ΟΡΕΙΝΟΣ

Πριν ακόμη βέβαια μπω στη φυλακή χώρισα με το τότε κορίτσι μου και το ερωτεύτηκα μόλις χωρίσαμε. Το τραγούδι «Είδα την Άννα κάποτε» είναι τραγούδι έρωτος, αλλά μετά τον χωρισμό. Χωρίσαμε τελειωτικά, αλλά πολλές φορές ένας χωρισμός φέγγει, φωταγωγεί όλη την ιστορία. Δίνει το αληθινό νόημα μιας σχέσης και βοηθιέται αν υπάρχει και κανένα καλό τραγουδάκι από δίπλα.

Μετά έφυγα στο Παρίσι. Έφυγα μαζί με την Άσπα. Η Άσπα είχε χαρτιά, εμένα μού απαγόρευσαν την έξοδο. Πήγα στο υπουργείο Εσωτερικών μαζί με την Άσπα και είπα «Κοιτάξτε, παντρευτήκαμε και θέλουμε να κάνουμε ένα ταξίδι του μέλιτος. Εγώ εξάλλου είμαι φοιτητής και πρέπει να γυρίσω για τις εξετάσεις μου». «Το παντρευτήκαμε» το είπα λιγάκι σαν να έκανα δήλωση μετάνοιας, σαν να έλεγα «κοιτάξτε, έγινα καλό παιδί». Και κάπως έτσι ίσως το εισέπραξε και ο γενικός γραμματέας γιατί μου έδωσε τελικά ένα χαρτί που μου έδινε την άδεια να ταξιδέψω για δεκαπέντε μέρες μόνο. Βγήκα στο εξωτερικό με αυτό και το πλαστογράφησα μετά για να μπορώ να κινούμαι. Δεν είχα σκοπό να γυρίσω.

Έμεινα έναν χρόνο έξω. Εκεί πέρα έγραψα τα τραγούδια «Το Περιβόλι», «Οι πίσω μου σελίδες», ξαναέγραψα τη «Συννεφούλα». Έκανα μάλλον μια διασκευή, την έκανα σαρκαστικό στρατιωτικό εμβατήριο. Έγραψα επίσης τα «Παιδιά που χάθηκαν». Γιατί εμείς, κάποια στιγμή, γυρίσαμε με την Άσπα στην Ελλάδα, αλλά πολλά παιδιά της ηλικίας μου παρέμειναν στην παρανομία, στις χημικές παραισθήσεις και στην περιπέτεια – γι’ αυτούς είναι γραμμένο το τραγούδι.

*Ωνάσης Αριστοτέλης

Καταρράκτες Πέτρας και Λίμνη των Μουσών: Τα κρυμμένα στολίδια της Βοιωτίας

 

Μόλις 1,5 ώρα από την Αθήνα, η φύση οργιάζει και η Βοιωτία έχει τα δικά της «διαμάντια» για εξερεύνηση. 

Πέρα από τον αρχαίο της πολιτισμό και την ιστορική της σημασία, η Βοιωτία είναι ένας τόπος με πολλούς μικρούς θησαυρούς φυσικής ομορφιάς που δεν είναι ευρέως γνωστοί στο ευρύ κοινό. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο σημεία που αξίζει να ανακαλύψετε στην επόμενή σας απόδραση κοντά στην Αθήνα: οι εντυπωσιακοί Καταρράκτες της Πέτρας, σε ένα μαγευτικό ορεινό τοπίο, και η Λίμνη των Μουσών, ένας χώρος που παντρεύει τη φύση με τον μύθο. Μακριά από την τουριστική βουή, σε αυτά τα μέρη θα ζήσετε μια αυθεντική εμπειρία επαφής με τη γη της Στερεάς Ελλάδας, γεμάτη δροσιά, ηρεμία και αίσθηση ιστορικής συνέχειας.

