Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Η Τιτάν και το στίγμα της χώρας 

H απόφαση της Τιτάν να μεταφέρει την έδρα της στο Βέλγιο κατά πρότυπα άλλων εξωστρεφών εταιρειών, π.χ. Βιοχάλκο, Τρία Εψιλον, λέει πολλά για την Ελλάδα και για το πιθανό μέλλον της.

Δημοσιεύθηκε: 19 Οκτωβρίου 2018 

Η Τιτάν και το στίγμα της χώρας

Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα, λέει ο θυμόσοφος λαός και έχει δίκιο.
Αν κανείς ρωτούσε ξενιτεμένους Ελληνες,  π.χ. επιχειρηματίες, φοιτητές, διαμέσου της κρίσης για την εικόνα της χώρας στις χώρες που ζούσαν, το πιθανότερο είναι να τους άκουγες να σου λένε κάτι δυσάρεστο.
Φυσικά, εξαρτάται από την χώρα στην οποία ζούσαν.
Αλλιώς τους αντιμετώπιζαν στις ΗΠΑ, αλλιώς στη Γερμανία κι αλλιώς στη Σκανδιναβία.
Όμως, το στερεότυπο του τεμπέλη ή/και χρεοκοπημένου Ελληνα που υποτίθεται οι χώρες τους χρηματοδοτούσαν άτοκα ήταν αρκετά διαδεδομένο όσο η Ελλάδα ήταν αρνητικός πρωταγωνιστής στα πρωτοσέλιδα του Διεθνούς  Τύπου.
Εγχώριες επιχειρήσεις που διεκδικούσαν έργα, συμβόλαια  στο εξωτερικό προσπαθούσαν στο μέτρο του δυνατού να αποφύγουν αναφορές στην Ελλάδα και γενικότερα να κρατήσουν αποστάσεις γιατί γνώριζαν πως θα τους κόστιζε.    
Σήμερα, τα πράγματα είναι καλύτερα.
Η αρνητική εικόνα αμβλύνεται ολοένα και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός και η Ελλάδα δεν δίνει αφορμές για αρνητικά σχόλια.
Παρ’ όλα αυτά τα αποτυπώματα της κρίσης στη φήμη της χώρας  και γενικότερα στην εθνική οικονομία παραμένουν.
Η χθεσινή  ανακοίνωση της τσιμεντοβιομηχανίας Τιτάν   που μεταφέρει την φορολογική έδρα της στο Βέλγιο και την διοικητική της έδρα στην Κύπρο μιλάει από μόνη της
Από τις μεγάλες, γνωστές εξωστρεφείς εταιρείες που ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο ξεχωρίζουν η Βιοχάλκο που έχει μεγάλο μέρος της παραγωγής στην Ελλάδα  και είναι εξαγωγική και η πολυεθνική Τρία Εψιλον.  
Η αποχώρηση της Τιτάν  συνιστά δυσάρεστη είδηση και εξέλιξη για την εθνική οικονομία, παρότι δεν αλλάζει κάτι με τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωσή, και το Χρηματιστήριο Αθηνών.
Δεν θα σταθούμε στα επιμέρους στοιχεία, π.χ. το φορολογικό βάρος αφού οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Βελγίου, δεν είναι μεγάλες ή το χρηματοδοτικό κόστος που είναι πιο σημαντικό.
Η Τιτάν  εκτιμάται πως δανείζεται με επιτόκιο 1% τουλάχιστον υψηλότερο για διάστημα 5-7 χρόνων απ’ αυτό που θα πλήρωνε αν ήταν βελγική εταιρεία.
Η επιτοκιακή διαφορά εκτοξεύεται σε δύσκολες περιόδους.
Υπενθυμίζεται ότι η Τιτάν  αναγκάσθηκε να πληρώσει κουπόνι 8% και άνω σε ομόλογο που εξέδωσε κατά την διάρκεια  της μνημονιακής περιόδου όταν ομοειδείς εταιρείες του Βελγίου εκτιμάται πως πλήρωναν συγκριτικά 6 ποσοστιαίες μονάδες λιγότερο.  
Προφανώς, το κόστος χρηματοδότησης είναι σημαντικός παράγοντας.
Όμως, δεν είναι ο μόνος.
Μια προσεκτική  ανάγνωση της ανακοίνωσης της τσιμεντοβιομηχανίας «προδίδει» πόσο πολύ θέλει να  μην συνδέεται με το brand name Ελλάδα.  
Γι’ αυτό αφενός μεταφέρει την φορολογική έδρα της επιχείρησης  στο Βέλγιο και αφετέρου την διοικητική της έδρα στην Κύπρο.   
Η εταιρεία θα μπορούσε να αφήσει την διοικητική έδρα στην Αθήνα αλλά δεν το έκανε.
Ο λόγος είναι προφανής.
Αν η φορολογική έδρα ήταν στο Βέλγιο και η διοικητική στην Αθήνα, πολλοί θα εκλάμβαναν την εταιρεία ως ελληνική και δεν το θέλει.
Κάτι σαν στίγμα.
Αφήσαμε ίσως το πιο δυσάρεστο για το τέλος.
Η μεταφορά της έδρας μιας τέτοιας εταιρείας που έχει ρίζες 100 και πλέον χρόνων στην Ελλάδα   στο εξωτερικό έχει γίνει μετά από ενδελεχή μελέτη όλων των παραμέτρων και προβολών στο μέλλον.
Επειδή η μεταφορά έδρας είναι μακροπρόθεσμη κίνηση έχουν εκτιμηθεί και ληφθεί υπόψη οι μακροπρόθεσμες  προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Και προφανώς οι της Τιτάν  εκτίμησαν πως οι μακροπρόθεσμες προοπτικές της Ελλάδας δεν είναι ιδανικές.
Ασφαλώς όλοι μπορεί να κάνουν λάθη στις εκτιμήσεις τους.
Όταν όμως αυτές τις εκτιμήσεις κάνουν άτομα που ξέρουν πολύ καλά την ελληνική οικονομία, αυτό είναι ανησυχητικό.
Ηχούν καμπανάκι κατά την ταπεινή μας άποψη.

