Τσίχλα την παρομοιάζανε στο χωριό την Αννούλα. Κ’ έζησε και πέθανε τσίχλα. Είτανε μιας μπουκιάς ανθρωπάκι. Αδύνατη, με ψιλά κανιά δίχως βάρος, πετούμενη. Δεν περπατούσε — πήδαγε κ’ έτρεχε. Αλλά για ποιο χωριό μιλάμε; Για εν από κείνα τα βουνίσια, που σκαρφαλώνουνε στην πλαγιά τού βουνού κ’ είναι όλα τα ίδια. Όμορφα, μα φτωχά και μίζερα κι’ αφημένα στην τύχη τους κι από θεούς κι ανθρώπους. Μια ρεματιά στην κατηφοριά με τις κόκκινες ροδοδάφνες και μια γιδόστρατα, πού φέρνει μες από το δάσος των πέφκων στην κορφή τού βουνού. Τόσο απόμερο, ξεχασμένο χωριό, πού σχεδόν είχε κι αυτό ξεχάσει τ’ όνομα του. Δεν τού χρειαζότανε, λες και του πέφτε βάρος. Αλλ’ όσο τους λείπουνε των μικρών αφτιών χωριών πολιτισμός, φροντίδα και χορτασιά, τόσο τους περισσέβ’ η ψυχή. Ψυχή του λαού! Είμαστε στον τελευταίο χρόνο της Κατοχής.

