πολύ από τα παιδιά και πώς χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ή
σχέση μεταξύ τους.


Το
θέμα της έκθεσης ήταν: «Τι επιθυμώ πολύ και θα ζητούσα από τον Θεό να μου το
δώσει». Η έκθεση του μαθητή είναι απλή, περιεκτική και κυρίως συγκλονιστική!
«Θεε
μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεοραση!
Θέλω
να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου
χώρο. Να έχω την οικογένεια μου γύρω από εμένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν
μιλάω.
Θέλω
να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές η
ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν
λειτουργεί.
Όταν
είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη
δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.
Και
θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με
αγνοεί…
Θέλω
τ’ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου.
Θέλω
να νοιώθω ό,τι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε-πότε, μόνο για
να περάσει λίγο χρόνο με μένα.
Και
το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και
χαρούμενους.
Θεέ
μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!»
Τη
δασκάλα πού την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγος της
που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «τι συμβαίνει;» Αυτή απάντησε:
«Διάβασε αύτη την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου». Ο σύζυγος αφού τη
διάβασε είπε: «Θεέ μου, το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!»
Τότε η δασκάλα τον κοίταξε και είπε:«Αυτή ή έκθεση είναι του γιου μας!..».
Περιοδικό
«Η Δράσις μας»