Dr Money
Δημοσιεύτηκε στισ
λυμένα μεν άλυτα δε  !!!!
 Το πρόβλημα των Συρακουσών – Ακολουθία χαλαζιού
Ένα σκληρό πρόβλημα και η δεσποτεία του ενός! 
“Η απόλυτη ισότητα οδηγεί στην δεσποτεία του ενός.”
Μοντεσκιέ

Στις 6 Ιουλίου 1910, γεννήθηκε ο Γερμανός μαθηματικός Lothar Collatz.
To 1937 διατύπωσε μια εικασία που παραμένει άλυτη. Το πρόβλημα των Συρακουσών. Ένα κατά βάση απλό στην διατύπωση ερώτημα που όμως αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να απαντηθεί. Ο καθένας μπορεί να το τσεκάρει χρησιμοποιώντας μολύβι και χαρτί ή ακόμα και ένα απλό υπολογιστή τσέπης. Είναι τόσο απλό στην διατύπωση εξαιρετικά δύσκολο όμως να αποδειχθεί.
 Το είδος του προβλήματος που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε την απάντηση αλλά δεν μπορούμε να το αποδείξουμε.
Σκεφτείτε έναν θετικό ακέραιο αριθμό ,όποιον εσείς θέλετε.
Ακολουθείστε τώρα την εξής διαδικασία.