Το χωριό, πού λέμε, βρισκότανε στα σύνορα των δύο Ελλάδων: της λέφτερης και της συνεργαζομένης. Αλλά προς τα εδώ. ‘Ένα γερμανικό φυλάκιο προσπαθούσε με τους ναζήδες τους δικούς του και τους τσολιάδες τους «δικούς» μας να μποδίζει τη λεφτεριά να κατέβει απ’ την κορυφή του βουνού προς τα κάτου – στον κάμπο. Γιατί κει ψηλά στην κορυφή του βουνού είχανε φωλιάσ’ οι αγωνιστές του έθνους κ’ ετοιμάζανε «καλά Χριστούγεννα», για τους εχθρούς. Με την απελευθερωτική επιτροπή του χωριού είχανε συχνή επαφή. Αλλά πώς; Μέσον της Τσίχλας. Είτανε κόρη μιας φτωχιάς χηρεβάμενης τού χωριού, πού ο άντρας της σκοτώθηκε στην Αλβανία. Οχτώ με δέκα χρονών η Τσίχλα. Μα γεμάτη φωνή, ξυπνάδα και μίσος εναντίον των εχθρών. Και σβέλτη και μπασμένη στη ζωή — σαν ώριμο πλάσμα — κι αδείλιαστη. Καιρός καλός στα τέλη του Δεκέμβρη. Ήλιος και στέγνη — μα και κρύο τσουχτερό. Η Τσίχλα μαζί μ’ άλλα παιδιά (τα σκολειά κλισμένα) έβγαιναν έξω απ’ το χωριό σ’ ένα πλάτωμα προς το ρέμα και παίζανε μπροστά στα μάτια των Γερμανών και των τσολιάδων. Παίζανε τόπι. Η Τσίχλα, πάνου στο φούντωμα του παιχνιδιού, τίναζε το τόπι όσο μπορούσε μακρύτερα προς το ρέμα κ’ ύστερις έτρεχε, όσον μπορούσε πιότερο, να το φτάσει. Το τόπι κυλούσε κάτου στη ρεματιά κ’ η Τσίχλα κυλούσε κι αυτή. Όχι πολύ ψηλά, μέσα στο δάσος την περιμένανε κατά το μεσημέρι, κάθε μέρα δύο αντάρτες. Τους έδινε το μήνυμα γραμμένο ή στοματικά της ’Επιτροπής και ξαναγυρνούσε πίσω λαχανιασμένη (για να μην αργήσει) με το τόπι στα χέρια! Αλλ’ αυτό το ταχτικό χάσιμο της Τσίχλας μέσα στο δάσος πονήρεψε τούς «εχθρούς» ξένους και δικούς. —Πρέπει να ιδούμε τί τρέχει, με τρόπο — γιατί το μωρό είναι πολύ πονηρό. Αλλά δεν χρειάστηκε τρόπος. Ο Πρόεδρος του χωριού, δεξί χέρι τω Ναζιών, έκανε την τελευταία του υπηρεσία «προς την πατρίδα». Τους πληροφόρησε τί συμβαίνει. Όταν την άλλη μέρα, παραμονή των Χριστουγέννων, η Τσίχλα ξανάκανε το «παιχνίδι» της, τρέξανε πίσω από το τόπι ναζήδες και «δικοί», σταματήσανε το τόπι, τη σταματήσανε κι αφτήνε. Και την ψάξανε. Βρήκανε χωμένο μέσα στα μαλλιά της ένα χαρτάκι. —Έλα δα, πουλάκι μου, τη ρώτησε ο πρόεδρος. Ποιος σου το΄δωσε τούτο; -—Μόνη μου το’γραψα. —Και τί ξέρεις εσύ από τέτοια πράματα; —Όλοι μας ξέρουμε. —Και τί άλλο «παιχνίδι» ξέρεις; —Όλα. Και να τρέχω. Και να πηδώ. Και να τραγουδώ. Να σκαρφαλώνω στα δέντρα να καρπολογώ και να πιάνω πουλάκια στις φωλιές τους. —Για σκαρφάλωσε σ’ αφτήνε την ελιά να ιδούμε; Η Τσίχλα βρέθηκε σ’ ένα λεπτό πάνω στο δέντρο. —Ξέρεις, είπες, να τραγουδάς. Για πες μας κανένα «σκοπό» ν’ ακούσουμε; Ότι σου αρέσει. Κ’ η Τσίχλα με λαγαρή παιδιάστικη φωνή κελάηδησε: —«Μαρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά…» (Αφτό το τραγούδι είτανε τότες το πιο συνηθισμένο τραγούδι των σκλαβωμένων Ελλήνων. Μπαμ!, μπάμ!, μπάμ!… Οι Γερμαναράδες κ’ οι τσολιάδες τη βάλανε στο σημάδι και τη σκοτώσανε σα πουλί. Και το πουλί σωριάστηκε χάμου, μιας φούχτας σώμα κι απέραντη -ψυχή. Η ψυχή όλης της Ελλάδας. Περασμένα μεσάνυχτα, την ώρα πού οι καμπάνες διαλαλούσανε τη γέννηση του «Σωτήρος», πέσανε στο χωριό οι αντάρτες — και ναζηδες και «δικοί» κι ο πρόεδρος πλήρωσαν με τη ζωή τους το αναντρό τους έγκλημα. Κ’ υστέρα; ‘Ύστερα από ένα χρόνο η «’Ελευθερία» είχε κυνηγηθεί στεριάς και πελάου απ’ ολην την Ελλάδα. Αλλά κάθε Χριστούγεννα, μετά τα μεσάνυχτα, οι χαρούμενοι αντίλαλοι της καμπάνας δεν μπορούνε να πνίξουνε το θλιβερό κελάηδημα της Τσίχλας και το κλάμα της Πατρίδας…

*** O Κώστας Βάρναλης (26 Φεβρουαρίου 1884 – 16 Δεκεμβρίου 1974) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος. Έγραψε ποιήματα, αφηγηματικά έργα, κριτική και μεταφράσεις. Τιμήθηκε το 1959 με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.

Αντικλείδι

Ο χαρούμενος άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη γνώμη των άλλων ανθρώπων.

