Πρωινό στο Τσούμα -Πούσι, Σκούρτα Βοιωτίας

Είναι πρωί και ο ήλιος ανατέλλει απ’ τις κορφές της Πάρνηθας . Οι πρώτες αχτίνες γλιστρούν πάνω στα βράχια και στα φύλλα του πλατάνου, χαϊδεύουν το μικρό εκκλησάκι που στέκει αγέρωχο μέσα στη σιωπή. Η πέτρα του ζεσταίνεται αργά, σαν να ξυπνά κι εκείνη μαζί με τη φύση.

Από μακριά ακούγεται το γλυκό κουδούνισμα ενός κοπαδιού. Η δροσιά ακόμη κρατά στα χόρτα, κι ο αέρας μυρίζει θυμάρι και φρέσκια γη. Σήμερα είναι μέρα γιορτής — της Αγίας Αναστασίας, της Ρωμαίας — και το οροπεδιο φορά την καθαρή του φορεσιά, σαν να ξέρει πως κάτι ιερό συμβαίνει..

Στέκεσαι για λίγο μπροστά στο ξωκλήσι. Δεν χρειάζονται λόγια. Ο τόπος μιλά μόνος του· η πέτρα, ο ήλιος, το φως — όλα ψιθυρίζουν ευχαριστίες για τη νέα αρχή.

Κάθε ανατολή εδώ είναι μια μικρή ανάσταση!

Κώστας Μπερτσιάς — «Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις»

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνεται η κυκλοφορία του βιβλίου «Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις» του Κώστα Μπερτσιά στην πλατφόρμα Kobo Writing Life.

Το έργο είναι πλέον διαθέσιμο παγκοσμίως στο ηλεκτρονικό κατάστημα Kobo σε ψηφιακή μορφή (eBook).

Δεκαοκτώ διηγήματα του Κωνσταντίνου Γ. Μπερτσιά

Στην καρδιά της ορεινής Δωρίδας, εκεί όπου ο Μόρνος ποταμός άλλοτε πότιζε ζωές και χωράφια, η πρόοδος ύψωσε φράγματα και σκέπασε κάτω από τα νερά της έναν ολόκληρο κόσμο.

Χωριά χάθηκαν, άνθρωποι ξεριζώθηκαν, μα οι μνήμες επέμειναν να επιπλέουν — σαν μικρά κομμάτια φωτός μέσα στο βάθος της λίμνης.

Ο Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, μέσα από δεκαοκτώ αφηγήματα, αναπλάθει με γλαφυρότητα, ανθρωπιά και στοχαστική διαύγεια τον τόπο που τον γέννησε· έναν τόπο που δεν υπάρχει πια, μα ζει στις καρδιές όσων τον θυμούνται.

Πρόσωπα, τοπία, στιγμές και μικρά θαύματα της καθημερινής ζωής μεταμορφώνονται σε ζωντανές παραβολές για την απώλεια, τη νοσταλγία και την αέναη πάλη ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο.

Τα Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις δεν είναι μόνο μια λογοτεχνική μαρτυρία· είναι ένα ταξίδι επιστροφής στις ρίζες, ένας ύμνος στη μνήμη και μια ήρεμη κραυγή για τον σεβασμό του τόπου και της ιστορίας μας!

Γιατί — όπως ψιθυρίζει το τελευταίο διήγημα — το νερό θυμάται.

🔹 Διαθέσιμο τώρα στο Kobo Store:

👉 www.kobo.com

🖋️ Συγγραφέας: Κώστας Μπερτσιάς

📘 Τίτλος: Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις

•Το ΟΧΙ το γνωρίζουμε και αποτελεί τον κοινό κρίκο της εθνικής μας περηφάνειας.Ασφαλώς και νυν και αεί.Ειναι όμως τόσα πολλά που γνωρίζουμε ελάχιστα και δεν πρέπει να τα εξαχνωσει ο πανδαμάτωρ χρόνος.Υπηρξε στην Ελλάδα μια τρισχειρότερη κατοχή.