-Αν ο αριθμός είναι άρτιος (ζυγός),διαιρέστε τον με το 2.
-Αν ο αριθμός είναι περιττός (μονός), πολλαπλασιάστε τον με το 3 και προσθέστε το 1.
Επαναλάβετε την διαδικασία. Παρατηρείστε το αποτέλεσμα.
Εγώ σκέφτηκα το 11.Είναι περιττός, άρα πολλαπλασιάζω με 3 και προσθέτω 1,ο επόμενος αριθμός είναι 3×11+1=34,ο 34 τώρα είναι άρτιος άρα διαιρώ με το 2 και έχω αποτέλεσμα 17.Είναι περιττός και συνεχίζω τριπλασιάζοντας και προσθέτοντας την μονάδα,3×17+1=52. Συνεχίζω την ιδία διαδικασία και οι αριθμοί που προκύπτουν είναι 26,13,40,20,10,5,16,8,4,2,1.
Από το σημείο αυτό και μετά έχουμε την επαναλαμβανόμενη ακολουθία 4,2,1,4,2,1,4,2,1…..
Όταν φτάσουμε στο 1 διαδικασία τερματίζεται.

Το πρόβλημα τέθηκε το 1937 από τον μαθηματικό Lothar Collatz, ο όποιος αναρωτήθηκε:
«Θα καταλήγουμε πάντα στο 1, από όποιον αριθμό και αν ξεκινήσουμε;».
Ύστερα από 80 χρόνια ακόμα δεν γνωρίζουμε την απάντηση.
L.Collatz (1910–1990)
Το πρόβλημα έχει πολλά ονόματα, εικασία 3n+1, εικασία Ούλαμ από τον Στάνιλσλαβ Ούλαμ (Stanislaw Ulam), πρόβλημα Κακουτάνι από τον Σιζούο Κακουτάνι (Shizuo Kakutani), εικασία Θουέιτς από τον Μπράιν Θουέιτς (Bryan Thwaites), αλγόριθμος του Χάσε από τον Χέλμουτ Χάσε (Helmut Hasse), ή πρόβλημα των Συρακουσών.
Η ακολουθία των αριθμών που εμπλέκονται αναφέρεται ως ακολουθία χαλαζιού (επειδή οι τιμές συνήθως υπόκεινται σε πολλαπλές καταβάσεις και αναβάσεις σαν τους κόκκους του χαλαζιού σε ένα σύννεφο, είτε ως θαυμαστοί αριθμοί.
Οι μαθηματικοί ερευνητές εικάζουν ότι η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Με την χρήση υπερ-υπολογιστών κατόρθωσαν να δείξουν ότι όλοι οι αριθμοί μέχρι τον 18*2^60 τελικά καταλήγουν στο 1.
Την δεκαετία του 60,ο μαθηματικός Σιζούο Κακκουτάνι, διέδωσε το πρόβλημα στο πανεπιστήμιο του Γειλ. Ε λοιπόν, για περισσότερο από έναν μήνα όλοι οι θεράποντες των μαθηματικών στο Γέιλ ,καθηγητές, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές δούλευαν στο πρόβλημα, χωρίς ωστόσο να σημειώσουν κάποια πρόοδο.
Παρόμοιο φαινόμενο σημειώθηκε και στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Αφού κυκλοφόρησε το ανέκδοτο ότι όλη η ιστορία δεν ήταν παρά ένα μυστικό σχέδιο των Σοβιετικών για να καθυστερήσει η μαθηματική ερεύνα στις Η.Π.Α.
Ο θρυλικός Ούγγρος μαθηματικός Πωλ Έρντος επικήρυξε το πρόβλημα για 500 δολάρια, χωρίς επίσης να σημειωθεί κάποιο αποτέλεσμα.
Δημοσιεύτηκε στισ