από τον διάσημο ψυχίατρο Mikhail Litvak

Ταβέρνα τρία αδέλφια στα Σκούρτα

Photo by streethacker

Ο αμερικάνος γκουρού Of NLP

Γιάννης Βαλαμπούς: “Τα Κρασιά της Σαντορίνης Είναι Παγκοσμίου Κλάσεως”

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟΥ VASSALTIS

Ο Γιάννης Βαλαμπούς έχει κάνει πράξη, με μεγάλη επιτυχία, κάτι που όλο και περισσότεροι νέοι Έλληνες επιχειρούν τα τελευταία χρόνια να κάνουν: αξιοποίησε την ελληνική γη στην παραγωγή προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας, με εξωστρεφή προσανατολισμό, έμφαση στην καινοτομία και άποψη. Τυχαίνει μάλιστα να είναι φίλος, γνωρίζω λοιπόν από πρώτο χέρι πόσο μεράκι, προσπάθεια και κέφι έχει μπει σε όλες τις πτυχές του Οινοποιείου Vassaltis. Δεν είναι τυχαίο ότι οι απαιτητικοί Sunday Times ξεχώρισαν φέτος το καλοκαίρι την ετικέτα του «Σαντορίνη Barrel Aged 2016» σε άρθρο τους για την ανάκτηση του ηρωικού status της ελληνικής οινοποιίας.

Πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με την οινοποιία, εγκαταλείποντας την προηγούμενή σου επαγγελματική σταδιοδρομία;

Η απόφασή μου να ασχοληθώ με τον κλάδο της οινοποιίας είχε να κάνει με προσωπικούς λόγους περισσότερο. Βρέθηκα σε ένα στάδιο της ζωής μου όπου αναζητούσα κάτι πιο δημιουργικό από την προηγούμενή μου καριέρα και παράλληλα να εφαρμόσω στην πράξη αυτό που πίστευα (και πιστεύω) ότι πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να βγει από την κρίση: να εκμεταλλευτεί το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει στον αγροτοδιατροφικό τομέα, την εξαιρετική ποιότητα της παραγωγής της και να προσθέσει σ’ αυτήν αξία μέσω της μεταποίησης. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω ανθρώπους της ηλικίας μου να έχουν ακολουθήσει την ίδια πορεία είτε είναι με μέλι, λάδι, βότανα, γιατί πιστεύω ότι και σαν παραγωγή, αλλά και σαν γενιά, έχουμε πολλά να δώσουμε στη χώρα.

Δημιουργώντας το οινοποιείο Vassaltis, είχες οδηγό σου κάποιο άλλο αγαπημένο οινοποιείο;

Δύσκολα θα βρεις δύο οινοποιεία να είναι ίδια και είναι πολύ κακός σύμβουλος το να βάζεις οδηγό ένα άλλο οινοποιείο, και εξηγώ. Το οινοποιείο αποτελείται και ορίζεται από πολλούς παράγοντες. Το ανθρώπινο δυναμικό: την ηλικία, το background, τις φιλοδοξίες, το ταλέντο. Την τοποθεσία του: τη χώρα, το χωριό, την εγγύτητα σε αστικό κέντρο. Το αμπελουργικό/οινοποιητικό δυναμικό: τις ποικιλίες, το στυλ των κρασιών, τη σύσταση του εδάφους, τις στρεμματικές αποδόσεις κ.λπ. και φυσικά την ηλικία του και τις οικονομικές δυνατότητες. Έτσι λοιπόν δεν βρήκα ποτέ ένα οινοποιείο-οδηγό αλλά έβρισκα κομμάτια που μου αρέσανε και τα έβαλα όλα μαζί με πολλή δόση από το χαρακτήρα μου και το όραμά μου, ώστε να δημιουργήσω αυτό που σήμερα λέγεται Vassaltis, ένα οινοποιείο διαφορετικό από τα άλλα, με δικό του DNA.