Η Βουλγαρική κατοχή της Θράκης.Της Θράκης που είναι δεμένη με τα παιδικά μου χρόνια.Γιατι τρισχειρότερη;Γιατι οι Βούλγαροι σύμμαχοι των ναζί δεν κατείχαν,προσάρτησαν τη Θράκη.

Αλλαξαν τα ονόματα,εκβουλγαρισαν τα πάντα,εξανδραποδισαν,μια πραγματική εθνοκάθαρση,κλείσαν τα σχολεία,δεν άφησαν όρθιο τίποτα ελληνικό.Ξανθη,Κομοτηνή,Δράμα και τα γύρω.Πηραν στα χέρια τους όλη τη διοίκηση,καταδίωξαν μέχρι τα όρια τους Ελληνες,με μόνο κριτήριο ότι ήταν Ελληνες.Πεινα και γης μαδιάμ.Ειναι η ξεχασμένη κατοχή.
•Όμως ο ελληνισμός της Θράκης άντεξε και άντεξε γερά και στο διηνεκές.Δεν συνεργάστηκε .Ηταν ένα τεράστιο τεστ εθνικής αντοχής η Θράκη των Ελλήνων.Στη βουλγαρική κατοχή η Θράκη είχε ελάχιστους,μετρημένους στα δάχτυλα δοσίλογους.Ενω στη γερμανοκρατούμενη Ελλάδα οι κωλοέλληνες ήταν δυστυχώς πολλοί.Καταδότες,κουκουλοφόροι,άρπαγες,μαυραγορίτες,λαφυραγωγοί ,δοσίλογοι αξιωματούχοι που πλούτισαν στις εποχές του λιμού.

•Εκεί έγινε και η πρώτη ηρωική πράξη αντίστασης.Η εξέγερση της Δράμας τον Σεπτέμβριο του 41.Στο σύνορο της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας .Ακολουθησε η φρίκη.5000 Ελληνες εκτελέστηκαν επί τόπου από τους κατακτητές.Ας είναι αιώνια η ευγνωμοσύνη μας.Στη Δράμα ,το Δοξάτο,το Ροδολίβος κα.Μακελευτηκαν ολόκληρες οικογένειες αδιακρίτως.

•Οφειλόμενος φόρος τιμής στη Θράκη των Ελλήνων.

Πάνος Μπιτσαξής

Γιορτάζει αύριο ο δισυπόστατος ναΐσκος στο Τσούμα Πούσι στο οροπέδιο Τσιγκουρατίου .

Είναι αφιερωμένο στην Παναγία και γιορτάζει ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής και στη οσία Αναστασία την Ρωμαία που η γιορτή της είναι αύριο 29 Οκτωβρίου

Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Αγία Αναστασία η Ρωμαία

Όταν το φθινόπωρο προχωρεί και οι πρώτες ομίχλες κατεβαίνουν απ’ το βουνό, ο αμπελώνας αλλάζει φορεσιά. Τα φύλλα, κουρασμένα από τον μόχθο του καλοκαιριού, αφήνουν πίσω το πράσινο και φορούν τα πιο γήινα χρώματα της ψυχής τους· χρυσοκίτρινα στα Σαββατιανά και στα Ασύρτικα, ρουμπινί και πορφυρά στα Ξινόμαυρα και στα Αγιωργίτικα. Ο άνεμος περνά ανάμεσά τους και ψιθυρίζει το τέλος μιας εποχής και την υπόσχεση μιας άλλης. Κάθε φύλλο γίνεται μικρό ποίημα, κάθε σειρά του αμπελιού μια στροφή που υμνεί τον κύκλο της ζωής και της γης. Έτσι, πριν γυμνωθούν τα κλήματα, ο τόπος λάμπει — σαν να θέλει να θυμίσει πως ακόμη και στο μαρασμό, η φύση ξέρει να είναι όμορφη!