Λουκρήτιος – Οι πρώτοι άνθρωποι


Είναι εκπληκτικό πως η Επικούρεια “ανθρωπολογία”, που γνωρίσαμε διαμέσου του Λουκρήτιου και του φιλοσοφικού του ποιήματος De rerum natura (“Περί της φύσεως των πραγμάτων”, ελάχιστα διαφέρει από τις επιστημονικές αντιλήψεις της εποχής μας, αποτελώντας μία από τις πρώτες εκδηλώσεις της εξελικτικής σκέψης Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα:
Εκείνη όμως η ανθρώπινη γενιά πάνω στη γη ήταν πολύ πιο σκληρή, πράγμα φυσικό, αφού την είχε δημιουργήσει η σκληρή γη, φτιαγμένη εσωτερικά με κόκαλα μεγαλύτερα και πιο γερά, με τις σάρκες κολλημένες με δυνατούς τένοντες, μια φυλή που δεν την πείραζε εύκολα ούτε η ζέστη ούτε το κρύο ούτε η ασυνήθιστη τροφή ούτε καμιά σωματική αδυναμία.
Περνούσαν τη ζωή τους όλο περιπλανήσεις, κατά τη διάρκεια πολλών περιστροφών του ήλιου, σαν αγρίμια. Δεν υπήρχε κανένας ρωμαλέος οδηγός του κυρτού αλετριού, κανένας δεν ήξερε να καλλιεργεί τα χωράφια με σιδερένιο υνί ούτε να μπήγει στη γη τρυφερά βλαστάρια ούτε να κόβει με κλαδευτήρι τα παλιά κλαδιά από τα ψηλά δέντρα. Αυτό που είχε δώσει ο ήλιος και οι βροχές, αυτό που είχε δημιουργήσει η γη μόνη της, ήταν δώρο αρκετό, για να ευχαριστήσει τις καρδιές τους.
Τις πιο πολλές φορές τρέφονταν με βαλανίδια. Και τα κούμαρα που βλέπεις τώρα να ωριμάζουν με το πορφυρό τους χρώμα το χειμώνα, τότε η γη τα έβγαζε άφθονα και πολύ πιο μεγάλα. Ακόμα η θαλερή τότε νεότητα του κόσμου έβγαζε άφθονη τροφή σκληρή, αλλά κατάλληλη για τους φτωχούς θνητούς.
Αλλά τα ποτάμια και οι πηγές τους καλούσαν να σβήσουν τη δίψα τους, όπως τώρα το νερό που πέφτει από τα ψηλά βουνά καλεί από μακριά τα διψασμένα αγρίμια. Τέλος κατοικούσαν στις κατοικίες των νυμφών, μέσα στα δάση, γνωστές από τις περιπλανήσεις τους, απ’ όπου μάθαιναν πως ρέματα τρεχάμενα πλένουν με τα κύματά τους τους υγρούς βράχους, τους σκεπασμένους με μούσκλια, όλο σταγόνες υγρούς βράχους, και πως σε μερικά μέρη ξεχειλίζουν κι απλώνονται στις ανοιχτές πεδιάδες.
Δεν ήξεραν ακόμα να δουλεύουν πράγματα με τη φωτιά ούτε να χρησιμοποιούν τα δέρματα και να ντύνουν το σώμα τους με τα τομάρια των αγριμιών. Ζούσαν στα δάση, στις σπηλιές των βουνών και στους λόγγους, έκρυβαν τα βρόμικα κορμιά τους στους θάμνους, για να γλιτώσουν από τα μαστιγώματα των ανέμων και τις βροχές.