Περνάς μεγάλο μέρος της χρονιάς σου στη Σαντορίνη. Πώς είναι η εμπειρία της ζωής στο νησί το χειμώνα; Βλέπεις μεγάλες αλλαγές στη Σαντορίνη στη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας;

Ευτυχώς που δεν έχουμε τουρισμό όλο το χρόνο και χαιρόμαστε το νησί! Η Σαντορίνη το χειμώνα είναι ένα εκπληκτικό μέρος. Ήσυχα και συνάμα άγρια, η έλλειψη τουρισμού αφήνει άπλετο ελεύθερο χρόνο στους κατοίκους να έρθουν πιο κοντά, να ασχοληθούν με τη φύση και τα χόμπι τους. Φυσικά, η οικοδομική δραστηριότητα το χειμώνα είναι αδιάκοπη και αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά την τελευταία πενταετία. Η αλόγιστη ανοικοδόμηση του νησιού που δημιουργεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο φυσικό κάλος και την εμπειρία του επισκέπτη.

Ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες της οινοποιίας στη Σαντορίνη; Χρησιμοποιείτε στα αμπέλια σας παραδοσιακές μεθόδους όπως η «κουλούρα

Οι ιδιαιτερότητες της αμπελουργίας έγκεινται στις ιδιαιτερότητες του κλίματος της Σαντορίνης: μηδαμινή βροχόπτωση, ισχυροί άνεμοι, υπερβολική ηλιοφάνεια – όλα είναι καιρικά φαινόμενα που δυσκολεύουν την ανάπτυξη του αμπελιού. Οι αντιξοότητες αυτές οδηγούν σε πολύ χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις και κατά συνέπεια υψηλά κόστη) και αναγκάζουν τον αμπελουργό να εφεύρει τρόπους να προστατεύσει την παραγωγή του. Το κλάδεμα της «κουλούρας» είναι ένας από αυτούς. Το πρέμνο κλαδεύεται σε θαμνοειδές κύπελλο, με τα σταφύλια να μεγαλώνουν στη μέσα πλευρά του φυτού ώστε να τα προστατεύει το φυτό από τους ανέμους και το φύλλωμα να μεγαλώνει από πάνω, ώστε να του δίνει σκιά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ανταπόκριση στα κρασιά σας έχει υπάρξει ιδιαίτερα θερμή εντός και εκτός Ελλάδας, με το παλαιωμένο Ασύρτικο Vassaltis να λαμβάνει πρόσφατα μια διθυραμβική κριτική από τους Sunday Times.

Ποια είναι τα επόμενά σας βήματα, ποιες οι ευκαιρίες της επόμενης περιόδου και ποιες οι προκλήσεις;

Το βασικότερο μέλημά μας αυτή τη στιγμή είναι να διατηρήσουμε το υψηλό επίπεδο ποιότητας που μας χαρακτηρίζει στις πρώτες μας σοδειές, και παράλληλα να αυξήσουμε την έκταση του αμπελώνα που ελέγχεται από το Vassaltis. Πλέον απευθυνόμαστε σε ένα ελληνικό κοινό εκπαιδευμένο στο Ασύρτικο και σε ένα ξένο κοινό εξοικειωμένο με το Ασύρτικο. Η πρόκληση τώρα είναι να προσφέρουμε στα δύο αυτά ακροατήρια κρασιά υψηλότερης ποιότητας, μέσω ειδικών οινοποιήσεων και ξεχωριστών αμπελοτοπιών, που θα αναδείξουν το δυναμικό της ποικιλίας και του τόπου, αλλά και το ταλέντο της ομάδας μας.

Τα κρασιά της Σαντορίνης είναι παγκοσμίου κλάσεως και δεν θα σταματήσω ποτέ να λέω ότι εάν αυτά τα κρασιά είχαν άλλη χώρα προέλευσης, η αξία τους θα ήταν πολλαπλάσια.

Μίλησε μας για το αφρώδες κρασί που βγάλατε φέτος στην αγορά, σε περιορισμένο αριθμό φιαλών.