Οι καταρράκτες Πέτρας
Οι Καταρράκτες βρίσκονται κοντά στο χωριό Πέτρα του Δήμου Αλιάρτου-Θεσπιέων, στους πρόποδες του Ελικώνα και αποτελούν σίγουρα μια στάση στην περιοχή, για να δείτε από κοντά έναν από τους πιο εντυπωσιακούς φυσικούς καταρράκτες της χώρας, με πτώση που ξεπερνά τα 25 μέτρα -από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας. Το νερό σχηματίζει έναν κάθετο τοίχο δροσιάς που εντυπωσιάζει, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν η θερμοκρασία στην περιοχή ανεβαίνει κι ευτυχώς η πρόσβαση εκεί είναι σχετικά εύκολη, μέσω μονοπατιού που ξεκινάει κοντά στο κοιμητήριο του χωριού. Η διαδρομή είναι σύντομη και ευχάριστη, περνά ανάμεσα σε πλατάνια και αγριολούλουδα και ο ήχος του νερού καθοδηγεί συνεχώς μέχρι να φτάσετε στο σημείο. Η πρώτη εντύπωση σίγουρα θα σας αφήσει άφωνους και θα σας θυμίσει ένα παραδεισένιο καταφύγιο, που θα αναρωτιέστε πώς δεν είχατε ανακαλύψει τόσο κοντά στην Αθήνα. Οι καταρράκτες έχουν γίνει ιδιαίτερα αγαπητοί σε φυσιολάτρες, πεζοπόρους αλλά και φωτογράφους, καθώς το τοπίο προσφέρει εξαιρετικά πλάνα και παρ’όλο που δεν πρόκειται για τουριστικά οργανωμένο χώρο, η γοητεία του έγκειται ακριβώς στην αυθεντικότητα και στη σπάνια αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα τοπίο ανέγγιχτο από τον χρόνο.

Theofilos Mpampoulis/PointofView

Η Λίμνη των Μουσών
Κοντά στη Θήβα, στην Άσκρη Βοιωτίας, σε απόσταση περίπου 20 λεπτών από τους καταρράκτες, βρίσκεται η Λίμνη των Μουσών. Ο τόπος είναι γνωστός από την αρχαιότητα ως χώρος λατρείας των Μουσών, των θεοτήτων της έμπνευσης, της τέχνης και της ποίησης. Στην περιοχή έρχονταν ποιητές και καλλιτέχνες για να αντλήσουν έμπνευση, και η σύνδεση με το μυθικό παρελθόν εξακολουθεί να δίνει στη λίμνη μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερη.

Η λίμνη που βλέπουμε σήμερα είναι τεχνητή, όμως η ομορφιά που την περιβάλλει είναι απολύτως φυσική, με τα ήρεμα νερά της να αντανακλούν τις πλαγιές του Ελικώνα. Είναι δημοφιλής προορισμός για πεζοπορία, πικ-νικ και ξεκούραση, αλλά και για πιο εξειδικευμένες δραστηριότητες όπως η παρατήρηση πουλιών (bird watching), καθώς η περιοχή φιλοξενεί πολλά είδη της ελληνικής ορνιθοπανίδας.

Παράλληλα, η Λίμνη των Μουσών αποτελεί αγαπημένο σημείο για φωτογράφους, αφού οι αντανακλάσεις, τα χρώματα της ανατολής και της δύσης και η εναλλαγή των εποχών δίνουν αμέτρητες δυνατότητες αποτύπωσης της ομορφιάς. Για όσους αναζητούν μια ανάσα μακριά από τη φασαρία της πόλης, η λίμνη προσφέρει ηρεμία και επαφή με την ελληνική ύπαιθρο, σε απόσταση σχετικά μικρή από την Αθήνα.

Είτε ως μέρος μιας ημερήσιας εξόρμησης από την Αθήνα είτε στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου ταξιδιού στη Στερεά Ελλάδα, η επίσκεψη σε αυτά τα δύο σημεία αποτελεί μια εμπειρία που αναζωογονεί σώμα και πνεύμα, συστήνοντάς σας τη Βοιωτία, αλλιώς. 

Ο Θεόφιλος Μπάμπουλης, μέσα από το κανάλι του Point of View στο youtube μας βοηθά να απολαύσουμε όμορφα μέρη από ψηλά, ανακαλύπτοντάς το μεγαλείο τους από μια διαφορετική οπτική.

Πηγή:

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ 
ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ
[email protected]

 ΧΟΥΛΙΟ ΛΟΣΑΝΤΑ, ΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

– Advertisement –

Ήρθε ως ομογενής στον Ολυμπιακό επί προεδρίας Γουλανδρή το 1972 (αργότερα υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό) και αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, έως το 1982, στην ομάδα του Πειραιά.

Αγωνιζόταν στην δεξιά πλευρά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα.

Το ότι ήταν μικρόσωμος (1,62 μ.), αλλά μαχητικός τον έκανε πολύ αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού («Στη μπάντα, στη μπάντα περνάει ο Λοσάντα»).