Δεν μπορούσαν να φροντίζουν τα κοινά αγαθά ούτε ήξεραν να ρυθμίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις με έθιμα και νόμους. Καθένας έπαιρνε τη λεία που του πρόσφερε η τύχη, μαθημένος να ‘ναι δυνατός για τον εαυτό του και να ζει μόνος του. Η Αφροδίτη μέσα στα δάση ένωνε τα κορμιά των εραστών. Τους ένωνε η αμοιβαία επιθυμία ή η ορμητική δύναμη κι ο δυνατός πόθος του άντρα ή η προσφορά: βαλανίδια και κούμαρα ή διαλεχτά αχλάδια.
Με τη θαυμαστή ικανότητα των χεριών και των ποδιών τους κυνηγούσαν τα είδη των αγριμιών στα δάση με ρόπαλα βαριά και πετώντας πέτρες. Τα περισσότερα τα νικούσαν κι από μερικά γλίτωναν μέσα σε κρυψώνες.
Σαν τ’ αγριογούρουνα, όταν τους έβρισκε η νύχτα, τέντωναν τ’ άγρια κορμιά τους χάμω και τυλίγονταν με φύλλα και κλαδιά. Δεν έψαχναν για τη μέρα και για τον ήλιο θρηνώντας μέσα στα δάση, γυρνώντας τρομαγμένοι μες στις σκιές της νύχτας, αλλά περίμεναν βουβοί, θαμμένοι στον ύπνο, πότε θ’ απλώσει ο ήλιος με το ρόδινο πυρσό του το φως στον ουρανό. Αφού είχαν συνηθίσει από παιδιά να βλέπουν πάντα το σκοτάδι και το φως να παρουσιάζονται διαδοχικά, δεν ήταν δυνατό ν’ απορούν ή να φοβούνται μήπως χαθεί το φως του ήλιου και μια αιώνια νύχτα απλωθεί στη γη.
Αλλά περισσότερο τους ανησυχούσαν τ’ αγρίμια που τάραζαν συχνά την ησυχία αυτών των δυστυχισμένων. Διωγμένοι από την κατοικία τους, αναγκάζονταν να φύγουν από τα πέτρινα καταφύγιά τους, όταν ερχόταν ένα αγριογούρουνο με αφρισμένο στόμα ή ένα δυνατό λιοντάρι, και, βαθιά μεσάνυχτα, παραχωρούσαν τρομαγμένοι τα στρωμένα με φύλλα κρεβάτια τους στους άγριους επισκέπτες.
Ούτε εξάλλου τα γένη των θνητών τότε, περισσότερο από τώρα, άφηναν το γλυκό φως της ζωής με θρήνους. Γιατί τότε ήταν ευκολότερο να πιαστεί ο καθένας και να προσφέρει τον εαυτό του ζωντανή τροφή στα θηρία, ξεσκισμένος από τα δόντια τους, γεμίζοντας με το θρήνο του λαγκάδια, βουνά και δάση, βλέποντας τη ζωντανή σάρκα του μέσα σε τάφο ζωντανό.
Εκείνοι όμως που σώζονταν με τη φυγή, κρατώντας ύστερα τις τρεμάμενες παλάμες τους πάνω στις πληγές τους καλούσαν με τρομερές φωνές τον Άδη, ως τη στιγμή που άγριοι πόνοι τους στερούσαν τη ζωή, χωρίς βοήθεια, χωρίς να ξέρουν τι φροντίδα χρειάζονταν οι πληγές τους.
Όμως δεν έστελνε στον όλεθρο μια μονάχα μέρα πολλές χιλιάδες άντρες παραταγμένους κάτω απ’ τις σημαίες, ούτε πελώρια ταραγμένα κύματα έριχναν με δύναμη πάνω στους βράχους καράβια κι ανθρώπους. Αλλά μάταια, στα χαμένα συχνά σηκωνόταν κι αγρίευε η θάλασσα ή άφηνε να πέφτουν χωρίς λόγο οι κούφιες απειλές της. Δεν μπορούσε να ξεγελάσει κανένα με τη δόλια απάτη της ηρεμίας της, με τα γελαστά κύματά της. Η ανόσια τέχνη της ναυσιπλοΐας τότε βρισκόταν στο σκοτάδι. Τον καιρό εκείνο η έλλειψη της τροφής πρόσφερε τα κορμιά στο θάνατο. Αντίθετα, τώρα τα πνίγει η αφθονία. Εκείνοι από άγνοια έχυναν οι ίδιοι μέσα τους το δηλητήριο, τώρα, πιο τεχνικά, το δίνουν οι ίδιοι σε άλλους.
Ύστερα, όταν άρχισαν να χρησιμοποιούν καλύβες, δέρματα και τη φωτιά, και η γυναίκα, ζευγαρωμένη με τον άντρα, μπήκε σε σπίτι, έγιναν γνωστοί οι νόμοι του γάμου και είδαν να γεννιούνται απόγονοι, άρχισε τότε για πρώτη φορά να ημερεύει το ανθρώπινο γένος. Γιατί η φωτιά φρόντισε να μην μπορούν τα σώματά τους, που τουρτούριζαν, ν’ αντέχουν κάτω απ’ το θόλο τ’ ουρανού και η Αφροδίτη περιόρισε τις δυνάμεις τους, τα παιδιά με τα χάδια εύκολα έσπασαν το περήφανο φρόνημα των γονιών τους.
Τότε επίσης άρχισαν οι γείτονες να συνάπτουν φιλικούς δεσμούς μεταξύ τους με την επιθυμία να μην προκαλούν ούτε να παθαίνουν κακό, ζήτησαν προστασία για τα παιδιά και το γυναικείο φύλο, όταν έδειχναν με χειρονομίες και φωνές, με λόγια μπερδεμένα, πως είναι δίκαιο όλοι να σπλαχνίζονται τον αδύνατο. Δεν ήταν όμως δυνατό να επικρατεί σε κάθε περίπτωση η ομόνοια, αλλά αρκετοί καλοί σέβονταν τίμια τις συνθήκες. Αλλιώς το ανθρώπινο γένος από τότε κιόλας θα είχε αφανιστεί εντελώς και δε θα μπορούσε να συνεχίσει μέχρι σήμερα τη διαιώνισή του.