Το Petillant Naturel (φυσικές φυσαλίδες στα γαλλικά) ή PetNat είναι ένας τύπος κρασιού εξαιρετικά δημοφιλής στον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα είναι ένα από τα λίγα και ίσως το πρώτο. Παράγεται με την αρχαϊκή μέθοδο (method ancestrale), εμφιαλώνοντας δηλαδή το μούστο προτού αποζυμώσει. Δίνει ένα κρασί πολύ απολαυστικό, ιδανικό για τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες, είτε σαν απεριτίφ είτε συνοδεύοντας λαδερά πιάτα (γεμιστά, μπριάμ κ.λπ.) ή λιπαρά ψάρια.

Πολύς κόσμος σχολιάζει επιδεικτικά την αύξηση των τιμών της Σαντορίνης. Τι έχετε να πείτε σχετικά;

Τα κρασιά της Σαντορίνης είναι παγκοσμίου κλάσεως και δεν θα σταματήσω ποτέ να λέω ότι εάν αυτά τα κρασιά είχαν άλλη χώρα προέλευσης, η αξία τους θα ήταν πολλαπλάσια. Όσο η παγκόσμια αγορά ανακαλύπτει αυτά τα κρασιά, τόσο θα ανεβαίνει η τιμή τους. Βέβαια, η Σαντορίνη είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου υπάρχει τόσο έντονη τουριστική και αγροτική δραστηριότητα σε έναν τόσο μικρό χώρο. Το αποτέλεσμα είναι, η αξία της γης (και κατά συνέπεια του παραγόμενου αγροτικού προϊόντος) να είναι υψηλή. Η διαρκής ανοικοδόμηση του νησιού, η έμφαση στην ανάπτυξη του τουριστικού κλάδου και η έλλειψη υποδομών είναι παράγοντες που επιδρούν αρνητικά στον όγκο του παραγόμενου αγροτικού προϊόντος με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στην τιμή του. Νομίζω ότι φτάνουμε σε ένα σημείο όπου η Σαντορίνη -ως κοινωνία και πολιτική ηγεσία-θα πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει να διασώσει την αγροτική οικονομία της από τον υπερ-τουρισμό και τι είναι διατιθέμενη να κάνει προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν σας φέρει ο δρόμος σας στη Σαντορίνη, μην αμελήσετε να επισκεφθείτε το tasting room του Οινοποιείου Vassaltis στο Βούρβουλο. Για τη διαμονή σας, μπορείτε να επιλέξετε το αδερφάκι του Vassaltis, το μπουτίκ ξενοδοχείο The Vasilikos, στο Ημεροβίγλι.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του Carpe Vinum, του θεματικού περιοδικού e-book της αθηΝΕΑς για το κρασί, το οποίο μπορείτε να απολαύσετε εδώ.

Μητσοτάκης: Επίδομα 2.000 για κάθε νέα γέννηση -Αύξηση κατώτατου μισθού

Έργα , έργα στο Καματερό

Αυτός που απελπίζεται από την ανθρώπινη μοίρα είναι δειλός. Αυτός που έχει ελπίδες γι’ αυτήν είναι ανόητος.

Αλμπέρ Καμύ, 1913-1960, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957

Δεν μπορεί κανείς ποτέ να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει, γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να την συγκρίνουμε με προηγούμενες ζωές, ούτε να την επανορθώσουμε σε ζωές επερχόμενες.