Αγωνίστηκε σε 314 αγώνες με τον Ολυμπιακό, εκ των οποίων 151 στο Πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής και σημείωσε 30 γκολ, κατακτώντας 5 Πρωταθλήματα (1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82) και 2 Κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75).

Αποτελεί τον δεύτερο ξένο ποδοσφαιριστή σε συμμετοχές στην ιστορία του Ολυμπιακού, πίσω μόνο από τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς.
Ο Λοσάντα έχει πραγματοποιήσει 5 συμμετοχές στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης και έχει συμμετάσχει στην αποστολή της χώρας του στο Μουντιάλ του 1970 που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό, σημειώνοντας δύο εμφανίσεις.

Ο Λοσάντα, ως το δημιουργικό μυαλό της ομάδας, έδινε ρυθμό, όραμα και φαντασία στο παιχνίδι. Ηταν ο παίκτης που μπορούσε να διαλύσει τις άμυνες με μια μαγική πάσα, μια εξαιρετική ντρίμπλα, να καθοδηγήσει το παιχνίδι με την ευφυΐα και την τεχνική του. Βασικό γρανάζι του Θρύλου έγινε ένα με τον κόσμο και την ιστορία τους. Γκολ και θέαμα με κάθε ματς να είναι ποδοσφαιρικό φεστιβάλ.

Σαν εκείνο με το μυθικό 11-0 κόντρα στον Φωστήρα. Το κορυφαίο σκορ στην Α’ Εθνική. Ο Λοσάντα και οι συμπαίκτες του δεν ξέχασαν ποτέ εκείνη τη μέρα που έμεινε για πάντα στο βιβλίο των ρεκόρ.

Ο Νίκος Γουλανδρής είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να δίνει πριμ στους παίκτες του Ολυμπιακού, κάνοντάς τους συχνά… πλάκες με τα μπόνους που προσέφερε. Πριν από εκείνο το ματς είχε θέσει έναν πρωτότυπο όρο για το χρηματικό πριμ. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε στην ομάδα ότι θα έδινε ένα συγκεκριμένο ποσό αν κέρδιζαν με ένα γκολ διαφορά. Από εκεί και πέρα, για κάθε επιπλέον δύο γκολ που θα σημείωναν, το πριμ θα διπλασιαζόταν. Ωστόσο, υπήρχε και ένας ασυνήθιστος περιορισμός: αν το τελικό σκορ ήταν ζυγός αριθμός, τότε οι παίκτες δεν θα έπαιρναν τίποτα!

Για παράδειγμα, αν κέρδιζαν 1-0, θα έπαιρναν ένα συγκεκριμένο ποσό. Αν το σκορ έφτανε στο 2-0, δεν θα έπαιρναν τίποτα. Στο 3-0, το ποσό θα διπλασιαζόταν, στο 4-0 πάλι τίποτα, στο 5-0 τα διπλά και ούτω καθεξής. Το ίδιο μοτίβο συνεχιζόταν, με το πριμ να μεγαλώνει εκθετικά κάθε φορά που το σκορ ήταν περιττός αριθμός. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Ολυμπιακός προηγήθηκε 9-0 και οι παίκτες άρχισαν να συζητούν αν έπρεπε να προσπαθήσουν για ένα ακόμη γκολ ή να σταματήσουν εκεί, καθώς αν το σκορ γινόταν 10-0, θα έχαναν όλα τα χρήματα!

Τελικά, αποφάσισαν να συνεχίσουν και σημείωσαν 11 γκολ, εξασφαλίζοντας ένα εντυπωσιακά μεγάλο πριμ από τον Γουλανδρή, αλλά και μια θέση στην ιστορία για την κορυφαία επιθετική επίδοση σε αγώνα της μεγάλης κατηγορίας στην Ελλάδα.

Εκείνο το μεσημέρι της 3ης Μαρτίου του 1974 ο Λοσάντα δεν είχε παίξει αφού ο αείμνηστος Λάκης Πετρόπουλος δεν έκανε αλλαγές για να χωρέσει μερικούς από τους 19 διεθνείς που είχε τότε ο Ολυμπιακός.

Η ομάδα του Πειραιά εκείνη την χρονιά τελείωσε με 102 γκολ επίθεση και μόλις 14 παθητικό. Μύθος με τον Λοσάντα πρωταγωνιστή.