Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

«Ελα γιε μου να σου δείξω»

  
Ο Κουφοντίνας πήρε βόλτα το παιδί του στα παλιά λημέρια. Ο Κουφοντίνας είναι πλέον το εργαλείο να εξαφανίσεις ανθρώπινα αντανακλαστικά, είναι το δηλητήριο για να πειραματίζεσαι με όλο και μεγαλύτερες δόσεις, για το «μέχρι πού;» μιας κοινωνίας

 

 

 

Ρέα Βιτάλη 7 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2019,

Μέτρησε μαζί μου αργά αργά μέχρι το έντεκα. Eεεενα, δύυυυο, τρίιια, τέσσεραααα, βαρέθηκες; Έντεκα. Έντεκα νεκροί. Σκότωσε έντεκα ανθρώπους. Εμείς μεγαλώσαμε, ρυτιδιάσαμε, λίγο ξεκρεμάστηκε το δέρμα από δω, λίγο από κει, αλλάξαμε σουλούπι, χοντρύναμε, μπήκαμε….Εκείνος ατσαλάκωτος, αγέραστος. Ο ίδιος. Το λες και τραγωδία.

Γεννήσαμε παιδιά, αναθρέψαμε, πασχίσαμε, παλέψαμε, κάναμε ότι μπορούσαμε κι ωστόσο, μερικές φορές, στήνεις τον εαυτό σου απέναντι και λες «Μήπως μπορούσα καλύτερα σ΄εκείνο το σημείο; Μήπως δεν φέρθηκα όπως έπρεπε εκείνη τη φορά; Λες να έγραψε η ψυχή του πόνο, τότε που…». Εκείνος ανέφελος, καθησυχασμένος. Ο ίδιος! Το λες και τραγωδία. Ο Κουφοντίνας έκανε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας!

Πατήστε εδώ Μιλήσαμε πολύ, είπαμε, είπαμε, μάλλιασε η γλώσσα μας… Αλλά μέσα μας γνωρίζουμε καλά, ότι δεν έχει σημασία τι λες στα παιδιά αλλά τι δείχνεις με τον τρόπο που ζεις, που συμπεριφέρεσαι, που μάχεσαι ή όχι. Τι παράδειγμα δίνεις. Τα παιδιά μας, ο αληθινός καθρέπτης μας. Τι ευθύνη! Μερικές φορές τα περπατάμε και στα παλιά μας λημέρια, για να γνωρίσουν τεμάχια μιας «περπατημένης» νιότης μας «Να, εδώ κάναμε εκείνο, εδώ αυτό που σου έλεγα…». Τα αγκαλιάζουμε, γελάμε μαζί τους, λίγο κομπάζουμε υποδυόμενοι τα άτακτα. «Α ρε μάνα!» λένε εκείνα, «α, ρε πατέρα τι έκανες!», και κάτι τέτοια. Εκείνος αποφάσισε μια βόλτα στα παλιά με το βλαστάρι του. «Εδώ πιο κάτω σκότωσα, γιε μου», «Πώς ήταν πατέρα; Ετρεξε αίμα;». «Ψιλοπράγματα». «Και σε εκείνο το πεζοδρόμιο, απέναντι ακριβώς καθόμουν για να σιγουρευτώ ότι πέθανε, Ηθελα όλα να τα κάνω τέλεια». «Γεια σου βρε πατέρα με την τελειομανία σου!»