12 συνεδριο της Νέας Δημοκρατίας

Αρχιστράτηγος του βρετανικού στρατού: Ζούμε μια περίοδο ανάλογη με αυτή πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στην ετήσια ομιλία-ανάλυσή του, ο Sir Nick Carter κατονομάζει τους σύγχρονους εχθρούς, τις νέες παγκόσμιες απειλές, αναλύει τι νέες μορφές πολέμου. Στρέφεται όμως και κατά του λαϊκισμού και του εθνικισμού και επικρίνει την αδιαφορία και την άγνοια των πολιτών

«Ζούμε σε μια περίοδο αλλαγών, μεγαλύτερων, βαθύτερων και εντονότερων από αυτών που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων»… Ο επικεφαλής του βρετανικού στρατού Sir Nick Carter κατά την ετήσια διάλεξή του στο Royal United Services Institute παρουσίασε μια ζοφερή εικόνα του κόσμου, που θυμίζει, όπως λέει,την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα που οδήγησε στον Α′ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως ανέφερε η ασφάλεια σε διεθνές επίπεδο χαρακτηρίζεται από μεγάλη αβεβαιότητα- την μεγαλύτερη που έχουν ζήσει οι σημερινές γενιές- ενώ σε ό,τι αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο τόνισε πως οι απειλές που αντιμετωπίζει «διαφοροποιούνται, πολλαπλασιάζονται και εντείνονται» με ταχύτατους ρυθμούς.

Θυμίζει παραμονές Α′ Παγκοσμίου Πολέμου

Οι διαρκείς αντιπαραθέσεις που παρατηρούνται σταθερά σε όλο τον κόσμο «θυμίζουν αυτές της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα», την περίοδο των μεγάλων ανταγωνισμών που αποτέλεσαν βασική αιτία για την εκδήλωση του Μεγάλου Πολέμου.

Αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε μια σειρά εχθρικών κρατών, κατονομάζοντας τη Ρωσία, την Κίνα -αλλά και το Ιράν δεδομένης της ενίσχυσης του- υποστηρίζοντας πως αποτελούν πρόκληση για την ασφάλεια, την σταθερότητα και την ευημερία ενώ παράλληλα υπάρχουν πρόσθετοι κίνδυνοι από τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων.

Απειλή όμως συνιστά, σύμφωνα με τον Sir Nick Carter και η «πολεμοχαρής» ρητορική του αναδυόμενου λαϊκισμού και εθνικισμού που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα φαινόμενα μαζικών μεταναστεύσεων μεταφράζοντας αυτά ως μια υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη.

Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου (CDS) ανέλυσε το σύγχρονο διεθνές περιβάλλον τονίζοντας πως ζούμε σε έναν κόσμο με πολλούς πόλους εξουσίας και δυνάμεις που ανταγωνίζονται ενώ υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις για το πως πρέπει να «λειτουργεί» ο κόσμος. Όπως παρατήρησε μάλιστα προβάλλονται διαφορετικές αξίες, έρχονται στο προσκήνιο αξιώσεις φορτισμένες ιστορικά και κάποιοι επιδιώκουν να κλείσουν παλιούς λογαριασμούς.

«Στο μεταξύ τα χαρακτηριστικά στο πολιτικό σκηνικό (της περιόδου) αλλά και αυτά του πολέμου μεταβάλλονται ταχύτατα εξαιτίας της άμεσης διάδοσης των πληροφοριών και της ταχύτατης εξέλιξης της τεχνολογίας».

Πολίτες αδαείς και αδιάφοροι

Παρατήρησε επίσης πως διακρίνει μια ανησυχητική άγνοια- ή αδιαφορία-των πολιτών σε ό,τι αφορά θέματα που αφορούν τις διεθνείς- γεωπολιτικές εξελίξεις. «Βέβαια οι άνθρωποι δεν μελετούν πλέον την ιστορία», ανέφερε, θυμίζοντας μια πρόσφατη έρευνα σε δείγμα 2.000 ατόμων, για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Το 50% πίστευε ότι πρωθυπουργός τότε ήταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και το 10% πίστευε ότι ήταν η Μαργαρίτα Θάτσερ. Το 20% ότι πολεμούσαμε κατά τον Γάλλων, το 6% θεωρούσε ότι η δολοφονία του Προέδρου Κένεντι προκάλεσε τον πόλεμο. Και όταν ρωτήθηκαν ποια ήταν η πιο πολυαίμακτη μάχη του πολέμου, το 16% ψήφισε το Perl Harbor, το 8% την Ημέρα Ανεξαρτησίας, το 7% το  Hastings και το 5% Helm’s Deep από την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».