***

Ο Τίτος Λουκρήτιος Κάρος (λατινικά: Titus Lucretius Carus, 94 π.Χ. – 15 Οκτωβρίου 55 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ποιητής και φιλόσοφος. Το μόνο γνωστό του έργο είναι το εκτενές φιλοσοφικό ποίημα ), 7.415 στίχων με επικούρεια θεματολογία. 
Λουκρήτιος – Η φύση των πραγμάτων (Lucretius – De rerum natura). Μετάφραση Παρίση Κατσαρού
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ

Η Ουκρανία παραχώρησε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης τον εμβληματικό ναό του Αγίου Ανδρέα

Η Ουκρανία αποφάσισε σήμερα να δώσει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντιουπόλεως το δικαίωμα να χρησιμοποιεί έναν εμβληματικό ναό, ο οποίος θα του χρησιμεύει πλέον ως αντιπροσωπεία στο Κίεβο, μετά την απόφασή του να αναγνωρίσει στη χώρα αυτή μια Εκκλησία ανεξάρτητη από την κηδεμονία της Μόσχας.
Συνολικά 237 βουλευτές (απαιτούνταν κατ’ ελάχιστον 226) ψήφισαν υπέρ ενός νόμου προς την κατεύθυνση αυτή που προτάθηκε από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο, ο οποίος θα πρέπει και να τον δημοσιεύσει για να τεθεί σε ισχύ.
Βάσει του νόμου αυτού, τΤ ιδιοκτήτης του οποίου θα παραμείνει ωστόσο το κράτος.
Η απόφαση αυτή εντάσσεται στη διαδικασία της αναγνώρισης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μιας ανεξάρτητης Εκκλησίας στην Ουκρανία, εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο ουκρανός ειδικός σε θέματα θρησκείας Ντμίτρο Γκορεβόι.
«Για να έχουμε μια ομαλή συνεργασία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, πρέπει αυτό να διαθέτει μια αντιπροσωπεία στο Κίεβο», υπογράμμισε.
Αριστούργημα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής και κτισμένος πάνω σ’ έναν λόφο, ο ναός του Αγίου Ανδρέα με τους τιρκουάζ θόλους θεωρείται ένας από τους ωραιότερους του Κιέβου. Οικοδομήθηκε τον 18ο αιώνα, όταν η Ουκρανία αποτελούσε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πάνω στα σχέδια του γεννημένου στο Παρίσι ιταλού αρχιτέκτονα και διακοσμητή Μπαρτολομέο Φραντσέσκο Ραστρέλι.
Τα οικοδομήματά του, που είναι πολυάριθμα στην παλιά Ρωσική Αυτοκρατορία και περιλαμβάνουν κυρίως τα Χειμερινά Ανάκτορα και τη Μονή Σμόλνυ στην Αγία Πετρούπολη, είναι αποτέλεσμα μιας προσαρμογής των στοιχείων του ευρωπαϊκού μπαρόκ στις τοπικές παραδόσεις.
Ο ναός, την οικοδόμηση του οποίου είχε παραγγείλει στον Ραστρέλι η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Ρωσίας, έλαβε το όνομά του από τον απόστολο Ανδρέα που, σύμφωνα με τον θρύλο, επισκέφθηκε την περιοχή του Κιέβου και προφήτευσε ότι θα γινόταν η κοιτίδα του χριστιανισμού στα σλαβικά
Δημοσιεύτηκε στισ