Χρεώσαμε την ψυχή μας χαρές, επιτυχίες αλλά και ενοχές. Δεν φταίγαμε πάντα. Κι όμως. Φορτωθήκαμε και «παράλληλες» ντροπές. Έτσι γίνεται συχνά με την ντροπή. Σ΄άλλον αναλογεί, άλλος τη φορτώνεται. Και έχουμε και μερικά, που δεν θέλουμε ούτε καν να τα θυμόμαστε αλλά τα θυμόμαστε. Λάθος, γαμώτο, μας το χρεώνουμε. Δεν έπρεπε! Εκείνος; 11 νεκροί. Οκ! Ένας ο Αξαρλιάν, καταχώρησε τον ως «παράλληλη απώλεια»….Αν και, με αναλογία 10 προς 1, είναι οκ! Δεν είναι; «Ελα γιε μου να σου δείξω». Εκείνος; Ο ίδιος. Θρασύς, αιμοσταγής, αμετακίνητος, αμετανόητος, ανεπεξέργαστη ψυχή. Εμείς; Δραματικά απροστάτευτοι. Ανιση η μάχη. Μέχρι να ανοίξουμε το στόμα από έκπληξη: «Ο Κουφοντίνας; Δεν μπορεί να είναι αυτός!». Μέχρι να αρχίσει η καρδιά μας να παράγει θυμό και να χτυπά αλλιώς. Μέχρι να ανεβεί το αίμα στο κεφάλι. Μέχρι να ανοίξουν τα μάτια σε πλήρη διαστολή και ν΄ανεβούν τα φρύδια. Τρόμος, φόβος, θυμός, απελπισία, αγανάκτηση, τέλμα… Τόσα πολλά, μέχρι να μη βγαίνει λέξη από το στόμα. Τι να πεις; Εκείνος ωστόσο, έχει να πει.

Ο Στ. Κούλογλου, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, αποφάνθηκε στον τηλεοπτικό μας δέκτη ως χαρτορίχτρα «Δεν πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή είναι επικίνδυνος. Είναι ξεδοντιασμένος» σχεδόν τον λυπήθηκε. Εμείς Υψηλότατε; Πώς μας «κόβετε»; Πλήρεις οδόντων; Πολλές φορές νοιώθω σαν να εισέρχομαι σε ένα τρελοκομείο. «Είμαι ο Μέγας Ναπολέων» ισχυρίζεται ο ένας. «Είμαι η Μαρία Αντουαννέτα» μου συστήνεται μια άλλη. Εγώ ψελλίζω «Είμαι η Ρέα» και γελάνε όλοι μαζί μου. Αν πάρεις το μονοπάτι του παράλογου δεν τελειώνει ο δρόμος.

Ο Κουφοντίνας είναι σημαία, είναι κατεύθυνση, είναι δείγμα, είναι ο χρήσιμος της επόμενης μέρας. Είναι το εργαλείο να εξαφανίσεις ανθρώπινα αντανακλαστικά, είναι το δηλητήριο για να πειραματίζεσαι με όλο και μεγαλύτερες δόσεις, για το «μέχρι πού;» μιας κοινωνίας. Είναι η εξοικείωση των παιδιών με τον μη κώδικα, τον μη κανόνα, το μη όριο. Αοπλοι, φοβισμένοι, απελπισμένοι, εσωτερικά αγανακτισμένοι, άγριοι, άγριοι πλην τζούφιοι. Μη ελπίζοντες σε τίποτα. Μη δρώντες. Ακυρωμένοι. Φυτά. Οπως μας θέλουν.

Πηγή: Protagon.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

δερβενοχωρίτες σε γλέντι στις δίδυμες εκκλησιές με την παρέα του αείμνηστου ηθοποιού Βασιλείου

Δημοσιεύτηκε στισ

– Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Βασίλης Ραφαηλίδης

Το δικαίωμα στην τεμπελιά είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Παραδόξως, δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, παρά το γεγονός πως όλοι οι κοινωνικοί αγώνες γίνονται για να έχει ο άνθρωπος στη διάθεσή του περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Δηλαδή, να μπορεί να είναι περισσότερο τεμπέλης. Επιπροσθέτως, το δικαίωμα στην τεμπελιά είναι ουσιώδες μαρξιστικό δόγμα. Έγινα φανατικός μαρξιστής από τότε που διάβασα το “Δικαίωμα στην τεμπελιά” του Πωλ Λαφάργκ, γαμπρού του Μαρξ. Άλλωστε η δουλειά διαφέρει απ’ τη δουλεία μόνο κατά ένα τόνο.