Υπογράμμισε την ανάγκη οι πολίτες να είναι πιο ενημερωμένοι για τις διεθνείς εξελίξεις αλλά και για τις σύγχρονες απειλές κάνοντας λόγο για ένα νέο είδος πολέμου χωρίς κανόνες, που εκμεταλλεύεται τις νέες τεχνολογίες.

Αποτυχημένα διπλωματικά εργαλεία

Διαπιστώνει δε πως δοκιμασμένα κατά το παρελθόν διπλωματικά εργαλεία (μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, διαπραγματεύσεις για την μείωσης της παραγωγής όπλων, δημόσια παρακολούθηση και επιθεώρηση στρατιωτικών δραστηριοτήτων) δεν ανταποκρίνονται στο νέο τοπίο διεθνών σχέσεων.

Μιλώντας με καθαρά στρατιωτική ορολογία, όπως είπε, «Χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, έχουν μελετήσει όλα τα δυνατά μας σημεία και έχουν επενδύσει πολύ προσεκτικά σε νέες μεθόδους που στοχεύουν στην εκμετάλλευση των αδυναμιών μας: κυβερνοόπλα, βαλλιστικοί πύραυλοι και πύραυλοι cruise, πυρηνικά όπλα περιορισμένης ισχύος (για χρήση κυρίως σε τακτικό επίπεδο), διαστημικά και αντιδιαστημικά όπλα, ηλεκτρονικός πόλεμος, ενοποιημένα συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας, πολλαπλοί εκτοξευτές θερμοβαρικών ρουκετών ψηφιακά συνδεδεμένοι με συστήματα σκόπευσης σε drones, νέες συμβατικές δυνατότητες όπως δύσκολα στον εντοπισμό υποβρύχια, αεροσκάφη και τεθωρακισμένα.

Η μετά-Brexit εποχή

Σε ό,τι αφορά τα εξελιγμένα όπλα, τόνισε πως «ένας ανησυχητικά μεγάλος αριθμός αυτών των συστημάτων βρίσκονται σήμερα στα χέρια proxy states» ενώ υπογράμμισε: «Δεν μπορούμε πλέον να εγγυηθούμε την ελευθερία ανάληψης δράσης στον αέρα, τη θάλασσα και στην ξηρά».

Σε ό,τι αφορά το μέλλον ο Carter τόνισε πως το Λονδίνο θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το ρόλο που θέλει να διαδραματίσει στον κόσμο κατά την μετά Brexit ενώ αναφέρθηκε και στο κυβερνητικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμόυ της Άμυνας τονίζοντας: «Πρέπει να κινητοποιηθούμε για να αντιμετωπίσουμε τις απειλές του σήμερα. Πρέπει να εκσυγχρονίσουμε για να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές απειλές και πρέπει να εξελιχτούμε για να γίνει η ευκίνητη και προσαρμοστική οργάνωση που απαιτεί το μέλλον », είπε.

Πηγές: Independent, Telegraph

Μέσα από ένα πλούσιο και κατατοπιστικό , το Vouliwatch infographic,  μας προσφέρει όλα τα δεδομένα για τη δραστηριότητα του ελληνικού κοινοβουλίου για το μήνα Νοέμβριο. Δείτε ποια κόμματα ήταν τα πιο δραστήρια με ερωτήσεις, επερωτήσεις και αναφορές, ποιοι βουλευτές συμμετείχαν σε αυτές, αλλά και ποια νομοθετήματα υπερψήφισε το Κοινοβούλιο.