Ού μόνον αρχή άνδρα δείκνυσιν, αλλά και η αρχή ανήρ .

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Ού μόνον αρχή άνδρα δείκνυσιν, αλλά και η αρχή ανήρ .
“οφείλουμε να επιτιμούμε όσους δεν μπορούν να μείνουν ήσυχοι σε μιά θέση, καθώς και εκείνους που ξέρουν μόνο να τεμπελιάζουν. Η χαρά της διαρκούς ενασχόλησης δεν είναι απόδειξη δραστήριου πνεύματος, αλλά μιάς καταναγκαστικής ανησυχίας· η πίστη ότι κάθε κίνηση είναι επίπονη δεν σημαίνει την ήρεμη ζωή, αλλά αυτοεγκατάλειψη και αποχαύνωση. Γι’ αυτό σου εμπιστεύομαι τούτο τον λόγο του Πομπώνιου: “Ορισμένοι εισχωρούν τόσο πολύ μέσα στα σκοτάδια, που θεωρούν αναταραχή ο,τιδήποτε γίνεται μέρα μεσημέρι”.
Οφείλουμε να φτάνουμε σε μία ισορροπία. Ο υπέρμαχος της επανάπαυσης οφείλει να δραστηριοποιείται και ο υπέρμαχος της δράσης να αναπαύεται. Διδάξου από την φύση: αυτή θα σου πει τι κάνει τη μέρα και τη νύχτα.
Πλάσμα πιο φιλάνθρωπο από την γυναίκα , δεν υπάρχει . Αλλά ούτε και πιο ενοχλητικό . Όταν την αποφεύγεις , δεν έχεις ούτε ενόχληση ούτε όφελος . Όταν δεν την αποφεύγεις , έχεις και το όφελος και την ενόχληση μαζί. Μα τι τα θες ; Γίνεται μέλι χωρίς μύγες ;
κοντά στην ομόνοια 

Το ορθογώνιο σίδερο δίπλα από τις εισόδους των παλιών σπιτιών λεγόταν ποδόμακτρο και χρησίμευε για τον καθαρισμό των λασπομένων παπουτσιών , χρήσιμο εργαλείο παλιά που οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι , τώρα με τους ασφάλτινου δρόμους μόνο ως διακοσμητικό αντικείμενο είναι χρήσιμο .
Βέβαια για μας τους ορεινούς μας είναι ακόμη χρήσιμα τα ποδόμακτρα….



Photo by sdrossos 

εδώ φύονται οι σπάνιοι νάρκισσοι της Αγίας Παρασκευής

Τώρα χιονίζει ακόμη ..
Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ από την συμπόνια. Ούτε ο ίδιος μας ο πόνος δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο πόνος που μοιραζόμαστε μ΄έναν άλλο, για έναν άλλο, στη θέση ενός άλλου, πολλαπλασιασμένος απ΄τη φαντασία, σε εκατοντάδες αντίλαλους.