Σύγχρονοι Αγαμέμνονες και Αχιλλείς 

Οι σύγχρονοι Αγαμέμνονες και Αχιλλείς αδυνατούν να αναλάβουν τις προσωπικές ευθύνες και τα αποδίδουν όλα στους αντιπάλους, στους ξένους (Αμερικανικός ιμπεριαλισμός, Γερμανία… παγκοσμιοποίηση…ΔΝΤ).
Και ποιος μπορεί να σταθεί ανάχωμα σε αυτόν τον τεχνητό πολιτικό εμφύλιο; Η θεά Αθηνά που απέτρεψε τον Αχιλλέα να χτυπήσει με το ξίφος τον Αγαμέμνονα δεν υπάρχει «ξανθής δε κόμης έλε πηλείωνα» (Ιλιάδα Α, 197 «και από τα ξανθά μαλλιά έπιασε τον Πηλείδη) και το «Αιδώς Αργείοι» δεν συγκινεί κανέναν, αφού η ντροπή είναι προνόμιο των «αδύνατων».
Κι έτσι οι Έλληνες ασκούνται στην εμφύλια διαμάχη δικαιώνοντας τη θέση του Θεοτοκά: «Για να συζητήσουν οι Έλληνες πρέπει να διαιρεθούν σε παρατάξεις. Χρειάζεται όμως μια πρόφαση» (Ελεύθερο πνεύμα).
Λύσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Ο κατήφορος θα σταματήσει όταν από τον οχετό των ύβρεων περάσουμε στη διαλεκτική των επιχειρημάτων. Έτσι μόνο ο δημόσιος βίος θα εξυγιανθεί πολιτικά και το ήθος θα νικήσει τις σκοπιμότητες και τις πολιτικές ιδιοτέλειες ή κομματικούς τακτικισμούς.
Είθε να μη χρειαστεί ένα ανάλογο ιδιόχειρο σημείωμα, όπως το παρακάτω του Γ. Α. Μαγκάκη:
«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι ένας άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια» (Η ζωή πάνω στο νήμα).
Βιβλία χρήσιμα: α. Ομήρου Ιλιάδα, β. Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ «Πόσο ελληνικό είναι το Βυζάντιο», γ. Ευριπίδη «Φοίνισσες», δ. Γ. Δερτιλή «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις», ε. Κορνήλιου Καστοριάδη «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας», στ. Μάκη Καραγιάννη «Μικρό και αλαζονικό έθνος».

***

Ηλίας Γιαννακόπουλος
Φιλόλογος 
Αντικλείδι , https://antikleidi.com