Το σύνθημα, λοιπόν, “χαρά και εργασία” είναι είτε για προσκόπους, είτε για ηλίθιους. Εκτός κι αν αναφερόμαστε στην εργασία που κάνει κανείς ελεύθερα και αβίαστα, σε χρόνο που επιλέγει αυτός χωρίς την επιτήρηση του ξυπνητηριού που κρέμεται πάνω απ’ το κεφάλι σαν δαμόκλεια σπάθη, που μας αποκεφαλίζει κάθε μέρα πλην Κυριακών και εορτών. Προσωπικά προτιμώ την πείνα από το ξυπνητήρι (που λέει ο λόγος). Και πάντα αναρωτιόμουν πώς διάολο γίνεται και οι κομουνιστές άρχοντες επαινούν τόσο εμφατικά την εργασία. Και πάντα έβρισκα πολύ λογικό που στη Ρωσία δεν αγαπούν την εργασία. Οι μάζες κατανοούν αυτομάτως την αξία και τη σημασία της τεμπελιάς.

Ο Μαρξ άλλωστε δεν ήταν που είπε πως ο άνθρωπος πρέπει να ξεφύγει κάποτε από τη δουλεία της δουλειάς? Ε αυτό έγινε στη Σοβ. ένωση. Οι μάζες ξέφυγαν απ’ τη δουλεία της δουλειάς. Λίγο πρόωρα πάντως, γιατί ο Μαρξ διευκρινίζει πως αυτό θα γίνει δυνατό μόνο μέσα απ΄τη δουλειά. Αφού δηλαδή δουλέψουμε τόσο, όσο χρειάζεται για να εμφανιστεί η εντελώς αναγκαία στον κομουνισμό κοινωνία της αφθονίας Ωστόσο, άλλο πράγμα είναι η εργασία κι άλλο η “σοσιαλιστική εργασία”.

Η σοσιαλιστική εργασία είναι μια εφεύρεση του Στάλιν, που βοηθάει στο να ξεπεραστεί μια θεωρητική δυσκολία: Ο Μαρξ ονειρεύεται τη μακάρια εποχή κατά την οποία ο καθένας θα παράγει κατά τις δυνάμεις του και θα αμείβεται κατά τις ανάγκες του. Κατά τις δυνάμεις μου σημαίνει χωρίς ζόρισμα. Κατά τις ανάγκες μου σημαίνει χωρίς πολλές και κυρίως χωρίς ηλίθιες ανάγκες. Κι ένας που αγαπάει τα βιβλία δεν έχει ούτε πολλές ούτε ηλίθιες ανάγκες. Συνεπώς, ο διανοούμενος είναι κομουνιστής ακόμα κι αν δεν το ξέρει. Άρα ο κομουνισμός θα εγκαθιδρυθεί αυτομάτως όταν όλοι αγαπήσουν το βιβλίο. Κι όταν γυμνάσουν τον κώλο τους τόσο, όσο χρειάζεται για να μπορούν να κάθονται και σε καρέκλα που δεν είναι της ταβέρνας. Οι κοσμικοί κι οι ταβερνόβιοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις να γίνουν κομουνιστές. Η σοσιαλιστική εργασία λοιπόν, ουδόλως διαφέρει απ΄την καπιταλιστική εργασία. Απλώς, οι πονηροί έβαλαν το επίθετο σοσιαλιστική μπροστά για να κάνουν ανεκτή την δια της εργασίας εκμετάλλευση στο όνομα του χωρίς εκμετάλλευση καλύτερου κόσμου που όλο κινάει νάρθει κι όλο μένει στο δρόμο από λάστιχο.

Όσο για τον σταχανοβισμό, αυτόν άστον καλύτερα να πάει στο διάολο. Πιο σατανική και πιο αντιμαρξιστική εφεύρεση θα ήταν αδύνατο να υπάρξει. (…)

Βασίλης Ραφαηλίδης – Το δικαίωμα στην τεμπελιά” -Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο Πηγή: boulgarim

Αντικλείδι, Βασίλης Ραφαηλίδης – Το δικαίωμα στην τεμπελιά